ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗ

Ναρκωτικά: Το αδύναμο σώμα δεν μάχεται, το αδύναμο μυαλό δεν σκέφτεται

2012-01-23T00:22:00.000+02:00

Τα ναρκωτικά είναι ταυτοχρόνως μία από τις μεγαλύτερεςπληγές που αντιμετωπίζει η Ελληνική Κοινωνία και μία από τις πιο κερδοφόρεςβιομηχανίες παγκοσμίως. Τα συμπτώματα των ναρκωτικών και η εικόνα του ιστορικούκέντρου των Αθηνών, αλλά και των αδερφών μας, Ελλήνων, που έχουν καταλήξειτοξικομανείς, δεν μπορούν παρά να κάνουν προφανή την θέση για αμετάκλητο ΟΧΙ σταναρκωτικά και να οδηγήσει κάποιον να ζητήσει την αυστηρότερη των ποινών για τοκτήνος που εμπορεύεται τον θάνατο και καταστρέφει το υπόλοιπο της ζωής νέωνατόμων. Η εικόνα που θα αντικρίσει κανείς αν περιηγηθεί σταστενά πέριξ της πλατείας Ομονοίας είναι πραγματικά αποκαρδιωτική, αλλάταυτοχρόνως ενδεικτική της καταστάσεως και δεικνύουσα τον τρόπο λύσης τουπροβλήματος. Εκεί θα δει κάποιος πολυάριθμους λαθρομετανάστες να πωλούν ταναρκωτικά σε κάθε γωνία και πολυάριθμους τοξικομανείς είτε να εκπορνεύονται (οιγυναίκες), είτε να ζητιανεύουν (οι άντρες), είτε να ληστεύουν, είτε οτιδήποτεάλλο. Και όλα αυτά σε απόσταση αναπνοής από το Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας και τοτμήμα του ΟΚΑΝΑ (Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών), γεγονός που δείχνει την πλήρηαποτυχία των όποιων νομοθετημάτων δοκίμασε έως τώρα το Ελληνικό κράτος για νααντιμετωπίσει το πρόβλημα.

Το αδύναμο σώμα δεν πολεμά, το αδύναμο μυαλό δεν σκέφτεται λέειένα παλιό, σχετικό, σύνθημα, το οποίο όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιοεπίκαιρο. Κοιτώντας ιστορικά το ζήτημα θα δούμε ότι όπου πραγματοποιήθηκε ηεπέλαση του νεοφιλελευθερισμού και του ΔΝΤ άνθησαν οι παραγκούπολειςκαι τα καρτέλ των ναρκωτικών, γεγονός λογικό αφού με αυτό τον τρόπο οι πολίτεςαναζητούν διέξοδο από την μιζέρια που τους «κερνά» το κράτος, στον θάνατο πουτους «κερνά» ο ναρκέμπορος της γειτονιάς τους. Συμπτωματικό ή όχι, οιαντιστάσεις του Λαού πέφτουν από την διαχεόμενη δυστυχία που σπέρνουν ταναρκωτικά και η όποια αντίδραση στην νεοφιλελεύθερη μάστιγα αμβλύνεται με τονκαιρό. Είναι συνεπώς καθήκον του συνειδητού Αγωνιστή, του συνειδητούΕθνικιστή να αγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις ενάντια στο τέρας τωνναρκωτικών που σκοτώνει το ίδιο του το Αίμα και λεπταίνει τις γραμμέςαντίστασης του Έθνους ενάντια στον προελαύνοντα εχθρό. Οτιδήποτε αμβλύνει τιςαντιστάσεις του Λαού απέναντι στην γάγγραινα που καταπιέζει τον ίδιο και τοΈθνος θα πρέπει να βγει άμεσα από την μέση.

Κοινή συνισταμένη της χρήσης όλων των ναρκωτικών ουσιώνείναι η εξάρτηση και το στερητικό σύνδρομο. Επίσης κοινό σημείο της χρήσης τουςοι παρενέργειες και η επικινδυνότητα που ποικίλουν από ναρκωτικό σε ναρκωτικό.Πάγια θέση του Εθνικισμού μας είναι ότι οι πάσης φύσεως εξαρτήσεις δεν έχουνθέση στην Κοινωνία μας, ασχέτως αν αυτές οι εξαρτήσεις λέγονται ναρκωτικέςουσίες ή καταναλωτισμός. Πιστεύουμε βαθύτατα στο ότι ο Ανώτερος Άνθρωπος,ο κατά Νίτσε Ζαρατούστρα, δεν διαθέτει καμμία αλυσίδα για να τον κρατά δέσμιοστο έδαφος, δεν έχει τίποτα που να τον κρατά από το να φτάσει το ανώτατο όριοτης ανθρώπινης ύπαρξης, για το καλό του Έθνους και της Φυλής. Όπως, πολύ ορθά,το θέτει ο Νίκος Καζαντζάκης είναι το χρέος μας απέναντι στην ράτσα ναπαραδώσουμε στον γόνο μας την εντολή να μας ξεπεράσει, αφότου φυσικά και εμείςοι ίδιοι καθημερινά δίνουμε την εντολή στον ίδιο μας τον εαυτό νααυτοξεπεραστεί. Είναι προφανές, συνεπώς, ότι στην Ιδανική Ελληνική Πολιτεία πουοραματιζόμαστε τα ναρκωτικά δεν έχουν καμμία απολύτως θέση. Αυτό, φυσικά,έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την σημερινή, κατ’ όνομα Ελληνική, Δημοκρατία στηνοποία ζούμε, όπου νομιμοποιήθηκαν, εμμέσως προς το παρόν, αμέσως στο μέλλον, ηεμπορία και η χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Το Κοινωνικό Κράτος της Αλληλεγγύης του οποίου τηνδημιουργία κάποιοι την βλέπουν ως απώτερο σκοπό της ιδεοληψίας τους, είναι γιαεμάς κάτι το αυτονόητο. Η Αλληλεγγύη μας είναι αδιαπραγμάτευτη απέναντι στουςίδιους μας τους αδερφούς, τους μετέχοντες το ίδιο με εμάς Αίμα. Προφανώς σεκάθε Έλληνα αρμόζει βοήθεια και αλληλεγγύη αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά ηπατρίδα μας. Το Κοινωνικό Κράτος είναι η διανομή δυνάμεων του Έθνους προς τοεσωτερικό του, προκειμένου να άρει τις όποιεςκοινωνικές άδικες δημιουργούνται, είτε από την κακή του λειτουργία,είτε από τις συγκυρίες της ίδιας της Ζωής. Ως εκ τούτου το ΚοινωνικόΚράτος απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που βρίσκονται σεμια δύσκολη θέση, αδιάφορο αν αυτό είναι από υπαιτιότητα τους ή όχι. Είναιάρα σαφές ότι το Κοινωνικό Κράτος είναι μια προσωρινή ενσάρκωση του ΕθνικούΚράτους για έκτακτες καταστάσεις, που περιορίζονται στην αντιμετώπιση φυσικώνκαταστροφών, όσο το Εθνικό Κράτος οδεύει προς την Ιδανική του κατάσταση, αφούμε την εφαρμογή των πατροπαράδοτων Ελληνικών Κοινωνιστικών πολιτικών οικοινωνικές ανισότητες αίρονται δια παντός και η ανύψωση των πολιτών του σεανώτερα επίπεδα ύπαρξης, το προφυλάσσει από την δαπάνη δυνάμεων για εσωτερικούςσκοπούς και του επιτρέπει να αφιερώνει τις δυνάμεις αυτού και όλων των πολιτώντου για την εύρυθμη λειτουργία του και την ενδυνάμωση του Έθνους.

Ο Έλληνας τοξικομανής είναι για μας ένας Αδερφός πουχρειάζεται την βοήθεια μας, κυρίως μέσω της δημιουργίας ενός Κοινωνικού Κράτουςπου θέλει πραγματικά να τον βοηθήσει. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μιας και διαπαντός ότι ο τοξικομανής είναι άρρωστος και όπως προείπαμε η υπαιτιότητα του ήόχι μας είναι παντελώς αδιάφορη. Και επειδή είναι άρρωστος η υγεία του δεν θαπρέπει να γίνεται προϊόν προς αγοραπωλησία ή διαπραγμάτευση. Αυτό δυστυχώςστην καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε δεν είναι καθόλου προφανές, άμα κάποιοςδει το αναίσχυντο εμπόριο που εκτυλίσσεται γύρω από τα φάρμακα που αφορούν τονκαρκίνο ή σκεφτεί το γιατί κάποιος τοξικομανής πρέπει να περιμένει χρόνια στιςλίστες αναμονής προκειμένου να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα μεθαδόνης. Τοκράτος και οι ισχυροί αυτού του κόσμου θέτουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων,σε ένα ιδιότυπο και άτυπο χρηματιστήριο την Υγεία των Λαών, κάνοντας τηνπροϊόν. Αυτά για να μην ρωτήσουμε το πως εντός της φυλακής γίνεται εμπόριοναρκωτικών, πως καταφέρνουν τα ναρκωτικά να εισέρχονται σε ένα χώρο που,θεωρητικά τουλάχιστον, ελέγχει πλήρως η ΕΛ.ΑΣ. Είναι οπότε πρωταρχικής σημασίαςγια εμάς η παροχή πραγματικής και ουσιαστικής βοήθειας στον τοξικομανή, όχιτόσο για τον ίδιο τον τοξικομανή, αλλά ως βήμα για να μπορέσουμε να επιτύχουντην ολοσχερή εξάλειψη του φαινομένου των ναρκωτικών.

Σίγουρα στον δρόμο για την εξάλειψη των ναρκωτικών το πρώτοπου θα πρέπει να δούμε είναι τα αίτια της ύπαρξης και της έξαρσης τουφαινομένου. Η αιτία ύπαρξης ενός προϊόντος στην καπιταλιστική κοινωνία πουδιαβιούμε είναι πάντοτε η ζήτηση που αυτό έχει. Ακόμα και αν ένα προϊόν αρχικάδεν υπάρχει, η ζήτηση θα το κάνει να υπάρξει. Είναι οπότε επιτακτική η ανάγκηνα δούμε τι προκαλεί την ζήτηση των ναρκωτικών και εξαλείφοντας την τελικώς θαεπιφέρουμε και την εξαφάνιση τους. Άρα βασικός παράγων για την αντιμετώπιση τουφαινομένου είναι η ψηλάφηση του δρόμου που οδηγεί στα ναρκωτικά. Μιαγρήγορα ματιά στα στατιστικά στοιχεία δείχνει ότι τα ναρκωτικά είναι μιαμάστιγα που χτυπά κυρίως νέους ανθρώπους με την μέση ηλικίας έναρξης της χρήσηςναρκωτικών να πέφτει συνεχώς. Συγκεκριμένα, η μέση ηλικία έναρξης της χρήσηςτης κύριας ουσίας μειώνεται από 19,25 έτη που ήταν το 1995 σε 18,5 έτη το 2002(ΚΕ.Θ.Ε.Α. 2002), ενώ γενικώς οι χρήστες είναι κατά 60,5% ηλικίας 19-29 ετών,σύμφωνα με στοιχεία του ΕΚΤΕΠΝ (Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης γιατα Ναρκωτικά).

Η ψυχολογία του εφήβου και του νέου, είναι οπότε το κλειδίγια την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών, ώστε να μπορέσουμε ναεξαλείψουμε την ζήτηση τους στην Κοινωνία. Εκεί θα δούμε τον έφηβο και τον νέο,ευάλωτους ακόμα και ασχημάτιστους, να ζητάνε την αποδοχή του κοινωνικού τουςπερίγυρου, ενός περίγυρου που συνεχώς αλλάζει, καθώς η Ελλάδα μεταμορφώνεται σεμια πολυπολιτισμική κοινωνία, κατ’ απαίτηση του διεθνούς σιωνισμού και τωνεγχώριων λακέδων του και σε πλήρη αντίθεση με την θέληση της Λαϊκής Κοινότηταςτων Ελλήνων πολιτών. Με την εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών οπερίγυρος στον οποίο διαβιεί και στον οποίο,συνεπώς, επιθυμεί να ενσωματωθεί ονέος Έλληνας αλλάζει άρδην. Στο κέντρο των Αθηνών λαθρομετανάστες είναι ηπλειοψηφία των ατόμων που διακινούν τον λευκό θάνατο και σύμφωνα με τοαστυνομικό δελτίο η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων εισαγωγής ναρκωτικώνστην χώρα μας απασχολεί και πάλι λαθρομετανάστες. Ταυτοχρόνως το σχολικόπεριβάλλον των παιδιών μας επίσης κατακλύζεται από λαθρομετανάστες, αφού όσοπιο πολύ πλήττεται μια γειτονιά από την λαθρομετανάστευση και τις συνέπειεςτης, άλλο τόσο είναι και το ποσοστό των παιδιών λαθρομεταναστών που φοιτούν στασχολεία της περιοχής. Όμως και ασχέτως των λαθρομεταναστών που είναι έναςσημαντικός παράγων στην εξάπλωση των ναρκωτικών, αφού λειτουργούν και ωςεισαγωγείς και ως διακινητές, μπορούμε να καταλάβουμε πως η οποιαδήποτε αύξησητης χρήσεως των ναρκωτικών στις νεαρές ηλικίες δημιουργεί από μόνη τηςπροδιάθεση για περαιτέρω αύξηση των στατιστικών, δίνοντας έτσι έναν χαρακτήραγεωμετρικής προόδου στο ζήτημα της χρήσης των τοξικών και θανατηφόρων, αυτών,ουσιών.

Η απαξίωση των πατροπαράδοτων θεσμών της θρησκείας, τηςπατρίδας και της οικογένειας από τον αριστεροδεξιό νεοφιλελεύθερισμό και τιςδιάφορες παραφυάδες του έχουν προφανώς το μερίδιο της ευθύνης τους στηνεξάπλωση του φαινομένου, χωρίς όμως η ευθύνη τους να είναι αποκλειστική. Ηαγωγή των νέων που δεν βαπτίζεται στους συνεκτικούς δεσμούς της ίδιας μας τηςΚοινωνίας είναι μοιραίο να παράξουν νέους σε αναζήτηση για έννοιες καιαντικείμενα που θα καλύψουν τις ελλείψεις αυτές. Στην αναζήτηση αυτήμοιραία ελλοχεύουν και παγίδες, όπως είναι τα ναρκωτικά, τα οποίαπροσφέρονται από τους ναρκέμπορους και την λοιπή σαπίλα, ως μία «διέξοδος» σταόποια προβλήματα αντιμετωπίζει ο νέος, είτε αυτά είναι πραγματικά, είτε ψευδεπίγραφα,όπως τα περισσότερα προβλήματα της εφηβείας. Το κενό αυτό που δημιουργείταιστην εφηβική ψυχή από το απότομο ξερίζωμα των πατροπαράδοτων αξιών,καλούνται να καλύψουν οι σύγχρονες σειρήνες του δυτικού πολυπολιτισμού, μία εκτω οποίων είναι και τα ναρκωτικά.

Η καταναλωτική κοινωνία, το χρήμα και ο γρήγορος ρυθμός ζωήςτου σύγχρονου μαζανθρώπου, αυτός ο καθαρά αντιφυσικός τρόπος ζωής, σε αυτό τοεπίσης αντιφυσικό περιβάλλον, έχουν σοβαρές επιπτώσεις επίσης στους νέους, οιοποίοι μην έχοντας απορροφηθεί στη χοάνη μαζοποίησης ακόμα, αναζητούνοποιαδήποτε διέξοδο τους προσφέρεται από τον ολετήρα του δυτικού πολιτισμού. Ταναρκωτικά είναι μία από αυτές τις «διεξόδους» που δίδονται αφειδώς στον νέο,αφού ως γνωστόν τα σχολεία είναι χώρος διακίνησης τους, αλλά επίσης εμπεριέχονταικαι σε άλλες «διεξόδους», που προμοτάρονται από το σύστημα, όπως οχουλιγκανισμός και ο αναρχισμός, χώροι που και στους δύο διακινούνται μεγάλεςποσότητες ναρκωτικών, με την «αποδοχή στο κοινωνικό περιβάλλον» που περιγράψαμενωρίτερα να ξαναμπαίνει στην συνάρτηση. Η γοητεία του επικίνδυνου στονέφηβο που θεωρεί τον εαυτό του άτρωτο, ο μιμητισμός, αλλά και μια άγνωστη σεαυτόν έννοια, το χρήμα, συντελούν στο να υπάρχει η μάστιγα των ναρκωτικών καινα κατατρώγει την κοινωνία μας.

Το μεταπολιτευτικό έκτρωμα της νεοελληνικής δημοκρατίας έχειεπιλέξει εδώ και πολύ καιρό τον δρόμο που θα ακολουθήσει στην πορεία του για«αντιμετώπιση» του φαινομένου των ναρκωτικών.Με ολοένα ελαστικότερες πολιτικέςκαι διαχωρισμό των ναρκωτικών σε «σκληρά» και «μαλακά», θεωρούν οιπολιτικάντηδες μας ότι θα καταφέρουν να επιφέρουν πλήγμα στα ναρκοκαρτέλ πουχρησιμοποιούν τους λαθρομετανάστες ως εισαγωγείς και διακινητές των ναρκωτικώνεντός της Ελληνικής επικράτειας. Προσφάτως μάλιστα η προμήθεια και ηκατοχή ναρκωτικών για προσωπική χρήση προτάθηκε να γίνει μη άδικη πράξη, μεάμεσο συνεπαγόμενο την ουσιαστική νομιμοποίηση των ναρκωτικών, μεμόνη προϋπόθεση τα βαποράκια να κουβαλάνε πάνω τους, ανά πάσα στιγμή, μόνοποσότητες που μπορούν να θεωρούν ως «πρέπουσες» για προσωπική χρήση, δηλαδή ημόνη δυσκολία που θα τους επιφέρει το αντίστοιχο νομοσχέδιο είναι ότι θα πρέπεινα κάνουν περισσότερες διαδρομές, με αντάλλαγμα την πλήρη νομιμότητα του«επαγγέλματος» τους. Συντόμως θα έχουν, άραγε, και δελτίο παροχήςυπηρεσιών; Μια γρήγορα ματιά στις γειτονιές του πολύπαθου κέντρου των Αθηνώνκαι συγκεκριμένα στους δρόμους του ναρκεμπορίου και τις πέριξ πλατείες αρκείγια να δείξει το προφανές. Ότι δηλαδή όσο ελαστικότεροι γίνονται οι νόμοισχετικά με τα ναρκωτικά τόσο οι δρόμοι γεμίζουν με δυστυχία και θάνατο.

Οι δε στατιστικές σχετικά με το ζήτημα δείχνουν την ίδιαακριβώς εικόνα. Συγκεκριμένα η χρήση κάνναβης σε δείγμα 15χρονών μαθητώνδιπλασιάστηκε, σχεδόν, εντός τεσσάρων ετών, από το 2006 έως το 2010, ενώ και ηχρήση άλλων ναρκωτικών αυξήθηκε, ως απάντηση σε αυτούς που νομίζουν ότι ηνομιμοποίηση των «μαλακών» ναρκωτικών, θα φέρει πλήγμα στα «σκληρά» ναρκωτικά. Ενδεικτικόεπίσης είναι ότι οι χώρες με ελαστικότερες, από εμάς, νομοθεσίες έχουνυψηλότερα στατιστικά χρήσης για όλα τα ναρκωτικά, γεγονός που δείχνει καθαράότι η νομιμοποίηση ΔΕΝ είναι η λύση, αλλά η πορεία προς τον όλεθρο. Αυτάόσον αφορά τους εφήβους 15 χρονών, γεγονός που καθιστά τις παρούσες στατιστικέςέρευνες τουλάχιστον ανατριχιαστικές. Όσον αφορά χρήστες μεγαλύτερης ηλικίας,όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο πόρισμα του ΕΚΤΕΠΝ για το 2011 δεν έχειδιενεργηθεί καμμία στατιστική έρευνα από το 2002, χρονιά που μάλλον το ζήτημαξέφυγε κάθε δυνατότητας ελέγχου, χάριν της ελαστικότητας και τουφιλελευθερισμού.

Ένα από τα κύρια επιχειρήματα των «προοδευτικών» για τιςθέσεις που λαμβάνουν το σύνολο των κομμάτων του κοινοβουλευτικού τόξου, δηλαδήάπαντες πλην της Χρυσής Αυγής, είναι ότι υπάρχουν «μαλακά» και «σκληρά»ναρκωτικά, και ότι νομιμοποιώντας τα πρώτα θα μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε ταδεύτερα. Στηριζόμενοι σε έρευνα μη κερδοσκοπικού οργανισμού, αποτελούμενουαπό πρώην χρήστες ναρκωτικών, βλέπουμε ότι από το σύνολο των χρηστών που είναιεθισμένοι στα λεγόμενα «σκληρά» ναρκωτικά, το 90-95% άρχισε την χρήση αυτών τωνναρκωτικών ως επόμενο και φυσικό βήμα της χρήσης των λεγόμενων «ελαφριών»ναρκωτικών, δηλαδή κάνναβης ή μαριχουάνας. Χαρακτηριστικό δε είναι ότι βασικήθέση του σχετικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού είναι ότι τα «μαλακά» είναι τομονοπάτι που οδηγεί στα σκληρά. Αυτό για εμάς είναι αναμφισβήτητο, ασχέτωςαν υπάρχει ποσοστό χρηστών που δεν περνά ποτέ στα «σκληρά» ναρκωτικά. Οιεξαιρέσεις, άλλωστε, ενός κανόνα υπάρχουν για την επιβεβαίωση του.Γεγονός,όμως, είναι ότι σχεδόν κανείς χρήστης δεν πέρασε απευθείας στα λεγόμενα«σκληρά» ναρκωτικά, οπότε λογικό είναι η απουσία του πρώτου «σκαλιού», να θέτεισε αμφισβήτηση ολόκληρη την «σκάλα» του θανάτου.

Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν από μόνα τους τα«μαλακά» ναρκωτικά πιθανότητα να εθίσουν τον χρήστη; Υπάρχουν σε αυτά βλαπτικέςσυνέπειες για το μυαλό ή το σώμα του χρήστη; Οι γιατροί, όπως και τοσύνολο της κοινωνίας, είναι κατηγορηματικοί πάνω σε αυτό λέγοντας και για ταδύο ναι, ενώ όπως παραδέχεται η «Ελευθεροτυπία» σε άρθρο της στις 06/01/2008 οι«προοδευτικοί» έχουν άλλη άποψη «μάλλον για λόγους ευθυγράμμισης με τοναριστερό φιλελευθερισμό», κοινώς έχουν άλλη άποψη γιατί τα κόμματα τηςαριστεράς τους λένε να έχουν άλλη άποψη. Από την άλλη οι ιατρικές μελέτεςβεβαιώνουν ότι το χασίς και η μαριχουάνα προκαλούν εθισμό και επηρεάζουνβραχυπρόθεσμα το μυαλό και μακροπρόθεσμα και το σώμα. Συγκεκριμένα έχουν τιςίδιες σωματικές επιπτώσεις με το τσιγάρο, ενώ προκαλούν ταχυκαρδία, υπνηλία,διαφοροποιημένη αντίληψη χρόνου, άρση αναστολών, ψυχοκινητικά προβλήματα, ακόμακαι σε μικρές δόσεις. Αυτό που βεβαίως έχουμε δει όλοι είναι αυτό που οιαριστεροί και οι φιλελεύθεροι αρνούνται να δουν, για λόγους «ευθυγράμμισης»,δηλαδή έχουμε δει την μαστούρα και την κατάσταση στην οποία οδηγούν τον άνθρωποτο λεγόμενα «μαλακά» ναρκωτικά. Έτσι μπορούμε ανέτως να φτάσουμε στο ορθόσυμπέρασμα, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα «μαλακά» και «σκληρά»ναρκωτικά, όπως στην Ιδανική Κοινωνία δεν υπάρχουν ναρκωτικά και εξαρτήσεις.

Τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας τοξικομανής, ότανκαι άμα θελήσει να απεξαρτηθεί, είναι πρώτον η γραφειοκρατία πουκαθιστά απαγορευτικά τα προγράμματα απεξάρτησης, δεύτερον η παρουσία τωνναρκωκυκλωμάτων που δεν τον αφήνουν να απεξαρτηθεί και τρίτον το γεγονόςότι κατά την διάρκεια της απεξάρτησης του, εξακολουθεί να είναι αποκλεισμένοςαπό τον κοινωνικό ιστό. Η σημερινή φιλελεύθερη κοινωνία, σκανδαλωδώςκαι εγείροντας πλήθος ερωτημάτων, αφήνει το ερώτημα της απεξάρτησηςτου τοξικομανή στα ίδια του τα χέρια, ενώ είναι σαφές και προφανές ότι αυτός δενέχει την δυνατότητα λήψεως αποφάσεων, δεν έχει σώας τας φρένας. Ακόμα και όταναυτός αποφασίσει οικειοθελώς να απεμπλακεί από την παγίδα του θανάτου, έρχονταινέα πρωτόγνωρα προβλήματα προς αντιμετώπιση, αφού η λίστα αναμονής για ένταξηστα προγράμματα απεξάρτησης είναι εξαιρετικά μεγάλη, με αποτέλεσμα μεγάλοποσοστό των τοξικομανών να καταλήγουν στο νεκροταφείο, πριν ενταχθούν σταπρογράμματα μεθαδόνης. Ακόμα, όμως, και αν ενταχθούν, τα κυκλώματα τωνναρκωτικών, με τους λαθρομετανάστες να πρωταγωνιστούν, περιτριγυρίζουν τακέντρα απεξάρτησης ανενόχλητα, προσπαθώντας να πάρουν πίσω τους «πελάτες» τουςμε κάθε αθέμιτο τρόπο. Οι δε τοξικομανείς αφήνονται στην τύχη τους από τηνκοινωνία και την πολιτεία στερούμενοι το πιο ισχυρό εργαλείο στον αγώνα τουςγια απεξάρτηση, που είναι η απασχόληση, η εργασία με σκοπό μια αξιοπρεπήδιαβίωση.

Απαιτείται, συνεπώς, η σύσταση ενός οργανισμού, ο οποίος θακληθεί να καταγράψει άμεσα, εντός ενός όσο το δυνατόν μικροτέρου χρονικούδιαστήματος, τους τοξικομανείς, να τους κατηγοριοποιήσει ανάλογα με την τοξικήουσία εξαρτήσεως τους και να τους αποδώσει κάρτες τοξικομανών, οιοποίες δεν θα υπάρχει δυνατότητα να πλαστογραφηθούν. Η λειτουργία τουπαραπάνω οργανισμού θα απαιτήσει την βοήθεια της αστυνομίας, ώστε ακόμα καιόσοι τοξικομανείς δεν έχουν επιλέξει τον δρόμο της απεξάρτησης να το πράξουνέστω και με το ζόρι. Δεν μπορεί να υπάρξει επιλογή και «δημοκρατικήαυτοδιάθεση» σε θέματα που αφορούν την υγεία και την ευημερία του Έθνους. Ηαστυνομία θα αναλάβει την εύρεση των τοξικομανών και την απόδοση τους στονσυγκεκριμένο οργανισμό προς καταγραφή και άμεση προώθηση στα προγράμματααπεξάρτησης. Ο οργανισμός θα φροντίζει να γίνεται σαφές στον κάθε τοξικομανήότι μπορεί να καταγραφεί μόνο μία φορά και να τον ενημερώνει για την κατάστασηστην οποία έχει περιέλθει και ποιο είναι το βέβαιο μέλλον του αν παραμείνειεντός των ναρκωτικών, κάνοντας του σαφές ότι το Έθνος του δίνει την ευκαιρία ναγλιτώσει τον βέβαιο θάνατο. Σε περίπτωση που ο, προς καταγραφή, τοξικομανήςείναι υπόλογος για εγκλήματα δεν θα απαλλάσσεται, αλλά θα εκτίει την ποινήτου σε κλινικές απεξαρτήσεως. Γίνεται σαφές, όμως, πως η αστυνομία θα διενεργείελέγχους και θα προωθεί άτομα στον εν λόγω οργανισμό όχι μόνο όταν ερευνάταιέγκλημα, αλλά σε κάθε περίπτωση.

Η ιατρική την σήμερον ημέρα έχει παράξει υποκατάστατα τωνοπιοειδών, τα οποία μπορούν να έχουν πολύ μεγάλη επιτυχία στον αγώνα τωντοξικομανών προς απεξάρτηση. Η χρήση υποκατάστατων απαλείφει σταδιακά τηνεξάρτηση στα ναρκωτικά και η χρήση τους δεν έχει τις θανατηφόρες παρενέργειεςτων ναρκωτικών. Δύο από αυτά είναι η μεθαδόνη και η βουπρενορφίνη, που βοηθούνστην απεξάρτηση από τα οπιοειδή και σωματικά και ψυχολογικά. Και τα δύουποκατάστατα σβήνουν το στερητικό σύνδρομο των ναρκωτικών χωρίς να παράγουν τηνγνωστή «μαστούρα» και επαναφέρουν, σταδιακά, στο φυσιολογικό κάποιες από τιςσωματικές λειτουργίες του τοξικομανούς. Αμφότερα, βεβαίως, αποτελούνισχυρά και επικίνδυνα φάρμακα των οποίων η χρήση απαιτεί την παρουσία καιεντολή ιατρού. Σημειώνεται δε ότι η Ελλάδα έχει την δυνατότητα και τιςυποδομές για την παραγωγή μεθαδόνης, με αποτέλεσμα το κόστος της να είναισχετικώς χαμηλό. Από την άλλη η βουπρενορφίνη εμφανίζει συγκεκριμέναπλεονεκτήματα και περιορισμούς σε σχέση με την μεθαδόνη, γεγονός που κάνει τηνεπιλογή του τι τελικά θα χρησιμοποιείται να είναι μια επιλογή που μπορεί να τηνκάνει ιατρός σε συνεργασία με οικονομολόγο, σε ένα εθνικό κράτος και πλαίσιο,φυσικά.

Οι κλινικές και τα νοσοκομεία θα αναλάβουν την αποκλειστικήδιάθεση της μεθαδόνης ή της βουπρενορφίνης, και η κατανάλωση τους θα γίνεταιμόνο εντός του χώρου του νοσοκομείου, αποκλειστικά και μόνο από όσους έχουνκαταγραφεί ως τοξικομανείς και διαθέτουν την ανάλογη κάρτα τοξικομανούς. Μεαυτό τον τρόπο θα διασφαλιστεί το γεγονός ότι, σε θεωρητικό επίπεδο, δεν θαπρέπει να κυκλοφορούν εκτός του χώρου των νοσοκομείων κανενός είδους ναρκωτικά.Έτσι η αστυνομία θα μπορεί να θεωρεί ως παράνομη πράξη την οποιαδήποτε ποσότηταναρκωτικών βρίσκει και να την αντιμετωπίζει ως εμπόριο ναρκωτικών. Αυτό φυσικάεξαιρεί τα ηρεμιστικά χάπια, τα οποία θα χορηγούνται υπό αυστηρό έλεγχοκαι εποπτεία του κράτους, μόνο από τα φαρμακεία και τα νοσοκομεία,μετά από συνταγή γιατρού. Η εκμηδένιση της πιθανότητας δημιουργίαςκυκλωμάτων που θα εμπορεύονται αυτά τα χάπια και τις ουσίες για λόγους μηιατρικούς θα εξασφαλίζεται από τις εξοντωτικές ποινές που θα επιβάλλονται σταμέλη αυτών των κυκλωμάτων, τα οποία θα αντιμετωπίζονται ως έμποροι ναρκωτικών,ενώ έως τώρα τα εγκλήματα τους λογίζονταν ως αυστηρώς οικονομικά εγκλήματα.

Παράλληλα, φυσικά, θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα για τηναπασχόληση των τοξικομανών, αφού όπως είναι προφανές η εργασία είναι πανάκειαγια όλες τις εξαρτήσεις και τα ψυχολογικά προβλήματα. Άλλωστε ποια καλύτερηεπιλογή για να «ξεχαστεί» κάποιος από το να εργαστεί; Με δεδομένο το γεγονόςότι η πλειονότητα των χρηστών είναι νέοι άνθρωποι ηλικίας 19-29 ετών, θαχρειαστεί ένα πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης, προγράμματα εκμάθησης τεχνώνκαι κίνητρα στην κοινωνία προκειμένου να παράσχει εργασία και, συνεπώς, αξιοπρεπήςδιαβίωση σε τοξικομανείς που θα έχουν κριθεί ως άξιοι τηςεμπιστοσύνης για επανεισδοχή στην κοινωνία, από τους θεράποντες ιατρούς καιλοιπούς ειδικούς. Λόγω του ότι οι τοξικομανείς έχουν συνήθως στον προηγούμενοκοινωνικό περίγυρο τους, είτε τους λόγους που τους οδήγησαν στην χρήση ουσιών,είτε και μέλη των εγκληματικών κυκλωμάτων εμπορίας ναρκωτικών πουανταγωνίζονται, όσο υπάρχουν, τα προγράμματα απεξάρτησης, προσπαθώντας ναπάρουν τους τοξικομανείς υπό απεξάρτηση πίσω, θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα απότους θεσμούς στους οποίους στηρίζεται το πρόγραμμα απεξάρτησης, προκειμένου οπρώην τοξικομανής να μπορεί να αλλάξει περιβάλλον.

Το απόστημα των ναρκωτικών εντοπίζεται και σε περιοχές πουυπό τις παρούσες συνθήκες η αστυνομία δεν επεμβαίνει, είτε λόγω αδυναμίας τηςνα ελέγξει την κατάσταση, είτε λόγω «άνωθεν» εντολών, είτε λόγω συμμετοχής στακυκλώματα του νακρεμπορίου. Η κάθαρση της αστυνομίας, αλλά και τωνυπόλοιπων εφαπτόμενων στο ζήτημα θεσμών και επαγγελμάτων, είναι πρωταρχικήςανάγκης για την επιτυχία του εγχειρήματος. Μία κάθαρση που πραγματικά πρέπει ναγίνει δια μέσω «φωτιάς και ατσαλιού», με κάθε κόστος, γιατί αλλιώς πολλούς απότους σκοπούς του Λαϊκού Εθνικού Κράτους, στο οποίο αποσκοπούμε, θασαμποτάρονται εκ των έσω από τους παρίες της κοινωνίας που θα έχουν διεισδύσειστα ενδότερα του κράτους, πράττοντας το διαλυτικό τους έργο. Με αυτάπραγματοποιημένα τα κάστρα του ναρκεμπορίου θα πρέπει να σπάσουν, ακόμα και μετην χρήση όπλων. Καταυλισμοί Ρομά, υποβαθμισμένες γειτονιές, γκέτολαθρομεταναστών και άλλα θα πρέπει να γίνουν ζώνες ελεύθερες από ναρκωτικά,ακόμα και αν χρειαστεί η συνδρομή του στρατού για να επιτευχθεί αυτό.

Όσον αφορά τους εμπόρους ναρκωτικών η θέση μας είναι μία καιαδιαπραγμάτευτη: Θάνατος στους εμπόρους ναρκωτικών! Η θέση αυτήμπορεί να φαντάζει «ακραία» στον μέσο αστό, όμως η αλήθεια είναι ότι η Κοινωνίαδεν έχει να διαπραγματευτεί τίποτα με ανθρώπους που, ομολογουμένως, έχουνεκπέσει της ανθρώπινης φύσεως. Ένας τόσο στυγερός εγκληματίας δεν γίνεται νααναμορφωθεί. Έχει πάψει να είναι άνθρωπος την στιγμή που μπόρεσενα εμπορευθεί τον θάνατο. Από την στιγμή που είδε κέρδος μέσα από τηνδυστυχία της Ελληνικής Νεολαίας και συνεπώς ολόκληρου του Ελληνικού Έθνους.Ένας τέτοιος «άνθρωπος» δεν μπορεί να λογίζεται τίποτα άλλο παρά προδότης τουΈθνους και του Λαού. Και στην δική μας Κοινωνία κανείς δεν πρόκειται ναεξαναγκάσει τον Έλληνα πολίτη να θρέφει δια βίου ένα τέτοιο απόβρασμα, ούτε νααφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτός ο «άνθρωπος» να ξαναβρεθεί ελεύθερος, ώστενα ξαναεγκληματίσει. Ζήτω Η Νίκη!

πηγή: xagr.net

Ο Λαϊκός Εθνικισμός ως Βιοθεωρία

2012-01-08T19:00:00.000+02:00

Η Ιδεολογία μας αποτελείται από μερικά πολύ βασικά συστατικά, που όμως της επιτρέπουν να επεκταθεί σε όλους τους τομείς του ζειν και να επεκτείνει τον εαυτό της στο επίπεδο της Βιοθεωρίας, της Κοσμοθεάσεως. Μακριά από ρηχούς «πατριωτισμούς» και θολούς ορισμούς του Εθνικισμού, ορθώνεται ο δικός μας Λαϊκός Εθνικισμός, σαφής, καθαρός, φωτίζοντας τον ανηφορικό δρόμο που έχουμε να ανέβουμε με δύο μόνο λέξεις: Αίμα και Τιμή. Δύο φάροι φωτός, οι οποίοι επάγουν και συνεπάγουν, μια ολόκληρη Στάση Ζωής, τον Μοναδικό δρόμο Ανάστασης και Ανάτασης του Έθνους από τον διεθνιστικό φιλελευθερομαρξιστικό νεοκομμουνιστικό βούρκο που έχει βυθιστεί εδώ και χρόνια. Έναν βούρκο αδιαφορίας και ατομικισμού που είναι η πηγή όλων των δεινών μας, που είναι η δυστυχία μας.

Για χρόνια ο ουροβόρος όφις μας έθετε στον κλοιό αλλοτρίωσης του καταναλωτισμού, στην παγίδα – κέντρο του χιλιόχρονου σχεδίου, και τώρα ο κλοιός σφίγγει τόσο που ακόμα και ο πιο αδαής μπορεί να τον δει, ασχέτως αν δεν μπορεί να τον ονομάσει ορθά. Ο Ανατέλων Ήλιος της Ιδεολογίας και το Σπαθί που τον φέρει είναι η λύση του γόρδιου, αυτού, δεσμού που κρατά υποδουλωμένο το Έθνος. Ο Ήλιος αυτός θα πρέπει να σκορπίσει το Φως του σε ολόκληρη την Κοινωνία και να κατασκορπίσει το Σκότος της μετριολατρείας, της κακομοιριάς και της κουτοπονηριάς που έχει απλωθεί ως γάγγραινα πάνω στο Έθνος.

Αίμα, η πρώτη συνισταμένη της Ιδεολογίας μας και η Ηρωολατρεία πυρήνας του Θρησκευτικού τύπου, Ιδεαλισμού της Βιοθεωρίας μας. «Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.» . Το ανώτερο σημείο, το πραγματικά Θεϊκό σημείο της Φυλής μας είναι οι Ήρωες της και οι Σοφοί της. Οι Άνθρωποι που ζουν ενάντια στην φθορά του Χρόνου, οι πραγματικά Αιώνιοι Άνδρες και Γυναίκες, που μετέχουν στο Αίμα μας. Απόρροια αυτού η ανάγκη για διαρκή και ατέρμονη Αυτοβελτίωση με σκοπό το αδύνατο, την ίδια την Θέωση, γιατί δεν έχει τόση αξία το να είναι κάποιος Έλληνας, όσο το να φτάσει τον Έλληνα, το να προσπαθεί να φτάσει το Ιδανικό που πρεσβεύει ο Ελληνισμός. Ηρωολατρεία βιωμένη μέσα στην Ψυχή και όχι σαν ένα σάπιο προγονόπληκτο κουφάρι μικροαστικού και ψευδεπίγραφου «πατριωτισμού». Ήρωες και Σοφοί που λειτουργούν ως πρότυπα, ως φάροι που προσελκύουν την Νεολαία σε νέα ύψη και όχι ως κενοτάφια νεκρά και ανενεργά. Όχι ανενεργά, πόσο μάλλον ψευδεπίγραφα με προσκυνημένους να τιμούν Ήρωες και συνεργάτες των δυναστών μας να επικαλούνται «πατριωτισμούς» και «εθνικισμούς».

“Όλα έμεναν άκαρπα χωρίς τον Ήρωα. Χρειάσθηκε ο θάνατος ενός παλικαριού για να δώσει πνοή στις πρώτες εκείνες ενέργειες και σ’ όλα τα σχέδια. Τα λόγια των Ελλήνων έμεναν λόγια ώσπου να έλθει ο θάνατος να τα ζωντανέψει. Ο Θάνατος δεν είναι λόγια, είναι αλήθεια. Ο Θάνατος είναι ζωή.”

Ίων Δραγούμης – “Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα”

Δια μέσου του Αίματος και την Ηρωολατρείας διαφαίνεται ως μοναδική πολιτική επιλογή και η Λαϊκή έκφραση του Εθνικισμού μας, γιατί χωρίς αυτήν θα ήταν ψεύτικος και αυτός ο ίδιος. Γιατί δεν νοείται Εθνικιστής που δεν αγαπά πρωτίστως τον Λαό του και δεν νοείται αγάπη για αυτόν τον Λαό αν κάποιος δεν έχει κατά νου αυτό που πρώτος ο Λυκούργος μας έδειξε ώστε το Έθνος να ζήσει πραγματικά αδελφωμένο και αγαπημένο, ενωμένο σαν μία γροθιά ενάντια στον οποιονδήποτε το επιβουλεύεται, είτε εκ των έσω, είτε απ’ έξω. Η άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και η κατακρήμνιση της ιεραρχίας του χρήματος, με μια ταυτόχρονη εγκαθίδρυση της ιεραρχίας της αρετής, έχει από αρχαιοτάτων χρόνων δείξει την αξία της στην εγκαθίδρυση της Λακωνικής Κυριαρχίας που παρέμεινε επί 600 χρόνια αήττητη στα πεδία των μαχών και ατάραχη στο εσωτερικό της. Διαβάζουμε,σχετικά στον Πλούταρχο:

“Δεύτερο έργο του Λυκούργου, και το πιο τολμηρό απ’ όλα, είναι ο αναδασμός της γης. Υπήρχε τότε φοβερή ανισότητα και έρχονταν στην πόλη πολλοί ακτήμονες και άποροι επειδή τα πλούτη είχαν συσσωρευτή σε ελάχιστους. Γι’ αυτό, πολεμώντας την αναισχυντία και το φθόνο και το έγκλημα και την τρυφηλότητα και τα δύο άλλα νοσήματα της πολιτείας, που είναι παλαιότερα και σοβαρότερα, τον πλούτο και τη φτώχεια, έπεισε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες να τα βάλουν όλα στη μέση για να γίνη αναδασμός και να ζουν μεταξύ τους όλοι ίσοι και με ίση περιουσία, επιδιώκοντας να πρωτεύουν στην αρετή, σαν να μην υπήρχε καμιά άλλη ανάμεσά τους διαφορά και ανισότητα παρά αυτή που την ορίζει η καταδίκη του κακού και ο έπαινος του καλού πολίτη. Και κάνοντας πράξη το έργο του μοίρασε την άλλη λακωνική γη σε τριάντα χιλιάδες κλήρους για τους περιοίκους κι αυτήν που αποτελούσε την Σπάρτη σε εννιά χιλιάδες (γιατί τόσοι έγιναν οι κλήροι των Σπαρτιατών).»

«λένε πως όταν κάποτε αυτός, ύστερα από πολύ χρόνο, γύριζε από ένα ταξίδι και είδε να έχουν πριν λίγο θερίσει στους αγρούς, καμαρώνοντας τους σωρούς, ίσους τον ένα δίπλα στον άλλο, χαμογέλασε και είπε σ’ αυτούς που ήταν μαζί του, πως η Λακωνική ολόκληρη μοιάζει με χώρα που ανήκει σε αδέλφια, που μόλις έκαναν τη μοιρασιά».

Στο βιβλίο του καθηγητή Κ. Κολλιόπουλου, «Η υψηλή στρατηγική της Αρχαίας Σπάρτης» αναφέρεται το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνει η Ιδεολογία, χτίζοντας επί του έργου του Λυκούργου που οδήγησε σε μια Κοινωνία, όπως η Σπαρτιατική. Εκεί ο καθηγητής λέει για το πρόβλημα που δημιουργήθηκε καθώς ο κάθε Όμοιος έπρεπε να συνεισφέρει στο κοινό τραπέζι από το κτήμα του, γεγονός που μετά από πολλά χρόνια δημιούργησε πρόβλημα, αφού όταν ένας Όμοιος έκανε δύο παιδιά, το κτήμα γινόταν μισό με αποτέλεσμα ο χρόνος να αναγκάσει ολόκληρες οικογένειες να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν. Αυτό βέβαια το πρόβλημα που φάνηκε μετά από 500 χρόνια κοινού βίου δεν θα πρέπει να μας οδηγήσει στο να αναζητούμε λύση σε φιλελευθερομαρξιστικά ιδεολογήματα που χρειάστηκαν όση τρομοκρατία μπορούσαν να παράγουν προκειμένου να αντέξουν το πολύ 50 χρόνια. Η παρακαταθήκη του Λυκούργου και άλλων νομοθετών και ηγετών που γκρέμισαν την κυριαρχία του χρήματος και έθεσαν το πολίτευμα τους, όσο πιο κοντά στην αριστοκρατία του Πλάτωνα γινόταν, μας θέτει ως μονόδρομο τον ανηφορικό δρόμο του πραγματικού Σοσιαλισμού,αυτού που βρίσκεται μακριά από μαρξιστικές και λενινιστικές σοφιστίες και δίπλα στην Φυλή και το Έθνος. Εξού και ο δικός μας Αντικαπιταλισμός που δεν είναι μονεταριστικός και ωφελιμιστικός όπως ο μαρξιστικός, που εν τέλει καταλήγει να είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με τον καπιταλισμό. Αυτά τα παραπάνω βεβαίως μας οδηγούν και μακριά από τα κακόμοιρα ψευδοδόγματα «της μικράς και έντιμου Ελλάδας» και μας δείχνουν καθαρά το πεπρωμένο της Ελλάδας που, είτε θα είναι Μεγάλη, είτε δεν θα είναι καθόλου.

Άμεσο και προφανές συνεπαγόμενο της Ηρωολατρείας και γενικότερα της Προγονολατρείας των Αρίστων (γιατί ακόμα και τους προγόνους μας του διαλέγουμε, αφού πρόγονος μας ο Λεωνίδας, αλλά πρόγονος μας δυστυχώς και ο Εφιάλτης), είναι ο δύσβατος δρόμος της Αυτοβελτίωσης, που προϋποθέτει το πιο δύσκολο πράγμα σε έναν άνθρωπο, δηλαδή την ειλικρινή παραδοχή και αντιμετώπιση των ανεπαρκειών του. Δεν χωρούν ανάμεσα μας, στο Έθνος που ονειρευόμαστε, τα συμπτώματα και οι αιτίες της σύγχρονης παρακμής, τα οποία πρέπει άμεσα να αντικατασταθούν με τις αντίστοιχες Αρετές του Ελληνισμού. Η σαπίλα και η παρακμή που επεκτάθηκε στην Ελληνική Κοινωνία επωάστηκε μέσα στον ίδιο τον Ελληνικό Λαό, αλλιώς δεν θα μπορούσε να ριζώσει, όπως ρίζωσε βαθιά αυτή που μας καταπιέζει. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι οι πολιτικοί και οι ανθελληνικές «λέσχες» είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, οφείλουμε να ομολογήσουμε, ότι αυτός ο Λαός έχει, έστω, την ελάχιστη ευθύνη ότι δεν μπόρεσε να αντισταθεί σε κανένα από τα σχέδια τους. Ακόμα, λοιπόν, και αν αποδώσουμε αυτή την ελάχιστη ευθύνη του αστισμού θα πρέπει να αναγνωρίσουμε μέσα σε αυτήν έναν Λαό που δέχτηκε τα κελεύσματα των σειρήνων με χαρά και αμετροέπεια, χαρακτηριστικά που θα πρέπει να ξεριζωθούν. Όμως επειδή, για να λέμε και την Αλήθεια, δεν είναι μόνο αυτή η ευθύνη του Ελληνικού Λαού, θα πρέπει να δούμε ότι το καταναλωτικό όργιο στο οποίο τον βούτηξε η μεταπολίτευση με την σωρεία δανείων που έπαιρνε από τους διεθνείς τοκογλύφους, είχε και άλλες συνέπειες όπως το γεγονός ότι όλες οι σχέσεις και οι θεσμοί αλλοιώθηκαν και διαστρεβλώθηκαν μέσα από αυτό, με την συνένοχη σιωπή του Λαού.

Η έννοια της Τιμής και συνεπαγωγικά της Αξιοπρέπειας μας δείχνει τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε προκειμένου να καταφέρουμε να πραγματώσουμε όλα τα παραπάνω. Είναι πρωτίστως ζήτημα Τιμής και Αξιοπρέπειας, θέμα Καθήκοντος, να ξεσηκωθούμε και να αντιδράσουμε, να επαναστατήσουμε, Ενεργά και όχι σπασμωδικά απέναντι σε ένα σύστημα που μας οδηγεί στην καταστροφή. Μια επανάσταση που θα πρέπει να συμπεριλάβει όλους τους τομείς της ζωής μας, ακόμα και της προσωπικής, αφού η γάγγραινα πρέπει να κοπεί ολόκληρη, ώστε να μην μπορέσει να εμφανιστεί και πάλι. Οποιαδήποτε προσπάθεια για επιδιόρθωση της είναι μάταιη, αφού πρόκειται ουσιαστικά για την επέκταση μιας νέκρωσης. Είναι Καθήκον μας και Ζήτημα Τιμής η Επανάσταση, όπως την οραματίστηκε ο Μεγάλος Έλληνας Περικλής Γιαννόπουλος:

“Και η διέξοδος αυτή η μία και μοναδική είναι: Βαθύτατη Πνευματική Επανάστασις Συνεπάγουσα και: Βαθύτατην Ηθικήν Επανάστασιν ήτοι: Επανάστασις Ατομική. Επανάστασις Κοινωνική. Επανάστασις Πολιτική. Επανάστασις Ιδεολογική. Επανάστασις Φιλολογική. Επανάστασις Καλλιτεχνική. Ναι. Βαθύτατη Πνευματική Επανάστασις, γεννώσα ΦΩΣ. Καταρρακνώσουσα με φώς τα Σκοτάδια και τα ψεύματα. Πνευματική Επανάστασις, εξεγείρουσα όλας τας Ηθικάς, Πνευματικάς και Υλικάς Δυνάμεις ολοκλήρου της Φυλής, ενούσα αυτάς και οδηγούσα αποφασιστικώς ίνα δημιουργηθή, διαπλασθή και υπάρξη τέλος: 1ον Νέον Εθνικόν Πνεύμα 2ον Νέον Εθνικόν Ιδανικόν 3ον Νέα Εθνική Πίστις,“

Μια Επανάσταση Ελληνική που θα συνταράξει όλα τα επίπεδα του Ατομικού και Κοινωνικού μας Βίου. Μια Επανελληνοποίηση που θα αποτινάξει από πάνω μας όλα τα υπολείμματα του σιωνιστικού πέπλου που μας κράταγε τόσο καιρό κοιμισμένους και μας έπνιγε ως άτομα, ως γειτονιές, ως πόλεις, ως Έθνος. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή δύο διαφορετικά «έθνη» που το ένα περιέχεται στο άλλο. Το ένα, το μικρότερο, είναι αυτοί που έχουν κάνει τα βήματα αυτής της Επανάστασης, άλλοι πολλά, άλλοι λιγότερα, πάντως κινούνται στον ίδιο σκοπό, έχουν μεταλάβει την Κοσμοθέαση του Λαϊκού Εθνικισμού. Το άλλο, το μεγαλύτερο προς το παρόν, αυτοί που ακόμα δεν τα έχουν κάνει. Οι μεν είναι το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα και είναι το Μέλλον αυτού του τόπου. Οι δε είναι το παρόν που θα πρέπει να διαλέξει αν θα γίνει παρελθόν ή μέλλον. Καθήκον μας και ύψιστη Τιμή μας ο Αγώνας να μεγαλώσουμε την Κοινωνία μας, την Κοινωνία των Ομοίων, την Κοινωνία του Μέλλοντος, την Κοινωνία που θα δώσει την Ύψιστη Μάχη ενάντια στο αιώνιο έρεβος. Να την μεγαλώσουμε τόσο που να συμπεριλάβει όσο το δυνατόν περισσότερους. Γιατί σε αυτόν τον Αγώνα κανείς δεν περισσεύει και εν τέλει κανείς δεν θα μείνει αμέτοχος.

Στεκόμενοι μακριά από την επίπλαστη και επίκτητη ψευδοηθική της κακομοιριάς, μακριά από ενοχές, με μόνο σκοπό την σωτήρια και Ανάσταση του Έθνους μας και της Φυλής μας δίνουμε τον Αγώνα με όλες μας τις δυνάμεις, με Πίστη, Πυγμή και Αποφασιστηκότητα. Σαν ήδη νεκροί και ξοφλημένοι που δεν έχουν έχουν τίποτα να χάσουν, μαχόμαστε με Σιδερένια Θέληση και Πειθαρχία. Όχι για μας αλλά τα παιδιά αυτού του Έθνους και για τους Ήρωες του. Γιατί δεν χρωστάμε σε κανέναν παρα μόνο«χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα’ ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί».

πηγή: xagr.net

Η παρερμηνεία και η διαστρέβλωση των ιδεών ως όπλο του συστήματος

2011-11-18T20:32:00.001+02:00

Ένα από τα πιο σημαντικά όπλα του καθεστώτος, σημαντικότερο ίσως και από την συνωμοσία της σιωπής και από την λάσπη, είναι η χρήση της παραπληροφόρησης και της ελλιπούς παιδείας που παρέχει αφειδώς στον Λαό. Έτσι δύναται να διαστρεβλώσει σωστές και ισχυρές ιδέες και να τις μετατρέψει σε σειρήνες που θα οδηγούν τον οργισμένο Λαό στις αγκάλες του συστήματος, από την άλλη πλευρά. Αυτό, φυσικά, δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο ή το πρωτότυπο, στην πραγματικότητα από την απαρχή της πολιτικής είναι μία από τις πάγιες τακτικές της οποίες πρέπει να υπερβεί, ως ο μόνος γνήσιος εχθρός του καθεστώτος, ένα γνήσιο Λαϊκό και Εθνικιστικό Κίνημα πριν μπορέσει να ακουμπήσει το ίδιο το σύστημα. Είναι ο πρώτος εχθρός που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα Κίνημα, όταν θα καταφέρει να υπερβεί την λάσπη και την συνωμοσία της σιωπής. Στην σημερινή πολιτική κατάσταση, όπως αυτή σήμερα δείχνει ένα σύστημα σε πλήρη πανικό, περικυκλωμένο θα λέγαμε. Από την μία βλέπει την άνοδο των Εθνικιστικών Ιδεών ανά τον Λευκό Κόσμο και από την άλλη βλέπει την φυσική οργή που προκαλεί η φάση του σχεδίου παγκόσμιας κυριαρχίας στην οποία βρίσκεται. Επειδή κανείς στρατός δεν θέλει να πολεμάει σε δύο μέτωπα το σύστημα επιλέγει την τακτική των αναχωμάτων, προκειμένου να ανακόψει το ανερχόμενο Λαϊκό Εθνικιστικό Επαναστατικό Κίνημα που ορθώνεται για να το καταπνίξει, έτσι ώστε στο ένα μέτωπο να έχει στην πραγματικότητα φίλιες δυνάμεις, οι οποίες θα πρεσβεύουν ακίνδυνες παρερμηνείες των Ιδεών που το σύστημα φοβάται και θα εκπροσωπούνται από άτομα φαιδρά, ανάλογα των παρερμηνειών αυτών.

Δεν κακίζω φυσικά τους ανθρώπους αυτούς που, από αγνά αισθήματα ορμώμενοι, κατέληξαν να υποστηρίζουν κάποιο τέτοιο ανάχωμα, μια τέτοια ακίνδυνη παρερμηνεία των Ιδεών του Λαϊκού Εθνικισμού. Στην Ελλάδα, άλλωστε, έχουμε δει πολλά τέτοια αναχώματα στην διάρκεια της μεταπολίτευσης, με την κορύφωση του φαινομένου να είναι τώρα που το Γνήσιο Λαϊκό Εθνικιστικό Επαναστατικό Κίνημα είναι σε πραγματική και μεγάλη άνοδο. Το τελευταίο μεγάλο ανάχωμα που χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να πράξει αυτά που προείπαμε ήταν το τηλεκόμμα του ΛΑ.Ο.Σ και η ιστορία των αναχωμάτων συνεχίζεται με νέα αναχώματα να ξεπροβάλλουν συνεχώς διαφημιζόμενα από πηγές συνεργαζόμενες με το αρχικό ανάχωμα. Κάποιος ο οποίος έχει την στοιχειώδη κρίση για να ενώσει δύο τελείες με μία ευθεία θα μπορεί να δει ποιο μέσον ανήκει στο ανάχωμα και ποια είναι τα κόμματα – παρατάξεις που διαφημίζει. Δεν κακίζω, όπως προείπα, τους ανθρώπους που, από αγνά αισθήματα και άγνοια, υποστήριξαν αυτά τα αναχώματα, όμως τα στελέχη τους, που συνειδητά υπήρξαν άγρυπνοι φρουροί του αστικού κοινοβουλευτισμού και ότι πιο σάπιου αυτός εκφράζει τους θεωρώ προδότες, άνευ καμμίας δυνατότητας μεταστροφής αυτού. Θα συνεχίσουμε παραθέτοντας μερικά παραδείγματα εκούσιας παρερμηνείας συγκεκριμένων Ιδεών του Γνήσιου Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος και πως αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή αναχωμάτων και να εξυπηρετήσουν το σύστημα με αυτό τον τρόπο.

Αντικομμουνισμός – Αντικαπιταλισμός

Είμαστε, και ορθώς είμαστε, αντικομμουνιστές. Δεν θα μπορούσαμε, άλλωστε, να μην είμαστε από την στιγμή που ο κομμουνισμός είναι η μήτρα της προδοσίας. Είμαστε εθνικιστές, αντικαπιταλιστές, πραγματικά σοσιαλιστές και συνεπώς αντικομμουνιστές, αφού ο κομμουνισμός είναι η μία όψη του νομίσματος, με την άλλη να είναι ο άκρατος φιλελευθερισμός. Γεννήματα της ίδιας ιδεολογικής – θρησκευτικής μήτρας έχουν μηδαμινές διαφορές βιτρίνας, απαιτούν και τα δύο υλιστικές και αντιφυσικές θεωρίες που σκοπό τους έχουν την θέωση της μετριότητας, της παρακμής και του κεφαλαίου. Ο μεν κομμουνισμός απαιτεί την κατανομή της εξουσίας από κάτω και ο φιλελεύθερος καπιταλισμός από πάνω, βλέποντας τους «άξονες» με καθαρά οικονομικά κριτήρια. Στην πράξη ο καπιταλισμός όσο πιο μονοπωλιακός και ασύδοτος γίνεται πλησιάζει το μαρξιστικό μοντέλο διακυβέρνησης, όπως αυτό εφαρμόστηκε στην πρώην ΕΣΣΔ. Το σύστημα εκμεταλλεύεται την φυσική αποστροφή του Ελληνικού Λαού προς τον κομμουνισμό και αντιπαραβάλει τον κρατισμό του κομμουνισμού με τον κρατισμό από την ανάποδη του φιλελευθερισμού, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση πως είναι κάτι το διαφορετικό στην ουσία του, ενώ στην πραγματικότητα ο «κομισάριος» φοράει στολή στην μία περίπτωση και γραβάτα στην δεύτερη. Με αηδία μπορεί κάποιος να δει στο «forum» του Άδωνι Γεωργιάδη του λόγου το αληθές, αφού το μόνο επιχείρημα που έχει ο βουλευτής απέναντι σε αυτούς που τον κατακρίνουν για την συναίνεση του στο ξεπούλημα της Πατρίδος είναι το «μα καλά, όλοι κομμουνιστές γίνατε;».

Αντιστοίχως ισχύει και το ακριβώς αντίθετο στην σκέψη που είχαμε στην προηγούμενη παράγραφο. Το σύστημα επιθυμεί διακαώς ώστε να μπορέσει να εμφανίσει τον κομμουνισμό (ασχέτως ιδεολογικής φράξιας) ως αντικαπιταλιστική δύναμη, ενώ όπως είπαμε αυτά τα δύο είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Έχουμε όλοι δει πως η πορεία των Ιμίων με 10.000 κόσμο δεν προβλήθηκε από κανένα πορνοκάναλο, ενώ έχω συγκεκριμένο παράδειγμα, όπου συγκέντρωση τεσσάρων (4) μαρξιστοειδών έγινε θέμα στα δελτία ειδήσεων. Αυτό φυσικά και έχει τον σκοπό του, που έχουμε κάνει ήδη προφανή. Σίγουρα μάλιστα υπάρχει στην αριστερά ο αντίστοιχος «άδωνις» που στους κατακριτές της μαρξιστικής υποκρισίας ανταπαντά «μα καλά, όλοι δεξιοί γίνατε»;

Εθνικισμός

Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε και πάλι, αν και το έχουμε κάνει, ότι ορίζουμε το Έθνος φυλετικά. Δεν θα πρέπει να κουραστούμε να το λέμε αυτό, γιατί ο κίνδυνος της παρερμηνείας βρίσκεται συνεχώς προ των πυλών και στην πραγματικότητα αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός του καθεστώτος. Η ιστορία των αναχωμάτων του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος στην Ελλάδα, όσο και παγκοσμίως έχει δείξει πως αυτό που πραγματικά πειράζει το σύστημα είναι ο ορθός ορισμός του Έθνους, αυτός που θέτει τον παράγων Αίμα σε πρώτη προτεραιότητα. Πως μπορεί, όμως, το σύστημα να στρέψει τον ίδιο τον Εθνικισμό εναντίον του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος άμα τον διαστρεβλώσει; Στον σκεπτόμενο άνθρωπο θα είναι ήδη προφανές ότι αυτό γίνεται μέσω του θρησκευτικού ορισμού του Έθνους. Στην λαθρομετανάστευση πλήθους μεγάλου αλλόφυλων και αλλόθρησκων ελοχεύει ο κίνδυνος των φιλοσιωνιστικών θέσεων, που με την ύπαρξη τους ακυρώνουν αυτόν τον ίδιο τον ψευδεπίγραφο διαστρεβλωμένο Εθνικισμό που τις γέννησε. Όχι γιατί μόνο καταλήγει να προσεταιρίζεται αλλόθρησκους, αλλά επειδή προσεταιρίζεται αυτούς που ουσιαστικά δημιουργούν το πρόβλημα. Όλοι έχουμε δει στις τηλεοράσεις μας ή και αλλού το γαϊτανάκι της λαθρομετανάστευσης, με τις φιλοσιωνιστικές δυνάμεις αυτού του κόσμου, την λεγόμενη «συμμαχία» να επιβάλλει τα σχέδια της για ελεύθερες αγορές και «δημοκρατία» διαμέσου των πολέμων είτε οικονομικών, είτε δολιοφθοράς, είτε στρατιωτικών, πολέμων που η αποτυχία τους ή η επιτυχία τους είναι κάθε φορά αιτίες δημιουργίας λαθρομεταναστευτικού ρεύματος. Στην περίπτωση αποτυχίας είναι οι πράκτορες τους μαζί με τυχοδιώκτες που φεύγουν από την χώρα για να γλιτώσουν την αντεκδίκηση του εκεί λαού. Στην περίπτωση επιτυχίας είναι οι πιο αδύναμοι που είτε φεύγουν για να σωθούν από την μανία των πρακτόρων και των καπιταλιστών αφεντικών τους, είτε πέφτουν θύματα κυκλωμάτων και προωθούνται στην Ευρώπη με σκοπό το κέρδος. Και εκεί είναι η μεγάλη παγίδα του διεθνούς σιωνισμού που βρίσκεται, ουσιαστικά, πίσω από αυτούς τους πολέμους. Τοποθετεί μίσθαρνα όργανα του και χρήσιμους ηλίθιους να τον προωθούν με τον μανδύα του αντι-μουσουλμανισμού. Έτσι το θύμα προσεταιρίζεται τον θύτη εναποθέτοντας σε αυτόν ελπίδες προκειμένου να το λυτρώσει από τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό δεν θα έπρεπε να μας φαίνεται παράδοξο εδώ στην Ελλάδα που το 80% του κόσμου έλπιζε στην ΝΔ για να μας σώσει από το ΠΑΣΟΚ και τούμπαλιν. Εμείς από την πλευρά μας πρέπει να δηλώσουμε σαφώς και να το κάνουμε κατανοητό στους πάντες ότι ναι είμαστε ενάντια στην λαθρομετανάστευση, όμως φροντίζουμε να βλέπουμε τον πραγματικό εχθρό που κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες, αυτόν που πάντα κρυβόταν. Τον αιώνιο εχθρό του Ελληνισμού. Δεν τον προσεταιριζόμαστε έχοντας ελπίδες ότι θα μας σώσει από τον εαυτό του. Τον πολεμάμε γνωρίζοντας πως μόνο έτσι μπορούμε να βρούμε λύση στο πρόβλημα. Δεν χωρίζουμε τους λαθρομετανάστες σε «ομόδοξους» και «ετερόδοξους», το ζήτημα μας αφήνει παγερά αδιάφορους.

Επαναστατικότητα

Η πιο παλιά από τις παρερμηνείες των γνήσιων Λαϊκών Εθνικιστικών Ιδεών είναι η προβολή τους στον κόσμο των αστών. Μιλάω, φυσικά, για την «εκ των έσω άλωση» του αμαρτωλού, κατάπτυστου συστήματος που διαφεντεύει και καταπιέζει την ζωή μας. Εχθρός και όργανο του συστήματος όποιος μπροστά σε ένα τέτοιο οικοδόμημα, όπως η σημερινή κοινωνία, έρχεται με μυστρί και πηλοφόρι, αντί για βαριοπούλα. Εχθρός ο επίδοξος μεταρρυθμιστής, αυτός που θέλει να αναστυλώσει αυτό που πρέπει να πεθάνει άμεσα, προκειμένου να αναγεννηθεί. Αυτόν τον τοίχο δεν προσπαθούσε να τον στηρίξουμε για να μην πέσει. Σπρώχνουμε με όλη μας την δύναμη! Ιστορικό παράδειγμα που καταδεικνύει ακριβώς την διαφορά μεταξύ των «ακροδεξιών» αστικών κομμάτων και ενός γνήσιου Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος είναι η διαφορά μεταξύ του Κολοκοτρώνη και των Φαναριωτών που έληξε με το γνωστό «Τσεκούρι και Φωτιά στους προσκυνημένους». Οι δεύτεροι υπόσχονταν «άλωση του συστήματος εκ των έσω», μια «άλωση» που όλοι ανέμεναν επί 400 σχεδόν χρόνια και την οποία έφερε με την ευθεία οδό σε πολύ λίγο χρόνο ο Ήρωας του Ελληνικού Έθνους, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μαζί με άλλους Αθάνατους Ήρωες. Όχι, το σύστημα δεν πρόκειται ποτέ να αλωθεί εκ των έσω! Δεν υπάρχει αυτή η επιλογή. Όποιος το συνεταιριστεί είναι μοιραίο να μολυνθεί από αυτό, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι ήταν πριν αμόλυντος, που φυσικά δεν ήταν.

«Τότε γιατί μέσω εκλογών;» θα πει κάποιος αφελής νεανίας. Γιατί μεγάλο ρόλο στην διεξαγωγή ενός πολέμου έχει η στρατηγική. Αυτή τη δεδομένη στιγμή ο μοναδικός δρόμος που πραγματικά προσφέρεται για πόλεμο εναντίον του συστήματος είναι ο πολιτικός. Για ποιο λόγο; Μα, φυσικά, για να καταφέρουμε την αφύπνιση ενός κοιμώμενου Λαού, του Ελληνικού. Για να του δώσουμε να καταλάβει ότι «όποιος θέλει να ζήσει, ας πολεμήσει», για να του κάνουμε σαφές ότι δεν γίνεται να προσεταιρίζεται και ταυτοχρόνως να διαμαρτύρεται για την σαπίλα και την διαφθορά. Δεν ερχόμαστε για να προσεταιριστούμε τον κοινοβουλευτισμό και τις συνήθειες του. Ερχόμαστε για να δυναμώσουμε την φωνή μας, για να την διαδώσουμε σε όλους τους συμπατριώτες μας, για να τους δείξουμε ότι η δική μας φωνή είναι η φωνή της Αλήθειας. Ερχόμαστε για να τους κάνουμε να νιώσουν άβολα μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, την βουλή. Ερχόμαστε για να καταργήσουμε την σαπίλα και την διαφθορά, μια για πάντα!

Το σύστημα μας πολεμά με κάθε μέσον, ακόμα και με το να προσπαθεί να μιμηθεί διαστρεβλωμένους αντικατοπτρισμούς των Ιδεών μας. Καλά κάνει το σύστημα, για την επιβίωση του μάχεται άλλωστε. Το θέμα και το τονίζω αυτό είναι το ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ! Δύο οι επιλογές φυσικά. Είτε αφήνουμε αυτή την διαστρέβλωση στην τύχη της και αφήνουμε το ζήτημα να κυλίσει φυσικά, είτε διατρανώνουμε την διαφορά μας με τα κάτοπτρα και μάλιστα τα καταγγέλλουμε ως κάτοπτρα και απάτες. Επίσης φυσικά μία από τις δύο μόνο είναι η σωστή επιλογή! Διατρανώνουμε τις Ιδέες μας ευθαρσώς και καταγγέλλουμε τους πολιτικούς απατεώνες για αυτό που ακριβώς είναι. Ετοιμαζόμαστε για την Μάχη που θα οδηγήσει στην Νίκη! Ζήτω Η Νίκη!

πηγή: xagr.net

Κοιτάζοντας την Ιστορία κατάματα

2011-10-15T12:13:00.003+03:00

Η Ιστορική Μνήμη και συναίσθηση ενός Έθνους μπορεί να αποτελεί, κατά περίπτωση, είτε το εχέγγυο για το μεγαλείο αυτού του Λαού, είτε την τροχοπέδη που τον οδηγεί στο βάθος ενός βούρκου. Αυτό δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από αυτή την ίδια την Ιστορική Μνήμη, αλλά και την οπτική γωνία με την οποία την αντικρίζει αυτός ο Λαός. Θα έλεγα μάλιστα πως είναι εξίσου σημαντική, για την πορεία του Λαού, η οπτική γωνία αυτή κάθ’ εαυτή, όσο και το ύφος αυτής της Ιστορικής Μνήμης. Στην σύγχρονη Ιστορία μπορούμε να δούμε Λαούς με πλαστή εθνική ταυτότητα να την χρησιμοποιούν για να αναρριχηθούν στον ζωντανό κορμό της Ιστορίας και Λαούς με αληθινή Ιστορία να την αρνούνται και να προσαρτώνται σε αδιέξοδα διεθνιστικά δόγματα, κατασκευασμένα από Εβραίους και εφαρμοσμένα από πράκτορες, με αποτέλεσμα να βυθίζονται στον βούρκο της ανυπαρξίας ολοένα και περισσότερο. Ο λόγος φυσικά για χώρες, όπως η Τουρκία από την μία, που έχει αρνηθεί πλήρως την πραγματική της, προερχόμενη από τους Μογγόλους του Τζένγκις Χαν, Ιστορία και τις προσπάθειες της να υιοθετήσει κομμάτια της Ελληνικής Ιστορίας ανακατεμένα με κομμάτια Παντουρανισμού και ισλαμισμού. Από την άλλη έχουμε την Ελλάδα με τις οπτικές γωνίες ανάγνωσης να ποικίλουν από τις “δεξιές” αγιογραφίες που προάγουν την “συμφιλίωση των Λαών” και τον πασιφισμό, μέχρι αριστερές διαστρεβλώσεις και ρηχούς εξυπνακισμούς, που προάγουν ακριβώς τα ίδια με τους “δεξιούς”.

Τι εννοώ, όμως, όταν μιλάω για “δεξιές” αγιογραφίες; Συγκλονίζεται και διαρρηγνύει τα ιμάτια του ο “πατριωτικός χώρος”, όταν κάποιος τολμήσει να μιλήσει για την τύχη των Εβραίων, των Τούρκων και των Αλβανών στις ιστορίες απελευθερώσεως των Ελληνικών πόλεων κατά την διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα του 1821. Πόσο δε μάλλον άμα ακούσουν για το πως γινόταν στην πραγματικότητα η Κρυπτεία των Σπαρτιατών ή αν τους θυμίσει κανείς την αιτία ονοματοδότησης του Βασιλείου Β’ ως Βουλγαροκτόνου. Πολύ θα ήθελαν να μπορέσουν, όπως οι φίλτατοι τους Εβραίοι, να γράψουν χωρίς έλεγχο την Ελληνική Ιστορία και να παρουσιάσουν τις μάχες ως “κατακεραύνωση των εχθρών από τον Θεό” και τους Ήρωες του Έθνους άψυχους μοιρολάτρες σαν και τους ίδιους. Η Αλήθεια προφανώς δεν είναι αυτή, όσο και αν προσπαθούν. Οι δε αριστεροί προσπαθούν να απαξιώσουν όλα τα σημεία της Ελληνικής Ιστορίας, προσπαθώντας να παρουσιάσουν μια Ιστορία στην οποία τα πάντα δικαιολογούνται με βάση το “κέρδος”, τις “πλουτοπαραγωγικές πηγές” και τον “ταξικό πόλεμο”, φροντίζοντας βέβαια σε κάθε τους βήμα να προσπαθούν να δουν τα άψυχα, υλιστικά “Εγώ” τους στα μάτια των Ηρώων, όσο αστείο και αδύνατον και αν αυτό φαίνεται.

Ο “δεξιός” φιλελευθερισμός και ο αριστερίστικος μετακομμουνισμός του ανθρωπισμού, της αριστεράς και της “προόδου” έχουν κοινές καταβολές σε όλα, ουσιαστικά είναι η μετενσάρκωση του ίδιου μεσανατολίτικου ιδεολογήματος. Αμφότερες οι ιδεοληψίες είναι υλιστικές και ως υλιστικές τρέμουν μπροστά σε μια Ιστορία γραμμένη με Αίμα και με Ήρωες, αφού αυτή αποδεικνύει το λάθος της σκέψεως τους. Δεν χωρά στον ψευδεπίγραφο ανθρωπισμό αμφοτέρων μια Ιστορία η οποία παράγει πρότυπα Ανθρώπων και όχι μονάδων παραγωγής και κατανάλωσης. Δεν έχει καμμία διαφορά, επί της ουσίας, ο τρόπος που οι δύο “πόλοι” της πολιτικής μας σκηνής βλέπουν την Ιστορία και συνεπώς το μέλλον που θέλουν για την Πατρίδα και τον Λαό μας. Δεν είναι άλλωστε μυστικό, ούτε δύσκολο να το καταλάβει κανείς ότι αμφότεροι οι δύο πόλοι είναι υπέρ της παγκοσμιοποίησης και των επιταγών της. Γι’ αυτό και ο μεν ένας αποκρύπτει την Ελληνική Ιστορία και ο άλλος προσπαθεί να την απαξιώσει. Εν τέλει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, αφού στην μεν πρώτη περίπτωση δεν παράγονται πρότυπα, ενώ στην δεύτερη εμφανίζονται διαστρεβλωμένα και άψυχα.

Ανάμεσα στις δύο, εξίσου εθνομηδενιστικές, θεωρήσεις περί της Ιστορίας μας στέκεται το ορθόν της ανάγνωσης της Ιστορίας ως έχει. «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές», γράφει ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός και φυσικά ο μεγάλος, αυτός, ποιητής δεν εξαίρεσε τον εαυτό του σε αυτό, όπως θα πούμε και στην συνέχεια. Στο περισπούδαστο έργο του, “Η παρακμή της Δύσεως”, ο Γερμανός φιλόσοφος Oswald Spengler κατακεραυνώνει αυτή ακριβώς την παραφροσύνη των ανθρώπων, που από ότι φαίνεται είναι διαχρονική, να θωρούν την ιστορία μέσα από πρίσματα ιδεοληπτικά προκειμένου να βγάλουν τα πορίσματα που τους αρέσουν. Είναι αληθές πως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κατά την είσοδο του στην Τριπολιτσά δεν είχε παντελώς καμμία έγνοια για τα “ανθρωπιστικά” ιδεολογήματα του φιλελευθερισμού και του “ροζ” μαρξισμού. Σημειώνει μάλιστα στο ημερολόγιο του: «Το ασκέρι όπου ήτον μέσα, το ελληνικό, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άντρες, τριάνταδύο χιλιάδες. Το άλογό μου από τα τείχη έως τα σαράγια δεν επάτησε γη. Ελληνες εσκοτώθηκαν εκατό.». Ο δε Σολωμός γράφει για το ίδιο σημείο της Ιστορίας στον “Ύμνο προς την Ελευθερία” στους στίχους 68 και 69: ”Ὀλιγόστευαν οἱ σκύλοι, καὶ «Ἀλλά», ἐφώναζαν, «Ἀλλά», καὶ τῶν Χριστιανῶν τὰ χείλη «φωτιά», ἐφώναζαν, «φωτιά». Λιονταρόψυχα, ἐκτυπιοῦντο, πάντα ἐφώναζαν «φωτιά», καὶ οἱ μιαροὶ κατασκορπιοῦντο, πάντα σκούζοντας «Ἀλλά».” Η αντιμετώπιση που θα έχει το παραπάνω απόσπασμα από τους δύο “πόλους” είναι η εξής: Η μεν “δεξιά” φροντίζει να αποκρύπτει τα γεγονότα κάτω από ένα πλέγμα “εθνικοφρονισμού”, ενώ η αριστερά κατακεραυνώνει τα ίδια γεγονότα. Και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, ενώ σαφώς η ορθή οπτική της Ιστορίας είναι η ανάγνωση όλης της Ιστορίας και η εξαγωγή από το Όλον της των όποιων συμπερασμάτων. Παραθέτουμε και εκτενέστερο απόσπασμα για την Τριπολιτσά από τον “Ύμνος προς την Ελευθερία”, εδώ

Διαβάζοντας το περισπούδαστο έργο του Spengler, που προαναφέραμε, κάποιος καταλαβαίνει πως εμείς, σήμερα, δεν μπορούμε σε καμμία περίπτωση να καταλάβουμε την Ιστορία στο Όλον της με το γεγονός αυτό να χειροτερεύει όσο αυτή απομακρύνεται από εμάς χρονικά και γεωγραφικά. Οπότε ένας Λαός για να μην βρεθεί άνευ Ιστορίας και συνεπώς άνευ οράματος και πυξίδας για το Μέλλον θα πρέπει να βρει τρόπο να προσεγγίσει αυτή την Ιστορία. Έχω πολλάκις, προσωπικά και αρθρογραφικά, ταχθεί στο πλευρό της Ηρωολατρείας ως αληθινής Πίστεως στα Ιδανικά της Φυλής και της Αρετής. Είναι αληθινή Πίστη γιατί η αυτοθυσία του Ήρωα, του συνεχιστή του Λεωνίδα είναι, στην ουσία, θέωση. Τι είναι όμως ο Ήρωας πέρα από το μήνυμα που εξακοντίζει διαμέσω των αιώνων; Δουλειά των νέων γενιών να αποκρυπτογραφήσουν αυτό το μήνυμα, να “ακούσουν μέσα τους τη βουή των προγόνων”, να τους ξεδιαλέξει και να συνεχίσει το έργο τους, όπως λέει ο Νίκος Καζαντζάκης στην “Ασκητική”. Μονόδρομος, για να μπορέσει αυτή η δουλειά να γίνει πραγματικά σωστά, είναι η θεώρηση της Ιστορίας χωρίς διαστρεβλώσεις, “αγιογραφικές” ή απαξιωτικές.

Συστηματικά οι αριστεροδεξιοί της ελληνικής πολιτικής σκηνής καλλιέργησαν τις πληγές που κατατρώγουν αυτή τη στιγμή τις σάρκες της Ελληνικής Κοινωνίας. Η συστηματική διαστρέβλωση της Ελληνικής Ιστορίας και από τις δύο πλευρές της πολιτικής μας ζωής έχει οδηγήσει στην δημιουργία του προβλήματος που ζούμε αυτή τη στιγμή, του οποίου η κορυφή του παγόβουνου είναι η οικονομική κρίση και η λαθροεγκληματικότητα. Δημιούργησαν έναν λαό απαθή και εγωπαθή, ο οποίος όχι μόνο ψήφισε τους δυνάστες του, αλλά σε σημεία χάρηκε και την κυριαρχία τους. Μέσα από την διαστρέβλωση της Ιστορίας παραχαρακτήκαν και τα μηνύματα της, επιτρέποντας έτσι την ονοματοδοσία του καταναλωτικού εγωκεντρισμού ως αρετής και της αρετής ως βαρβαρότητας. Κάπως έτσι ο Έλληνας προκειμένου να συνεχίσει να καταναλώνει αγνόησε τα ίδια του τα αδέρφια και μετετράπη σε έναν “παρτάκια”, “ωχαδερφιστή”, ο οποίος τείνει να βλέπει αδιέξοδα εκεί που δεν υπάρχουν. Ένα πλήρως έρμαιο των ταγών του καθεστώτος.

Σε όλη αυτή την διαστρέβλωση της Ιστορίας δεν υπάρχει βέβαια μόνο η “απόκρυψη” και η “καταγγελία”, αλλά σε μεγάλο βαθμό υπάρχει και η ψευδολογία με τα Ιστορικά γεγονότα όχι μόνο να παραχαράσσονται, αλλά και να δημιουργούνται από το μηδέν, όπως για παράδειγμα η ιστορία του Γλέζου και του “κατεβάσματος της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη” και της απόκρυψης της γραμμής του ΚΚΕ σχετικά με αποχή των κομμουνιστών από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Η συγκεκριμένη ψευδολογία, και ας μην γελιούνται οι δεξιοί, έχει γίνει και από τις δύο πλευρές με σύστημα και έχει εισαχθεί μάλιστα και στα σχολεία της χώρας. Ας ρωτήσουν οι δεξιοί του πολιτικούς – πρώην και νυν – της ΝΔ για τον λόγο που έγινε αυτό.

Οφείλουμε να δούμε την Ιστορία κατάματα. Χωρίς πρίσματα, φίλτρα και “διορθώσεις”. Οφείλουμε να νιώσουμε όλους τους προγόνους μας, να τους ξεδιαλέξουμε, να τους κρίνουμε και να προχωρήσουμε με βάση τα διδάγματα της Ιστορίας. Τα διδάγματα οφείλουν να μείνουν αυτούσια και βάσει αυτών να διαλέξουμε την μελλοντική μας πορεία. Σίγουρα κανείς δεν θα κρατούσε τα πάντα, ήδη έδωσα ένα παράδειγμα και θα δώσω και άλλο: Πρόγονος μας ο Λεωνίδας, πρόγονος μας και ο Εφιάλτης. Γίνεται σαφές, βέβαια, ότι δεν γίνεται να κρατηθούν τα πάντα και να γίνουν διδάγματα και πρότυπα. Όμως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χαλκεύει την Ελληνική Ιστορία προς χάριν των δικών του ιδεολογικών στρεβλώσεων. Γιατί η Ελληνική Ιστορία στην καθαρή της μορφή θα οδηγήσει σε μια Ελληνική Ηρωολατρεία γνήσια και αληθινή, η οποία με την σειρά της θα οδηγήσει σε καλύτερες βάσεις για την αναγέννηση ενός Έθνους που βρίσκεται σε δεινή θέση, και δεν εννοώ οικονομικά. Αυτό όπως προείπαμε είναι η κορυφή του παγόβουνου, το αποτέλεσμα και όχι το αίτιο. Χώρες που δεν έχουν λαμπρή Ιστορία ίσως χρειάζεται, για το καλό τους να την πλάθουν, όμως η Ελλάδα, το λίκνο του Πολιτισμού, οφείλει να κοιτάει την Ιστορία κατάματα και περήφανα και να την υπερασπίζεται απέναντι σε κάθε έναν που την επιβουλεύεται ή την λοιδορεί, γιατί αυτός προσπαθεί να της κλέψει το ίδιο το Μέλλον!

πηγή: xagr.net
K.A.

Τι είναι ο Χρυσαυγίτης

2011-09-26T02:22:00.008+03:00

Αγανακτούν οι αστοί που έφτασε τελικά το μακρύ χέρι του ανθελληνικού κράτους μέχρι την τσέπη τους. Δεν αγανακτήσαν όμως όταν το παιδί του γείτονα πέθαινε από την πρέζα που πούλαγε το ίδιο το κράτος ακόμα και μέσα στα σχολεία. Τους πείραξε το κόψιμο του επιδόματος τους, όμως ξεχάσανε εν ριπεί οφθαλμού τους νεκρούς που έσπειρε το αριστερό παρακράτος στην Marfin, στην προσπάθεια του κράτους να περιορίσει την δίκαιη οργή του Λαού. Ανησυχούν για την, συνεχώς διογκούμενη, ανεργία, όμως πονηρά εισπράττανε σε χρήμα την αγωνία του γείτονα τους που έμενε άνεργος από τους ίδιους, αφού αυτοί προσλαμβάναν λαθρομετανάστες στα χωράφια, στις οικοδομές, στα εστιατόρια. Βρίζουν τους πολιτικούς και βλέπουν με δυσπιστία οτιδήποτε μη ελεγχόμενο, οτιδήποτε δεν πλασάρεται από τους δέκτες της παραπληροφόρησης και της αλητείας. Οτιδήποτε, δηλαδή, δεν προβάλλουν τα φερέφωνα του καθεστώτος. Κοιτάν με αγωνία τις εξελίξεις σχετικά με τους φυσικούς πόρους της Ελλάδας, όμως πριν λίγο καιρό που δεν ξέραν για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο χειροκροτούσαν τον Λάκη και όποιον έλεγε ότι το “Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του”. Ακόμα και τώρα βλέπουν ως “δίκαια” τα μέτρα που αρπάζουν τα δικαιώματα άλλων κλάδων, όσο τα δικά τους μένουν σχετικά ανέπαφα, αδιαφορώντας για το ότι Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΓΟΡΓΑ. Σαν στρουνθοκάμηλοι κρύβουν το κεφάλι τους μες την άμμο προσπαθώντας να μην δουν την άσχημη αλήθεια για την κοινωνία μας. Είναι οι δέσμιοι του σπηλαίου, αυτοί που θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να καταπνίξουν την αλήθεια, για να μην τους διαταράξει τον ύπνο τον βαθύ, στον οποίο βρίσκονται. Είναι οι αστοί.

Μαζί τους από κοντά οι αριστεροί ταγοί του καθεστώτος. Οι φρουροί της Βουλής, τα ορφανά του Στάλιν, του Μπακούνιν, του Τσαουσέσκου, του Μάο και του Χότζα. Οι δολοφόνοι της Marfin, οι μόνιμοι προβοκάτορες που καλούνται να διαλύσουν τις συγκεντρώσεις, όταν η κατάσταση ξεφύγει από την περιφρούρηση του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αυτοί που ποτέ δεν συλλαμβάνονται και μπροστά τους οι βόμβες μολότωφ, γίνονται σαμπουάν και οι αντισφυξιογόνες μάσκες, διακοσμητικά. Είναι οι υποστηρικτές των λαθρομεταναστών, των δολοφόνων, των πρεζέμπορων, γιατί κατ’ αυτούς είναι φιλολαϊκό να στηρίζεις τον έμπορο θανάτου και να τον ονομάζεις “παλικάρι από το Μπαγκλαντές” προκειμένου να στηρίξεις την προπαγάνδα των Μάκηδων και των Λάκηδων. Είναι που μιλούν για σοσιαλισμό, όταν ακόμα και το ίδιο τους το κόμμα τους πετάει στυγνά στον δρόμο προκειμένου να μην ελαττωθεί το κέρδος του και δεν μπορέσουν τα στελέχη του να πληρώσουν την βενζίνη για το Lexus, ασχέτως που αυτό είναι δωρεά, βάσει νόμου, του Ελληνικού Λαού. Είναι αυτοί που το παίζουν αντικαθεστωτικοί και δεν έχουν το μυαλό για να καταλάβουν ότι εφόσων τα ΜΜΕ και η ελίτ της σύγχρονης πλουτοκρατίας τους στηρίζει και προπαγανδίζει τις “ιδέες” τους, τότε ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΤΙ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ ΜΕ ΤΗΝ “ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ” ΤΟΥΣ! Είναι οι αντανακλάσεις του σπηλαίου, οι ζωντανοί νεκροί, τα μισθαρνά όργανα των δεσμωτών, του καθεστώτος. Είναι οι αριστεροί.

Δίπλα από όλους αυτούς, πτυόμενο και αλώβητο, το άλλο πρόσωπο του καθεστώτος. Οι κεντροδεξιοί, οι κεντροαριστεροί, οι κυβερνώντες και οι αντιπολιτευόμενοι. Οι συντηρητικοί και οι “προοδευτικοί”, οι δημοσιογράφοι. Αυτοί που δέχονται την χλεύη και τις επιθέσεις των πάντων γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η εξουσία τους είναι εξασφαλισμένη, όσο στέκονται στην πύλη για το κάστρο της τα “ιερά τέρατα”, τα “τοτέμ” του καθεστώτος, η δημοκρατία που “δεν πρέπει να κινδυνεύσει”, η “έννομος τάξη”, η “πολιτική ορθότητα”, ο “πολιτικός πολιτισμός”. Δεν ανησυχούν γιατί “μόνο αυτοί έχουν την εμπειρία” και αυτό είναι το μόνο στο οποίο έχουν δίκιο. Πράγματι είναι οι μόνοι που έχουν την εμπειρία, όχι όμως για τον λόγο που το λένε, αλλά γιατί είναι οι μόνοι που γνωρίζουν πως είναι να έρπεσαι, να γλύφεις και να παρακαλάς. Είναι οι μόνοι που έχουν την εμπειρία της παντελούς έλλειψης τσίπας και ντροπής, είναι οι μοναδικοί που ποζάρουν ως “ελληνοκεντρικοί” και παράλληλα ξεπουλάνε την Παιδεία και ποζάρουν δίπλα στην υπουργό μπας βγουν κανά λεπτό παραπάνω στην οθόνη προβολής των οπτικών ναρκωτικών. Δεν ανησυχούν γιατί οι δημιουργοί του σπηλαίου τους έχουν διορίσει και είναι ευχαριστημένοι από αυτούς. Είναι αυτοί που πάντα αγκαλιάζουν τον διαμαρτυρόμενο μόνο για να του μπήξουν το μαχαίρι στην πλάτη. Είναι αυτοί που λένε πως σε “καταλαβαίνουν” μέχρι να φτάσουν οι εκλογές. Είναι οι σκώληκες, οι έρπωντες στην Γη, οι χθόνιοι, οι δεσμώτες του σπηλαίου.

Υπάρχουν και οι σκιές, οι άνθρωποι πίσω από τις μαριονέτες. Αυτοί που με ψυχρούς υπολογισμούς καθορίζουν την μοίρα του κόσμου, αυτοί που διατάζουν από την πορεία της Παιδείας μέχρι την εξωτερική πολιτική των κρατών. Είναι οι τραπεζίτες, οι οίκοι αξιολόγησης, οι διεθνείς τοκογλύφοι, οι αιώνιοι σιωνιστές. Είναι οι άνθρωποι πίσω από τις κουρτίνες, οι σύμβουλοι των υπερκυβερνήσεων, οι αόρατες δυνάμεις, μπροστά στις οποίες οι κυβερνώντες αδύναμοι δηλώνουν, ενώ στην ουσία, φυσικά, είναι υπάλληλοι τους. Είναι οι χρηματοδότες, ή μάλλον καλύτερα επενδυτές, όλου του συστήματος, είναι οι ιερείς του σύγχρονου Μάμμωνα, οι δημιουργοί και του μαρξισμού και του φιλελευθερισμού. Είναι οι δημιουργοί του σπηλαίου, οι σχεδιαστές του, αυτοί που το μόνο που φοβούνται είναι το στατιστικό σφάλμα της δημιουργίας τους. Είναι οι χαρτογιακάδες που μισούν την έννοια του Αίματος και της Τιμής, αφού δικός τους “θεός” είναι μόνο το χρήμα. Μόνος τους σκοπός η επικράτηση επί ενός κόσμου ερειπίων, μπάσταρδων και ανίκανων για αντίσταση ανθρώπων. Είναι ο Εχθρός!

Απέναντι όλων αυτών ζει το μόνο λάθος τους. Ο μόνος εχθρός στον οποίο όλοι οι παραπάνω συμφωνούν. Το μόνο που καταφέρνει να τους ενώσει φανερά, γιατί στα κρυφά είναι μονίμως ενωμένοι. Ζει ο Ζωντανός στην Γη των Πεθαμένων. Αυτός που δεν καταφέρουν να του κάμψουν το σώμα με τα ναρκωτικά τους. Αυτός που δεν καταφέραν να τον κάνουν φοβισμένο κουτάβι με τα ψέμματα τους. Αυτός που δεν κατάφεραν να μισθώσουν την οργή του για τους σκοπούς τους. Αυτός που δεν “μεγάλωσε” και δεν “ωρίμασε ποτέ”, αυτός που δεν έγινε “καθώς πρέπει” γιάπης. Αυτός, ο μόνος, που έλαβε, από τον Θεό, Ψυχή. Αυτός που ποτέ δεν έκανε πίσω ούτε ένα χιλιοστό στην μάχη ενάντια στον εχθρό. Αυτός που εις βάρος της όποιας μικροαστικής του ανησυχίας έδωσε και δίνει καθημερινά τον υπέρ πάντων Αγώνα, χωρίς να υπολογίζει συνέπειες κι διώξεις. Είναι αυτός που με το ήθος και την αυταπάρνηση του, δίνει το παράδειγμα για τους νέους. Ο τελευταίος φάρος του Ελληνικού Έθνους. Είναι αυτός που ανέβηκε στο Φως από το Σπήλαιο και κατέβηκε και πάλι για να πει την Αλήθεια στους δέσμιους, αδιαφορώντας αν αυτοί θα προσπαθήσουν να τον σκοτώσουν. Είναι ο Χρυσαυγίτης!

Κ.Α.

πηγή: xagr.net

Το Εγώ εναντίον της Λαϊκής Κοινότητας

2011-09-13T19:07:00.005+03:00

Ο Δυτικός πολιτισμός φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του. Ο προσεκτικός αναγνώστης των ημερών θα μπορεί να αφουγκραστεί με βεβαιότητα αυτή την αλήθεια, πικρή ή γλυκιά, όπως το δει κανείς. Ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα ως προς την δημιουργία πολιτισμών, δηλαδή την δημιουργία στόχων και ερωτημάτων και εν συνεχεία την επιδίωξη επίτευξης και απάντησης τους, αντίστοιχα. Στο πλαίσιο αυτό ο πολιτισμός, τον οποίο η Ελλάδα εγκαινίασε με φιλοσόφους, όπως ο Πλάτων και ο Σωκράτης, βασιλείς, όπως ο Λεωνίδας και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, επιστήμονες και πανεπιστήμονες, όπως ο Δημόκριτος, αλλά και πολλοί σύγχρονοι όπως ο καθηγητής Παπανικολάου και ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, φαίνεται να βρίσκεται στην γεροντική του ηλικία, έχοντας περάσει ήδη το στάδιο του παλιμπαιδισμού και προχωρόντας γοργά προς τον Θάνατο. Τα συμπτώματα της ασθένειας που κατατρώγει το σώμα του πολιτισμού αυτού είναι εμφανή πλέον και στον πιο άσχετο από αυτά τα ζητήματα. Τα χαρακτηριστικά της σημερινής μας κοινωνίας, αυτής που βιώνουμε όλοι μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα τελευταία στάδια ενός καρκινώματος, το οποίο κατατρώγει τις σάρκες του πολιτισμού μας εδώ και περίπου δύο αιώνες, ενός καρκινώματος που μόνο ένας Άνδρας μπήκε στην διαδικασία να προσπαθήσει να καυτηριάσει, αλλά δυστυχώς για όλους μας απέτυχε υποκύπτωντας στην πίεση ενός κόσμου με αυτοκαταστροφικές διαθέσεις. Σκοπός ενός πολιτισμού είναι να εκφράσει το Είναι ενός Λαού και πλέον αυτό το Είναι δεν υπάρχει· έχει πολυδιασπαστεί σε αμέτρητα Εγώ που το καταπολεμούν, το πνίγουν, το σκοτώνουν. Στην πραγματικότητα αυτό που βιώνουμε είναι μια ευκαιρία, ο τελευταίος, ίσως, σπασμός του σώματος του πολιτισμού μας.

Σκοπός ενός Πολιτισμού, προείπαμε, είναι η έκφραση του Είναι του Λαού που τον δημιουργεί. Η απόδοση απαντήσεων στα αρχέγονα αναπάντητα ερωτήματα, έτσι όπως θα ήθελε να τα απαντήσει ο κάθε Λαός. Ο ορισμός στόχων, η χάραξη στρατηγικής επίτευξης τους και η πορεία προς αυτήν. Η έκφραση των φυσικών και μεταφυσικών ανησυχιών του Ανθρώπου αυτού του Πολιτισμού. Συνεπαγωγικά Πολιτισμός είναι οι Τέχνες, οι Επιστήμες, η Πολιτική, η Θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα και συνεπώς το σύνολο αυτό παράγεται από έναν Λαό και μπορεί να γίνει αντιληπτό στην ολότητα του από αυτόν τον Λαό και μόνο. Πολιτισμός είναι ο καθρέφτης στον οποίο αντικατοπτρίζεται το Είναι ενός Λαού και αυτός αυτόφωτος πλέον λάμπει σε όλη την σφαίρα επιρροής του. Τι γίνεται όμως όταν το Είναι παύει να υπάρχει; Προφανώς όταν λείψει το πρότυπο, παύει να υπάρχει και το είδωλο, όταν δηλαδή δεν υπάρχει πλέον Λαός ή όταν ο Λαός έχει απωλέσει το Είναι του, παύει να υπάρχει πολιτισμός. Το Είναι της Λαϊκής Κοινότητας είναι ο δεσμός αίματος μεταξύ των μελών της και οι συνεπαγωγές της κοινής ζωής και τριβής μεταξύ αυτών. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο ορίζεται η Επιστήμη δεν είναι ένας και μοναδικός, αλλά αντιστοιχεί στην εικόνα της Φυλετικής Ψυχής μιας Λαϊκής Κοινότητας· αυτό ισχύει και στις αυστηρότερες των επιστημών. Επί παραδείγματι ας πάρουμε τα μαθηματικά, την αυστηρότερη, ίσως, επιστήμη. Μια από τις σημαντικότερες έννοιες των σύγχρονων μαθηματικών, σε όλα τους τα πεδία, είναι η έννοια του απείρου, έννοια την οποία οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι και Μαθηματικοί προσπαθούσαν να ξεπεράσουν, χωρίς να την αγγίξουν. Εμπρός στο κοσμοθεωρητικό αυτό εμπόδιο χρησιμοποιήσαν πολλές «υπεκφυγές», τεχνικές για να το προσεγγίσουν, χωρίς όμως να το αγγίξουν, τεχνικές, όπως η μέθος της Εξαντλήσεως. Με παρόμοιο τρόπο που δεν θέλαν να αγγίξουν το απείρως μεγάλο, δεν θελήσαν ποτέ να αγγίξουν και το απείρως μικρό, το μηδέν.

Ας δούμε όμως σήμερα, σαν γιατροί που κοιτάνε τα συμπτώματα σε έναν ασθενή, τι αλλαγές έχουν περιέλθει στις προαναφερθείσες εκφάνσεις του Δυτικού πολιτισμού, στον οποίο έχει ταχθεί εδώ και πολύ καιρό και η Ελλάδα. Δεν θα ομιλήσουμε για τον Αμερικανισμό, αφού αυτός είναι η ακραία περίπτωση, που προσπαθεί παγκοσμίως, πλέον, να επιβληθεί. Θα μιλήσουμε, όμως, για την εξέλιξη του πολιτισμού μας, ως έχει μέχρι στιγμής, προ της πλήρους επικράτησης του Αμερικανισμού και θα ξεκινήσουμε κοιτάζοντας την ίδια την κοινωνία μας. Σε αυτό το σημείο δεν μπορώ παρά να δώσω ένα δίκιο στους διεθνιστές, για να το πάρω πίσω την ίδια στιγμή, φυσικά. Όντως ο άνθρωπος των μητροπόλεων, στις οποίες πλέον έχουμε οι περισσότεροι συνωστιστεί, τείνει να γίνει απάτριδος, άθρησκος και μηδενιστής, όμως καταλαβαίνοντας την δομή, που τους επιτρέπει έστω και σε απειροελάχιστο επίπεδο την ύπαρξη, απέτυχαν να αισθανθούν την τάση. Όντως ο άνθρωπος έχει διασπαστεί σε ένα πολυατομικό αντικοινωνικό συνοθύλευμα, όμως οι θιασώτες του ιστορικού υλισμού απέτυχαν να αντιληφθούν ότι η Ιστορία κινείται σαν ελατήριο σε αυτά τα θέματα ανάμεσα στις τάσεις. Ναι, είναι δύσκολο για έναν κάτοικο της Αθήνας να αισθανθεί Πατρίδα και Θεό, είναι δύσκολο να αισθανθεί μέλος μιας συγκροτημένης κοινωνίας· δεν βρίσκει χώμα για να συνδεθεί με την Γή, δεν βλέπει ουρανό για να συνδεθεί με το Θείο, δεν έχει χρόνο, ελέω καπιταλισμού, να εγκολπιστεί στην Λαϊκή Κοινότητα. Όμως αυτό ακριβώς σημαίνει τον επικείμενο θάνατο των διαλυτικών ιδεών και όχι την επικράτηση τους, αφού όντας κάτι το μη φυσικό είναι μοιραίο να καταλήξουν στο μη Όν. Προς το παρόν, όμως, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τον άκρατο υλισμό, τον ατομισμό και εν γένει την επικράτηση του αχαλίνωτου Εγώ, την διάλυση του συλλογικού Όντος εμπρός στην επέλαση των μικροσκοπικών Εγώ μας.

Στις τέχνες δεν μπορούμε παρά να διαισθανθούμε την ίδια αποδόμηση του Είναι της Λαϊκής Κοινότητας σε αμέτρητα μικροσκοπικά Εγώ και συνεπώς την ίδια την αποδόμηση του πολιτισμού, όπως άλλωστε διαφάνηκε και από την ματιά μας στην κοινωνία. Ο κάθε πολιτισμός έχει τις μορφές τέχνης του και τις τεχνοτροπίες του στις ήδη υπάρχουσες τέχνες. Οι Έλληνες είχαν τον δωρικό και τον ιωνικό ρυθμό, οι άραβες τα αραβουργήματα, στην Ευρώπη αργότερα εμφανίστηκε το μπαρόκ, το Βυζάντιο είχε τις αντίστοιχες δικές του τεχνοτροπίες και μουσικές. Ο κάθε πολιτισμός είχε κάτι, το οποίο αντιπροσώπευε την Λαϊκή Κοινότητα και την Φυλή εκείνη την στιγμή. Πολλοί μπορεί να επιχειρηματολογήσουν ότι όλα αυτά δεν ήταν προέκταση της Φυλετικής Ψυχής του κάθε Έθνους, όμως αυτό δεν είναι σκοπός μας να αναλυθεί τώρα, αν και φανερά ήταν. Στην σημερινή εποχή άραγε υπάρχει τέχνη; Σίγουρα και ναι και μάλιστα πολλές και διάφορες μορφές της, ριζοσπαστικές και μη. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι δεν υπάρχει κάποια μορφή τέχνης που να εκφράζει την Λαϊκή Κοινότητα, αλλά αντιθέτως το ζήτημα αυτό έχει υποπέσει σε καθαρά υποκειμενικό, εγωιστικό επίπεδο με πολλά και διάφορα γούστα να καλύπτονται σε οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς ως τέχνη ή α-τέχνη. Θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογεί με τις ώρες αφορίζοντας το ένα είδος τέχνης και αποδεχόμενος το άλλο, όμως το γεγονός παραμένει ότι η σημερινές μορφές τέχνης αποτελούν μια σαφή ένδειξη της διάλυσης και της άρνησης στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία μας, καθισταμένη, αργά αλλά σταθερά, ακοινωνία, με ανθρώπους ακοινώνητους. Όποιος θέλει μπορεί κοιτάζοντας απλά τον περίγυρο του να δει την αύξηση αυτής της συγκεκριμένης κατηγορίας. Η επέλαση της «έθνικ» υποκουλτούρας είναι ένα σαφές παράδειγμα της σύγχυσης και α-κοινωνίας, για την οποία συζητούμε.

Στην Θρησκεία έχουμε την ορθή επανάληψη των παραπάνω φαινομένων, δεν περιμέναμε άλλωστε και τίποτε διαφορετικό, αφού όλα αυτά, εν τέλει, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Η αλήθεια είναι ότι στην σημερινή δυτική κοινωνία έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα, όσον αφορά τον «καταστατικό χάρτη των θρησκειών» στην ήπειρο μας και στον πολιτισμό μας. Επικρατώντα ή συντόμως επικρατώντα, δεδομένης της δυναμικής τους, «δόγματα» είναι αυτή τη στιγμή ο ντεϊσμός, ο αγνωστικισμός και ο αθεϊσμός. Στο μεν πρώτο αναγνωρίζεται η ύπαρξη Θεού, ως δημιουργού, αλλά τονίζεται η μη παρέμβαση του στον κόσμο μετά την δημιουργία. Στο δεύτερο έχουμε άρνηση και του Θεού και, προφανώς, της παρέμβασης του. Ο τρίτος δηλώνει άγνοια ή και αδιαφορία, αναλόγως. Και οι τρεις έχουν ένα κοινό δομικό χαρακτηριστικό, το οποίο απαντάται και στις σύγχρονες μονοθεϊστικές Θρησκείες, είναι ότι θέτουν τον Θεό εκτός του Κόσμου, λίγο έως πολύ. Του λόγου το αληθές, περί της δυναμικής των εν λόγω κινημάτων, μπορεί πέρα από μια απλή συζήτηση σε έναν χώρο σύναξης νέων να βεβαιωθεί και από σχετικές έρευνες. Ακόμα πιο έντονα θα φαινόντουσαν τα αποτελέσματα αν σε όλους αυτούς συμπεριλαμβάνονταν και οι ένθεοι «από γεννησιμιού», δηλαδή αυτοί που βαφτίστηκαν, αλλά δεν ασχολήθηκαν ή ενδιαφέρθηκαν ποτέ για το ζήτημα. Καλό ή κακό το έχουμε σχολιάσει ήδη πολλάκις. Το αδιαμφισβήτητο είναι, όποια άποψη και αν έχει κάποιος για τα παραπάνω, ότι για άλλη μία φορά βλέπουμε, σε μια εκδήλωση της κοινωνίας μας την άρνηση, αφού περνάμε γοργά από την Θρησκεία στην ά-θρησκεία. Το που θα οδηγήσει αυτό, προφανές. Μια κοινωνία σοφιστών, αμφισβητιών που μοιραίως θα έχει την τύχη που είχαν και οι προηγούμενες γενέες αυτών, δηλαδή θα καταλήξουν να εξουσιάζονται. Ο λόγος είναι απλός στην ουσία του, αφού ο κάθε άνθρωπος θέτει σε κάποια φάση της ζωής του την «εξ άνωθεν» εντολή του. Η ύπαρξη Θεού, όποιος και αν είναι αυτός – πλην χρήματος και εαυτού – μειώνει αυτομάτως το Εγώ του ανθρώπου και το θέτει σε δεύτερη, τουλάχιστον, μοίρα. Η Θρησκεία, λοιπόν, είναι η Μήτρα των Ηρώων, αυτών που θυσιάζουν τον εαυτό τους για ένα ανώτερο ιδανικό, για μια Ιδέα, για μια Πίστη. Η α-θρησκεία αντιστοίχως είναι η μήτρα μεγαλοσχήμονων Εγώ που είναι μοιραίο να καταλήξουν στο μηδέν, μητέρα δειλών και ιδεοτελών ανθρωποειδών, οσφυοκαμπτών και ανύπαρκτων, τους οποίους βλέπουμε να πολλαπλασιάζονται στην κοινωνία μας. Προφανώς στην τελευταία κατηγορία ανήκουν και πολλοί ένθεοι που πλέον έχουν καταλήξει να έχουν ένα Εγώ τόσο μεγάλο που να τους κάνει να νομίζουν ότι ο κόσμος γυρνάει γύρω τους.

Στις Επιστήμες και εν γένει τα γράμματα έχουμε παρόμοια φαινόμενα με την επικράτηση της εξειδίκευσης και “της Παιδείας στην υπηρεσία των αγορών”, δηλαδή μια πλήρης εμπορευματοποίηση ακόμα και του βασικότερου καθοδηγητή της κοινωνίας μας, ο οποίος περνά όλο και περισσότερο υπό τον έλεγχο της “ελεύθερης οικονομίας”, όπως και οι κυβερνώντες μας. Οι Επιστήμες και τα Γράμματα, το πνεύμα ενός πολιτισμού, είχε πάντοτε ως σκοπό την έκφραση, την εξωτερίκευση με λέξεις και πορίσματα, αυτού του Πολιτισμού, αυτής της Λαϊκής Κοινότητας. Έτσι υπήρξε ο Πλάτων, έτσι υπήρξε ο Αριστοτέλης, έτσι υπήρξαν ακόμα και οι υλιστές φιλόσοφοι της αρχαιότητας, αλλά και άλλων εποχών. Τώρα η Φιλοσοφία έχει μηδενιστεί, πολλές Επιστήμες είναι ψευδοεπιστήμες που εξυπηρετούν μόνο πολιτικά συμφέροντα, εις βάρος της Αλήθειας, και ποιητές δεν ξέρω κανέναν που θα μπορούσε να εμπνευστεί από την σημερινή εποχή και να γράψει κάτι χωρίς την παρακμή ή τον μηδενισμό έκδηλο. Δεν θα μιλήσω καν για τα Ελληνικά Πανεπιστήμια και το “άσυλο”, του οποίου την ψευτοκατάργηση τόσο ξεδιάντροπα χρησιμοποίησαν κεντροαριστεροί και κεντροδεξιοί πολιτικάντηδες στην Ελλάδα για να προσδέσουν τα Πανεπιστήμια της Ελλάδας στο άρμα των αγορών. Δεν έχει νόημα να μιλήσω για αυτά· κάτι τέτοιο θα προσέδιδε έναν πιο αρνητικό τόνο, που ίσως θα ήταν επιθυμητός, αλλά δεν θα το κάνω για λόγους ακρίβειας, άλλωστε νομίζω ότι το νόημα έχει ήδη αποκαλυφθεί επαρκώς. Θα αναφέρω μόνο κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού με την απόρριψη αληθειών από την παγκόσμια πανεπιστημιακή κοινότητα, λόγω “μη πολιτικής ορθότητας”, με την προσκόλληση των οικονομικών επιστημών σε δόγματα που πολλαπλώς έχουν αποδειχθεί καταστροφικά, όπου επικράτησαν, με την οχλοποίηση κάθε τι όμορφου και ανώτερου, εν γένει, και τον μοιραία επερχόμενο υποβιβασμό του.

Είναι εμφανές ότι ο Δυτικός πολιτισμός συντόμως θα πνιγεί σε αυτά που στο τέλος του ανέδειξε. Θα αποπροσωποποιηθεί μέσα σε ένα χάος καπιταλιστικών διαφημιστικών φωτεινών επιγραφών με την Αστυνομία να ελέγχει ακόμα και τις σκέψεις του καθενός, προς χάριν φυσικά της “ελευθερίας” και της “δημοκρατίας”. Αυτά, βέβαια, ο κάθε ένας μπορεί να τα φανταστεί και να τα προβλέψει, άλλωστε το εκπληκτικό θα ήταν άμα τα προέβλεπε κάποιος στο απώτερο παρελθόν, τώρα βρίσκονται αρκετά κοντά για να φαίνονται εμφανώς. Ακόμα και ο πιο αναίσθητος στα εθνικά και φυλετικά θέματα μπορεί πλέον να δει την “σύμπτωση” συμφερόντων και απόψεων, ανάμεσα στο βαθύ σύστημα και τους όψιμους αριστερούς αντιπάλους του, οι οποίοι δηλώνουν από τη μία αντικαπιταλιστές, αλλά από την άλλη στηρίζουν τις ιδέες και τις επιταγές του συστήματος μέχρι και το τελευταίο, πιο ανούσιο γράμμα τους. Αυτοί οι “αντικαπιταλιστές” από την μία, αλλά από την άλλη υλιστές και εγωιστές είναι προφανές ότι ζουν και εργάζονται για την αποδόμηση του ανθρωπίνου Είναι, όπως το ορίσαμε, και την πλήρη επικράτηση του Εγώ με σκοπό την αποδυνάμωση της όποιας αντίδρασης ενάντια στα εξουσιαστικά σχέδια των αφεντικών τους.

Όμως η Ιστορία έχει αντικρύσει και άλλες φορές πολιτισμούς να πεθαίνουν και να χάνονται, δεν θα χύσει δάκρυα για εμάς και για τον πολιτισμό στον οποίο ζούμε. Ούτε καν πρόκειται να επιτρέψει την υποστήλωση του. Ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω, παρά μόνο μπροστά πηγαίνει, όμως θα ευλογήσει σίγουρα την δημιουργία ενός Γ’ Ελληνικού Πολιτισμού. Άλλωστε οι υπόλοιπες προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας δεν είναι και ιδιαιτέρως θελκτικές. Η μία είναι η εποχή του άκρατου απάνθρωπου καπιταλισμού, είτε “παραδοσιακού” με παραγκουπόλεις άμα επικρατήσουν οι ΗΠΑ, είτε μετακομμουνιστικού, αλά Κίνα, με ανθρώπους μηρμύγκια αν η Κίνα συνεχίσει να γιγαντώνεται ανεξέλεγκτα. Απεναντί σε αυτά εμείς με όπλο την Πίστη μας, με χρέος μας να αδράξουμε κάθε ευκαιρία προκειμένου να συσπειρώσουμε τον Λαό, να σπάσουμε την μονοκρατορία του υλισμού, του εγωισμού, του “παρτακισμού” και να επιστρέψουμε τα ιδανικά της Ελληνικής Φυλής στον δικαιούχο τους. Να δώσουμε σε όλους τους Έλληνες να καταλάβουν ότι ο κάθε Λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει και ότι θα πρέπει αυτοί να δείξουν στην Ιστορία ότι δεν τους αξίζει ο βούρκος στον οποίο τους έχουν πετάξει. Να το αποδείξουν όχι με λόγια και προσευχές, αλλά με συσπείρωση και αδιαπραγμάτευτο ολομέτωπο αγώνα ενάντια σε όλες τις πτυχές του σχεδίου των παγκόσμιων εξουσιαστών. Από την προσπάθεια για σκλάβωμα των Εθνών μέσω των χρεών μέχρι την λαθρομετανάστευση που θα τους προσφέρει τα φθηνά εργατικά χέρια και τον δούρειο ίππο μέσα στις κοινωνίες μας. Από την Άλωση της Παιδεία μας με τα υλιστικά τους “ιδεώδη” μέχρι την κατάλυση της ίδιας της έννοιας της αξιοπρέπειας μέσα από την ανεργία, τον πληθωρισμό και τα δάνεια. Ολομέτωπο Αγώνα με Μονόδρομο την Νίκη!

Κ.Α.

πηγή: xagr.net

Η μεταστροφή των προτύπων

2011-08-20T11:13:00.004+03:00

Η Παιδεία είναι μια δύναμη που μπορεί να στρέψει ολόκληρη την Κοινωνία σε διάστημα πολύ συντομότερο από οποιαδήποτε άλλη μεταρρύθμιση ή πολιτική. Εξαιρουμένων γεγονότων που πραγματικά δημιουργούν σοκ στον πληθυσμό, η Παιδεία είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξουν πραγματικά οι συνήθειες και τα δεδομένα εντός μιας Κοινωνίας. Η Παιδεία χωρίζεται σε προσχολική, ενδοσχολική και εξωσχολική, με την προσχολική και την εξωσχολική να είναι οι κυριότερες επιδράσεις σε έναν νέο ή μία νέα. Στα χρόνια που έχω ζήσει έχουμε ήδη μία μεταστροφή των προτύπων, όπως είναι και ο τίτλος του κειμένου, από τον επιστήμονα προς τον τηλεοπτικό μαϊντανό. Στα χρονικά του Ελληνικού Έθνους τα πρότυπα έχουν αλλάξει ισάριθμες φορές με τις στροφές που έχει λάβει η Ελληνική Κοινωνία. Από τον Πολεμιστή, στον Φιλόσοφο, στον Ασκητή, στον Δάσκαλο, στον μαϊντανό έχει πάει η Ελληνική Κοινωνία και οι μεταστροφές αυτές μπορούν να ειδωθούν και ιστορικά με τις μεταστροφές της ίδιας της κοινωνίας. Δεν θα αναφέρω σε κανένα πρότυπο αν είναι καλό ή κακό, δεν μου άρεσε ποτέ ο ιουδαϊκός δυϊσμός. Το κάθε πρότυπο απλά Είναι, όπως και όλα τα άλλα πράγματα, πριν ο άνθρωπος επισυνάψει σε αυτά την ταμπέλα κακό ή καλό. Ο καθένας ας προσδιορίσει με τι συμφωνεί και με τι όχι. Τι είναι όμως αυτό που προκαλεί την μεταστροφή των προτύπων σε μια κοινωνία και πως αυτή επηρεάζει την ίδια την κοινωνία στην συνέχεια δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο αλλαγής; Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που τα παράγουν και πως αυτοί οι μηχανισμοί μπορούν να επηρεαστούν;

Η γνώση αυτή είναι κάτι που έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και χρόνια εναντίον του Ελληνικού Λαού, μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί και προς όφελος του, στην περίπτωση ενός μελλοντικού Εθνικού Κράτους. Μία από τις κύριες νίκες, σε ιδεολογικό επίπεδο, των φιλελευθέρων και των αδερφών τους, των μαρξιστών, είναι η δημιουργία της ψευδαίσθησης ελευθερίας επιλογής στο θέμα των προτύπων, μια ελευθερία που είναι βεβαίως ψευδεπίγραφη, δεδομένου του συντονισμού προβολής αυτών των προτύπων από όλα τα καθεστωτικά μέσα, είτε σχολικά, είτε εξωσχολικά. Μια άλλη ψευδαίσθηση είναι ότι αυτή η προβολή προτύπων αφορά μόνον τα παιδιά, ενώ ουσιαστικά αυτά αφορούν και τους γονείς που θα τα επιβάλλουν εμμέσως πλην σαφώς στα παιδιά, ώστε η Επιχείρηση “Τανάλια” να συντελεστεί με κάθε επιτυχία και με μηδαμινό ρίσκο.

Προσπαθώντας να εντοπίσουμε τους μηχανισμούς που συντελούν στην μεταστροφή των προτύπων, θα ξεκινήσουμε από αυτούς που επιδρούν απευθείας στην νεολαία. Όπως είναι προφανές, ο νέος ή η νέα είναι ένα άτομο που, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία, αναζητά την πρώτη κοινωνική του αναγνώριση εκτός οικογενείας. Στην σύγχρονη εποχή, στην οποία ζούμε, το πρότυπο αυτό μπορεί να μεταδοθεί και με άλλους τρόπους πέρα από τους παραδοσιακούς, που περιοριζόντουσαν στο ποιόν του κοινωνικού περίγυρου, την οικογένεια και τους δασκάλους, τα οποία μέσα σε μια κλειστή κοινωνία δρούσαν τουλάχιστον συντηρητικά αποτρέποντας την αλλαγή. Σήμερα η τηλεόραση, λιγότερο το ραδιόφωνο και πλέον κυρίως το διαδίκτυο είναι που δρουν καταλυτικά στην επιβολή των προτύπων που θέλει να επιβάλλει η πολιτική ηγεσία του τόπου, ώστε να στρέψει καταλλήλως την κοινωνία. Η φιλελευθεροποίηση και παγκοσμιοποίηση των εν λόγω μέσων στην σημερινή κοινωνία είναι ουσιαστικά ένα προεόρτιο της παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας διακυβέρνησης που ετοιμάζουν. Σκοπός τους η μετάλλαξη του λαού σε πληθυσμό. Έναν πληθυσμό άφυλο, απάτριδο, άθρησκο, χωρίς κανέναν συνεκτικό δεσμό. Ακόμα και στον τομέα των ειδήσεων δεν είναι τυχαία ούτε η επιλογή των ειδήσεων, ούτε η σειρά και ώρα προβολής τους. Συνεπώς τα διευρυμένα, πλέον, μέσα, αφότου η πολιτική ηγεσία έχει επιλέξει το πρότυπο που θα διέπει την κοινωνία, το παρουσιάζει στους νέους ενδεδυμένο ήδη, μέσω του σεναρίου, με την κοινωνική αναγνώριση, που αυτοί ψάχνουν. Ταυτοχρόνως όλα τα αντίπαλα δέη και ιδιαιτέρως το προηγούμενο πρότυπο ή, τέλος πάντων, το ότι πρέπει να αντιπαλευθεί από το καθεστώς παρουσιάζονται απογυμνωμένα, βάσει σεναρίου και πάλι, από κάθε κοινωνική αναγνώριση και τοποθετούνται στο κοινωνικό περιθώριο. Εκεί, στο κοινωνικό περιθώριο, το αποβληθέν πρότυπο θα πρέπει να υποστεί περαιτέρω διεργασία για να καταστεί ανενεργό και μη επιβλαβές προς το καθεστώς. Να διοχετευθεί δηλαδή σε υποπρότυπα που, εμμέσως πλην σαφώς, θα διορθώσουν την παρέκκλιση στο μέλλον ή θα βοηθήσουν αλλοτρόπως το καθεστώς ή να καταστούν παντελώς ανενεργά και ακίνδυνα ως προς την διάδοση τους.

Οι γονείς, από την άλλη πλευρά, είναι απολύτως φυσικό και αναμενόμενο, βάσει ενστίκτων, να θέλουν να μεταδώσουν στα παιδιά τους πρότυπα, τα οποία θα τα οδηγήσουν ασφαλέστερα στην επιβίωση και στην κοινωνική καταξίωση, συνδυάζοντας τα παραπάνω στο μέτρο του δυνατού. Το όλο πρόβλημα από πλευράς καθεστώτος είναι να επιτευχθεί η συμπόρευση του φύσει συντηρητικού, ως προς το παιδί του, γονέα και του φύσει επαναστατικού, ως προς τον γονέα, τέκνου. Αυτό στην σύγχρονη φιλελεύθερη δημοκρατική κοινωνία, στην οποία ζούμε, επιτεύχθηκε με τα εξής βήματα. Πρώτον απ΄ όλα η επικράτηση του υλισμού, ιστορικού και μη, κατάφερε αυτή την ρήξη μεταξύ γονέα και τέκνου να την μεταφέρει σε διαφορετικά επίπεδα του ίδιου προτύπου, αφού το πρότυπο «μαϊντανός» συνδύασε την επιβίωση, μέσω της πλουσιοπάροχης αμοιβής, και την κοινωνική καταξίωση, μέσω της ηθικής κατάπτωσης όλης της κοινωνίας, σε ένα και μόνο πρόσωπο.Αφελώς κάποιος θα μιλήσει για ήθη, τα οποία χαθήκαν και τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τροχοπέδη στην όλη πτωτική πορεία. Όμως, κανείς από τους διάφορους ηθικολόγους δεν είχαν καμμία ένσταση όταν η ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοφωνία βρισκόταν ακόμα στην αρχή της. Δεν είχαν καμμία αντίρρηση όταν κάποιοι επενδύανε τεράστια ποσά στην διάλυση της Παιδείας και στην σταδιακή απαξίωση των ηθών αυτών. Δεν είχαν ούτε και τώρα όταν ως πρότυπο στις νέες εμφανιζόταν η κάθε Τζούλια και η σαμπάνια της. Όχι, δεν φταίει η κατάπτωση των ηθών για την κατάληξη των προτύπων μας, φταίει το γεγονός ότι μια ολόκληρη κοινωνία αναβαπτίστηκε μέσα στον υλισμό και στον καταναλωτισμό. Δεν μπορούμε να καταριόμαστε τα πρότυπα που έφερε η κοινωνία, την οποία εμείς οι ίδιοι επιλέξαμε. Αυτά ήρθαν μέσω αυτής της κοινωνίας και για αυτή την κοινωνία, είναι τα φυσικά επακόλουθα της, οι μηχανισμοί άμυνας και επεκτατισμού της.

Μιλήσαμε πριν για το πως η προπαγάνδα των προτύπων προβάλλει αυτό που θέλει και ταυτοχρόνως απαξιώνει οτιδήποτε άλλο σε δύο επίπεδα, αυτό των τέκνων και αυτό των γονέων. Πως οδηγεί τους μη αποδέχοντες το κυρίαρχο πρότυπο σε άλλα δευτερεύοντα – πλην αποδεκτά – πρότυπα και πως το στατιστικό σφάλμα ελλοχεύει πάντα σε αυτή την προσπάθεια του καθεστώτος. Ποια, όμως, ήταν τα μέσα αυτής της επιβολής στο παρελθόν και ποια είναι αυτά στο παρόν; Στο παρελθόν αυτό τον καθοριστικό παράγοντα τον είχαν αναλάβει αποκλειστικά η οικογένεια και η παιδεία, ενώ πλέον ο ρόλος αυτών των δύο μέσων έχει ελαττωθεί αποφασιστικά με την άμβλυνση των οικογενειακών δεσμών και την απαξίωση της Παιδείας. Τον ρόλο αυτόν πλέον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, όπερ και σημαίνει ότι οι καπιταλιστές, οι μεγαλοκεφαλαιούχοι, ουσιαστικά οι πραγματικοί άρχοντες του καθεστώτος έχουν αναλάβει ευθέως τον ρόλο αυτό. Η παραλλαγή αυτή των μέσων έχει ως σκοπό της την υπερκέραση των εμποδίων που ελλοχεύουν στα παλαιότερα μέσα και είναι η παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα, η φυσική ροπή των πραγμάτων. Η πρόσφατη ένταξη του διαδικτύου στο παιχνίδι ίσως είναι ο αποφασιστικός παράγοντας εκτροπής της κατάστασης, αφού πλέον η κατάσταση ξεφεύγει από τον πλήρη έλεγχο των διεθνών αφεντικών, έστω και για λίγο. Είναι σίγουρο βέβαια πως η κατάσταση θα καταστεί αναγκαίο, για το καθεστώς, να ελεγχθεί, αλλιώς σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και τον λαθρομεταναστευτικό εποικισμό θα οδηγήσει σε επικίνδυνα, για το καθεστώς, μονοπάτια.

Βρισκόμαστε, όπως έλεγε και ο Έβολα, σε μια περίοδο Μεγάλου Ιδεολογικού Πολέμου. Δεν χωρά αμφιβολία πως το καθεστώς έχει ήδη εξαπολύσει έναν επεκτατικό πόλεμο εναντίον των δυνάμεων που το αντιπαλεύονται. Το σίγουρο είναι πως οι Λαοί της Ευρώπης έχουν ένα σίγουρο συμφέρον, που είναι η ολοκληρωτική και αμετάκλητη καταστροφή του καθεστώτος, το οποίο τους έχει οδηγήσει στην σημερινή κατάσταση. Τα πάντα κινούνται σε αναλογίες πραγματικού πολέμου, δεν υπάρχει αμφιβολία. Έχουν στηθεί αναχώματα, προγεφυρώματα, συρματοπλέγματα και ο εχθρός εξαπολύει συνεχείς επιθέσεις κρατώντας πάντα εφεδρείες έτοιμες να ριχτούν στην μάχη αργότερα. Η όλη κατάσταση οφείλει να αντιμετωπιστεί στην πραγματική της φύση και διάσταση, δηλαδή ως πολεμική επιχείρηση μεγάλου μεγέθους. Μία από τις πρώτες μάχες που θα πρέπει να κερδηθούν είναι η μάχη των προτύπων που ουσιαστικά κρατούν το κλειδί της στρατολόγησης για την μία πλευρά ή την άλλη. Είναι μια μάχη σημαντική, την οποία δεν θα πρέπει να αφήσουμε ελαφρά τη καρδία, αλλά αντιθέτως να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό για την Νίκη. Το σίγουρο είναι ότι το συμφέρον του καθεστώτος σε αυτή την φάση του πολέμου είναι να στρέψει τους «αντιφρονούντες» προς την αδράνεια ή την περιστασιακή ατομικιστική, τυχοδιωκτική δράση, να δημιουργήσει δηλαδή «λόχους» ανταρτών, που ευκόλως θα μπορεί να χειραγωγήσει και να αντιμετωπίσει, αντί για «μεραρχίες» συγκροτημένου και πειθαρχημένου «στρατού», που θα το αναγκάσουν να δώσει πραγματική μάχη.

Η μάχη, αυτή τη στιγμή, φλέγεται στον τομέα της ενημέρωσης, όπου ένα στρατηγικό κάστρο του εχθρού, ο δρόμος, έχει ήδη καταληφθεί και κινούμαστε ευθέως για την κατάληψη του δεύτερου στόχου που είναι το διαδίκτυο. Πρέπει να συνεχίσουμε με αμείωτο φανατισμό και πίστη στην Ιδέα να καταλαμβάνουμε τα οχυρά ενημέρωσης του εχθρού, ένα προς ένα, ενθυμούμενοι πάντα ότι ο εχθρός σε κάποια φάση δεν θα διστάσει να συνεχίσει την πολιτική και με άλλα μέσα, για τα οποία επίσης θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Θα πρέπει να θυμόμαστε μονίμως ότι επειδή το καθεστώς δεν μπόρεσε να βλάψει την προαιώνια Λατρεία των Ηρώων, φρόντισε να την διαστρεβλώσει με επιβλαβή για το έθνος λατρευτικά στοιχεία. Όμως αυτή είναι και η ελπίδα μας, αφού προχωρώντας γρήγορα θα μπορέσουμε αυτή την διαστρέβλωση να την αντιστρέψουμε και να οδηγήσουμε τον Λαό σε υγιή πρότυπα, κοινωνικά και ατομικά, αλλάζοντας έτσι συστηματικά όλη την μορφή της Ελληνικής Κοινωνίας, έως ότου αυτή η ίδια αποτινάξει από μόνη της το καρκίνωμα που της είχαν επιβάλλει επί τόσα χρόνια. Βέβαια, για να μπορέσει η πληγή να θεραπευτεί πλήρως στα πλευρά του Έθνους, θα πρέπει να περάσουν γενιές, ώστε να ξεχαστεί η πρότερη κατάσταση σήψης, όμως μπορούν σε εύλογο χρονικό διάστημα να αλλάξουν τόσο πολύ τα πράγματα, που το ποτάμι να γίνει ακόμα πιο ορμητικό από ότι είναι τώρα. Δεν θα πρέπει, σε καμμία φάση του Αγώνα, να θεωρήσουμε πως το σύστημα θα εμπλακεί σε έναν ιπποτικό αγώνα, αντιθέτως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για τα πιο ύπουλα παιχνίδια και προσηλωμένοι στον αντικειμενικό μας στόχο.

Όσο ψυχρά και υπολογιστικά και αν ακούγονται τα παραπάνω, είναι ακριβώς αυτά που χρησιμοποιούνται από το σημερινό καθεστώς. Όπως είναι λογικό μόνο ένα πολύ μικρό στατιστικό σφάλμα ξεφεύγει από αυτό το σύστημα προπαγάνδας, το οποίο στην σημερινή κοινωνία φροντίζει να κρατά μακριά από το να γίνει απειλητικό η αρχή της πλειοψηφίας. Αυτό το στατιστικό σφάλμα, οι λίγοι εκλεκτοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως η εποχή της άμυνας έχει προ πολλού περάσει. Βρισκόμαστε στην επίθεση και τίποτα δεν θα πρέπει να καταδικάσει αυτή την επίθεση σε στασιμότητα. Οι δυνάμεις του εχθρού είναι, όντως, πολυάριθμες και οι ενισχύσεις του, προς το παρών, ανεξάντλητες. Γι’ αυτό ακριβώς οι κρίσιμες μάχες πρέπει να δοθούν με ύψιστη αποφασιστικότητα, ώστε να καταστήσουν τα πλεονεκτήματα του εχθρού άχρηστα στο εγγύς μέλλον. Μία από αυτές τις στρατηγικές μάχες υψίστης σημασίας είναι και η μάχη των προτύπων, αφού κανείς Λεωνίδας και κανείς Πλάτωνας δεν θα δεχόταν να γίνει αργυρώνητος οσφυοκάμπτης στην υπηρεσία του μαρξιστοφιλελεύθερου δράκου. Έτσι θα φτάσουμε από την εποχή των Εφιαλτών, του σήμερα, στην νέα εποχή των Λεωνίδων, στο αύριο, και τότε η μάχη θα έχει κατά μεγάλο ποσοστό ήδη κερδηθεί.

K.A.

πηγή: xagr.net

“Ρατσισμός”, Φυλετισμός και προπαγάνδα

2011-08-10T11:25:00.005+03:00

Όλοι γνωρίζουμε, λίγο έως πολύ, την κλασσική εικόνα του "ρατσιστή", όπως αυτός εμφανίζεται σε αναρίθμητες ταινίες και ντοκιμαντέρ σχετικά, κυρίως, με την Κου Κλουξ Κλαν. Φλεγόμενοι σταυροί και μαύροι εκδουλευμένοι ή κρεμασμένοι. Στα χωράφια μια σαφής χρωματική αντίθεση μεταξύ του λευκού βαμβακιού και των μαύρων σκλάβων. Άσπρες κουκούλες και η καλύβα του μπάρμπα-Θωμά να φλέγεται. Αυτά όλοι τα έχουν δει σε ταινίες του Χόλιγουντ. Λίγοι, όμως, έως ελάχιστοι γνωρίζουν πως αυτές οι εικόνες ουδεμία σχέση έχουν με οποιαδήποτε μορφή πραγματικού φυλετισμού. Ακόμα και το Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Γερμανίας (NSDAP), το απόλυτο "κακό", όπως προπαγανδίζουν, μέσω τηλεοράσεων και τύπου, οι εκπρόσωποι της δημοκρατίας, είχε καταδικάσει τις εν λόγω εικόνες, όχι για λόγους μικροπολιτικής, αλλά λόγω βαθέους ιδεολογικού και φιλοσοφικού χάσματος που χώριζε αυτές τις εικόνες με την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Ίσως σε κάποιους αυτό να φαντάζει παράδοξο. Λογικό είναι, αφού το βάρος της μαύρης μεταπολεμικής προπαγάνδας των νικητών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου είναι πραγματικά μεγάλο. Ίσως να το βρουν παράδοξο και μερικοί επίδοξοι "εθνικοσοσιαλιστές", όψιμοι "υπερεπαναστάτες". Καλύτερα, για να διαφανεί πλήρως η άγνοια ή η ιδιοτέλεια τους. Στη συνέχεια θα παρατεθούν αποσπάσματα, φωτογραφίες και ιστορικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο φυλετισμός του Γ' Ράιχ δεν είχε, ούτε θα μπορούσε να έχει ουδεμία σχέση με τον, Χολιγουντιανής παραγωγής, "ρατσισμό".

"Άρθρο 4ο: Δεν μπορούν να είναι Γερμανοί πολίτες παρά μόνον όσοι αποτελούν μέρος του Γερμανικού Λαού. Και δεν μπορούν να θεωρούνται ως αποτελούντες μέρος του Γερμανικού Λαού παρά μόνο όσοι έχουν γερμανικό αίμα"

Θα ξεκινήσουμε παραθέτοντας μερικά άρθρα του επισήμου προγράμματος του NSDAP, όπως αυτό ψηφίστηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1920 και ίσχυσε μέχρι την πτώση του Γ' Ράιχ. Το πρόγραμμα αυτό εφαρμόστηκε στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, με λάθη, σε κάποιες στιγμές, αλλά χωρίς παρεκκλίσεις. Ξεκινάμε με το άρθρο 4, το οποίο δείχνει ότι η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία ήταν υπέρ του δικαίου του Αίματος, έναντι του δικαίου του εδάφους, σχετικά με την πολιτογράφηση. Το δίκαιο του Αίματος καθιστά κάποιον πολίτη ενός κράτους αν και μόνο αν αυτός έχει κοινή καταγωγή με τους υπόλοιπους πολίτες αυτού του κράτους. Το δίκαιο του Αίματος εφαρμόζεται ακόμα σε μεγάλο μέρος της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και οι μόνες φωνές που του εναντιώνονται είναι οι φωνές της παγκοσμιοποίησης.

"Άρθρο 8: Κάθε νέα μετανάστευση μη Γερμανών στη χώρα, πρέπει να απαγορευθεί. Απαιτούμε, όλοι οι μη Γερμανοί που έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία από τις 2 Αυγούστου του 1914 να υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν αμέσως το Ράιχ."

Τέλη Ιουλίου του 1914 οι φλόγες του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου τυλίγουν την Ευρώπη και προκαλούν σοβαρές μεταβολές στο χάρτη της, καθώς αυτοκρατορίες καταρρέουν και νέα κράτη εμφανίζονται στο προσκήνιο. Πολλοί μελετητές, μάλιστα, τοποθετούν τα αίτια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου στο καλοκαίρι του 1914. Το ζήτημα, όμως, που απασχολεί στην προκειμένη περίπτωση την αναζήτηση μας είναι το άρθρο 8 του επίσημου προγράμματος του NSDAP, το οποίο ρητά αναφέρει ότι όσοι ξένοι ζουν σε Γερμανικό έδαφος από πριν την κήρυξη του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου είναι ελεύθεροι να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη διαμονή τους, με κανόνες που θα εξηγήσουμε παρακάτω. Οι λόγοι για την εν λόγω πολιτική εδράζονται, όχι μόνο στο φυλετικό επίπεδο, αυτό άλλωστε θα καλυφθεί από την νομοθεσία που διέπει την διαμονή των ξένων, αλλά και σε καθαρά εργασιακούς λόγους, αφού η Γερμανία εκείνη την περίοδο γνώριζε εξαιρετικά μεγάλους δείκτες ανεργίας και η οικονομική κρίση του 1929 δεν είχε αρχίσει καν να διαφαίνεται στον ορίζοντα. Η εφαρμογή αυτού του άρθρου σε συνδυασμό, φυσικά, με την αναπτυξιακή πολιτική του Γ' Ράιχ είχε ως αποτέλεσμα την ριζική και άμεση καταπολέμηση της ανεργίας, πριν ακόμα ξεσπάσει ο πόλεμος.

Αυτό το άρθρο και η αντίστοιχη νομοθεσία, η οποία το πραγμάτωσε, δείχνουν το πρώτο ιδεολογικό χάσμα μεταξύ φυλετισμού και χολιγουντιανού "ρατσισμού". Η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, σε αντίθεση με τις νότιες Αμερικανικές επαρχίες, απέλασε και δεν εκδούλευσε τους ξένους. Προτίμησε να δώσει δουλειά στους Γερμανούς εργάτες και να αφήσει τους ξένους να αναζητήσουν την τύχη τους ελεύθερα στις χώρες προέλευσης τους. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι σε όσους ζούσαν για καιρό στην Γερμανία, τους επιτράπηκε να μείνουν.

Τι όριζε, όμως, η νομοθεσία που προαναφέραμε σχετικά με την διαμονή των ξένων στην Γερμανία; Πρώτον απ' όλα όριζε ότι μόνο Γερμανοί πολίτες θα μπορούσαν να αναλάβουν δημόσια αξιώματα, διασφαλίζοντας ότι κανείς και τίποτα εντός του κρατικού μηχανισμού δεν θα ενδιαφέρεται για συμφέροντα τρίτων, χωρών ή μη. Δεύτερον περιόριζε την απονομή πολιτικών δικαιωμάτων στους Γερμανούς πολίτες, δηλαδή στους Γερμανούς στο αίμα, που, επιπροσθέτως, έχουν προσφέρει έστω τα ελάχιστα στην Κοινωνία και την Πατρίδα τους, διασφαλίζοντας έτσι ότι μόνο ο γηγενής πληθυσμός θα έχει λόγο στην λήψη αποφάσεων, που αφορούν την χώρα. Τρίτον, και "ρατσιστικότερον" απαγόρευσε ρητά την φυλετική επιμιξία, γεγονός που ναι μεν είναι φυλετιστικό, όμως αποτελεί και έναν σαφή Ιδεολογικό διαχωριστικό τοίχο μεταξύ του φυλετιστή και του δουλοκτήτη που βιάζει την μαύρη που έχει στην δούλεψη του.

"Μια και μόνη επιτυχία αξίζει να αναγνωριστεί στους αποικιστές: Όπου και εάν πήγαν, κατάφεραν να εγείρουν το μίσος, ένα μίσος που ωθεί τους λαούς αυτούς σε αφύπνιση από τη νάρκη τους, να εγερθούν και να μας εκδιώξουν."
Adolf Hitler - "Η πολιτική μου διαθήκη"

Μια από τις μεγαλύτερες ιστορικές αδικίες είναι η λήθη ή μάλλον καλύτερα η σκόπιμη απόκρυψη των αιτιών και των πηγών του "ρατσισμού", όπως αυτός προλέχθηκε. Συνηθίζεται δε να αποδίδονται ιστορικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των νικητών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου στους ηττημένους, με σκοπό την αγιοποίηση των πρώτων και την δαιμονοποίηση των δεύτερων. Η κύρια πηγή που τροφοδοτούσε τα σκλαβοπάζαρα της Αμερικής ήταν οι γαλλικές και αγγλικές αποικίες. Υπήρχαν βέβαια και γερμανικές, προεθνικοσοσιαλιστικές προφανώς, αποικίες οι οποίες όμως ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό, εμπρός στην Βρεταννική Αυτοκρατορία. Αυτό βέβαια και παρά το γεγονός ότι η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία τάχθηκε ευθύς εξαρχής εναντίον της αποικιοκρατίας έκανε τον Αδόλφο Χίτλερ να χρησιμοποιήσει την έκφραση "να μας εκδιώξουν", πιθανώς αναφερόμενος και στον σύμμαχο- βαρίδι, την Ιταλία, την οποία κατακεραυνώνει σχετικά με την αποικιακή πολιτική της, στην πολιτική του διαθήκη.

"Αφού ο αποικισμός δεν είναι μια δραστηριότητα που αρμόζει σε Γερμανούς, η Γερμανία δεν θα έπρεπε να συμπράξει σε κοινό μέτωπο με έθνη που ακολουθούν αποικιακή πολιτική και πάντοτε οφείλει να απέχει από την προάσπιση των αποικιστικών φιλοδοξιών τους."
Adolf Hitler - "Η πολιτική μου διαθήκη"

Ποια ήταν όμως η αιτία που οδήγησε τις αποικίες να γίνουν "ορυχεία" σκλάβων; Μα, φυσικά, η ιδέα πως όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται που είναι στον ιδεολογικό πυρήνα των υλιστικών κρατών, όπως τα καπιταλιστικά και τα κομμουνιστικά, στους δύο συμμάχους δηλαδή του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι απεμπόλησαν την δουλεία, μόνο όταν οι οικονομικές συνθήκες ανέδειξαν την κακοπληρωμένη εργασία, ως πιο προσοδοφόρα. Αυτό, βέβαια, που μονίμως αποκρύπτεται, σε σχέση με το εμπόριο δούλων, είναι η πραγματική εθνικότητα των δουλεμπόρων και το γεγονός ότι οι πρώτοι που πωλούσαν μαύρους σκλάβους ήταν οι μαύροι φύλαρχοι, άλλων φυλών. Κάπως έτσι η ανθρώπινη ζωή έγινε άλλο ένα εμπόρευμα θυσιασμένο στο βωμό του χρήματος και το ηρωικό πνεύμα του πολεμιστή- κατακτητή έγινε ένας νωθρός, πλιατσικολόγος, μεταπράτης ψυχών που, από πολεμικής απόψεως, έχανε μάχες ακόμα και από ιθαγενείς με τόξα, πόσο μάλλον από έναν κανονικό στρατό.

"Η υπερηφάνεια για την δική μας Φυλή, χωρίς να υποτιμούμε ή να περιφρονούμε οιαδήποτε άλλη Φυλή, αποτελεί ένα ορθό και υγιές από κάθε άποψη συναίσθημα."
Adolf Hitler - "Η πολιτική μου διαθήκη"

Κάπως έτσι οι δουλοκτήτες και οι δουλέμποροι γίνανε "αντιρατσιστές" και οι αντιαποικιοκράτες μετατράπηκαν στο "απόλυτο κακό". Βέβαια δεν είναι η μόνη περίπτωση που εγκλήματα των νικητών και των ιδεολογικών τους απογόνων φορτώνονται στους ηττημένους. Αυτό συμβαίνει και σήμερα με την Μέρκελ να παρουσιάζεται ως "ναζί", με την νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να παρουσιάζεται ως "ναζί", οι αντιναζί γίνονται ναζί κατά το δοκούν, ακόμα και με τους Εβραίους να παρουσιάζονται ως "ναζί". Φυσικά όλα αυτά γίνονται από ανθρώπους ιδιοτελείς, που έχουν πλήρη ιδεολογικά και ηθικά μεσάνυχτα και έναν σαφή σκοπό να διέπει τις πράξεις τους: την εξυπηρέτηση συμφερόντων.

"Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να επαναλαμβάνουμε, με επιμονή και πειθώ, ότι ο Γερμανικός φυλετισμός δεν αξιολογεί, ούτε απαξιώνει τις άλλες φυλετικές ομάδες... Παρά μόνον αναγνωρίζει, επιστημονικά, ότι υπάρχουν διαφορές."
Dr. Walter Gross - Επικεφαλής του Τμήματος Φυλετικής πολιτικής του NSDAP

Σ' ένα άρθρο περί της φυλετικής πολιτικής του Γ' Ράιχ, δεν θα μπορούσαν, φυσικά, να λείπουν οι Εβραίοι, θα ήταν λειψό, πραγματικά, ένα τέτοιο άρθρο χωρίς αυτούς. Βέβαια, για να είναι κάποιος δίκαιος, επί του θέματος, οφείλει, φυσικά, να δει και την προϊστορία του. Επειδή, προφανώς, το ζήτημα αυτό καθ' αυτό είναι τεράστιο θα παρατεθούν κάπως τηλεγραφικά κάποιες σκέψεις και θα παρατεθεί κατάλληλη βιβλιογραφία και παραπομπές σε έγκυρες ιστοσελίδες.

"Ο εθνικοσοσιαλιστικός φυλετισμός ήταν πιστός στην γερμανική Φυλή και σεβόταν απολύτως τις άλλες Φυλές. Και στο σημείο αυτό έρχεται η φωνή: "Και τότε γιατί ο αντιεβραϊκός φυλετισμός;" Και μπορεί κανείς να απαντήσει: "Και τότε γιατί ο εβραϊκός αντιχριστιανικός φυλετισμός;"."
Leon Degrelle - "Η ιστορία των Waffen SS"

Το παραπάνω απόσπασμα, από το βιβλίου του Βαλλόνου Λέον Ντεγκρέλ, φανερώνει τον λόγο, για τον οποίο υπήρξε αυτή η διαφορά πολιτικής, όσον αφορά τους Εβραίους. Οι λόγοι αυτοί ήταν ότι οι Γερμανοί πολίτες τον καιρό της μεγάλης δυστυχίας τους είδαν ως κύριους υπεύθυνους τους Εβραίους, που συνολικά ευημερούσαν, έχοντας θώκους κυβερνητικούς και δημοσιογραφικούς, με τον ένα θώκο να "λιβανίζει" τον άλλο. Οι λόγοι αυτοί καθώς και πολλοί άλλοι μπορούν να βρεθούν στο, γενικότερης φύσεως, βιβλίο του Εβραίου Bernand Lazare με τον τίτλο "Αντιεβραϊσμός", καθώς και σε άλλα βιβλία που καταδεικνύουν την σιωνιστική επιρροή στο βάθος των αιώνων, ακόμα μέχρι και σήμερα. Όπως αναφέρεται και σε απόρρητο έγγραφο του προκατόχου του Χίτλερ, dr. Heinrich Bruning, και μας αποκαλύπτει σε βιβλίο του ο έγκριτος Ιστορικός David Irwing, στην εποχή της μεγάλης ύφεσης υπήρχε μόνο μία γερμανική τράπεζα που δεν ελεγχόταν από Εβραίους και τα στοιχεία για την ανεξέλεγκτη διαφθορά τους έμεναν απόρρητα λόγω φόβου "πρόκλησης αντισημιτικών ταραχών".

Υπάρχουν, όμως, ακόμα και σε αυτό ιστορικά στοιχεία, τα οποία έχουν σκοπίμως αποκρυφτεί από τον κόσμο, με φανερό σκοπό την χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Το πρώτο από αυτά είναι τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων της εποχής που αποδεικνύουν πως πρώτη η Ιουδαία κήρυξε τον πόλεμο στην Γερμανία και όχι το αντίθετο. Αυτό έγινε πριν από οτιδήποτε μπορούσε να χαρακτηριστεί ως casus belli. Έγινε, παραδείγματος χάριν, πολύ πριν την περίφημη "Νύχτα των Κρυστάλλων". Το δεύτερο είναι ότι υπήρχε συγκεκριμένο σχέδιο για άμεση απέλαση των Εβραίων και για την δημιουργία κράτους του Ισραήλ στη Μαδαγασκάρη ή οπουδήποτε αλλού, πλην φυσικά της Παλαιστίνης. Το σχέδιο αυτό απερρίφθη από τους σιωνιστές, γιατί για αυτούς μόνο η Παλαιστίνη ήταν αποδεκτή λύση. Το τρίτο είναι το έργο των ιστορικών του αναθεωρητισμού, η αλήθεια του οποίου αποδεικνύεται όχι μόνο από τα αδιάσειστα στοιχεία, αλλά και από το γεγονός ότι η μόνη "επιχειρηματολογία" εναντίον τους είναι οι ύβρεις και τα σκοταδιστικά νομοθετήματα, που απαγορεύουν ακόμα και την ιστορική έρευνα, επί του ζητήματος.

"Ωστόσο αυτό που πρέπει να τονιστεί στον Εθνικοσοσιαλισμό είναι ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής ή πολιτισμού, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον δέοντα σεβασμό. Πράττοντας το αντίθετο είναι σε ευθεία αντίθεση με την ηθική του Εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος βασίζεται στην έννοια της Τιμής."
Rudolf Hess- "Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός"

Οι πραγματικοί ιδεολογικοί, και όχι μόνο, απόγονοι αυτών που απεικονίζονται στις πάσης φύσεως "αντιρατσιστικές" ταινίες ως "ρατσιστές", είναι ακριβώς αυτοί που φτιάχνουν αυτές τις ταινίες και τα αφεντικά τους. Αυτοί που θέλουν να απαλείψουν από προσώπου γης τις διαφορετικές φυλές και τους διαφορετικούς πολιτισμούς. Αυτοί που θέλουν να αντικαταστήσουν την δημιουργία της Φύσης με μια άφυλη κοινωνία μιγάδων, από έναν κόσμο άβουλων εργατών- καταναλωτών. Η φυλετική θεώρηση βρίσκεται αντιδιαμετρικά τους και δηλώνει σαφώς υπέρ του φυλετικού διαχωρισμού και της φυλετικής καθαρότητας, όμως δηλώνει κατά της επιμειξίας και της εκμετάλλευσης. Στην περίπτωση της σημερινής Ελλάδας ένας φυλετιστής σαφώς δηλώνει ενάντιος της λαθρομετανάστευσης, όπως και αντίθετος με και με "φραουλοχώραφα". Η θέση ενός φυλετιστή (συνεπώς εθνικιστή και αναγκαστικώς σοσιαλιστή) είναι υπέρ του "κάθε λαός στον τόπο του και με τον πολιτισμό του".

"Ενώ οι λαοί μας της Ευρώπης, προς μεγάλη δόξα και τιμή του Υψίστου, έχουν διαποτισθεί από μια φυσική και ηθική λέπρα, οι σεβάσμιοι ιεραπόστολοι ξεχύνονται στην Κεντρική Αφρική και εγκαθιδρύουν αποστολές για τους νέγρους, σε τέτοιο βαθμό ώστε ο "υπέροχος πολιτισμός" μας να μεταβάλλει αυτούς τους υγιείς ανθρώπους, έστω και πρωτόγονους και καθυστερημένους, σε μια φάρα μπάσταρδων τεμπέληδων"
Adolf Hilter - "Ο Αγών Μου"

Βιβλιογραφία:
Δεύτερη Αναφορά Λόχτερ
Bernarnd Lazare - Αντιεβραϊσμός
Σίτσα Καραϊσκάκη - Εβραίοι και Κομμουνισμός
David Irwing - Ο Πόλεμος Του Χίτλερ

Κ.Α.

πηγή: xagr.net

Ο Λεωνίδας και οι σημερινοί Έλληνες

2011-07-17T13:44:00.006+03:00

Πείτε το παραξενιά ή οτιδήποτε άλλο θέλετε, αλλά όταν σκέφτομαι κάποιον από τους ήρωες του παρελθόντος ή και του παρόντος μου έρχεται άμεσα στο μυαλό η απορία σχετικά με το τι θα σκεφτόταν αν ζούσε τις καταστάσεις που ζούμε σήμερα. Αν περπατούσε ανάμεσα στους απογόνους του. Ίσως σκέφτομαι έτσι γιατί κριτές μας θα είναι οι νεκροί και οι αγέννητοι. Δεδομένου αυτού και λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι οι αναγνώστες μου κάνουν ό,τι κάνουν για τους αγέννητους το μόνο που απομένει για τους νεκρούς είναι να σκεφτόμαστε και να οδηγούμαστε από το παράδειγμα τους. Να σκεφτόμαστε δηλαδή “τι θα έκανε σε αυτή την περίπτωση ο Λεωνίδας;”. Αυτή ακριβώς η ερώτηση είναι νομίζω ο ζωντανός παλμός της Ιστορίας, αυτό ακριβώς που έχει σημασία σε αυτήν, αυτό δηλαδή που οι διάφοροι “εθνικόφρονες” αστοί δημοκράτες πετάνε στον κάλαθο τον αχρήστων και φτάνουν να γίνονται εντελώς γελοίοι όταν επικαλούνται τον Πλάτωνα για να δικαιολογήσουν το ότι είναι δουλοπάροικοι των Εβραίων, όταν επικαλούνται τον “πατριωτισμό” για να μας πουν ότι θα πρέπει να τους ευχαριστούμε που πληρώνονται μισθοί και συντάξεις. Αυτού του είδους ο “πατριωτισμός” θα πρέπει να καταπολεμηθεί άμεσα, να ποδοπατηθεί μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή πάνω σε ένα αντίγραφο από το μνημόνιο, μέχρις ότου βυθιστεί για πάντα στην λήθη. Η μελέτη της αρχαίας ψυχής δεν έχει παντελώς κανένα νόημα αν δεν συνδυάζεται με προσπάθεια ανασκαφής της, αποκάλυψης της, αφού ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη, όπως λέει και ο Κωστής Παλαμάς. Στην αναζήτηση πορείας για τον Γ' Ελληνικό Πολιτισμό κάποιοι θα δείξουν προς τα πίσω. Πρέπει να τους χλευάσουμε και να τους θυμίσουμε ότι η Ιστορία κινείται μεν σε κύκλους, όμως όχι στον ίδιο κύκλο, αλλά σε ομόκεντρους. Κάποιοι άλλοι θα δείξουν προς τα μπροστά. Πρέπει να τους συνετίσουμε, με το καλό ή το κακό, και να τους πούμε ότι ένα Έθνος, όπως το Ελληνικό, οφείλει να προχωράει μπροστά με πυξίδα του το παρελθόν. Σε όλους αυτούς θα πούμε ακριβώς αυτό. Ότι κοιτάμε την Ιστορία ως πρότυπο και όχι ως ένα στείρο παρελθόν γραμμένο σε σελίδες κίτρινες που μυρίζουν νεκροταφείο. Νιώθουμε μέσα στο Αίμα μας να πάλλεται ο Λεωνίδας, δεν είναι για μας μια Ιστορία απλά είναι ένα παράδειγμα. Για όλα αυτά τα παραπάνω δεν πιστεύω στα μνημόσυνα. Ταιριάζουν ίσως στους μικρούς και τους ασήμαντους, όμως όχι σε Άνδρες, όπως ήταν ο Λεωνίδας. Σε αυτούς ταιριάζουν οι Τελετές Ηρωολατρείας, οι ανανεώσεις του Όρκου Τιμής που δίνουν οι νεώτεροι ενώπιον του Ήρωα, ένας Όρκος που δεσμεύει τον νεώτερο να ζει με γνώμονα το πρότυπο του Ήρωα!

Μια μικρή ιστορική αναδρομή, κυρίως για να γίνει η σύνδεση του άρθρου με την Ιστορία, είναι απαραίτητη, παρά το γεγονός ότι κάθε ένας από εμάς οφείλει να γνωρίζει την Ιστορία του Λεωνίδα και της Μάχης των Θερμοπυλών, αλλιώς πραγματικά κάτι πάει στραβά. Θα κοιτάξω να κρατήσω αυτή την ιστορική αναδρομή όσο το δυνατόν μικρότερη, επειδή ακριβώς θεωρώ πως όλοι γνωρίζουμε τα περί της Μάχης. Βρισκόμαστε, λοιπόν, στο 480 π.Χ και ο εξηντάχρονος πλέον Λεωνίδας, Βασιλέας της Σπάρτης εδώ και τριάντα χρόνια, λαμβάνει τον χρησμό των Δελφών που λέει ότι η Σπάρτη είτε θα πεθάνει είτε θα θρηνήσει τον βασιλιά της. Από την στιγμή του Χρησμού ο Λεωνίδας έχει αποφασίσει τι πρέπει να γίνει. Η Σπάρτη πρέπει να θρηνήσει τον βασιλιά της, είναι για αυτόν μονόδρομος οπότε το να πάει και να συγκρουστεί με τους Πέρσες που έρχονται. Πρέπει να πάει να συγκρουστεί και να πεθάνει. Ξεκινάει λοιπόν με λίγους εκλεκτούς Ομοίους και Συναγωνιστές για την περιοχή που θα διεξαχθεί η Μάχη. Μόνος στόχος ο Θάνατος, με τον Σπαρτιατικό Τρόπο, με τον Ηρωικό Τρόπο Ζωής. Ένας Θάνατος εκρηκτικός που θα μείνει γραμμένος στην Ιστορία για πάντα. Στην πορεία μαζεύουν και άλλους συντρόφους, συμμαχητές από την υπόλοιπη Ελλάδα. Ο εχθρικός Στρατός σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν θεωρήσουμε σωστή την πιο μετριοπαθή ιστορική άποψη, ήταν τουλάχιστον δεκαπλάσιος σε μέγεθος. Ο Θάνατος ήταν βέβαιος και αυτό έδειχνε να ευχαριστεί τον Λακεδαίμονα Βασιλέα, γιατί θα ικανοποιούταν σίγουρα ο Χρησμός του Μαντείου των Δελφών, η Σπάρτη θα θρηνούσε τον Βασιλιά της. Στις Θερμοπύλες διάλεξε τον τόπο που θα πεθάνει, εκεί όπου τα στενά θα του χάριζαν όχι ζωή, αλλά χρόνο για να γράψει το όνομα του με φωτιά στην Ιστορία. Εκεί ήταν που έγραψε πρώτον απ' όλα το απόφθεγμα μήνυμα προς όλους τους απογόνους του, η φοβερή εντολή να τον ξεπεράσουν, το “Μολών Λαβέ” προς τον Πέρση Αυτοκράτορα, καταδείχνοντας τον μονόδρομο του Ηρωικού Τρόπου Ζωής, του μόνου τρόπου που αξίζει κανείς να ζει. Εκεί ήταν που η αναμονή του Θανάτου έφερνε χαρά και διάθεση για καλλωπισμό, για γυμναστική. Για να δείχνει κάποιος όμορφος όταν πεθαίνει, για να είναι έτοιμος για το πέρασμα στην αιωνιότητα. Εκεί ήταν που η αθάνατη έννοια της ποιότητας νικούσε καθημερινά την ποσότητα σε μια ένδειξη αντιδημοκρατικότητας της Θείας προέλευσης του Κόσμου, σε ένα θεϊκό σημάδι Νίκης του Λαϊκού Εθνικισμού επί όλων των υλιστικών ιδεολογιών. Μια Νίκη σε επίπεδο αντιλήψεως και κοσμοθεάσεως. Εν τέλει χρειάστηκε, όπως και στην Ιστορία του άλλου Ήρωα της Φυλής μας, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ένας προδότης για να καταφέρουν οι ασιατικές ορδές να περάσουν. Στην περίπτωση βέβαια της Περσικής επιθέσεως, ο Χρησμός βγήκε αληθινός, αφού οι ενωμένες δυνάμεις των Ελλήνων τελικώς συνέτριψαν στην μάχη των Πλαταιών τις Περσικές δυνάμεις και τερμάτισαν την δεύτερη Περσική εκστρατεία.

Τι θα έλεγαν, όμως, αυτοί οι Άνδρες, εκπροσωπούμενοι από τον Αρχηγό τους, τον Λεωνίδα, αν περιδιάβαιναν αυτή την γη των απογόνων τους; Ποια αντιμετώπιση θα μπορούσε να έχει ο σύγχρονος Έλληνας, από τους Άνδρες που είχαν ως έθιμο, πριν την μάχη, τον καλλωπισμό τους, ώστε να τους πάρει ο Χάρος στην καλύτερη δυνατή εμφάνιση; Σίγουρα θα αηδίαζαν βλέποντας τους απογόνους τους να είναι ατομιστές, υλιστές, χαμερπή ανθρωπάκια και δειλοί, έτοιμοι να φιλήσουν τα πόδια του δυνάστη τους προκειμένου να συνεχίσουν για λίγο ακόμα να υπνοβατούν σε έναν κόσμο γεμάτο με χρώματα και οθόνες plasma. Αυτά είναι τα σίγουρα, όμως δεν είναι αυτά τα ζητούμενα, τα γνωρίζαμε άλλωστε. Το πραγματικά ζητούμενο, όπως προείπαμε, είναι το μήνυμα που στέλνει μέσα από τον χρόνο η θυσία αυτών των Ανδρών, τον στόχο που θέτει κανείς, σήμερα, αν επιλέξει να ακολουθήσει το πρότυπο τους. Ο Ηρωικός Τρόπος Ζωής, ο Κοινωνισμός και φυσικά ο Φυλετισμός ήταν κύρια στοιχεία της Σπαρτιατικής κοινωνίας. Η Πειθαρχία κρατούσε σε συνοχή αυτή την κοινωνία των Ηρώων και η Φάλαγγα προχωρούσε ομοιόμορφη μην αφήνοντας στον αντίπαλο την ουδεμία ελπίδα. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι Αυτοί δεν ήταν ένας Λαός των λόγων, όπως οι σύγχρονοι Έλληνες, ήταν ένας Λαός των πράξεων και δει των πράξεων που τις επικυρώνει, τις σφραγίζει, τρόπον τινά, ο ίδιος ο Θάνατος.

"Όλα έμεναν άκαρπα χωρίς τον Ήρωα. Χρειάσθηκε ο θάνατος ενός παλικαριού για να δώσει πνοή στις πρώτες εκείνες ενέργειες και σ' όλα τα σχέδια. Τα λόγια των Ελλήνων έμεναν λόγια ώσπου να έλθει ο θάνατος να τα ζωντανέψει. Ο Θάνατος δεν είναι λόγια, είναι αλήθεια. Ο Θάνατος είναι ζωή."

Ίων Δραγούμης - "Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα"

Το μήνυμα που εξακοντίζει ο Λεωνίδας διαμέσου των αιώνων είναι σαφές και επίκαιρο, αφού αυτός ένας Άνθρωπος Ενάντια στο Χρόνο, δεν θα μπορούσε σε καμμία περίπτωση να αφήσει μήνυμα εφήμερο και ποταπό. Είναι ένα μήνυμα που περικλείει μια κοσμοθέαση, είναι ένα μήνυμα βαθύτατα προπομπός της Ιδεολογίας μας, του Λαϊκού Εθνικισμού. Είναι το μήνυμα που μήνυμα που δείχνει τον Έλληνα, όπως θα έπρεπε να είναι. Αληθινός, αποφασιστικός, Πολεμιστής και Φιλόσοφος ταυτοχρόνως, Φιλόπατρις, Φυλετιστής, μετουσίωση του Φιλοσοφικού Λόγου σε Πράξη, μέλος της Ιδεατής Πολιτείας των Ομοίων, δηλαδή με λίγα λόγια μια πλήρη Άρνηση του σημερινού μέσου νεοέλληνα, όπως αντιστοίχως ο σύγχρονος νεοέλληνας είναι μια πλήρη άρνηση του ήθους, της αρετής και της ανδρείας. Μια Κατάφαση λοιπόν, ο Λεωνίδας, της Ζωής, η οποία λαμβάνει την ύψιστη τιμή επικύρωσης από τον Θάνατο, γιατί όπως έχουμε πει και άλλες φορές οτιδήποτε στην Ζωή μπορεί να παραγραφεί και να διαγραφεί αν δεν το έχει επικυρώσει ο Θάνατος. Τα στερνά τιμούν τα πρώτα, που λέει και η παροιμία.

Το μήνυμα αυτό λαμβάνουμε σήμερα, 17 Ιουλίου και ώρα 8 το απόγευμα, κάτω από το άγαλμα Του, στις Θερμοπύλες. Εκεί ανανεώνουμε τον όρκο τιμής να συνεχίσουμε το έργο Του και να ακολουθήσουμε την διδασκαλία του την έμπρακτη. Τον όρκο να τιμούμε τον ίδιο μας τον ύμνο που λέει: “Τρανών προγόνων ιχνηλάτες, λαμπρών αγωνιστών παιδιά, οι νέοι είμαστε Σπαρτιάτες, με τη γενναία μας καρδιά”.

“Φυλάτε τη Γη σας και την Τιμή της μόνο με Σπαθί. Πάψετε σαπιοδάσκαλοι και σαπιορήτορες- ΑΝΑΦΟΡΑΤΖΗΔΕΣ- να εξευτελίζετε τη Φυλή. Πάψετε παλιόγρηες τις κλάψες, τα σάλια, τα μελάνια και πιάστε το Σπαθί. Τα πάντα στη Ζωή -Η ΦΥΣΙΣ ΤΟ ΛΕΕΙ- κατακτώνται με το Σπαθί.”

Περικλής Γιαννόπουλος

Η αξία του Φυλετισμού

2011-06-14T17:08:00.008+03:00

«το ελληνικόν εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον και θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα» (Ηρόδοτος, Ουρανία 144).

Ο πρώτος ορισμός του Έθνους από τον Ηρόδοτο είναι και αξεπέραστος έως τώρα. Θέτει σε πρώτη προτεραιότητα το όμαιμον γιατί σημασία δεν έχουν μόνο τα γραφόμενα, αλλά και η σειρά τους, ιδιαιτέρως αν μιλάμε για κάποιον όπως ο Ηρόδοτος. Έτσι και για μας η Φυλή αποτελεί το πρώτιστο, προς διαφύλαξη αγαθό. Η Φυλή με την έννοια της, έστω και μακρινής, συγγένειας αποτελεί τον πρώτο και ισχυρότερο συνεκτικό δεσμό της κοινωνίας, την προϋπόθεση για πραγματική ευημερία και ανάπτυξη, όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά και του πολιτισμού. Το πραγματικά επικίνδυνο αυτές τις ημέρες είναι η προσπάθεια αναδιάταξης των εννοιών, από τους αποδομητές της κοινωνίας μας, σε μια προσπάθεια να χαθεί το πραγματικά σημαντικό σε αυτό τον ορισμό που είναι ακριβώς η σειρά με την οποία κατατάσσονται οι συνεκτικοί δεσμοί του Έθνους. Αυτό αποτελεί ένα ζήτημα διαφωνίας ανάμεσα στους πραγματικούς εθνικιστές και τους διάφορους ακροδεξιούς φελλούς. Κάπως έτσι φτάσαμε στην φρικαλέα περίσταση, από βήματος βουλής να λέγεται ότι “ Έλληνες είναι όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας”, γεγονός που ως μόνο συμπέρασμα μπορεί να έχει είναι ότι αυτός που το είπε, σύμφωνα πάντα με τον ορισμό που έδωσε ο ίδιος, οφείλει να αποβληθεί από το Έθνος άμεσα, εφόσον παράφρασε με τέτοιο βάναυσο και διεθνιστικό τρόπο, τον πλέον φυλετιστή Ισοκράτη, του “τους βαρβάρους ειλωτεύειν”. Κάποιοι άλλοι θεωρούν την θρησκεία ως ενδεικτικό εθνικότητας, με αποτέλεσμα αντίπαλες θρησκευτικές ομάδες να λεξιμαχούν σχετικά με το ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι, ενώ και των δύο οι απόψεις είναι αρκούντως μη Ελληνικές. Αυτά παρότι φαντάζουν προφανώς αστεία, στον μη υποψιασμένο, ο αναγνώστης που έχει παρακολουθήσει, έστω και ελάχιστα, την επικαιρότητα γνωρίζει ότι είναι δυστυχώς αληθινά. Η αλήθεια είναι ότι ο Ηρόδοτος έθεσε σε πρώτη προτεραιότητα το Αίμα γιατί είναι αυτό που συνεπάγεται όλα τα υπόλοιπα του ορισμού, χωρίς τα υπόλοιπα να συνεπάγονται αυτό, και ταυτοχρόνως είναι το μόνο που δεν μπορεί να αντικατασταθεί αν οι συνθήκες της ζωής και της κοινωνίας προκαλέσουν την αλλαγή του.

Το Αίμα, ορθώς, αποτέλεσε πρώτιστο παράγοντα στον ορισμό του Έθνους από τον Ηρόδοτο, γιατί μέσω αυτού και μόνο αυτού επάγονται και συνεπάγονται τα άλλα συστατικά του ορισμού, όπως οι κοινές παραδόσεις, η κοινή γλώσσα και η κοινή θρησκεία. Η αντίθετη συνεπαγωγή δεν ισχύει για να καταστήσει τις έννοιες ισοδύναμες, γεγονός που καταδεικνύει που ακριβώς στοχεύουν οι υπηρέτες της παγκοσμιοποίησης. Οι Φυλετικές κοινότητες από την αρχή της σύστασης τους δημιούργησαν μία γλώσσα κοινή που αντικατόπτριζε ανά πάσα στιγμή την Φυλετική Ψυχή τους, μέση της μορφής της, του συντακτικού της και του λεξιλογίου της. Η κοινή ζωή της κοινότητας, η ευλογημένη από το πρωταρχικό συνεκτικό δεσμό του Αίματος, ανέπτυξε τα ήθη, τα έθιμα που αποτελούν την ανάπτυξη της συνήθειας σε μια κοινή ζωή. Οι κοινές ανησυχίες, μεταφυσικές και μη, των ανθρώπων της κοινότητας, τα ήθη τους, αλλά και η ίδια η Φύση που τους περιέβαλε σχημάτισαν τα αξιακά συστήματα τους που οδήγησαν στην Θρησκεία τους, η οποία, λόγω του ότι οι λόγοι δημιουργίας της ήταν κοινοί, ήταν και αυτή ίδια για όλους και με την σειρά της δημιούργησε νέα ή ανέλιξε τα παλαιά έθιμα σε τελετουργικά της. Σκεπτόμενοι αντίθετα θα βρούμε πολλά λογικά σφάλματα, αφού οι αντίθετες συνεπαγωγές, όπως είπαμε, δεν ισχύουν. Το γίγνεσθαι της Ιστορίας ανάγκασε πολλούς αδερφούς μας που βρίσκονται εκτός Ελλάδος να αλλάξουν γλώσσα, ενώ σε άλλους τους ανάγκασε να αλλάξουν κάποια από τα ήθη και τα έθιμα τους, όμως είναι απολύτως αληθές ότι αυτοί, λόγω Αίματος και μόνο, μπορούν, όταν έρθει η ώρα, να υιοθετήσουν τα υπόλοιπα σημεία του ορισμού, που έτσι και αλλιώς τους είναι οικεία, αφού πηγάζουν μέσα από την Φυλετική Ψυχή. Ακόμα και αν μια νέα Θρησκεία μπει στην ζωή της Λαϊκής Κοινότητας θα πρέπει εν τέλει να προσαρμοστεί στην Φυλή στην οποία απευθύνεται. Αυτό έγινε και στον Χριστιανισμό στην Ελλάδα, ο οποίος ερχόμενος στην Ελλάδα προσαρμόστηκε για να αντικατοπτρίζει τον Λαό. Έτσι είδαμε, εμφανώς, κάποια σημεία του δόγματος να καθίστανται “ανενεργά”, ενώ αντιθέτως κάποια άλλα σημεία γράφτηκαν στην πορεία, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Κάπως έτσι ένα πολύ συγκεκριμένο δόγμα, όπως ο Χριστιανισμός, διαιρέθηκε σε διάφορες εκκλησίες και διαφορές μπορούν να βρεθούν ακόμα και σε εκκλησίες ομόδοξες. Ενδεικτικό αυτού που λέμε είναι ότι ενώ οι Αβρααμικές θρησκείες επικρατούν σε όλη σχεδόν την υφήλιο, ο σχετικός χάρτης θρησκειών, ομοιάζει σε πολλά σημεία με τον φυλετικό χάρτη, με τον Χριστιανισμό να βρίσκεται κατά κόρον στις περιοχές των Λευκών, το Ισλαμ να επικρατεί κυρίως στην μαύρη και την σημιτική φυλή και τον Ιουδαϊσμό να βρίσκεται περιορισμένο στους Εβραίους.

Οι Έλληνες ανήκουν στην Λευκή Άρια Φυλή, της οποίας αποτέλεσαν το πιο λαμπρό παράδειγμα πολιτισμού. Αποτελούνται από συγκεκριμένα υποφύλα, όπως είναι οι Αχαιοί, οι Δωριείς, οι Δαναοί, οι Αιολείς, οι Μινωίτες, τα οποία αποτέλεσαν τον πυρήνα των πόλεων – κρατών και που γνώριζαν και αναγνώριζαν την κοινή τους καταγωγή, αυτοαποκαλούμενοι Έλληνες. Η φυλετική συνέχεια των σημερινών Ελλήνων από τους Αρχαίους δεν είναι κάτι που βεβαιώνεται μόνο από τις ανθρωπολογικές και γενετικές μελέτες. Αυτές είναι δεδομένες και τα αποτελέσματα τους αδιαμφισβήτητα. Όμως η φυλετική συνέχεια δεν φαίνεται μόνο από τα παραπάνω, αλλά και από τα παράγωγα της, δηλαδή την λαογραφία, την γλώσσα, ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο έχει “στραφεί” η Ελληνική Ορθοδοξία. Δεν ανάγκασε κανείς τους σύγχρονους προγόνους μας να υιοθετήσουν ήθη και έθιμα της αρχαιότητας και να τα προσαρμόσουν στον νέο τρόπο ζωής τους. Αυτό γίνεται εμφανές ιδιαιτέρως στην επαρχία, όπου ο αστικός τρόπος ζωής δεν έχει απαλλοτριώσει τον άνθρωπο. Οι Έλληνες μέσω των αποικιών τους, αλλά και άλλων μετακινήσεων, όπως η κάθοδος των Δωριέων συνδέονται άρρηκτα με τον Λευκό Ευρωπαίο Αδερφό. Η σύνδεση αυτή γίνεται εμφανής με μια απλή ματιά στις θρησκείες των Ευρωπαϊκών Λαών, όπως και στην συνάφεια ηθών και εθίμων. Ενδεικτικά θα αναφέρω την πίστη των Βίκινγκς, αλλά και των υπολοίπων λαών της Ευρώπης για εκ των προτέρων καταγραφή της μοίρας, του πεπρωμένου, ρήση και πίστη που εμφανίζεται και στον Σωκράτη, τον Ηρόδοτο, τον Αισχύλο, τον Όμηρο, αλλά και σε άλλους. Αυτό αποτελεί μια συνάφεια, η οποία έχει σαφείς και προφανείς αντανακλάσεις στην κοσμοθέαση, στον τρόπο ζωής του εκάστοτε Λαού. Η ίδια ρήση εμφανίστηκε ως παροιμία και στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που για αιώνες αποτέλεσε μια καθαρά Άρια Αυτοκρατορία, της οποίας η φυλετική βάση και αριστοκρατία, ήταν η Ελλάδα και το Ελληνικό υποφύλο της Άριας Φυλής. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που αυτή εμφανίστηκε στην περιοχή που βρισκόντουσαν πολλές και σημαντικές Ελληνικές αποικίες.

Η φυλετική καθαρότητα δεν αποτελεί κάποιου είδους φετίχ μας, ούτε κάποιο φιλολογικό ενδιαφέρον που θέλουμε λόγω συντηρητισμού και φοβίας να διατηρήσουμε. Η Φύση δημιούργησε τις ανθρώπινες φυλές διαφορετικές και τις έβαλε σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές με προφανή σκοπό να ευημερήσουν σύμφωνα με τις ξεχωριστές και διαφορετικές βιολογικές ικανότητες. Εμείς σε αντίθεση με κάποιους “οικολόγους” δεν φροντίζουμε μόνο για την διατήρηση κάποιου υποείδους χελώνας, αλλά και για την διατήρηση των φυλών του ανθρώπινου είδους. Αυτός είναι και ο σκοπός της προσπάθειας διάδοσης του φυλετισμού, της έμφυτης προδιάθεσης μας, την οποία προσπαθούν να σπιλώσουν οι σωβινιστές και να αφαιρέσουν οι αντιρατσιστές. Αυτοί είναι που τρέφουν το πραγματικό μίσος, εμείς αντιθέτως πορευόμαστε από αγάπη και μόνο, αγάπη πρωτίστως για την Φυλή μας και την Φυσική δημιουργία. Η φυλετική καθαρότητα και συνεπαγωγικά η παρουσία του ισχυρότερου συνεκτικού δεσμού στην κοινωνία είναι η πρώτη προϋπόθεση για ανάπτυξη πραγματικού, και όχι εφήμερου, πολιτισμού. Στην Ιστορία της Ευρώπης δύο πολύ σημαντικά παραδείγματα όταν η Φυλή, ως πρώτιστος συνεκτικός δεσμός της κοινωνίας, αντικαταστάθηκε με οτιδήποτε άλλο. Και στις δύο περιπτώσεις, της Ρώμης και του Βυζαντίου δηλαδή, η παρακμή προχώρησε με γρήγορους ρυθμούς, όταν η κοινή θρησκεία αντικατέστησε την κοινή φυλή. Αυτός είναι και στόχος των παγκοσμιοποιητών σήμερα, για αυτό και βλέπουμε το ένα τους χέρι να ταρακουνά χώρες με σκοπό την δημιουργία μεταναστευτικών ρευμάτων και άλλο χέρι τους να ανοίγει τις κερκόπορτες στις χώρες- στόχους. Ο σκοπός είναι ο εκφυλισμός και η εν τέλει διάλυση των ανθρώπινων φυλών και η σύσταση μιας και μόνης “φυλής”- σούπας, η οποία δεν θα είναι ικανή ούτε για πολιτισμό, ούτε για αντίδραση στα σχέδια του κιληδωτή, μιας “φυλής” που στην ουσία θα είναι απλά και μόνο μια αγέλη καταναλωτών και εργατών, όπως ακριβώς το ονειρευόντουσαν από κοινού κομμουνιστές και καπιταλιστές. Εκεί στεκόμαστε εμείς, φρουροί του πραγματικού Έθνους και αποδομητές του Έθνους που ονειρεύονται οι πάσης φύσεως αιώνιοι ψεύτες, οι διεθνείς τοκογλύφοι και τα εκάστοτε τσιράκια τους. Οι πραγματικοί εχθροί του καπιταλισμού, αυτοί που αντιπαλευόμαστε και τον σκοπό και τα μέσα του.

“Ωστόσο, αυτό που πρέπει να τονιστεί στον Εθνικοσοσιαλισμό είναι ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής ή πολιτισμού, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον δέοντα σεβασμό. Πράττοντας το αντίθετο είναι σε ευθεία αντίθεση με την ηθική του Εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος βασίζεται στην έννοια της Τιμής.”

Rudolf Hess

“Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος.”

Ίων Δραγούμης

Βασικός πυλώνας της Ιδεολογίας μας πέρα από το Αίμα, είναι η Τιμή και η Αυτοβελτίωση, η προσπάθεια για θέωση της ίδιας μας της Φύσης. Θα ήταν βλάσφημο εκ μέρους μας, εκ μέρους των Πραγματικών Εθνικιστών να διαλέξουμε οποιονδήποτε δρόμο πέρα από τον πιο δυσβάσταχτο, τον πιο ανηφορικό, τον πιο δύσκολο. Είναι εύκολο να αρνηθεί κανείς το κάλεσμα του Αίματος, ιδιαίτερα όταν αυτό είναι βαρύ, όπως το Ελληνικό. Είναι εύκολο να επικαλείται την δική του ψευδεπίγραφη ελευθερία για παρακμή. Είναι εύκολο να απαρνείται τις λαμπρές ψυχές που πάλλονται μέσα στο ίδιο του το Αίμα. Εμείς από την πλευρά μας ακούμε μέσα μας να δονείται η θυσία του Λεωνίδα, να πάλλεται το πνεύμα του Πλάτωνα, να διαφαίνεται η γενναιότητα του Κολοκοτρώνη. Επιλέγουμε να ακολουθήσουμε αυτό το κάλεσμα, να προσπαθήσουμε να φανούμε αντάξιοι του και να παραδώσουμε στο γόνο μας την φοβερή εντολή να μας ξεπεράσει. Ζήτω Η Νίκη!

Βελάζουν τα πρόβατα, ξυπνήστε βοσκοί!

2011-06-07T14:06:00.011+03:00

Επ' ευκαιρίας της “αγανάκτησης” σε πάμπολλες πλατείες της χώρας και με αφορμή τα πλείστα όσα δημοσιεύματα, θετικά ή αρνητικά, έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο αποφάσισα και εγώ να βάλω το λιθαράκι μου στην αποδόμηση της προβατοποίησης και εκμετάλλευσης του Ελληνικού Λαού, από αριστερές και δεξιές κομματικές οργανώσεις. Παρουσιάστηκαν είναι αλήθεια διάφορα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ σχετικά με το πόσο προφανές είναι ότι η εν λόγω “εξέγερση” είναι αβλαβής για το σύστημα, όμως, δεν θα μπορούσα να αυτοπεριοριστώ σε καταγγελίες και δημοσιογραφική εργασία. Η ένσταση μου σχετικώς με όλα αυτά δεν μένει στις, ορθές, καταγγελίες περί διεθνιστικών θέσεων ή περί διαφήμισης των εν λόγω εκδηλώσεων από όλα τα καθεστωτικά μέσα, συμπεριλαμβανομένων βουλευτών της κυβερνήσεως. Σίγουρα για έναν συνειδητοποιημένο Έλληνα πολίτη θα έπρεπε να είναι προφανές ότι οτιδήποτε διαφημίζουν οι βρικόλακες, που του πίνουν το αίμα τόσα χρόνια, των ΜΜΕ είναι προς αποφυγήν και απευθείας βρώμικο πέρα από κάθε δυνατότητα επιδιόρθωσης, πόσο μάλλον όταν χαίρονται με αυτό οι βουλευτές της κυβερνήσεως και την αντιπολιτεύσεως ταυτόχρονα. Μια τρύπα στο νερό, λοιπόν, αγαπητοί συμπολίτες ή ακόμα χειρότερα νερό στον μύλο του συστήματος. Όμως, όπως προείπα, θέλω να διατυπώσω την καθαρά δική μου ένσταση σχετικά με τα γεγονότα της Πλατείας Συντάγματος και αυτή εδράζει καθαρά στην παρερμηνεία των λέξεων που χρησιμοποιούνται στις εν λόγω κινητοποιήσεις με απώτερο σκοπό, της παρερμηνείας, την καπηλεία της δικαιολογημένης οργής του κόσμου από αυτούς τους ίδιους που προκάλεσαν αυτή την οργή. Εδράζει στην ίδια την φύση αυτή των εκδηλώσεων και στα τεράστια λογικά κενά που εμφανίζονται σε όλη αυτή την ιστορία. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν χρειαζόταν καμμία ιδιαίτερη έρευνα για να καταλάβει κάποιος το προφανές, ότι δηλαδή ο μόνος κερδισμένος από μια “ αγανάκτηση”, όπως η συγκεκριμένη, ήταν το σύστημα και μόνο αυτό. Μόνο και μόνο αν έβλεπε τα πρωτοσέλιδα των καθεστωτικών εφημερίδων με τους διθυράμβους και ατένιζε έστω για ένα δευτερόλεπτο την κατάσταση σε αυτές τις πλατείες θα μπορούσε εύκολα να συμπεράνει του λόγου το αληθές.

Λέξη, λοιπόν, πρώτη και πιο εύκολη η εξέγερση που πηγάζει από την έγερση, δηλαδή το ξύπνημα. Και, ναι, εκεί στο Σύνταγμα λένε ότι ξυπνήσανε, όμως είναι έστω και κοντά στην αλήθεια αυτό; Ήδη έγινε σχετικός σχολιασμός και η απάντηση είναι “όχι”. Όχι μόνο δεν θυμίζει ξύπνημα αυτό που συμβαίνει εκεί, αλλά είναι στην ουσία το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή βαθύς ύπνος, χωρίς καν όνειρα, ακόμα βαθύτερος από πριν. Δεν μπορώ να εκφράσω αλλιώς το γεγονός, ότι δεν βρίσκει κανένα από τα πρόβατα πρόβλημα στο ότι ο χασάπης διαφημίζει την “εξέγερση” τους και το αίτημα τους για άμεση σφαγή. Λέξη δεύτερη η επανάσταση, δηλαδή η αλλαγή στάσης απέναντι στα πράγματα, η αλλαγή κοσμοθεώρησης. Πραγματικά σας μιλάω δεν είδα καμμία αλλαγή στάσης και κοσμοθεώρησης. Ο ίδιος χαβαλές που επικρατούσε επί του καταναλωτικού οργίου που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία από το 1981 μέχρι σήμερα επικρατεί και σήμερα στην πλατεία Συντάγματος. Η μόνη διαφορά είναι ότι το πάρτυ έγινε σε μεγαλύτερη πυκνότητα, χωρίς όμως να καταλήξει να γίνει κοινωνικό, αφού και πάλι οι παρεούλες είναι κλειστές ή έστω ημίκλειστες. Η ίδια αδιαφορία που επικρατούσε στην ελληνική κοινωνία και μας οδήγησε εδώ που είμαστε συνέχισε να επικρατεί και σήμερα στο Σύνταγμα, αφού κανείς δεν νοιάζεται για το τι γίνεται ακριβώς δίπλα του, αρκεί να μην τον ενοχλεί στο χτύπημα της κατσαρόλας. Κάπως έτσι συναντήθηκαν στο δρόμο και διάφοροι ένοικοι της “πολυκατοικίας”, πλην “ακομμάτιστοι” βεβαίως βεβαίως, για να “κολλήσουν” μερικά “πατριωτικά ένσημα” με τους εκπροσώπους του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών. Η κατσαρόλα φαίνεται ενώνει ακόμα τους “διαφωνούντες” ως προς το λαθρονομοσχέδιο. Λέξη τρίτη φυσικά η αγανάκτηση δηλαδή θυμός, όμως θυμό με την μπύρα να αποτελεί το πρώτο προϊόν σε πώληση εγώ δεν μπορώ να διανοηθώ. Εκτός και αν υπήρξε ποτέ μια εποχή που ένα αλαλάζον και άναρχο πλήθος άλλαξε πραγματικά τον κόσμο. Δεν νομίζω... Ακόμα και για τις εκλογές μπορούμε να βρούμε ένα σημείο της Ιστορίας που οι εκλογές αλλάξαν πραγματικά τον κόσμο, είτε συμφωνούμε, είτε όχι. Για τις κατσαρόλες δεν θα βρούμε ούτε ένα.

Μήπως όμως η πραγματική επανάσταση μερικές φορές αφορά και την ίδια την φύση των επαναστάσεων; Μήπως η Ιστορία των επαναστάσεων στην προκειμένη στιγμή αποτελεί ένα λανθασμένο κριτήριο και είναι γραφτό η επόμενη αλλαγή στον κόσμο να έρθει μέσω ενός ετερόκλητου πλήθους χωρίς σκοπό και όραμα, ενός πλήθους που απλά χτυπά κατσαρόλες; Αυτό θα σήμαινε ουσιαστικές αλλαγές στις κοινωνικές μας δομές, φυσικά. Αυτό θα σήμαινε ότι οι κυβερνώντες όντως θα ακούσουν τις κατσαρόλες. Αυτό σημαίνει ότι τόσο καιρό είχαν παραπλανηθεί από τους δημοσκόπους και δεν γνώριζαν την θέληση του λαού, ενώ τώρα που ο κόσμος τους έδειξε την θέληση του, το κατάλαβαν και πιθανόν να μετανοήσουν. Δεν μπορεί παρά ο προσεκτικός αναγνώστης να έχει ήδη αναγνωρίσει το λογικό σφάλμα και το μυαλό του να βροντοφωνάζει “μα, οι δημοσκόποι διαφήμισαν αυτές τις εκδηλώσεις”. Αληθώς... Άρα δεν ήταν οι δημοσκόποι που θόλωναν την εικόνα για τους πολιτικούς μας που “τώρα θα ακούσουν”. Μήπως ήταν τα ΜΜΕ, τα μη ελεγχόμενα από δημοσκόπους, που με την διαστρεβλωτική τους δημοσιογραφία έκρυβαν από τους πολιτικούς την λαϊκή οργή; Όχι, γιατί και πάλι τα ΜΜΕ είναι αυτά που διαφήμισαν τις εκδηλώσεις αυτές, ενώ πριν λίγα χρόνια τα ΜΜΕ συκοφαντούσαν τις πολύ μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που είχε κάνει ο Χριστόδουλος(φωτογραφία επισυναπτόμενη ένα εξώφυλλο της εποχής, κάντε σύγκριση με σήμερα). Και πάλι το αν συμφωνούμε ή όχι δεν έχει σημασία. Τα γεγονότα είναι γεγονότα. Μήπως ήταν ο ίδιος ο Λαός που είχε παραπλανήσει τους πολιτικούς μας με την απάθεια του; Όχι, προφανώς, αφού αυτή η απάθεια δεν άλλαξε, αντιθέτως το ρεύμα της αποχής που μονίμως επιδίωκαν οι πολιτικοί για όσους δεν μπορούσαν να μαντρώσουν προωθείται μαζικά από τις εν λόγω εκδηλώσεις. Τι άλλο μένει; Τίποτα άλλο, θαρρώ, πέρα από άλλο ένα μεγάλο λογικό κενό. Δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσουν τις κατσαρόλες οι πολιτικοί μας, ούτε νοιάζονται για το πλήθος που καθημερινώς συγκεντρώνεται έξω από την βουλή. Δεν έχει παντελώς καμμία σημασία για αυτούς το γεγονός, πέρα από το ότι εκτονώνεται μία πραγματική αγανάκτηση του κόσμου με έναν τρόπο πραγματικά αβλαβή για αυτούς.

Το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι όσο και να φωνάξουν μερικοί μερικοί “δεξιούληδες” οι αποφάσεις της “συνέλευσης” εξακολουθούν να κινούνται όλο και πιο αριστερίστικα δεν θα το σχολιάσω καν, παρά μόνο θα πω πως όταν τα κατσαρόλια σωπάσουν το μόνο που θα μείνει είναι αυτές οι αποφάσεις. Και ας παίρνονται από μια ισχνή μειοψηφία της πλατείας. Scripta Manent, Verba Volant έτσι και αλλιώς. Το πραγματικό ζήτημα, όμως, είναι το τι πραγματικά μπορεί να κερδίσει ο πατριωτικός- εθνικιστικός χώρος από αυτή την συνάθροιση; Είδαμε ήδη πως όταν κάποιοι που βρέθηκαν εκεί κάναν το προφανές, δηλαδή να εκφράσουν την αντίθεση τους στην παρουσία του gay parade στην περιοχή, πήγαν άμεσα ένα “ταξιδάκι αναψυχής” μέχρι την ΓΑΔΑ. Γιατί όλα και όλα... Σιγά μην μας χωρίσουν οι ηθικές αξίες. Μας ενώνει η κατσαρόλα και ο αριστερισμός. Η διάδοση ιδεών είναι το μόνο που μπορεί να κερδίσει ο “χώρος”, ακόμα και αν παραδεχτούμε την ύπαρξη του, μια διάδοση όμως που στην φύση της αυτοακυρώνεται, γιατί η συνύπαρξη με τους φαιδρούς, τους προδότες, και τους “χαρούμενους” καθιστά αυτές τις ιδέες άκυρες κατά την διάδοση τους. Γιατί για ποιες ηθικές αξίες που χάνονται μπορεί να μιλά κάποιος όταν δίπλα του γίνεται ο χορός της Σαλώμης; Για ποιο λαθρομεταναστευτικό κίνδυνο μπορεί να μιλά κάποιος όταν πέρα από τους λαθρομετανάστες, παρόντες στην ίδια διαμαρτυρία είναι και οι προστάτες τους; Θα μιλήσει κάποιος για το παρεμπόριο και τον κίνδυνο που βιώνουν οι Έλληνες καταστηματάρχες με τους παράνομους μικροπωλητές ακριβώς δίπλα του; Ίσως και να γίνεται, ίσως και να είναι εφικτό. Θα μου πει κάποιος ότι εκεί που είναι προφανές το παράδειγμα, εκεί που αποδεικνύεται του λόγου το αληθές είναι ο καλύτερος τόπος για διάδοση των ιδεών. Όμως με την ίδια ακριβώς λογική ακόμα καλύτερη η πλατεία Ομονοίας, εκεί όπου δεν μπαίνει σε αμφισβήτηση η τιμή μας, εκεί που το παράδειγμα είναι ακόμα πιο προφανές και δεν βγαίνουν και αποφάσεις με τις οποίες ένας Εθνικιστής προφανώς διαφωνεί καθέτως. Δεν νομιμοποιούμε την αντεθνική προπαγάνδα, ούτε μπαίνουμε στο πλαίσιο της φωτογραφίας που θα τραβηχτεί για να δείξει πόσοι ήταν αυτοί. Άλλωστε ήδη οι κυβερνώντες έλαβαν το “μήνυμα”, ότι “ο λαός απαιτεί παγκόσμια διακυβέρνηση”, αυτό λένε οι “αποφάσεις” της συνέλευσης, αυτό λέει ο εμπνευστής αυτής της κίνησης. “Συγχαρητήρια” στους, έστω, 10 πατριώτες που μπήκαν στην φωτογραφία και πλέον αυτοί που θέλουν αυτά τα πράγματα φαίνονται 11.

Η σύλληψη των ατόμων που προαναφέραμε έδειξε καταφανώς και άλλον ένα κίνδυνο από την εν λόγω εκδήλωση, αφού η αστυνομία και η αριστερά είναι αποφασισμένοι να τσακίσουν οτιδήποτε πραγματικά αντικαθεστωτικό και αντισυστημικό εν τη γενέσει του. Από την άλλη τα ΜΜΕ έχουν ήδη δημιουργήσει το κλίμα και έχουν έτοιμα τα δημοσιεύματα περί “ακροδεξιών”, οπότε η παγίδα είναι ήδη στημένη και περιμένει το θήραμα, μόνο που εμείς δεν είμαστε θηράματα, είμαστε θύτες και μπορούμε να σκεφτούμε ένα βήμα πιο μπροστά από τις καθεστωτικές δυνάμεις, αριστερές, δεξιές, κρατικές ή παρακρατικές. Θα θελαν πολύ να βγούμε μόνοι μας από την μέση, ώστε να μην κινδυνεύουν οι πάτρωνες τους από εμάς, δεν θα τους κάνουμε την χάρη. Δεν θα πέσουμε στην παγίδα που οι ίδιοι θέτουν ενώπιον μας. Δεν πρόκειται φυσικά για δειλία, το έχουμε αποδείξει πολλές φορές αυτό στους δρόμους και τα πεζοδρόμια. Στο κάτω κάτω της γραφής η πιο ηρωική κοινότητα των Ελλήνων, οι Σπαρτιάτες, μέσω του Στρατηγού Λύσανδρου λέγαν: “οποί δεν εστι λεοντή εστι αλωπεκή”. Όποιος αισθάνεται πιο ανδρείος από τους Σπαρτιάτες, ας πάει μια βόλτα μέχρι το παρδαλό μου ερίφιο. Τον περιμένει για να γελάσει! Εμείς από την άλλη δεν σταματάμε την δράση και συνεχίζουμε να κινούμαστε ακριβώς δίπλα στην παγίδα, κοροϊδεύοντας τον κυνηγό, φροντίζοντας εν τέλει να κάνουμε αυτό που πρέπει. Για την Πατρίδα και τον Λαό!

20 Απριλίου 1889

2011-04-20T01:16:00.009+03:00

Σαν σήμερα πριν 122 χρόνια γεννήθηκε μια προσωπικότητα που έμελλε να αλλάξει τον ρου της Ιστορίας του 20ου αιώνα. Μια απλή εξιστόρηση της Ιστορίας είναι κάτι στείρο που δεν μου αρέσει, αφήνω οπότε όλους τους αναγνώστες μου να ψάξουν να βρουν πηγές ιστορικές και να μελετήσουν. Θα προτείνω και εγώ κάποιες στο πέρας του παρόντος άρθρου. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα μείνουμε μακριά από την Ιστορία, αφού η συγκεκριμένη ιστορική μορφή είναι εμφανώς η πιο συκοφαντημένη μορφή της Ιστορίας του προηγούμενου αιώνα. Ιστορική αποκατάσταση λοιπόν ή μάλλον αναφορά στο επίτηδες παραμελημένο μέρος της Ιστορίας. Όλοι θα σας μιλήσουν για τον πόλεμο και κανείς δεν θα καθίσει να ασχοληθεί με το πραγματικά ζητούμενο που είναι η πολιτική. Έτσι με αυτόν τον τρόπο όλοι οι γελοίοι νεοφιλελεύθεροι θα μπορούν να μιλάν για “ναζιστικές” πρακτικές του έτερου νεοφιλελεύθερου κόμματος, όταν δεν είναι το δικό τους στην εξουσία. Ιδιαιτέρως αυτές τις μέρες του διαδικτύου ακόμα και οι καφετζούδες της βουλής και του μνημονίου μπορούν και εκφέρουν την ανόητη επιφανειακή γνώμη τους, πίσω από τις οθόνες των υπολογιστών τους, φυσικά, αφού στην πραγματική ζωή τα πόδια τους είναι μονίμως στους ώμους τους. Ολόκληρο αυτό το σκηνικό μπορεί να περιληφθεί στην φράση “του βλάκα του δείχνανε το φεγγάρι και αυτός κοίταγε το δάκτυλο”. Το αληθινά ζητούμενο στην περίπτωση του Αδόλφου Χίτλερ δεν είναι ο πόλεμος, αλλά η πολιτική του, η πολιτική που οδήγησε την Ιουδαία να του κηρύξει πόλεμο ήδη από την πρώτη μέρα που ανέλαβε την εξουσία, η πολιτική που οδήγησε στον οικονομικό αποκλεισμό από όλες τις δημοκρατικές χώρες, έναν οικονομικό αποκλεισμό αναίτιο που όμως δεν στάθηκε ικανός να σταματήσει την αναγέννηση μιας κατεστραμμένης, από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την οικονομική κρίση του 1929, Γερμανίας και την ανάδειξη της σε παγκόσμια δύναμη σε χρονικό διάστημα μόλις 6 ετών. Σαν να λέμε ότι ένας πολιτικός θα μπορέσει να κάνει την σημερινή Ελλάδα παγκόσμια δύναμη σε 10 χρόνια, δίνοντας και μια περίοδο χάριτος. Το πραγματικά ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι οι πράξεις του πράκτορα των Άγγλων, Τσιάνο, και οι επιπτώσεις αυτών στην Ελλάδα, άλλωστε άμα είναι να κατηγορηθεί κάποιος για τις πράξεις ενός πράκτορα των Άγγλων αυτοί πρέπει να είναι οι Άγγλοι, αυτοί οι ίδιοι που ακολούθως μεθόδευσαν τα γεγονότα της περιόδου 1946-1949 και της καταστροφικές συνέπειες που είχε αυτή η περίοδος για την Ελλάδα. Το πραγματικά ζητούμενο, όταν μιλάμε για τον Ηγέτη ενός Έθνους, είναι οι υπηρεσίες που αυτός και η Ιδεολογία του προσέφεραν στον Λαό του.

Μια πραγματική μελέτη της άφαντης, από την “αντικειμενική” ιστοριογραφία των νικητών, πολιτικής του Αδόλφου Χίτλερ στην Γερμανία θα έπιανε προφανώς τόμους και σαφώς για αυτόν τον λόγο είναι παντελώς αδύνατο να γίνει κάτι τέτοιο σε ένα και μόνο άρθρο. Θα παραπέμψω όμως, όπου χρειαστεί, σε παλιότερα άρθρα μου σχετικά με το ζήτημα και θα παραθέσω και ιστορικές πηγές τις οποίες μπορείτε να μελετήσετε. Το πρώτο ζήτημα που άφησα να αιωρείται στον πρόλογο είναι ότι μια κατεστραμμένη Γερμανία έγινε μια δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας, η οποία μπόρεσε και οικονομικά και κυρίως ηθικά να αντέξει έναν πόλεμο πραγματικά εναντίον όλων για 6 συναπτά έτη. Ποια ήταν όμως η κατάσταση της Γερμανίας πριν την ανέλιξη του NSDAP στην κυβέρνηση της χώρας; Η Γερμανία ήταν μια χώρα διαλυμένη από την Συνθήκη των Βερσαλλιών, αποδεκατισμένη από την οικονομική κρίση, με μια, συγκεκριμένης καταγωγής, ελίτ και τους φίλους της να θησαυρίζουν εις βάρος του Γερμανικού Λαού. Μήπως η κατάσταση αυτή σας θυμίζει κάτι πολύ πρόσφατο; Εμένα προσωπικώς μου θυμίζει πολλά. Σε πολλούς η κατάσταση θυμίζει πολλά, είναι η αλήθεια, όμως οι περισσότεροι από αυτούς τους πολλούς τονίζουν την ομοιότητα προκειμένου να προειδοποιήσουν για τον “ναζιστικό κίνδυνο”. Ποιος είναι όμως αυτός ο “ναζιστικός κίνδυνος” για τον οποίο προειδοποιούν και ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά πρέπει να λάβουν αυτή την προειδοποίηση. Η αλήθεια είναι ότι οι μεγαλοκτηματίες Γιούνγκερ (θυμίζει κάτι το όνομα από τα πρόσφατα;) ζήσανε στο πετσί τους την Εθνικοσοσιαλιστική κοινωνία με πολλά κομμάτια γης τους να περιέρχεται στους Γερμανούς αγρότες που πριν αυτοί εκμεταλλεύονταν. Οι τραπεζίτες, οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί, τα λαμόγια και τα λοιπά τσιράκια του συστήματος είδαν την απάντηση στα εγκλήματα ετών και ο Έλληνας της σημερινής εποχής μπορεί να φανταστεί πόσο σημαντικό ήταν αυτό, άμα αναλογιστεί την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα εμείς στην Ελλάδα του ΔΝΤ. Το αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος ήταν οι δείκτες ανεργίας να μηδενιστούν, η παραγωγή, βιομηχανική, γεωργική, κτηνοτροφική, βιοτεχνική και τα λοιπά να ανθίσει και πολύ συντόμως ο Γερμανός πολίτης να απολαμβάνει μια κοινωνία χωρίς λαμόγια, απολαβές ικανές για να έχει την αξιοπρέπεια του και ακόμα παραπάνω και, όπως μας αποκαλύπτει αντιναζιστική πηγή, να έχει και προνόμια που μανιωδώς προσπαθούσαν να κρύψουν οι πλουτοκράτες Αγγλίας και Γαλλίας, απαγορεύοντας στην Γερμανία να στέλνει πλοία με τουρίστες στην Αγγλία.

Δεν ήταν όμως μόνο η οικονομική πολιτική την οποία θέλησαν να κρύψουν, αλλά εν γένει το κοινωνικό έργο του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος. Πρώτη φορά επί Εθνικοσοσιαλισμού δημιουργήθηκαν οι περίφημοι αυτοκινητόδρομοι που ακόμα να δούμε στην Ελλάδα, οι οποίοι δεν είχαν διόδια όπως τα ερείπια που ονομάζονται Ελληνικοί δρόμοι, αφού ο Αδόλφος Χίτλερ δεν ήθελε να τιμωρεί τον Λαό του επειδή ταξιδεύει. Στην εποχή του δεν ήταν εύκολη η προμήθεια ενός αυτοκινήτου και για αυτό το λόγο δημιουργήθηκε το πρώτο Volkswagen, το αυτοκίνητο του Λαού, ένα αυτοκίνητο που ακόμα και ο πιο χαμηλόμισθος εργάτης θα μπορούσε να προμηθευτεί προκειμένου να απολαύσει τους άνευ διοδίων αυτοκινητόδρομους. Οι αυτοκινητόδρομοι φτιάχτηκαν σε αρμονία με το περιβάλλον και με απόλυτο σεβασμό σε αυτό με αποτέλεσμα την δημιουργία χιλιάδων νέων επιχειρήσεων στις παρυφές αυτών των αχανών δρόμων που συνέδεαν όλη την Γερμανία, προσφέροντας δουλειά σε χιλιάδες Γερμανούς και φορολογικά έσοδα στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κράτος. Η πρωτοφανής αυτή μείωση της ανεργίας δεν ήρθε με κόστος την κοινωνική πρόνοια για τους εργάτες, αλλά αντιθέτως με την άνθιση αυτής, αφού τότε θεσπίστηκαν για πρώτη φορά πρωτοφανή προνόμια για αυτούς. Έτσι έγινε πραγματικότητα η Ιδεολογική δέσμευση για απόλυτο σεβασμό στην Μητέρα Φύση και την άρνηση της ανθρωποκεντρικής οικολογίας, χάριν μιας πραγματικής οικολογίας, της Εθνικιστικής. Στα πλαίσια αυτής της πραγματικής οικολογίας θεσπίζονται και τα νομοθετήματα προστασίας των ζώων και των φυτών, νόμους που ούτε πριν ούτε μετά μπόρεσε να δει ποτέ ο κόσμος. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του νόμου για την προστασία της Φύσης που έμεινε σε ισχύ μέχρι το 1976, οπότε και αντικαταστάθηκε με ελαστικότερο από την δημοκρατική, πλέον, Γερμανία. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για το ζήτημα αυτό της Οικολογίας και για το πόσο πρωτοπόρο στάθηκε το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς, όμως για λόγους οικονομίας θα παραθέσω απλώς δύο σχετικά άρθρα στο πέρας αυτού του άρθρου. Το μόνο που θα αναφέρω είναι ότι η πραγματική αυτή οικολογία, η οικολογία χάριν της Γης και όχι χάριν του ανθρώπου είναι εν τέλει εξασφαλίζει μια καλύτερη ποιότητα ζωής και για τον άνθρωπο, σε αντίθεση με την αστική οικολογία, η οποία δεν κάνει τίποτα για να καταπολεμηθεί η μεγαλοαστική γάγγραινα που όχι μόνο πνίγει την ίδια μας την ύπαρξη, αλλά σκοτώνει και την ψυχή μας. Μια ψυχή που βρήκε την ανάταση της στο Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς μέσω αναβίωσης Ιερών Παραδόσεων της Φυλής, όπως η Ηρωολατρεία, αλλά και γενικότερα με την υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που προήγαγε την εργασία, την Αξιοπρέπεια, την Τιμή, την Οικογένεια, το Έθνος και συνεπαγωγικά και τον Άνθρωπο.

Η προστασία της Οικογένειας, του βλαστοκυττάρου της Φυλής, της Μητέρας των Αξιών, των Παραδόσεων και συνεπώς του ίδιου του Πολιτισμού, σε όλες του τις εκφράσεις, έγινε όχι μόνο με πρωτοπόρο τρόπο, αλλά και με πρωτόγνωρους ρυθμούς. Η αποκατάσταση της θέσης της γυναίκας και στην παραγωγή και στην μητρότητα, μακριά από το τρίπτυχο “σπίτι-παιδιά-εκκλησία”, το οποίο της είχαν επιβάλλει οι πουριτανοί της δημοκρατίας, η ενθρόνιση της ως ισότιμου μέλους της Φυλής ήταν πρωταρχικό, αλλά όχι μόνο βήμα. Πρωτοπόρες γυναίκες έδωσαν το πρότυπο μέσα από τα αριστεία τους στις Τέχνες, την Πολιτική, ακόμα και τον Στρατό. Χιλιάδες βρεφονηπιακοί σταθμοί απλώθηκαν σε όλη την χώρα και νόμοι απαγόρευσαν έναν από τους κυριότερους παράγοντες εκφυλισμού, την επιμιξία. Στα παιδιά δόθηκε Κλασσική Παιδεία, από αυτήν που ο διεθνής Σιωνισμός λέει ότι πρέπει να καταργηθεί, μια παιδεία στηριγμένη στον Ελληνικό Πολιτισμό και το “νους υγιής εν σώματι υγιεί”. Αποτέλεσμα της βραχύχρονης, λόγω του πολέμου, μετάδοσης της Ελληνικής Κλασσικής Παιδείας, είτε μέσω των σχολείων, είτε μέσω της Νεολαίας, ήταν οι νέοι της Hitler Jugend να αποτελέσουν την ραχοκοκκαλιά της αντίστασης που ξεκίνησε όταν ο πόλεμος έμοιαζε να είναι ήδη χαμένος. Οι νέοι της Χιτλερικής Νεολαίας με ηρωισμό και αυταπάρνηση υπερασπίστηκαν την Ιδέα, όταν όλα πλέον είχαν χαθεί. Η ενστάλαξη αυτής της Σπαρτιατικής Παιδείας δεν πρόλαβε να μεταλαμπαδευτεί σε όλη την κοινωνία, όμως οι νέοι αυτοί Σπαρτιάτες μπόρεσαν να καταφέρουν θαυμαστά αποτέλεσμα απέναντι στους “συμμάχους” που αργότερα διχοτόμησαν την Ευρώπη και που κρίνοντας τον κόσμο εκ του αποτελέσματος μάλλον δεν κέρδισαν οι “καλοί”. Σε έναν κόσμο πρέζας, εκφυλισμού και έκπτωσης των ηθών, έναν κόσμο που οτιδήποτε είναι άξιο καταποντίζεται εμπρός στην λαίλαπα της πλειοψηφικής μειονεξίας, δεν μπορεί κάποιος παρά να αντιμετωπίζει τουλάχιστον σκεπτικιστικά την ρητορεία περί του “απόλυτου κακού” που νικήθηκε το 1945. Σε αντιπαραβολή θέτουμε την Εθνικοσοσιαλιστική πολιτική με σκοπό την πάταξη ακόμα και του καπνίσματος, την έξαρση του αθλητισμού, την εκμηδένιση των όποιων ναρκωτικών κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή και την ιατρική έρευνα και πρόνοια που στόχευε στον καρκίνο και στην τότε καλπάζουσα φυματίωση.

Γεννημένος στις 20 Απριλίου του 1889, Ήρωας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, παρασημοφορημένος με τον Σιδηρούν Σταυρό, ηγήτορας μιας πρωτοφανούς επαναστάσεως που αρχικά πνίγηκε στο αίμα, αλλά αργότερα αναγεννώμενη από τις στάχτες της κατέκτησε όλη την Γερμανία και την έκανε σε πολύ σύντομο διάστημα υπερδύναμη. Ο πιο συκοφαντημένος πολιτικός Ηγέτης όλων των εποχών, ο Αδόλφος Χίτλερ. Δεν θα μνημονεύσω κάποιο εδάφιο από το “Ο Αγών Μου”, ούτε κάποιο εδάφιο από την πολιτική του διαθήκη. Θα μνημονεύσω την τελευταία του εντολή, όταν ένας αξιωματικός των SS λέγεται ότι τον ρώτησε, στις τελευταίες του στιγμές, ποιον θα πρέπει να ακολουθήσουν τώρα. Η απάντηση του ήταν: “Τον άνδρα που θα έρθει”!

Αρθρογραφία προς ανάγνωση:

Η πρωτοποριακή Οικολογική Πολιτική του Γ' Ράιχ

Οι κοινωνικές πρωτοπορίες του Αδόλφου Χίτλερ

Η έννοια του Δικαίου στον Εθνικοσοσιαλισμό

Η Παιδεία στον Εθνικοσοσιαλισμό

Οι γυναίκες στον Εθνικοσοσιαλισμό

O Rudolf Hess για τον Εθνικοσοσιαλισμό

Περισσότερο ήθος, λιγότερη ηθικολογία

Τσεκούρι και Φωτιά στους Προσκυνημένους

2011-03-25T02:49:00.007+02:00

Σήμερα είναι η επέτειος της Επαναστάσεως του 1821. Πριν πούμε το οτιδήποτε καλώ τον οποιοδήποτε να νιώσει μέσα του τον φόβο του θανάτου, να σκεφτεί το κενό, τους παλμούς να σταματάνε, την ζαλάδα της απώλειας αίματος, το ότι δεν θα ξαναδούν πρόσωπα αγαπημένα. Αφού συνειδητοποιήσουμε την μικρότητα του ανθρώπινου σώματος, πάμε να δούμε το αληθινά ουσιαστικό κομμάτι, δηλαδή το μεγαλείο της Ψυχής. Σκοπός του άρθρου δεν είναι μια ιστορική ανάλυση, αφού σίγουρα επ' ευκαιρίας και του ανιστόρητου , χρηματοδοτούμενου εξ συγκεκριμένων συμφερόντων, κατάπτυστου “ ντοκιμαντέρ” του ΣΚΑΪ θα γραφτεί ή θα ανασυρθεί κάποια αξιόλογη, εξαιρετικά αφιερωμένη στους προδότες και τους πληρωμένους. Σκοπός του άρθρου είναι να αλιεύσουμε το ζωντανό μέρος της Ιστορίας, αυτό δηλαδή που προδίδουν με την ίδια τους την ύπαρξη οι σαπιορήτορες, οι αναφορατζήδες, οι σαπιοδιδάσκαλοι, τα δειλά ανθρωπάκια που η δειλία τους μολύνει τον ίδιο τον τόπο, δηλαδή τα μαθήματα της Ιστορίας και τα πρότυπα των προγόνων μας. Οι αναλογίες της τότε εποχής με την σημερινή είναι δυσβάσταχτες αφού και τότε και τώρα η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή. Τότε οι απροσκύνητοι φώναξαν “Τσεκούρι και φωτιά στους προσκυνημένους”, ενώ σήμερα πρέπει να το φωνάξουν, βρισκόμαστε ως προς αυτή την άποψη ένα βήμα πιο βαθιά χωμένοι σε αυτά που μας κατέταξε τις προάλλες ο Στρος Καν. Ωραίες οι συνάφειες των δύο εποχών και προφανής η ανάγκη για επανάσταση, την έχουμε ξανασυζητήσει άλλωστε, όμως ποιες είναι οι ουσιαστικές διαφορές των δύο εποχών; Αυτές οι διαφορές θα μας δείξουν ένα από τα πιο ουσιαστικά μαθήματα που έχει να μας διδάξει η Ιστορία του 1821, πέρα από πολλά άλλα φυσικά, τα οποία σε καμμία περίπτωση δεν απαξιώνουμε. Η πρώτη σημαντική διαφορά βρίσκεται στην ίδια την Ελληνική κοινωνία, στον ίδιο τον Έλληνα. Η δεύτερη σημαντική διαφορά βρίσκεται φυσικά στο είδος της κατοχής και στο τι προηγήθηκε της κατοχής, που είναι επίσης σημαντικό. Η τρίτη στους υποτιθέμενους ηγέτες του Λαού, τους βουλευτές και τους αρχηγούς των αστικών πολιτικών κομμάτων και της δημοκρατίας. Υπάρχουν βέβαια και άλλες διαφορές, όπως η διεθνής περιρρέουσα ατμόσφαιρά, η γεωστρατηγική θέση του εχθρού και πολλά άλλα, όμως θα τα αφήσουμε για ένα μελλοντικό πιθανό άρθρο μιας και δεν θα χρησιμεύσουν στο συγκεκριμένο ζήτημα- άρθρο, αν και θα εξηγήσω γιατί δεν μας είναι χρήσιμα στην συνέχεια.

Στον ρου των αιώνων η παντοτινή Ελληνική κοσμοθέαση ήταν εμποτισμένη με την ηρωολατρεία και την προγονολατρεία, που δεν γινόταν όμως επ'ουδενί προγονοπληξία. Τα πρότυπα των Ηρώων και των μεγάλων μορφών της Ιστορίας πέρναγαν στην Ιερά Παράδοση εμπνέοντας τους υπόλοιπους Έλληνες, όχι μόνο με την πολεμική τους αρετή, αλλά και με τον βίο τους. Βεβαίως η στατιστική είναι αμείλικτη σε κάποια θέματα, έτσι και τότε όπως και τώρα υπήρχαν και οι προδότες και οι δειλοί και οι υστερόβουλοι. Δεν μπορεί άλλωστε να το αρνηθεί κανείς αυτό βλέποντας την Ιστορία του Σωκράτη, του Θεμιστοκλή, του “μηδίσματος” πολλών Ελληνικών πόλεων κατά τους Περσικούς πολέμους, αλλά και μεταγενέστερα, για να επανέλθουμε στο θέμα μας, οι Ήρωες της Επαναστάσεως των 1821 δεν είχαν και την καλύτερη τύχη μετά την επιτυχία της Επανάστασης και την δημιουργία του πρώτου Ελληνικού Κράτους. Σήμερα η κατάσταση είναι κατά τι διαφορετική βέβαια και τα ποσοστά των δειλών, των προδοτών και των υστερόβουλων έχουν αυξηθεί δραματικά, σε σημείο ανησυχητικό. Ο Έλληνας σε πολύ μεγάλο ποσοστό φοβάται να αντιδράσει ουσιαστικά στην όποια αδικία τελείται εις βάρος του, έχει υιοθετήσει μια εγωκεντρική και δειλή αντίληψη των πραγμάτων που του προστάζει να είναι στρουθοκάμηλος αντί για λιοντάρι και αετός και όταν το λέω αυτό δεν αναφέρομαι μόνο στα πολιτικά ή εθνικά ζητήματα, αλλά γενικότερα ακόμα και στα απλά πράγματα της καθημερινότητας του. Η περίοδος διακυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου λειτούργησε με τριπλό σκοπό το άδειασμα των ταμείων, την διάλυση της πραγματικής οικονομίας και την πρόσδεση ενός ιδεαλιστικού λαού, όπως ο Ελληνικός, στο υλιστικό άρμα, καθιστώντας τους έρμαια του ρουσφετιού, ενισχύοντας την έτσι και αλλιώς μικροαστική αντίληψη που εμπότιζε έναν Λαό, ο οποίος ελέω της μεταπολιτευτικής πολιτικής, αλλά και άλλων γεγονότων, προσερχόταν στο μεγάλο μελίσσι των αστικών κέντρων. Η είσοδος της ελεγχόμενης ιδιωτικής τηλεόρασης, που όπως απεκάλυψε το wikileaks (ασχέτως που όλοι το ξέραμε) είναι πλήρως ελεγχόμενα από συγκεκριμένα κέντρα συμφερόντων, μόνο επιδείνωσε τα πράματα με τον οχετό κενών προτύπων που εκτόξευσε στον Λαό και κυρίως στην νεολαία. Οι Έλληνες πολιτικοί συστηματικά καλλιέργησαν μια αδιαφορία, μια απαξίωση απέναντι στην πολιτική, μια απαξίωση που γεννήθηκε από την απελπισία και κατέληξε στην απελπισία, σαν το φίδι που τρώει την ουρά του. Έχουμε οπότε τώρα έναν Λαό μουδιασμένο που ξέρει ότι πρέπει να αντιδράσει, αλλά προσπαθεί να σταθεί στα ίδια του τα πόδια, έναν Λαό που προς το παρών δεν μιλά για τίποτα άλλο πέρα από το πορτοφόλι του, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι οι καπιταλιστές αφαιρώντας του όλα τα άλλα στόχευαν ουσιαστικά στην εκδούλευση του και εν τέλει και στο πορτοφόλι του.

Βεβαίως και η κατοχή την οποία ζούμε είναι πολύ διαφορετική, είναι σαν ένα κλουβί με αόρατα κάγκελα, ενώ το 1821 οι Έλληνες επαναστάτησαν εναντίον ενός εμφανούς εχθρού και μιας εμφανούς καταπίεσης. Σήμερα η καταπίεση είναι πιο “βελούδινη”, πιο “βουβή”, όμως επίσης αιματηρή και βαριά. Στην φιλελεύθερη δημοκρατία ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει αρκεί να είναι σε προσυμφωνημένα πλαίσια, μπορεί να λέει ότι θέλει αρκεί να μην διαφωνεί με την “πολιτικά ορθή” άποψη, μπορεί να διαλέγει τους ηγέτες του αρκεί αυτοί να είναι παιδιά του συστήματος. Μπορεί κάποιος ακόμα και σε τρομοκρατική οργάνωση να ανήκει και να σκοτώνει κόσμο αδιακρίτως, μπορεί να κάνει κάποιος ότι θέλει, αρκεί οι απόψεις του και οι πράξεις του να συνάδουν με την σύγχρονη πολιτική επιταγή. Ο Έλληνας πολίτης έχει το δικαίωμα να καταναλώνει, λοιπόν, αλλά όχι το δικαίωμα να σκέφτεται πέραν του επιτρεπτού. Μίλησα όμως για αιματηρή καταπίεση και θα πρέπει να εξηγηθώ. Όσο θυμάμαι τους πόσους έχουν αυτοκτονήσει από τα χρέη, όσο θυμάμαι την απελπισία της ανεργίας να γίνεται προϊόν τηλεοπτικής εκμετάλλευσης, όσο βλέπω τους ανθρώπους να αναλώνονται σε μια ατέρμονη αποπληρωμή δανείων και τόκων, όσο νιώθω τις χώρες και τους Λαούς που στενάζουν χειρότερα από εμάς κάτω από τον καπιταλιστικό ζυγό, δεν μπορώ παρά να μιλάω για μια αιματηρή καταπίεση καθώς βλέπω την καταπίεση που ζουν αυτοί να έρχεται προς τα εμάς. Πιο “βουβή” διότι ο εχθρός δεν κάνει παρελάσεις με άρματα μάχης, ούτε υπάρχουν εκρήξεις να ακούγονται στον ορίζοντα. Μόνο η ροή των χρηματιστηριακών δεικτών σαν ποτάμι που κυλά και συμπαρασύρει ψυχές, συνειδήσεις και πνίγει λαούς στο πέρασμα του. Σήμερα ακούμε από τους δέκτες των τηλεοράσεων ότι η πατρίδα πρέπει να ξεπουληθεί, ακούμε ότι το Έθνος θα πρέπει να αλλάξει μορφή, ακούμε ότι θα πρέπει να “σφίξουμε το ζωνάρι” προς χάριν των εισβολέων και των τραπεζών. Με τα εδάφη να χάνονται, τις συνειδήσεις να βιάζονται, τους πολιτικούς να σκύβουν, τους ανθρώπους να πεθαίνουν με ολοένα και μεγαλύτερο ρυθμό, δεν μπορούμε παρά να καταλάβουμε επιτέλους ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. Σε έναν πόλεμο, βουβό μεν, αλλά και αιματηρό και σημαντικό. Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε τον εχθρό.

Η τρίτη διαφορά όπως προαναγγείλαμε είναι στους ηγέτες του Ελληνικού Λαού, αυτούς που λόγω πολιτεύματος εκλέγονται κάθε τέσσερα χρόνια, εκτός απροόπτου, και ορκίζονται να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της Πατρίδας και του Ελληνικού Λαού, ενώπιον του Θεού κάποιοι, ενώπιον της συνείδησης τους κάποιοι άλλοι. Το αποτέλεσμα, όμως, όπως το έχουμε βιώσει από την στιγμή της μεταπολιτεύσεως και μετά είναι πολιτικοί που λένε ότι “η Κύπρος είναι μακριά”, πολιτικοί που συστηματικά ξεπουλάνε τον ιδρώτα του Ελληνικού Λαού προκειμένου να εξυπηρετήσουν συμφέροντα ξένων δυνάμεων. Είναι όλοι αυτοί προδότες ή μήπως κάτι άλλο συμβαίνει; Προφανώς είναι προδότες, όμως το ζήτημα είναι η ηθική νομιμοποίηση που λάμβανε όλα αυτά τα χρόνια η προδοσία, το γεγονός πως το σύστημα όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τώρα δεν είχε τρομάξει, πως μπορούσαν τα κόμματα και οι πολιτικοί και παίζανε ανενόχλητοι το παιχνιδάκι της εξουσίας χωρίς να τους απασχολεί τίποτα. Δημιουργήθηκε στον Ελληνικό Λαό μια εντύπωση πως η πολιτική είναι μια ωφελιμιστική σχέση αλληλεξάρτησης των πολιτικών με τον Λαό, όπου όλοι προσπαθούν να βρουν μια μέση λύση για να “βολευτούν”. Το αποτέλεσμα ήταν να προωθηθούν τόσο πολύ τα ξένα συμφέροντα μέσω μιας φιλελεύθερης πολιτικής που δεν είχε ούτε Ελληνική Ψυχή, ούτε Ελληνική δράση, παρά μόνο στο μυαλό της είχε το ξεπούλημα σε ιδιώτες. Όμως δεν ήταν μόνη αυτή η προδοσία της φιλελεύθερης ιδεολογίας που κατάφερε να επικρατήσει σε όλα σχεδόν τα έδρανα του κοινοβουλίου. Στα πλαίσια της ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας των φιλελεύθερων διεθνών επιχειρηματιών μπήκε σε εφαρμογή ένα σχέδιο που είχε ως σκοπό να ξεχάσουμε την Ιστορία μας, να ξεχάσουμε την Φυλή μας, να σβήσουμε ότι είναι Ιερό και Όσιο σε αυτό τον τόπο. Η Κληρονομιά που άφησαν οι Ήρωες του 1821, αλλά και γενικότερα οι Ήρωες αυτού του τόπου δεν μας επιτρέπουν να σταθούμε αμέτοχοι ενώπιον των σύγχρονων προδοτών. Δεν μπορούμε ούτε να τους αφήσουμε να λερώνουν την μνήμη των Ηρώων με την παρουσία τους, ούτε να τους επιτρέπουμε να ασκούν την αντεθνική τους πολιτική. Πρέπει να δώσουμε τον πολιτικό αγώνα για να τους καταργήσουμε. Να πούμε για άλλη μία φορά “Τσεκούρι και Φωτιά στους προσκυνημένους”, ένα σύνθημα επίκαιρο όσο ποτέ, επίκαιρο όσο και όταν ο Γέρος του Μοριά το ξεστόμιζε απέναντι σε προδότες, δοσίλογους, δειλούς και βολεμένους, ξεκινώντας την Επανάσταση!

Για το τέλος άφησα επίτηδες μια φράση του Γεώργιου Καραϊσκάκη, που την αφιερώνω από βάθος καρδίας σε όλους τους "πατριώτες" του μνημονιακού ΛΑ.Ο.Σ που μας έβαλαν με την ψήφο τους κάτω από τον ζυγό του ΔΝΤ.

“Μου γράφεις ένα μπουϊρουτί, λέγεις να προσκυνήσω, κ’ εγώ πασιά μου, ρώτησα τον πούτζον μου τον ίδιον, κ’ αυτός μου απεκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω, κ’ αν έλθης κατ’ επάνω μου, ευθύς να πολεμήσω!”

Άρρητοι Αριθμοί σε έναν ρητό κόσμο

2011-03-17T02:31:00.008+02:00

Όλα ξεκινάν περίπου δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν με Ίππασο τον Μεταπόντιο, τον Πυθαγόρειο, ή τουλάχιστον τότε ήταν που ο άνθρωπος ανακάλυψε την ίδια του την μικρότητα, τότε ήταν που η πυθαγόρεια θεωρία της δημιουργίας κατέρρευσε ή μάλλον καλύτερα τότε ήταν που γέμισαν τα κενά της. Εκ του εν προερχόμενο το σύμπαν όλο, εξ διαιρέσεως του όλου γεννώμενα τα πάντα, ναι, αλλά με το στατιστικό σφάλμα, όχι ακριβώς που θα λέγαμε πρόχειρα, ουσιαστικά με το άπειρο να ποτίζει την ίδια την ύπαρξη, με την αρμονία να ποτίζεται με χάος στην αέναη φθίνουσα ισορροπία της εντροπίας, την καθοδική σπείρα του χρόνου προς την παρακμή και ταυτοχρόνως προς την αναγέννηση. Αναπόφευκτη αυτή η πτώση, ίσως και να είναι η ομορφιά του κόσμου, το χρώμα στον πίνακα, ο λόγος για να ζει κανείς σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει, σε έναν κόσμο που έχει την ελπίδα να αλλάξει. Όλοι σίγουρα έχουμε σκεφτεί την ανάγκη να σταματήσει ο χρόνος σε μια ιδανική, για μας, στιγμή είναι σαφώς ανθρώπινο και κατανοητό, όσο και αδύνατον. Στην προκειμένη περίπτωση διανύουμε μια στιγμή ξέφρενης κοινωνικής παρακμής, μιας πτώσης- έκπτωσης της ίδιας της ανθρώπινης φύσης, οπότε μπορούμε να θέσουμε ελπίδες στον Κάλκι τον Εκδικητή, στο τελευταίο γύρισμα του τροχού, στον άνδρα που θα έρθει ενάντια στο χρόνο, ενάντια σε αυτούς που ετοιμάζουν το τέλος της Ιστορίας. Δύο ερωτήματα προφανώς θα έχουν προκύψει στον αναγνώστη αυτή ακριβώς την χρονική συγκυρία της ανάγνωσης. Πρώτον τι σχέση έχουν οι ρητοί και άρρητοι αριθμοί με όλα αυτά και δεύτερον αν όλα αυτά προτρέπουν σε οποιαδήποτε μορφή μεσσιανισμού και μοιρολατρίας παρόμοια με τα "λιακοπούλεια" εκτρώματα ή πολλές άλλες μορφές αισχρού μεσσιανισμού. Αφήνω τον αποσπασματικό αναγνώστη που διαβάζει μόνο τίτλους και επικεφαλίδες να βγάλει ότι συμπεράσματα θέλει, αφού έτσι και αλλιώς η γνώμη του δεν με ενδιαφέρει καθόλου, άλλωστε έχω δηλώσει ήδη ελιτιστής. Όλοι οι υπόλοιποι που συνηθίζεται να διαβάζετε ολόκληρα άρθρα θα λάβετε τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.

Ρητούς αριθμούς μπορεί ο κάθε ένας να πει όσους θέλει, οι άρρητοι είναι ένα μεγαλύτερο πρόβλημα να βρεθούν, αδύνατο να απομνημονευθούν και όμως ανάμεσα σε δύο ρητούς υπάρχει πάντα ένας άρρητος. Μένει μόνο να αναδειχθούν, να φύγουν από το σκοτάδι, να αφεθούν να ακτινοβολήσουν το Θείο Φως της αρρητότητας, της χρυσής τομής παραδείγματος χάριν. Ο κόσμος μας βάλτωσε, στους δρόμους των μεγαλουπόλεων μπορεί να δει κανείς έκδηλη την παρακμή, την αδιαφορία, το γλεντοκόπημα των ζωντανών νεκρών. Από ένα κοσμικό παρατηρητήριο πολύ ψηλά βαλμένο θα μπορούσε κανείς να δει πάνω στον πλανήτη να απλώνεται ένα γκρίζο καρκίνωμα. Αν μπορούσε να αφουγκραστεί κανείς την Γη και τους ανθρώπους της θα ένιωθε τον πόνο και την παρακμή. Καπιταλιστικά κοράκια να τρέφονται στην γη των νεκρών, τα κουφάρια, τα μυρμήγκια να τρέχουν χωρίς νόημα, αλλά με αυστηρή μαθηματική πορεία μέσα στο γκρίζο καρκίνωμα και ένας πλανήτης που βλέπει τον πολιτισμό που τον στόλιζε να παρακμάζει, τα είδη του να εξαφανίζονται σε ένα ανήθικο καταναλωτικό γλέντι, τον άνθρωπο να σκοτώνει την θεία υπόσταση της Φύσης, να σκοτώνει τον ίδιο τον Θεό! Στην ακολουθία της παρακμής καμμία ελπίδα δεν μπορεί να διαφανεί, αργά ή γρήγορα, η ακολουθία παίρνει τον δρόμο της και όλα δείχνουν πως τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την πτώση. Το σύστημα σε επιφανειακό επίπεδο δείχνει άτρωτο και παντοδύναμο, βγάζοντας χρηματικό κέρδος από τα πάντα. Ένα παράδειγμα είναι και η λαθρομετανάστευση, η οποία ξεκινά από τις προσταγές πολυεθνικών εταιριών για βομβαρδισμό χωρών και καταλήγει με τις ίδιες πολυεθνικές να χρηματοδοτούν “φιλεύσπλαχνες” Μ.Κ.Ο και φράχτες “κατά” του ίδιου τους του έργου. Παράλληλα οι ίδιες πολυεθνικές βάζουν τους ανθρώπους να επενδύουν στα συστήματα παρακολούθησης που κατασκευάζουν ένεκα “ασφάλειας”, ενώ προφανώς η ασφάλεια για όσους δεν μπορούν να την αγοράσουν φαντάζει ως ένα κρύο ανέκδοτο. Παγιδευμένος ο κόσμος σε μια σπείρα καθόδου προς την άβυσσο, σε ένα πρόβλημα άλυτο, σε ένα πρόβλημα που ο κανόνας και ο διαβήτης αποτελούν εχθρούς ουσιαστικά και πρακτικά, μια τροχοπέδη όπως υπήρξαν και κατά την διάρκεια των αρχαίων χρόνων στο θέμα της επίλυσης των διάσημων γεωμετρικών προβλημάτων.

Ασχέτως ιδεολογίας θα μνημονεύσω σε αυτό σημείο τον Γάλλο μαθηματικό Évariste Galois και την θεωρία του πάνω στις ομάδες Galois και τα πολυώνυμα. Δεν μπορώ παρά να έχω έναν θαυμασμό για έναν άνθρωπο που πέθανε για τις ιδέες του, ιδιαιτέρως όταν κάποιες από τις ιδέες του, όχι οι “θανάσιμες” πάντως, ήταν λαμπρά μαθηματικά που ρίξανε φως στο σκοτάδι αιώνων, όσον αφορά τουλάχιστον τα γεωμετρικά προβλήματα της αρχαιότητας. Εκεί αποκαλύφθηκε περίτρανα, σε γεωμετρικό επίπεδο, το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και σήμερα η κοινωνία μας, το τέλμα χωρίς ένδειξη ανάκαμψης. Κοντολογίς για να μην θεωρητικολογούμε σε τομείς που οι περισσότεροι αναγνώστες δεν θα γνωρίζουν το όλο πρόβλημα που καταστούσε τα προβλήματα της αρχαιότητας άλυτα ήταν η αδυναμία κατασκευής κάποιων συγκεκριμένων άρρητων αριθμών, των υπερβατικών αριθμών, όπως ο √ π στην περίπτωση του τετραγωνισμού του κύκλου. Ακόμα τις αγνότερες των προθέσεων να είχε, λοιπόν, ο ιθύνων νους ήταν καταδικασμένος στην αποτυχία, πόσο μάλλον αν πρόθεση του ήταν η καταστροφή, όπως στην περίπτωση της κοινωνίας μας με τους δυνάστες των χρηματιστηρίων και τους εγχώριους συνεργάτες τους. Μέσα στον κόσμο των ρητών αριθμών, των άβουλων μυρμηγκιών στην γκρίζα άμμο της πόλης, της πλειοψηφίας που ψηφίζει για να μην αλλάξει τίποτα, ενυπάρχουν πάντα οι υπερβατικοί, οι επαναστάτες, η μειοψηφία που υπάρχει για να στρέφει τον κόσμο προς νέα οράματα. Προμνημονεύσαμε τον Κάλκι τον εκδικητή, το γύρισμα του τροχού της Ιστορίας και με συνέπεια πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα του προλόγου σχετικά με τον μεσσιανισμό, αν και προφανές σε όσους γνωρίζουν την αρθρογραφία μου. Η εύρεση των υπερβατικών, η γιγάντωση της υπέρβασης, η ωρίμανση των συνθηκών, αλλά και ο ασυμβίβαστος, λυσσαλέος αγώνας είναι βασικές προϋποθέσεις για να εμφανιστεί ευθύς εξαρχής ο ερχόμενος. Το άλλο ερώτημα που ελλόχευε στον πρόλογο, δηλαδή τι δουλειά έχουν όλες αυτές οι μαθηματικές θεωρίες με μια θεωρία επαναστάσεως θα μείνει σχεδόν αναπάντητο, προς τέρψιν του πάσης φύσεως συνωμοσιολόγου, αφήνοντας από την άλλη ελεύθερο το πεδίο σκέψης εκλεκτών αναγνωστών που θα θελήσουν να αναλύσουν καλοπροαίρετα. Το μόνο που θα πω σχετικά είναι από αυτή την οδό πρώτον διασκέδασα γράφοντας το άρθρο, δεύτερον βρήκα ευκαιρία για να παραθέσω κάποιους συμβολισμούς για τους γνωρίζοντες και τρίτον το θεώρησα μια καλή ευκαιρία για να θέσουμε το ζήτημα εκτός τετριμμένης βάσεως. Το ζήτημα είναι ότι ερχόμαστε και δεν θα είναι πλέον μόνοι τους, θα τους παραμερίσουμε και θα χτίσουμε τον κόσμο χωρίς αυτούς, τους δυνάστες, τους προδότες, τους νενέκους. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω! Στον κόσμο των ρητών και των δυναστών ερχόμαστε εμείς οι άρρητοι, οι υπερβατικοί να φέρουμε την αλλαγή!

Εθνικός Φιλελευθερισμός, η νέα απάτη

2011-03-08T18:11:00.008+02:00

Μέχρι και ότι ο φιλελευθερισμός περιέχει τον εθνικισμό έχουν ακούσει, τον τελευταίο καιρό, τα κακόμοιρα τα αυτιά μας στην προσπάθεια να θεμελιωθεί η “νέα πατριωτική δεξιά”, εν όψει των επικείμενων εκλογών. Φυσικά λόγια κενά και τίποτα παραπάνω δεν είναι όλα αυτά, πνιγμένα στην εξάρτηση από τις τράπεζες και την ιδεολογική ασυνέπεια. Μικρή μνεία πρόκειται να κάνω στο γιατί ακόμα και οι αγνότερες των προθέσεων δεν μπορούν παρά να θαφτούν κάτω από τους εκβιασμούς των τραπεζών. Μικρή διότι η πραγματικά μεγάλη απάτη είναι η σύμπλευση των λέξεων εθνικισμός και φιλελευθερισμός στην ίδια πρόταση, αφού ακόμα και η επίκληση του πατριωτισμού από έναν φιλελεύθερο δεν μπορεί παρά να προκαλέσει τον γέλωτα στον γνωρίζοντα. Θα μπορούσε να γραφεί ολόκληρο βιβλίο που να αναλύει περιστατικά κωμικά και τραγικά της “εθνικής παράταξης”, αλλά σχεδιάζω να κρατήσω αυτό το άρθρο σε αυστηρώς ιδεολογικό επίπεδο, όχι για άλλο λόγο αλλά γιατί τα γεγονότα είναι απόρροια των ιδεών έτσι και αλλιώς, ιδιαιτέρως στην περίπτωση των φιλελεύθερων, είτε αυτοί δηλώνουν “εθνικοί”, “νεό” ή οτιδήποτε άλλο παρεμφερές. Προς άρσιν κάθε παρεξηγήσεως και κακίας να δηλώσω ότι το πιο φιλελεύθερο κόμμα εντός του κοινοβουλίου είναι το Πα.Σο.Κ γεγονός που θα καταστεί σαφές και προφανές αν κάποιος συνδυάσει την ιδεολογική ανάλυση που ακολουθεί με την ειδησεογραφία των ημερών. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί την γενικότητα του άρθρου αφού προφανώς δεν στοχεύει αποκλειστικώς μία ή δύο από τις φιλελεύθερες παρατάξεις του κοινοβουλίου, αλλά όλες, από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το ΛΑΟΣ. Όπως πάντα επειδή τον πολιτικό σχολιασμό δεν θέλω επ'ουδενί να τον μαυρίζω θα αποδώσω στο ΚΚΕ πλήρη και ειλικρινή "κομμουνιστικότητα" με όλη την εθνοπροδοσία που εμπεριέχεται πακέτο. Πάντως φιλελεύθερους δεν θα τους ονομάσω παρά τις αξιότιμες προσπάθειες που καταβάλει η ηγεσία του ΚΚΕ για την καπιταλιστική προοπτική των επιχειρήσεων του όπως η Τυποεκδοτική. Το ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη θα το συμπεριλάβω στους φιλελεύθερους ως ντεμέκ ριζοσπαστικό κόμμα που στην ουσία λειτουργεί ως μηχανισμός προβοκάτσιας εναντίον της οποιασδήποτε λαϊκής πάλης ενάντια στον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση. Θα τα αναλύσω βεβαίως εκτενέστερα τα παραπάνω σε ενότητες, όπως πάντα.

Εθνικός Φιλελευθερισμός;

Τι είναι αυτό που προστάζει ο φιλελευθερισμός; Πολιτική, κοινωνική και οικονομική “ελευθερία” είναι η επιταγή του φιλελευθερισμού. Φυσικά, όπως και όλες οι ιδεολογίες, ο φιλελευθερισμός έχει τις τάσεις του. Ας ξεκινήσουμε από τα πιο εύκολα και δη από τον νεοφιλελευθερισμό, που στην Ελλάδα εκφράζεται από τάσεις και κόμματα, όπως ο Μάνος και η Μπακογιάννη. Ο νεοφιλελευθερισμός πιστεύει στην άκρατη ελευθερία, η οποία θα αυτορυθμιστεί, όπως νομίζουν, σε όλα τα επίπεδα. Συζητήσεις και οικονομικά μοντέλα απορρέοντα κυρίως από την οικονομική σχολή του Σικάγου υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση και προσπαθούν να την επιβάλλουν σε όλη την υφήλιο. Η Ιστορία έχει δείξει ότι το συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο είναι η πιο αισχρή πλουτοκρατική και αντιλαϊκή δικτατορία, που μερικές φορές επιβάλλεται μέσω εκλογών και άλλοτε με την δύναμη των όπλων, η Ιστορία έχει δείξει ότι η αυτορύθμιση στην οποία προσβλέπουν οι νεοφιλελεύθεροι είναι ένα επιφανειακό ψέμα που απευθύνεται στους μη γνωρίζοντες. Έχουμε και τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, ο οποίος πιστεύει ότι η αυτορύθμιση δεν γίνεται να επιτευχθεί χωρίς μια κρατική παρέμβαση. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός είναι ουσιαστικά σε οικονομικό επίπεδο και μόνο η απάντηση των φιλελεύθερων προς τον Εθνικοσοσιαλισμό. Μετά τις κατακτήσεις του Γερμανικού Λαού μέσω του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος οι πλουτοκράτες φιλελεύθεροι αναγκάστηκαν να δώσουν κάποια ψίχουλα στους λαούς τους με σκοπό την αποτροπή της αναγέννησης του Εθνικοσοσιαλισμού από τις στάχτες του. Βεβαίως αυτά τα ψίχουλα δόθηκαν στο οικονομικό επίπεδο μόνο, αφού σκοπό τους είχαν την συγκράτηση ενός κινήματος που ο πόλεμος δεν σκότωσε, ενός κινήματος που κινούμενο σε ολόκληρη την κοινωνία και όχι μόνο στο οικονομικό επίπεδο θα σκότωνε εν τέλει όλα τα κακόβουλα σχέδια του φιλελευθερισμού, όποια μουτσούνα και αν αυτός φοράει. Είδαμε λοιπόν ως εδώ ότι ο φιλελευθερισμός προστάζει την ελευθερία των αγορών και αναλόγως με την σέχτα του ο κάθε φιλελεύθερος ορίζει την ποσότητα του κρατικού παρεμβατισμού. Ωραία ως εδώ! Απλά σχετικώς τα πράγματα έως εδώ. Φυσικά ο φιλελευθερισμός προστάζει και ελευθερία των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά όπως θα δούμε μόνο και μόνο η προσταγή της ελεύθερης αγοράς αρκεί για να απόδειξη την έλλειψη πατριωτισμού, πόσο μάλλον εθνικισμού σε αυτή την ιδεοληψία.

Ελεύθερες Αγορές

Σύμφωνα με την φιλελεύθερη θεώρηση οι αγορές πρέπει να αφήνονται ελεύθερες να αυτορυθμίζονται και μέσω της ελευθερίας τους και του ανταγωνισμού θα εξασφαλίσουν την αέναη ανάπτυξη και την ευημερία. Κοντολογίς μπούρδες. Η αλήθεια είναι ότι ο ανταγωνισμός είναι μοιραίο να οδηγήσει σε μονοπώλια, θεωρώ βέβαιο ότι ο κάθε μικρομαγαζάτορας μπορεί να βεβαιώσει την ανταγωνιστική πίεση που μία πολυεθνική μπορεί να του ασκήσει. Συνεπώς απούσης μίας φρέσκιας αρχής, μιας λευκής σελίδας, όπως αρέσκονται να το αποκαλούν οι μεγαλοκαπιταλιστές νεοφιλελεύθεροι, δεν μπορεί να εφαρμοστεί η ιδέα αυτή και η όποια έστω και νύξη για εφαρμογή της σημαίνει αυτόματα και αποδοχή των συνεπειών της, δηλαδή των μονοπωλίων που πίνουν το Αίμα και την Ψυχή του Λαού, του ίδιου του Έθνους. Βεβαίως οι απανταχού φιλελεύθεροι ανά τον κόσμο ως “λευκή σελίδα” αναγνωρίζουν τις πάσης φύσεως καταστροφές, μία “λευκή σελίδα” για τον Λαό που θα σπεύσουν οι μεγαλοεργολάβοι, οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι να τον εκμεταλλευτούν. Πέρα όμως από το αντικοινωνικό προφίλ του φιλελευθερισμού το οποίο έχουμε όλοι ζήσει, λίγο πολύ, υπάρχει και το αυστηρά αντεθνικό του προφίλ, το οποίο προσπαθούν να αποκρύψουν μανιωδώς οι ομιλούντες για “εθνικό” φιλελευθερισμό. Ως παραδοχή για τις παρακάτω σκέψεις θα ζητήσω να αφήσουμε τις ουτοπίες στην άκρη και να μιλήσουμε πρακτικά. Όλοι γνωρίζουμε ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι, τουλάχιστον, τα κόμματα εξουσίας είναι χρεωμένα έως τον λαιμό με χρέη σε πολλαπλές τράπεζες. Το όλο ζουμί σε αυτά τα χρέη είναι ότι οι τόκοι από τα δάνεια ξεπερνούν τα έσοδα των κομμάτων καθιστώντας τα δέσμια στις τράπεζες. Η δημοκρατία, το μονογενές τέκνο του καπιταλισμού, όπως έλεγε και ο Ιωάννης Μεταξάς. Οι τράπεζες συνεχίζουν και χορηγούν δάνεια στα κόμματα, οπότε θεωρείται δεδομένο ότι αποπληρώνονται με δεσμευμένη πολιτική. Στην Αμερική αυτά τα στεγανά έχουν ξεπεραστεί προ πολλού, χάριν “διαφάνειας”, και έτσι πλέον ο κάθε πολίτης μπορεί να κάνει χορηγίες στα κόμματα. Αυτό δεν μπορεί παρά να είναι το υποθετικό μέλλον του κοινοβουλευτισμού εν Ελλάδι, όταν οι μίζες και τα σκάνδαλα ξεπεράσουν ένα κρίσιμο σημείο. Τότε είναι που τα μεγάλα αρπακτικά θα μπορέσουν να πάψουν να κρύβονται πίσω από τις τράπεζες τους και να μπήξουν τα νύχια τους φανερά στην Ελληνική πολιτική σκηνή. Πως οδηγούμαστε όμως μέσω αυτών στην άρνηση της πατρίδας και του Έθνους; Που είναι το ιδεολογικό χάσμα μεταξύ εθνικισμού και φιλελευθερισμού; Μα φυσικά στο ότι μέσω του φιλελευθερισμού εξυπηρετούνται έμμεσα και άμεσα τα συμφέροντα εταιριών που βρίσκονται εκτός της Ελληνικής επικράτειας, συμφέροντα που πολλαπλώς βρίσκονται ενάντια στο Εθνικό συμφέρον, των πολυεθνικών εταιριών, των διεθνών τοκογλύφων. Αυτών που από το 2005 ήδη ζήταγαν μείωση του βασικού μισθού και ελαστικοποίηση της ίδιας της εργασίας ώστε να μπορέσουν να ενταχθούν στην κοινωνία οι λαθρομετανάστες. Αυτών που θα επωφεληθούν από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων κατακτώντας τα και επιβάλλοντας και εκεί το μονοπώλιο τους.

Λαθρομετανάστευση

Μία μικρή ματιά στους καταλόγους των εταιριών που πρόσταξαν τους επεκτατικούς πολέμους της δημοκρατίας μας δείχνει το εξής απλό και εξίσου τρομακτικό γεγονός. Είναι οι ίδιες εταιρίες που επιβάλλουν το μνημόνιο, είναι οι ίδιες εταιρίες που έχουν δεμένα τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα όσο και στην Αμερική. Ακόμα και στην περίφημη κατασκευή του τείχους στον Έβρο δεν εμπλέκεται καμμία Ελληνική εταιρία, αλλά μια ισραηλινών συμφερόντων με “ανθρωπιστική” προσφορά στην δημιουργία των κυμάτων λαθρομετανάστευσης, κοινώς οι εν λόγω Εβραίοι κερδίζουν με την εκκίνηση των λαθρομεταναστών, κερδίζουν με την “ένταξη” τους, κερδίζουν και με το επικοινωνιακό τρικ εξαπάτησης του Ελληνικού Λαού. Όμως πάμε πίσω στο θεωρητικό επίπεδο. Μια εταιρία είναι μοιραίο ότι θα κατακτήσει εν τέλει το μονοπώλιο ή τουλάχιστον το ολιγοπώλιο στον τομέα της και στην προσπάθεια να αυξήσει τα κέρδη της θα ζητήσει μείωση των εξόδων, μείωση είτε του εργατικού δυναμικού είτε του κόστους του. Κοινώς θα ζητήσει για πιο φτηνό εργατικό δυναμικό και θα το επιτύχει εν τέλει με δύο απλούς τρόπους: Είτε καταστρατηγώντας τα προφανή δικαιώματα των εργαζομένων, είτε με την λαθρομετανάστευση. Στην προκειμένη περίπτωση ο Έλληνας εργαζόμενος βιώνει και τα δύο με την δεξιά να υπερασπίζεται το ένα σκέλος και την αριστερά το άλλο, οι δύο πόλοι της πολιτικής μας σε ένα ατελείωτο βαλς εθνοπροδοσίας και κοροϊδίας του Ελληνικού Λαού. Ουσιαστικά βεβαίως ο κάθε πόλος όντας ωσεί παρών ή προβοκάροντας τις διαμαρτυρίες για το αντίπαλο “σκέλος” εξυπηρετεί την άλλη πλευρά. Ως παραδείγματα θα θέσω την “αντιπολίτευση” της ΝΔ από την μία και το κάψιμο των αθώων της Marfin από την άλλη. Χώρια όλα τα παραπάνω δεν μπορούμε φυσικά να παραβλέψουμε και το άνοιγμα νέων “βιομηχανιών” που έχουν ως απαραίτητους τους λαθρομετανάστες, όπως η εμπορία ναρκωτικών και οι πάσης φύσεως παράνομη οικονομική δραστηριότητα. Ανοίγουν και πάλι λοιπόν οι δρόμοι του “μεταξιού” για τους επιχειρηματίες και φυσικά οι εγχώριοι φιλελεύθεροι πρέπει να σπεύσουν να εξυπηρετήσουν την ατομική πρωτοβουλία που οδηγεί στο κέρδος, όπως άλλωστε προστάζει και η ιδεολογία τους, πέρα από τα αφεντικά τους. Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες της ανοχής που χαίρει η εμπορία ναρκωτικών εδώ και πολλά χρόνια από τις κυβερνήσεις, όπως μάρτυρες έχουμε γίνει και στις συνεχείς προσπάθειες της αριστεράς για νομιμοποίηση της εμπορίας τους. Πάγια τακτική της αριστεράς η νομιμοποίηση της παρανομίας, όπως φαίνεται, αρκεί να βρεθεί η αριστερή ηθική νομιμοποίηση για κάτι τέτοιο. Από παλιά όλες οι εύλογες ανησυχίες, στιγματίζονταν από τους αριστερούς ως “μικροαστικά κατάλοιπα”, “συντηρητισμός” ή “φασισμός”. Τώρα προσφάτως ακόμα και ο βιασμός “νομιμοποιήθηκε ηθικά” από έναν αριστερό.

Εξωτερική Πολιτική

Ο φιλελευθερισμός προάγει τον ατομικισμό, ακόμα και όταν φοράει την μουτσούνα του “κοινωνικού” φιλελευθερισμού. Τον βαφτίζει ιδιωτική πρωτοβουλία στον οικονομικό τομέα, ατομικά δικαιώματα στον κοινωνικό τομέα. Στον φιλελευθερισμό ο καθένας έχει την ελευθερία να κάνει ότι θέλει και να λέει ότι θέλει. Πραγματικά θαυμάσιο δεν ακούγεται; Εγώ δεν θα καθίσω να ηθικολογήσω, απλά θα θέσω δύο απλά ερωτήματα και θα ήθελα να προσπαθήσετε να τα απαντήσετε πριν διαβάσετε τις δικές μου προσωπικές απόψεις.

1) Γιατί αντιτίθεται ο πάσης φύσεως φιλελεύθερος στον Βοσκόπουλο και το “Ουράνιο Τόξο” του να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του;

2) Πως θα προασπιστεί μια φιλελεύθερη κυβέρνηση τα θαλάσσια σύνορα της χώρας και την ΑΟΖ μας όταν η εταιρία που θα τα εκμεταλλεύεται θα θέλει ησυχία και ειρήνη ώστε να μπορέσει να κερδοφορήσει;

Η αλήθεια είναι ότι και στις δύο ερωτήσεις το ερώτημα είναι ψευδεπίγραφο, γιατί στην μεν πρώτη δεν υπάρχει καμμία απολύτως αντίθεση στο να ασκεί το “έργο” του και το έχουμε δει πολλάκις έμπρακτα αυτό. Στο δε δεύτερο επίσης δεν πρόκειται να υπερασπιστεί τα θαλάσσια σύνορα μας και επίσης το έχουμε δει πολλάκις να “παίζεται αυτό το έργο”. Επειδή όμως τα πολλά λόγια και οι θεωρητικές αναλύσεις είναι φτώχεια σας παραπέμπω στο παρακάτω άρθρο της Συναγωνίστριας Α.Κ. που περιλαμβάνει απολαυστικές δηλώσεις φιλελεύθερων της ΝΔ. Φυσικά δεν είναι μόνο η ΝΔ, αφού ο πρόεδρος του Λα.Ο.Σ θέλει να πουλήσουμε τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα στο Ισραήλ και υπέγραψε το μνημόνιο.

Επίλογος

Σαν τελευταίο κομμάτι αυτού του άρθρου άφησα το κατά την γνώμη μου πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνικής ηθικής και πως επιδρά σε αυτήν ο φιλελευθερισμός. Πέραν του προφανούς ότι εφόσον τα πάντα επιτρέπονται συνεπώς τα πάντα γίνονται, έχουμε και το μεγάλο επίτευγμα του φιλελευθερισμού που λέγεται “ιδιωτική τηλεόραση”. Η ιδιωτική τηλεόραση, το πρότυπο του δημάρχου Θεσσαλονίκης, με τις ζώνες πορνό, με τα πρωινάδικα, τα στημένα δελτία ειδήσεων και την μηδενική προσφορά στην εκπαίδευση και στην ψυχαγωγία, ερμηνευόμενη ως αγωγή της Ψυχής. Η αποστολή της ιδιωτικής τηλεόρασης ήταν καταλυτική στον σύγχρονο δυτικό κόσμο, προβάλλοντας πρότυπα πολύ κάτω του μέσου όρου, κατάφερε να ρίξει αυτόν τον μέσο όρο προκαλώντας μια απότομη μετατόπιση της καμπύλης του Gauss προς τα αριστερά, δηλαδή προς το μηδέν. Αυτό είχε αντίκτυπο όχι μόνο στην κοινωνική ηθική, αλλά και στην ίδια την σκέψη, είχε αποτέλεσμα την αποδοχή του κατρακυλίσματος του επιπέδου της παιδείας μας, είχε αντίκτυπο σε όλη την Ελληνική κοινωνία με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες, όπως η προπαγάνδα του εθνομηδενισμού, για να φέρω ένα “τυχαίο” παράδειγμα. Πατριωτισμός και φιλελευθερισμός δεν πάνε μαζί, πόσο μάλλον ο εθνικισμός. Οι αναγγελίες των απανταχού φιλελεύθερων για πατριωτισμό αποτελούν ένα προεκλογικό τρικ, για να μπορέσουν να αλιεύσουν ψήφους, από τους Έλληνες πατριώτες και Εθνικιστές. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω.

Συνεργασία: Επειδή πολλοί «πατριώτες» μαζεύτηκαν...

2011-03-08T03:59:00.005+02:00

Μιας και πολλοί τελευταία κάνουν λόγο για «πατριωτικό χώρο» και ακούμε όλο και συχνότερα τη φράση «παντού υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν την πατρίδα τους», ας δούμε μερικά αντιπροσωπευτικά παραδείγματα τέτοιων «πατριωτών», τα οποία προέρχονται από τον λεγόμενο κεντροδεξιό χώρο της Νέας Δημοκρατίας:

«Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να καίει την ελληνική σημαία».

Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, σε τηλεοπτική εκπομπή, 2003

«Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς πώς θα λέγεται η διπλανή χώρα όσο και αν δε μας αρέσει και εμένα με ενοχλεί κατάφορα να λέγεται Μακεδονία, αλλά δεν είναι δυνατόν να έχω την απαίτηση να αποφασίζω εγώ πώς θα λέγεται η διπλανή χώρα. Αντίθετα, χάνουμε τεράστιες δυνατότητες διπλωματικής παρέμβασης και επιρροής λόγω του ότι εμμένουμε σε αυτή, την κατά την άποψή μου, μπούρδα. Με το που θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες των ενταξιακών συνομιλιών θα αρχίσουμε να έχουμε το πρόβλημα της ονομασίας συνεχώς. Θα βρεθούμε σε αδιέξοδο και αυτό που είπε ο Μπερνς όσο και αν είναι αντιπαθητικό, είπε ότι είναι κρίμα η Ελλάδα να κόψει τη δυνατότητα μιας τέτοιας χώρας να προσεγγίσει την ΕΕ λόγω μιας εμμονής στην ονομασία. Αυτό αποδείχτηκε λάθος από μέρους μας εξ' αρχής, αφού βλέπαμε ότι δεν περνούσε και χάναμε τη μάχη γιατί δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος που ρεαλιστικά μπορεί να το δει και να πει ότι έχουμε δίκαιο. Με εξαίρεση μόνο ορισμένους από εμάς δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που αναφέρεται σε αυτή τη χώρας ως ΠΓΔΜ. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι μέσω της εξωτερικής μας πολιτικής και εμμένοντας στα άρθρα της ενδιάμεσης συμφωνίας του '95 και να προσπαθούμε τώρα να πείσουμε ολόκληρο τον κόσμο ότι εμείς έχουμε δίκαιο και όλοι ότι άλλοι έχουν άδικο ως προς το αν πρέπει ή όχι να λέγεται μια χώρα με το συνταγματικό κατ' αυτήν όνομά της».

Νίκος Γεωργιάδης, στον ραδιοφωνικό σταθμό «Αθήνα 9.84», 2009

«Θα κάνουμε όσες προσπάθειες νομιμοποίησης χρειάζεται ώστε να μην υπάρχει έστω και ένας παράνομος μετανάστης στη χώρα μας. Διότι η ποιότητα της Δημοκρατίας μας και ο πολιτισμός μας μάς επιβάλλουν να μην υπάρχουν παράνομοι μετανάστες, αφού οι παράνομοι μετανάστες είναι εύκολα θύματα μαύρης εργασίας και παραβίασης των δικαιωμάτων τους. Οι μετανάστες στην Ελλάδα είναι διαχρονικώς, σύμφωνα με τον πολιτισμό μας, πρόσωπα ιερά. [...]»

Προκόπης Παυλόπουλος, στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 2007

«Ευχαριστώ εκεινους (σ.σ. τους λαθρομετανάστες) που επιλέγουν την Ελλάδα για να ζήσουν μαζί μας και να αγωνιστούν μαζί μας για καλύτερη κοινωνία»

Προκόπης Παυλόπουλος, σε δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού ALPHA, 2007

«Πρόκειται για έργο μνήμης για τα πέτρινα χρόνια της Ελληνικής ιστορίας. Σήμερα οι Έλληνες, ανεξάρτητα από ιδεολογικές αφετηρίες και εκλογική συμπεριφορά, τιμούμε όλες και όλους όσοι αγωνίστηκαν για αξίες και ιδανικά, θέτοντας το συλλογικό πάνω από το προσωπικό συμφέρον»

Κώστας Καραμανλής, στα εγκαίνια του «Μουσείου της Δημοκρατίας» προς τιμήν των εξορίστων κομμουνιστών στον Αϊ-Στράτη, 2007

«(σ.σ. Ο σφαγέας Ελλήνων του Μελιγαλά Χαρίλαος Φλωράκης) με τη ζωή και το έργο του, τίμησε το Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου υπήρξε ιστορικός ηγέτης [...] μία από τις μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες που σημάδεψαν την περιπετειώδη πορεία της χώρας στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και ανάμεσα στους ηγέτες που συνέβαλαν προσωπικά και καθοριστικά στην υπέρβαση των παθών του παρελθόντος και την εμπέδωση της δημοκρατίας και της σταθερότητας.»

Κώστας Καραμανλής, στην πολιτική κηδεία του Χ. Φλωράκη, 2005

Και βέβαια δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει και ακούσει «πατριωτικά» σχόλια και από εκπροσώπους της νεολαίας του κόμματος, όπως σχόλια για το πόσο ουτοπικό είναι το να διεκδικούμε τον τίτλο Μακεδονία αποκλειστικά για τη Μακεδονία μας, καθώς και πόσο «λαϊκίστικο» είναι να λαμβάνει μετάλλιο ανδρείας η Χαρά Νικοπούλου. Μια «πατριωτική» νεολαία που καταθέτει στεφάνι στους νεκρούς ( ; ) φοιτητές του Πολυτεχνείου και σε μνημεία πεσόντων κομμουνιστών στον Αϊ-Στράτη της Λήμνου για όσους «αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία»...

Ερώτηση: σε αυτή τη «δημοκρατία», εμείς οι «ακραίοι» και μη συνεργάσιμοι «φασίστες» που τιμούμε τους Ήρωες των Ιμίων, του Γράμμου, τους οπλαρχηγούς του ’21, τον Λεωνίδα, τον Μέγα Αλέξανδρο, έχουμε θέση ή θεωρούμαστε «αναχρονιστικοί» και «νοσταλγοί φασιστικών καθεστώτων»;

Αθηνά Κ.

Η απολογία ενός ελιτιστή

2011-02-08T15:21:00.006+02:00

Ο άνθρωπος έχει διάφορα επίπεδα σκέψης, πάντα το πίστευα. Όσο περνά ο καιρός το βλέπω όλο και πιο έντονα, οπότε τείνω να το θεωρώ ως γεγονός. Δεν μπορώ να πω ότι αυτό που έχω κατά νου ταυτίζεται το με το IQ, αφού δεν έχει να κάνει με τα μαθηματικά ή την λογική, αλλά εν γένει με την αντίληψη των πραγμάτων. Η αντίληψη αυτή των πραγμάτων δεν μπορεί να περιοριστεί αυστηρά και μόνο στους κανόνες της λογικής· ενδεικτικό αυτού είναι η βαθιά αντίληψη των πραγμάτων που είχαν άνθρωποι όπως ο Όσβαλντ Σπένγκλερ, που χάραξαν ένα μονοπάτι σκέψης ενάντια καθαρά στον αυστηρό ορθολογισμό. Η παρατήρηση με έχει οδηγήσει να πιστεύω ότι η σκέψη ουσιαστικά δρα σε επίπεδα, τα οποία ο νους θα πρέπει να διαπεράσει για να μπορέσει να φτάσει σε ανώτερα νοήματα και καλύτερη αντίληψη του περιβάλλοντος του. Θεωρώ επίσης πως άπαξ και ένας νους διαπεράσει ένα επίπεδο σκέψης δεν μπορεί πλέον να επιστρέψει στο προηγούμενο επίπεδο, ακόμα και αν το θέλει. Μερικοί κορυφαίοι διανοητές και φιλόσοφοι εξέφρασαν αυτό ακριβώς το θέμα μέσα από έργα τους. Συγκεκριμένα ο Νίτσε στο βιβλίο του "Ιδέ ο Άνθρωπος" φτάνει σε σημείο να εκφράσει την υπέρτατη μοναξιά του ανθρώπου που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, ενός ανθρώπου του οποίου το έργο αποτελεί θέμα συζήτησης ακόμα και τώρα, 111 χρόνια από τον θάνατο του. Οι διαβαθμίσεις της ευφυίας είναι προφανώς πολλές, τόσες που δεν μπορώ καν να τις αντιληφθώ, ίσως και να είναι υπεραριθμήσιμο το σύνολο τους, όσες και οι διαβαθμίσεις του γκρίζου. Δεν θα καθίσω φυσικά να τις απαριθμήσω, ούτε καν αυτές που έχω ήδη αντιληφθεί, αυτό που θα κάνω όμως είναι να διατρανώσω την πεποίθηση μου ότι δεν απολογούμαι για το ότι δεν πισωγυρίζω, ούτε έχω να απολογηθώ για αυτό. Η σύγχρονη ηθική επιβάλλει να αισθάνομαι ενοχή για το ότι θεωρώ εαυτόν ανώτερο από κάποιους άλλους και συνεπώς θα έπρεπε ως γνήσιος "δημοκράτης" να τους παραχωρήσω ίσα δικαιώματα και συνεπώς το δικαίωμα να ορίζουν την ζωή τη δική μου και του Έθνους μου, αφού είναι περισσότεροι.

Ένα σημαντικό επίπεδο στην νόηση ενός ανθρώπου, ένα σημείο το οποίο θεωρώ κομβικό για την ίδια την σκέψη, είναι το σημείο που ένας άνθρωπος μπορεί να σπάσει μέσα του τα δόγματα και να δει την σκέψη πίσω από αυτά. Δηλαδή να μπορεί να μου εξηγήσει τις σκέψεις του πέρα από την συνήθη διατράνωση πίστης στο status quo και τις επιταγές του. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, η κραταιά πλειοψηφία που απαιτεί η δημοκρατία δηλαδή, έχουν ως μοναδική άμυνα απέναντι στην διαφωνία την πλήρη άρνηση και τον θυμό. Η ταχύτητα με την οποία ρέει η πληροφορία, ακόμα και όταν ο άνθρωπος διαβάζει ένα βιβλίο είναι αρκετά κοντά στην ταχύτητα με την οποία μπορεί ο εγκέφαλος να καταχωρεί και να επεξεργάζεται τις πληροφορίες. Αναλόγως το διανοητικό επίπεδο του ανθρώπου αυτή η ταχύτητα είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη. Γεγονός είναι πάντως ότι ο άνθρωπος έχει έναν ψυχολογικό αμυντικό μηχανισμό που του επιτρέπει να διατηρεί σχετικά σταθερές θέσεις και απόψεις ασχέτως του τι διαβάζει ή ακούει. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η δύναμη της τηλεόρασης, ως προπαγανδιστικό μέσο, αφού η προαναφερθείσα ταχύτητα είναι πολύ μεγαλύτερη. Από τι εξαρτάται όμως η ταχύτητα επεξεργασίας της πληροφορίας από τον άνθρωπο; Προφανώς από την εξάσκηση, αλλά και από ανεξέλεγκτα κληρονομικά-φυλετικά χαρακτηριστικά. Δεν είναι όμως μόνο η ταχύτητα επεξεργασίας που επηρεάζει την σκέψη, αλλά και η ποιότητα της επεξεργασίας, το βάθος της σκέψης, το οποίο κατά την γνώμη είναι και το μείζον ζήτημα σε θέματα νόησης. Η ικανότητα σύνδεσης των μεμονωμένων σκέψεων, η δυνατότητα απόρριψης των, επίτηδες τοποθετημένων, φραγμάτων της σκέψης, όπως ο ψευδεπίγραφος συναισθηματισμός, η δυνατότητα αιτιοκρατικής και μεταφυσικής αναλύσεως των γεγονότων είναι μερικά μόνο χαρακτηριστικά που καθορίζουν την βαθύτητα της νόησης και ξεχωρίζουν τους ανθρώπους σε πείσμα των ισοπεδωτικών ιδεολογημάτων του διεθνισμού, όπως ο κομμουνισμός, ο φιλελευθερισμός και ο αναρχισμός. Με βάση αυτά είμαι σίγουρος ότι αν ποτέ υπήρξε ή θα υπάρξει ο Ζαρατούστρας θα είχε ή θα έχει αντίστοιχα ανοιχτές διάπλατα μπροστά του τις πύλες των κβαντικώς σχηματισμένων μετάσυμπάντων.

Είναι χιλιοειπωμένο, αλλά αξίζει να λέγεται σε τακτά λεκτικά διαστήματα, ότι η νόηση ξέχωρη από την δράση είναι μια στείρα φιλολογική ενασχόληση, στην ουσία της πρόστυχη και βλάσφημη γιατί προδίδει τον ίδιο της τον λόγο εν τη γενέσει του. Αντιστοίχως η δράση χωρίς νόηση, σχέδιο και σκοπό είναι ένας από τους δύο λόγους της παρακμής της Δύσεως, κατά τον Έβολα. Η πρώτη μπορεί να νοηθεί αποκλειστικά ως μετουσίωση της δεύτερης και η πρώτη ως προοίμιο για την δεύτερη. Δεν χωρεί άλλος δρόμος ανάμεσα τους παρά αυτή η αμφίδρομη σχέση αλληλεξάρτησης. Η ρήξη στην σχέση αυτών των δύο δεν μπορεί παρά να αποτελεί σημάδι κακό για το ήθος και την ποιότητα του ατόμου, ποιότητες των οποίων ούτε καν την αμφισβήτηση δεν μπορεί να δεχτεί ένας άνθρωπος ανώτερος κάποιου συγκεκριμένου επιπέδου. Η πραγμάτωση των σκέψεων σε πράξεις και δράσεις δεν μπορεί παρά να είναι μονόδρομος για έναν Άνθρωπο, είναι το “Δεν αντέχω άλλο” μέσα σε έναν ωκεανό υλιστικής ανοησίας. Είναι η διάθεση του ανθρώπου να σπάσει την ίδια του την μοναξιά και να βρει ή να δημιουργήσει τους ανθρώπους που θα τον πλαισιώσουν, που θα τον κάνουν κοινότητα όλο και μεγαλύτερη μέχρι τον κόσμο που ονειρεύεται, μέχρι την τελική Νίκη, δηλαδή τους Συναγωνιστές του. Όμως τι είναι η δράση για την οποία μιλάμε; Είναι μήπως οι επερωτήσεις στην Βουλή; Όχι, μαίνεται ένας κοινωνικός, ιδεολογικός, πολιτικός, παγκόσμιος πόλεμος και ως δράση θα ορίσω μόνο ότι αποσκοπεί στην επικράτηση επί του αντιπάλου. Δηλαδή την στρατολόγηση, την περιχαράκωση, την ανύψωση ηθικού και την ίδια την μάχη. Κοινώς καλές οι επερωτήσεις στην Βουλή, αλλά τρομαχτικά λίγες, αφού αποτελούν μόνο ένα ελάχιστο μέρος, ενός μέρους του Αγώνα και της δράσης, ακόμα και αν οι επερωτήσεις αυτές γίνονται με πραγματικά αγνές προθέσεις.

Περαιτέρω διαχωρίσεις, περισσότερες διακρίσεις, όπως βλέπεις αγαπητέ αναγνώστη, μα τι ρατσιστής, σπισιστής, ναζιστής και ότι οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκεφτείς πρέπει να είμαι. Ω τι όνειδος για την ίδια την σκέψη θα σκεφτεί ο Ιουδαϊκά σκεπτόμενος αντιφασίστας. Καμμία ενοχή δεν νιώθω σας πληροφορώ. Γνωρίζω γιατί δρω και δρω γιατί γνωρίζω. Το κίνητρο μου, σε αντιδιαστολή με αυτά που λέτε, δεν είναι το μίσος, αλλά η αγάπη. Δεν μπορεί παρά να είναι αγάπη το γεγονός ότι ασχολούμαι ακόμη. Αγάπη για το Έθνος μου, συνεπώς και για την Φυλή μου, συνεπώς και για όλο τον κόσμο, έναν κόσμο όμως δομημένο πάνω στα θεμέλια του Σεβασμού, μακριά από τις διεθνιστικές, εθνοκτόνες, ισοπεδωτικές ιδεοληψίες. Για την Ευρώπη των Εθνών και ακολούθως την Γη των Εθνών, για να ζει ο καθένας στην πατρίδα του, ανάμεσα στο Έθνος του, για να μπορέσει ο πολιτισμός του να ακμάσει και να του αντιστοιχεί ταυτόχρονα. Για τον εναγκαλισμό της Ανθρωπότητας με την Φύση, μια Φύση που προστάζει για διαφορετικές Φυλές ανθρώπων, που προφανώς δεν είναι ίσες ούτε ίδιες, αλλά διαφορετικές. Για μια κοινωνία εθνική και φυλετική, όπου οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι, αλλά Όμοιοι. Για την Κοινωνία των Ομοίων. Όχι δεν νιώθω καμμία ενοχή, ούτε μοναξιά που δεν σας καταλαβαίνω τους από κάτω μου, ούτε περιμένω εσείς να με καταλάβετε. Δεν έχω καμμία επιθυμία επιστροφής στην άμορφη μάζα σας. Είμαι Χρυσαυγίτης, έχω βρεθεί στην Κοινωνία των Ομοίων και σας αγαπάω τόσο πολύ που θα αγωνιστώ για να μεγαλώσει αυτή και να σας συμπεριλάβει όλους ή σχεδόν όλους καλύτερα, αφού συγχωρέστε με και πάλι, αλλά Θεός δεν είμαι για να συγχωρώ, ούτε αδύναμος για να συμβιβάζομαι. Είμαι ελιτιστής, το ομολογώ. Είμαι αντικομμουνιστής όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί ξέρω τον κομμουνισμό επαρκώς. Είμαι αντιφιλελεύθερος όχι γιατί το γράφουν οι ενάντιοι του, αλλά γιατί το γράφουν ανάμεσα στις γραμμές τους οι πατέρες του. Φτύνω τον Μπακούνιν γιατί όλοι οι δυνάστες που πίνουν το Αίμα του Λαού μου προπαγανδίζουν τις ιδέες του, τις οποίες ξέρω και πλέον περιφρονώ, γιατί ζω στον κόσμο του, τον βλέπω και θέλω να τον γκρεμίσω. Είμαι ελιτιστής, δεν σας το κρύβω. Μην προσπαθείτε να με τραβήξετε προς τα κάτω, δεν θέλω. Μόνο πάνω πηγαίνω, τον κακοτράχαλο ανήφορο παίρνω, άμα τολμάτε ελάτε και εσείς.

Κάθετη ή οριζόντια Ιεραρχία;

2011-02-02T11:12:00.009+02:00

Είναι μέρες αυτές που ο κόμπος κυριολεκτικά έχει φτάσει στο χτένι. Ο πολιτικαντισμός και οι λοιπές παρεμφερείς του ασθένειες δείχνουν να πνέουν τα λοίσθια, τουλάχιστον στην συνείδηση του απλού Λαού. Λέω "τουλάχιστον" γιατί εξακολουθεί να ανθεί ο θεσμός των πρακτόρων και των "χρήσιμων" ηλιθίων. Διαβάζοντας διάφορα βιβλία περί του διεθνούς καπιταλισμού μπορεί κανείς να δει συχνές αναφορές στην δημιουργία εσωτερικού εχθρού στα έθνη στα οποία αυτός επιτίθεται. Το δύσκολο στην όλη υπόθεση φυσικά δεν είναι να βλέπεις τους πράκτορες μέσα από ένα βιβλίο, αλλά το να τους αναγνωρίσεις όταν η Ιστορία γράφεται, πριν γραφτεί το βιβλίο που θα λέει την πικρή ιστορία. Μην συγκεκριμενοποιούμε όμως το ζήτημα, αφού αυτό θα είναι άδικο για το ερώτημα του τίτλου. Το ερώτημα έχει να κάνει με την ανάγκη ή όχι της Ιεραρχίας στην πολιτική δράση και τον πολιτικό αγώνα. Η ερώτηση αυτή μπορεί να επεκταθεί φυσικά και να ξανατεθεί ως εξής: Ο αντιδημοκράτης ψηφίζει; Χρειάζονται οι πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα; Αν χρειάζονται οι οργανώσεις αυτές, ποια πρέπει να είναι η ιεραρχική τους δόμηση; Εν τέλει πότε θα βγει το καλύτερο κρασί; Όταν θα ζυμώνουμε ότι είδους αμπέλι μπορούμε να βρούμε ή όταν επιλέγουμε; Είναι η προφανής και αιώνια ερώτηση της ποσότητας έναντι της ποιότητας, η οποία ανακύπτει ιστορικά για άλλη μία φορά. Η Ελληνική κοσμοαντίληψη φυσικά έχει απαντήσει προ πολλού αυτό το ερώτημα υπέρ της ποιότητας, δηλαδή υπέρ της κάθετης Ιεραρχίας, αφού μόνο σε αυτήν μπορεί να ελεγχθεί η ποιότητα μέσω των προαγωγών. Στην οριζόντια ιεραρχία υιοθετείται η ισότητα μεταξύ μη ίσων, δηλαδή ο πυρήνας της Ιουδαϊκής κοσμοαντίληψης, που απαντάται σε όλες τις απορρέουσες από τον Ιουδαϊσμό ιδεοληψίες, όπως ο αναρχισμός, ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός.

Στο πολιτικό επίπεδο η χρησιμότητα της συλλογικότητας είναι προφανής και ακόμα και οι θιασώτες της οριζόντιας ιεραρχίας την καταλαβαίνουν. Το όλο θέμα είναι ότι πιστεύουν στην αυτοοργάνωση αυτών των συλλογικοτήτων και την από κοινού λήψη των αποφάσεων από τα ενδιαφερόμενα μέλη. Πόσο δημοκρατικά ακούγονται όλα αυτά πραγματικά, όμως αν κοιτάξει κανείς την κατάσταση πιο προσεκτικά θα δει ότι η πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό. Σε όλες τις εποχές που η άμεση δημοκρατία προσπάθησε, έστω, να υπάρξει απαίτησε δομές που καμμία αυτοοργανωμένη κοινωνία δεν μπορούσε να επιδείξει δηλαδή Παιδεία και άριστη πληροφόρηση. Ο Πλάτων δε ήταν λάβρος ακόμα και όταν αυτά, σε υποθετικό επίπεδο, θα ίσχυαν λέγοντας ότι απαιτείται η γνώμη των ειδικών και όχι των πολλών. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και η Δημοκρατία των Αθηνών υπήρξε μια ιδιότυπη μορφή ολιγαρχίας που απείχε ιδεολογικά χιλιόμετρα από οτιδήποτε ευαγγελίζονται σήμερα οι δημοκράτες. Θες η απόδοση των εκλογικών δικαιωμάτων με αυστηρές προϋποθέσεις; Θες οι κλίκες που μοιραία είχαν δημιουργηθεί και που απεικονίζονται ολοφάνερα στην “Δίκη του Σωκράτη”, αλλά και αλλού; Σε κάθε περίπτωση ακόμα και το πρότυπο, κατά μερικούς, της Δημοκρατίας των Αθηνών ήταν ουσιαστικά ένα υπόδειγμα ιεραρχημένης κοινωνίας, αφού υπήρχαν είλωτες, μέτοικοι, πολίτες και φυσικά ο Περικλής. Η εικόνα την οποία έχουν κατά νου αυτοί που υποστηρίζουν την οριζόντια ιεραρχία είναι τα πολλά μικρά ψάρια που επιτίθενται στο μεγάλο, ξεχνώντας φυσικά ότι ακόμα και στο ζωικό βασίλειο, και γενικότερα σε όλη την Φύση, υπάρχει ιεραρχία.

Σε ιστορικό επίπεδο δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά μια πραγματικά ανιεράρχητη αλλαγή στον κόσμο. Όλες οι επαναστάσεις είχαν ηγεσία και σκοπό, ασχέτως αν τελικά επέτυχαν ή όχι, ασχέτως αν συμφωνώ ιδεολογικά με κάποιες από αυτές ενώ με άλλες όχι. Ιδιαιτέρως στο κίνημα μας, ας το καλέσω ευρύτερα εθνικιστικό, πάντα υπήρχε ιεραρχία και μάλιστα αυστηρή. Η στρατιωτικού τύπου πειθαρχία είναι ένας από τους αδιαπραγμάτευτους πυλώνες της ιδεολογίας μας, πάντα ήταν. Αυτοπροσδιοριζόμενος ως Εθνικοσοσιαλιστής και με το pardon για όποιον τον πειράζει κάτι τέτοιο θα πω ότι το Κίνημα του Μονάχου διεξήχθη υπό τις διαταγές του Χίτλερ και με άξονα την Ιεραρχία που περιστρεφόταν γύρω από την τότε ηγεσία του NSDAP. Η ανάληψη της εξουσίας έγινε μέσω εκλογών και μάλιστα όλοι αυτοί οι αντιδημοκράτες ψηφίσαν για να μπορέσουν να καταργήσουν την δημοκρατία. Τώρα αν κάποιος αισθάνεται “εθνικοσοσιαλιστικότερος” του Χίτλερ, του Γκαίμπελς και πολλών άλλων, ας περιμένει να φέρω και το παρδαλό ερίφιο για να γελάσει μαζί του. Ακόμα και οι προπάτορες της ιδεολογίας μας όπως ο Πλάτων ενώ ήταν σαφώς ενάντια της Δημοκρατίας δεν άφηναν τους άλλους να αποφασίζουν για αυτούς. Έλεγε μάλιστα: “Της δε ζημίας μεγίστη το υπό πονηροτέρου άρχεσθαι, εαν μη αυτός εθέλη άρχειν”, δηλαδή “η πιο μεγάλη τιμωρία είναι να εξουσιάζεται από χειρότερο του, αν ο ίδιος δε δείχνει την διάθεση να εξουσιάσει”. (Πλάτωνος “Πολιτεία” 347-C). Η φράση δε που με έκανε να γράψω αυτό το άρθρο είναι η εξής φράση από την “Ασκητική” του Καζαντζάκη: “Πειθαρχία, να η ανώτατη αρετή. Έτσι μονάχα σοζυγιάζεται η δύναμη με την επιθυμία και καρπίζει η προσπάθεια του ανθρώπου.” για να συμπληρώσει λίγο πιο κάτω “Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος. Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη. Ν'αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω της γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω.”

Όπως τα λέει λοιπόν ο Νίκος Καζαντζάκης στην “Ασκητική”. Χρέος-Καθήκον, Πειθαρχία, Ιεραρχία, Τιμή και Αίμα, το χρέος προς την ράτσα, την Φυλή, προς το Έθνος. Τώρα εν γένει για τον τρόπο τον οποίο οφείλει να ακολουθήσει το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα για να μπορέσει να αναλάβει την εξουσία. Πολλοί μπορούν μέσω διαδικτύου να γράφουν και να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους επειδή δεν “ξεκινάει μια επανάσταση, να μπούμε να καταλάβουμε την Βουλή” και άλλα τέτοια γραφικά. Ακόμα και αν δεχτούμε τον φανερό παραλογισμό της ευθείας σύγκρουσης με μια Αστυνομία και έναν Στρατό που έχει και υπέρτερο εξοπλισμό και υπερτερεί αριθμητικά οφείλουμε να δούμε και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα. Μια αντικαπιταλιστική, εθνικιστική κυβέρνηση στην Ελλάδι που θα είχε ανέλθει με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, πέραν των εκλογών, στην κυβέρνηση θα είχε δώσει την ηθική νομιμοποίηση σε όλες τις δυνάμεις του καπιταλισμού και του ανεθνισμού για να επέμβουν στρατιωτικά για να συνδράμουν της τωρινής κυβερνήσεως. Το ίδιο και χειρότερο πρόβλημα αντιμετώπισε και το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς της Γερμανίας, προ του πολέμου, όταν συνειδητοποίησε ότι οι όποιες μεταρρυθμίσεις έκανε έπρεπε να γίνονται προσεχτικά, ώστε να μην τροφοδοτεί την προπαγάνδα των καπιταλιστών. Νομίζουν δηλαδή όλοι αυτοί ότι υπερτερούν σε θέματα ιδεολογίας και πολιτικής τακτικής από άνδρες που, ασχέτως αν ο αναγνώστης τους επικροτεί ή όχι, όντως κατάκτησαν την απόλυτη εξουσία και κατάφεραν με την πολιτική τους να πάρουν μια διαλυμένη χώρα και μέσα σε 4 χρόνια να την κάνουν υπερδύναμη. Ας κάνουν την επανάσταση τους λοιπόν και εγώ προσφέρομαι αμέσως μετά την επικράτηση τους για να με κρεμάσουν ως προδότη του αγώνα τους.

Αλλάξαν μήπως οι καιροί και πρέπει να αλλάξουμε και εμείς; Μήπως ο εχθρός αποσυσπειρώθηκε; Διαλύθηκε σε πολλά μικρά κομμάτια; Η μαύρη αλήθεια είναι πως όχι. Αντιθέτως ο εχθρός του Έθνους διαθέτει μια άνευ προηγουμένου συσπείρωση των δυνάμεων του και την καλύτερη δυνατή, για την εποχή, συνεργασία μέσα στις τάξεις του. Έχει έρθει η ώρα για “αντάρτικο”; Δύο σκέψεις θα προσθέσω σχετικά. Στην Ιστορία του Πολέμου, όπου εμφανίστηκε το αντάρτικο, αντιμετωπίστηκε με πανομοιότυπο τρόπο δηλαδή με αγριότητα εναντίον του άμαχου πληθυσμού και διασπορά τρόμου. Θεωρώ πως όποιος είναι έτοιμος για αντίσταση έχει ήδη αποδεχθεί τον τρόπο που θα αντιμετωπιστεί από το καθεστώς και δεν θα μυξοκλαίει όταν αυτό γίνει. Δεύτερη σκέψη είναι ότι ακόμα και τα αντάρτικα διαθέτουν Ιεραρχία, μας το διδάσκει η Ιστορία αυτό, εκτός και αν κάποιος έχει ονειρώξεις περί Ρομπέν των Δασών. Η Κεντρική Διοίκηση σε έναν αγώνα είναι κάτι το αναντικατάστατο, αφού αντιπροσωπεύει την Αξιοκρατία και την Εμπειρία, ποιότητες τόσο χρήσιμες σε έναν πολιτικό αγώνα, αλλά και γενικότερα σε έναν αγώνα. Το να αμφισβητεί κανείς την Ηγεσία σημαίνει ότι έχει ήδη μία άλλη κατά νου. Απολύτως σεβαστό, αρκεί να γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο αμφισβητεί την κρίση των υπολοίπων Συναγωνιστών του και συνεπώς δεν μπορεί παρά να αντιμετωπιστεί ως διασπαστής, αν και εφόσον φυσικά οι σκοποί του αγώνα συνεχίζουν να παραμένουν κοινοί. Αν δεν παραμένουν κοινοί συζητάμε σε εντελώς άλλο επίπεδο. Στην Ελλάδα του σήμερα με τους εχθρούς του Λαού και του Έθνους να είναι οι κύριοι χρηματοδότες της εγχώριας πολιτικής και τηλεοπτικής σκηνής, με τα δίκτυα των διεθνών τοκογλύφων και των οικονομικών δολοφόνων να απειλούν συνεχώς την, ενταγμένη στο δίκτυο τους, Ελληνική Οικονομία, με την ανεργία, τους λαθρομετανάστες, εν γένει την απελπισία να αυξάνουν με θεαματικούς ρυθμούς, δεν υπάρχει χρόνος για ονειρώξεις με τανκς και σπουδαίους, πλην ανιδιοτελείς, τοξότες. Η ανάληψη της εξουσίας είναι μονόδρομος και περνά, δυστυχώς, αναγκαστικά μέσα από την συσπείρωση όλων των διαθέσιμων δυνάμεων και τις εκλογές.

Τελετή Μνήμης Ιμίων - Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011

2011-01-21T14:03:00.007+02:00

Η πνευματική ανάταση ενός Έθνους, το Μέλλον του, είναι σίγουρα συνδεδεμένο με την μυσταγωγική σύνδεση του με το Παρελθόν. Στην σημερινή Ελληνική κοινωνία αυτός ο δεσμός έχει προ πολλού σπάσει με αποτέλεσμα την βαθμιαία παρακμή της ίδιας της Κοινωνίας. Τα πρότυπα των ημίθεων Ηρώων της αρχαιότητας αντικαταστάθηκαν αντί να συμπληρωθούν, όπως έπρεπε. Αντικαταστάθηκαν όχι από σύγχρονους Ήρωες, αλλά από κενά και κούφια ψεύτικα είδωλα, τις σειρήνες του υλισμού, των οποίων το τραγούδι σπέρνει τον θάνατο, δηλαδή την παρακμή και τον εκφυλισμό. Σε αυτή την διάλυση Πατρίδας, Έθνους, Φυλής ευτυχώς υπάρχει Αντίσταση και Ήρωες για να εμπνεύσουν αυτή την Αντίσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ήρωες που θα τιμήσουμε σε λίγες μέρες. Οι Ήρωες των Ιμίων, οι οποίοι σε αντίθεση με τους πολιτικούς μας, αντιστάθηκαν εκείνη την νύχτα στην Τουρκική επιθετικότητα και πέσαν πάνω στο Ιερό Καθήκον. Την Ιστορία αυτή όλοι οι ορθώς σκεπτόμενοι Έλληνες την ξέρουν, αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι οι Ήρωες αυτοί ποτέ δεν πέθαναν. Ζουν! Ζουν στην Μνήμη μας! Ζουν και δίνουν δύναμη, θάρρος, στόχο σε όσους αγωνίζονται υπέρ του Έθνους και των πατρώων εδαφών! Όπως ο Λεωνίδας έτσι και αυτοί ποτέ δεν πέθαναν, αλλά γίνανε σύμβολα αθάνατα, των οποίων συμβόλων την φλόγα καλούμαστε να ανάψουμε για άλλη μία φορά, για έναν ακόμα χρόνο, ώστε η Μνήμη και το πρότυπο να ανανεωθεί. Πολλοί κάνουν το λάθος και μιλάνε για μνημόσυνο. Όχι δεν είναι η Τελετή των Ιμίων ένα μνημόσυνο, δεν είναι μοιρολόι σε κάποιους νεκρούς, γιατί πολύ απλά οι Ήρωες των Ιμίων δεν πέθαναν ποτέ, απλά εκείνη την νύχτα γίνανε Αθάνατοι.

Καμμία Τελετή Μνήμης δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρης άμα μαζί με την Μνήμη δεν ανανεωθεί και ο Όρκος Τιμής των παρευρισκομένων να πράττουν σύμφωνα με το μήνυμα που έστειλε η πτώση του εκάστοτε Ήρωα. Εξού και ο διπλός χαρακτήρας της Τελετής Μνήμης για τους Ήρωες των Ιμίων. Τιμούμε τους πεσόντες Ήρωες και αμέσως μετά δίνουμε το σήμα για την επόμενη μάχη υπέρ του Έθνους. Η Τελετή με την πορεία που θα ακολουθήσει είναι άρρηκτα συνδεδεμένες και κανείς μα κανείς δεν μπορεί να τις διαχωρίσει. Οι δάδες που θα ανάψουν θα μεταφέρουν μέσω της πορείας το μήνυμα της επόμενης μάχης, αυτής ενάντια στο ΔΝΤ και τους διεθνείς τοκογλύφους του. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως η μάχη εναντίον της λαθρομετανάστευσης έληξε, κάθε άλλο μάλιστα. Το ΔΝΤ αποτελεί διεθνώς έναν από τους λόγους που ξεκινάνε τα κύματα της λαθρομετανάστευσης, αφού η διεθνής φιλελεύθερη συμμορία επιβάλλει, είτε με όπλα είτε με εκλογές, την πείνα όπου πηγαίνει. Στην προσπάθεια της να ρίξει τις κυβερνήσεις των Λαών με σκοπό την επέκταση της επιρροής της εξασφαλίζει το γεγονός ότι τα κύματα της λαθρομετανάστευσης θα δημιουργηθούν ασχέτως της επιτυχίας του σχεδίου, αφού είτε θα φύγουν οι λαοί από την πείνα είτε οι πράκτορες για να γλυτώσουν την οργή του εκάστοτε λαού. Κάπως έτσι εξηγούνται και οι "Ιρανοί πρόσφυγες" με τον πανάκριβο ρουχισμό που είδαμε να στρατοπεδεύουν οι αριστεροί μπροστά στον χώρο του Πανεπιστημίου. Ήταν πράκτορες που πήγαν να μεταδώσουν το μήνυμα του φιλελευθερισμού στο Ιράν. Του ίδιου φιλελευθερισμού που πρεσβεύει το ΔΝΤ και οι εγχώριοι κολαούζοι του.

Κάλεσμα, λοιπόν. Κάλεσμα για μια τελετή Μνήμης και μια πορεία Αντίστασης. Κάλεσμα προς όλους; Σαφώς και όχι! Ανατριχιάζω πραγματικά όταν βλέπω τους θιασώτες της "ελληνοτουρκικής" φιλίας να τιμούν την Επανάσταση του 21'. Εξοργίζομαι όταν βλέπω τους δοσίλογους του κοινοβουλίου να μιλάνε για τον Λεωνίδα και για τον ηρωισμό του. Σιχαίνομαι να βλέπω τους υποταγμένους και τους δοσίλογους να προσπαθούν να τιμήσουν τους Ήρωες, τους ανυπότακτους. Δεν αντέχω άλλους ψεύτες να μιλάνε για Αλήθεια. Όχι λοιπόν. Δεν είναι αυτό ένα κάλεσμα για όλους. Όχι, αυτό είναι ένα κάλεσμα για όλους τους ανυπότακτους Έλληνες, για αυτούς που έχουν την θέληση να αντισταθούν στην επερχόμενη λαίλαπα που θα επιφέρουν τα γεράκια του ΔΝΤ είτε μιλάμε για την φτωχοποίηση του Ελληνικού Λαού, είτε για τα κύματα λαθρομετανάστευσης που δεχόμαστε καθημερινά. Δεν έχουν θέση ανάμεσα μας οι υποκριτές που βλέπουν στο λαθρομεταναστευτικό ζήτημα μια πηγή ψήφων, αλλά στηρίζουν τις αιτίες που το γεννάνε. Σε αντίθεση με αυτούς που λένε ότι το Κράτος θα έπρεπε να τιμά τους Ήρωες των Ιμίων, εγώ θα πω ότι αυτό το Κράτος δεν θα έπρεπε να τιμά κανέναν Ήρωα, αφού η παρουσία και μόνο του Κράτους αυτού μολύνει την όποια τιμή είναι να αποδοθεί. Αυτό το κράτος δεν νομιμοποιείται να τιμά κανέναν πραγματικά μεγάλο άνδρα, αφού προδίδει καθημερινά και αυτούς και τα Ιδανικά τους. Είναι ενάντιο στο Έθνος και συνεπώς, κατά Ίωνα Δραγούμη, πρέπει να αλλάξει ή να χαθεί. Αλήθεια τι ειρωνία να επικαλούνται στα "άρθρα" τους τον Ίωνα Δραγούμη τα πιο παρακρατικά και κρατικά σκουλήκια της "πολυκατοικίας" και της "αυλής" της. Κάλεσμα, λοιπόν, μόνο για ανυπότακτους και πραγματικούς Έλληνες πολίτες. Οι διάφορες παραφυάδες του συστήματος μπορούν να πάνε να κρυφτούν μαζί με τα αριστερά τους άλλοθι στα Εξάρχεια. Όλοι οι υπόλοιποι 29 Ιανουαρίου στην Λέσχη Αξιωματικών στην Πλατεία Ρηγίλλης. Για να ανανεώσουμε τον όρκο Πίστης στο Αίμα των Ηρώων, για να δώσουμε το σήμα για την επόμενη μάχη που πρέπει να δοθεί!

Η δουλεία του τόκου

2011-01-13T17:56:00.010+02:00

Εν μέσω της οικονομικής κρίσεως γίνεται επιτακτική η ανάγκη για την αναζήτηση των αιτίων που οδήγησαν σε αυτή. Μια ανάγκη που δεν την προστάζει μόνο η οργή για αυτά και αυτούς που μας οδήγησαν εδώ, αλλά και η πρόληψη στο μέλλον παρομοίων καταστάσεων. Αυτό που σίγουρα προστάζει η λογική είναι ότι από την κρίση δεν μπορούν να μας βγάλουν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που μας οδήγησαν σε αυτό. Η κατανόηση της φύσης της χρηματοπιστωτικής κρίσης μας οδηγεί γοργά την σκέψη σε δύο πολύ σημαντικούς παράγοντες που συνετέλεσαν σε αυτήν. Αυτοί είναι ο τρόπος λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και φυσικά η διαφθορά. Τον τρόπο για την αντιμετώπιση της διαφθοράς τον έχουμε ήδη συζητήσει πολλάκις και θα το αφήσω ως θέμα στην άκρη. Το θέμα μας σήμερα, όπως προδίδει ήδη ο τίτλος, είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα, η φύση του οποίου αποτελεί και λόγο έξαρσης της διαφθοράς. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα επί της ουσίας στηρίζεται σε τρεις έννοιες τον τόκο, τον πληθωρισμό και τις αντιστοιχίες των νομισμάτων στον μεγάλο κόσμο του ανοιχτού εμπορίου. Σε προηγούμενο άρθρο είχα τονίσει την ανάγκη επανασύνδεσης της έννοιας του χρήματος με την εργασία και εν γένει επανασύνδεση των δικαιωμάτων με τις υποχρεώσεις. Σημερινός μας αρθρογραφικός στόχος είναι ο τόκος, η αποζημίωση δηλαδή σε χρήμα από τον οφειλέτη προς τον δανειστή βάσει του χρόνου για τον οποίο διήρκεσε το δάνειο. Στην σημερινή Ελληνική κοινωνία γίναμε ήδη μάρτυρες της εποχής όπου οι τράπεζες δίναν δάνεια σχεδόν σε όποιον πέρναγε απ'έξω από αυτές. Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες των αποτελεσμάτων αυτής της πρακτικής, αποτελέσματα που δεν περιορίζονται μόνο στην οικονομική κρίση και την επερχόμενη πτώχευση, αλλά και στην κρίση ηθών και αξιών που βιώνουμε. Γνώμη μου είναι, όπως λέει και ο τίτλος, πως ο τόκος επιφέρει την δουλεία, γνώμη που θα εξηγήσω παρακάτω αναλυτικά.

Ηθική Δουλεία

Θα μιλήσω πρώτα από όλα για το μη προφανές, της ψυχολογικής-ηθικής δουλείας, της επικράτησης μιας ολόκληρης νοοτροπίας που διέπει την Ελληνική κοινωνία και γενικότερα τις κοινωνίες στις οποίες επικράτησε ο Καπιταλισμός. Μιλήσαμε και προηγουμένως για τα δάνεια, τα οποία δινόντουσαν μέχρι πριν λίγο καιρό από τις τράπεζες χωρίς καμμία φειδώ. Λογικό ήταν άλλωστε να μπορούν να δίνουν δάνεια τόσο εύκολα, αφού στην ουσία πούλαγαν "αέρα κοπανιστό", πληθωριστικό χρήμα που δημιουργούσαν οι ίδιοι δηλαδή, κοινώς εμπορευόντουσαν την υπόσχεση, με μορφή υπογραφής, του οφειλέτη ότι θα ξεπληρώσει. Στήθηκε στην Ελλάδα ένα απίστευτο καταναλωτικό γλέντι, το οποίο σαφώς και δεν ανταποκρινόταν στην Ελληνική παραγωγή, η ο ποία συστηματικά περιορίστηκε στην παροχή υπηρεσιών και τον τουρισμό. Το καταναλωτικό αυτό όργιο δημιουργεί μία σύγχυση στις προτεραιότητες του Λαού, δημιουργώντας επίπλαστες "ανάγκες" και θέτοντας τις ως πρωτεύουσες. Η Τιμή και η Αξιοπρέπεια εξέπεσαν στο να θεωρούνται πολυτέλεια προκειμένου να συνεχίσει κάποιος το καταναλωτικό του καπρίτσιο. Μπορεί να θεωρεί ο αναγνώστης ότι γίνομαι υπερβολικός, όμως με την σειρά μου τον καλώ να σκεφτεί τα μύρια όσα παραδείγματα περί αυτού μπορεί να βρει στην καθημερινή του ζωή. Πόσους ανθρώπους ξέρει που έχουν φτάσει στο σημείο του αυτοεξευτελισμού προκειμένου να διαβιούν εν ευημερία; Πόσοι προσκύνησαν κομματικά μαντριά όχι γιατί πείστηκαν από τις "ιδέες" τους, αλλά γιατί έλαβαν υποσχέσεις υλικές; Καλλιεργήθηκε σε ολόκληρη την κοινωνία η ανάπτυξη της απληστίας, μιας αξίας πρωτεύουσας σημασίας για τον υλιστικό καπιταλισμό, μίας αξίας που μερικές φορές τα ΜΜΕ την ονομάζουν διαφθορά και άλλοτε "επιχειρηματικό δαιμόνιο", κατά το δοκούν πάντα. Η απληστία αυτή διαλύει ουσιαστικά την κοινωνία μας καθιστώντας μας δούλους, ουσιαστικά, σε αυτήν. Δημιουργεί μεταξύ της Λαϊκής Κοινότητας διαχωριστικούς τοίχους αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων και καταλαμβάνοντας πρωτεύουσα θέση στην σκέψη μας καθορίζει και τις πράξεις μας.

Φιλελεύθερη φεουδαρχία

Αυτό που κανείς δεν μας είπε όταν κόβανε πληθωριστικό χρήμα, για να συντηρήσουν το καταναλωτικό όργιο που διεξαγόταν, είναι ότι με αυτό τον τρόπο δημιουργούσαν μια οικονομία που έμοιαζε πολύ με μια φούσκα που είναι έτοιμη να σκάσει. Την ίδια ώρα, ενώ ο Λαός ήταν απασχολημένος στο όργιο που είχε στηθεί, ξήλωναν την πραγματική οικονομία της χώρας με σκοπό το ξεπούλημα της, το κύμα ιδιωτικοποιήσεων που έχει αρχίσει εδώ και χρόνια. Η ανεργία ήταν μοιραίο να χτυπήσει τελικά την πόρτα των Ελλήνων πολιτών, όντας κοινή ιστορική συνισταμένη της φιλελεύθερης πολιτικής, όπου και αν αυτή εφαρμόζεται. Στην ουσία η ανεργία είναι το "μάζεμα της πετονιάς", ώστε η κοινωνική ανισότητα να διευρυνθεί προς χάριν των μεγαλοκεφαλαιούχων. Ο ρόλος της ανεργίας είναι διττός αφού και υποτάσσει τον, συνήθως, νέο άνεργο και ρίχνει κατακόρυφα την ποιότητα διαβίωσης του Λαού. Εν τέλει το καταναλωτικό όργιο που στήθηκε στην Ελλάδα και γενικότερα σε όλο τον Δυτικό κόσμο ήταν το παραπέτασμα καπνού που οδήγησε τους Λαούς στην παγίδα του φιλελευθερισμού, μίας ιδεολογίας που θα οδηγήσει, όπως και το δίδυμο αδερφάκι της ο μαρξισμός, στην κυριολεκτική δουλεία. Στην πρώην ΕΣΣΔ οι δυνάστες ονομάζονταν κομισάριοι και κομματικά στελέχη και κυβερνούσαν με το περίστροφο, ενώ στις σύγχρονες καπιταλιστικές δημοκρατίες ο δυνάστης λέγεται πλουτοκράτης και κυβερνά με το κεφάλαιο και την δύναμη της απολύσεως, με το φόβητρο δηλαδή της ανεργίας. Μην νομίζει κανείς ότι στην Ελλάδα έχουμε κυβέρνηση που επιβάλλει τις πολιτικές και αντιπολίτευση που είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί. Οι κυβερνήσεις και οι αντιπολιτεύσεις αποτελούν απλά πιόνια της παγκόσμιας κορπορατικής (εκ του corporation)- σιωνιστικής (ας ελέγξει όποιος θέλει την καταγωγή των μεγαλύτερων πλουτοκρατών στον κόσμο) διακυβέρνησης, οι οποίες ανεβοκατεβάζουν κατά το δοκούν κυβερνήσεις ανά τον κόσμο. Τις περισσότερες φορές, όπως στην Ελλάδα, οι κυβερνήσεις τους "εκλέγονται", ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Χιλή και συντόμως στο Ιράν, επιβάλλονται με την δύναμη των όπλων. Η εκλογή αυτών των κυβερνήσεων στην Ελλάδα προϋποθέτει ένα ολόκληρο κύκλωμα ελέγχου των εκλογών που συνιστάται από τους δημοσιογράφους, μεγαλοκαναλάρχες, πολιτικούς έως την δημιουργία εκλογικών αναχωμάτων από πιόνια του συστήματος, όπως στην περίπτωση του κόμματος Καρατζαφέρη.

Τόκος και ανεργία, Κυριολεκτική Δουλεία

Το όλο αυτό σύστημα οδηγεί τον Λαό στην κυριολεκτική δουλεία. Την ονομάζω κυριολεκτική γιατί δεν μπορεί να ονομαστεί αλλιώς. Ο κάθε Έλληνας πολίτης, αυτή την στιγμή, από την γέννηση του έχει ένα χρέος, το οποίο καλείται να αποπειραθεί να ξεπληρώσει στην διάρκεια της ζωής του. Η χώρα όλη έχει μπει σε έναν κυκεώνα δανεισμού, ώστε να μπορεί απλά και μόνο να ξοφλά τους τόκους των προηγουμένων δανείων. Αυτό φυσικά ισχύει και σε καθαρά ατομικό επίπεδο, αφού σήμερα μιλάμε για τους τόκους. Ο δανεισμός ενός ατόμου οδηγεί σε πάγια έξοδα, την αποπληρωμή ουσιαστικά δόσεων και τόκων. Ξεκινά λοιπόν ο μήνας του Έλληνα οφειλέτη με ένα ποσόν αρνητικό στο ταμείο, ένα ποσό που καλείται να εξοφλήσει κάθε μήνα πριν αρχίσει να βγάζει κέρδος από την εργασία του. Αυτό σε υπερθετικό βαθμό είναι ουσιαστικά δουλεία. Ο εργαζόμενος μπορεί να καταλήξει να δουλεύει μόνο και μόνο για ένα πιάτο φαΐ, όταν οι φόροι (τόκοι για τα δάνεια του κράτους), οι τόκοι των δικών του δανείων, οι λογαριασμοί (κόστος διαβίωσης) και οι φόροι υπέρ τρίτων πλησιάσουν ή ξεπεράσουν τον μισθό που παίρνει. Ποια η διαφορά μεταξύ αυτού από την κλασσική εικόνα του σκλάβου στα χωράφια των αποικιοκρατών; Καμμία αν κάποιος εκλάβει τον φόβο της απόλυσης και της κατάσχεσης ως μια μεταφορική έννοια για το μαστίγιο και τις αλυσίδες. "Καλά και ωραία", θα πει κάποιος, "όλα αυτά, αλλά η λύση ποια είναι;". Το σύστημα δείχνει φανερά ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός του. Στην "αντικαπιταλιστική" αριστερά και την "εθνικόφρονα" δεξιά το σύστημα, μέσω των δημοσιογραφίσκων, προσκυνά, γεγονός που δείχνει την ακινδυνότητα αυτών των μορφωμάτων. Μόνο στις αυθεντικές εθνικολαϊκές δυνάμεις του Λαϊκού Εθνικισμού, βλέποντας έναν κίνδυνο για το σύνολο της πολιτικής του, δείχνει το σύστημα πραγματικά τα δόντια του, με ατελείωτους τόνους λάσπης και διώξεις. Δεν μπορούν οι φέροντες την κρίση και οι ιδεολογίες τους να μας οδηγήσουν έξω από αυτήν, είναι προφανές. Μόνο οι εχθροί του καθεστώτος, οι τελευταίοι πιστοί, μπορούν να ρίξουν ένα σύστημα σάπιο από τα θεμέλια του. Το όλο εγχείρημα βέβαια απαιτεί την σύμπλευση των Λαϊκών Εθνικιστικών κινημάτων, στο πλαίσιο που και οι τοκογλύφοι έχουν ένα διεθνές σύστημα συνεργασίας, που οι δημοσιογράφοι το αποκαλούν "κύκλωμα κερδοσκόπων". Η πανευρωπαϊκή άνοδος του Λαϊκού Εθνικισμού είναι επιβεβλημένη, ώστε να περιχαρακωθεί η Ευρώπη από τις βουλές και επιταγές των παγκόσμιων σιωνιστών.

Σπάμε τις Αλυσίδες με τον Λαϊκό Εθνικισμό

"Γιατί όμως Εθνικισμός;" θα ρωτήσει ο καλοπροαίρετος άνθρωπος που βλέπει θετικά την ιδέα του αυθεντικού σοσιαλισμού, που βρίσκεται μακριά από τον μαρξισμό και την σοσιαλδημοκρατία. Γιατί μόνο η δύναμη του Έθνους μπορεί να ανυψώσει τον άνθρωπο και να τον κάνει πομπό και δέκτη μιας ανώτερης συλλογικότητας, του Έθνους. Γιατί ο άνθρωπος, σε αντίθετη με τα μαρξιστογενή ιδεολογήματα, δεν είναι ένας απλός καταναλωτής-εργάτης. Είναι μέρος ενός, καθαρά φυλετικά προσδιορισμένου, συνόλου, που σκοπό του έχει την δημιουργία Πολιτισμού. Πέραν δηλαδή του, ανώτερου από κάθε άποψη, φυλετικού συνεκτικού δεσμού που διέπει την κάθε κοινωνία και την προστατεύει, μέσω της αλληλεγγύης, από τους εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους, υπάρχει και η ανάγκη για πρόοδο, για την δημιουργία ενός πολιτισμού που ολοκληρώνει την ανθρώπινη Φύση. Εθνικισμός, γιατί η ταξική πάλη ιστορικά έδρασε ως διαλυτική δύναμη ενός ανώτερου συνεκτικού δεσμού, που πρέπει να επανέλθει στο προσκήνιο και δεν είναι άλλος από την έννοια της Φυλής. Γιατί σήμερα το σύστημα γνωρίζει καλύτερα από ποτέ την τακτική του "διαίρει και βασίλευε", γιατί πλέον έχει κατασκευάσει από τα ίδια του τα σπλάχνα τους "ταξικούς εχθρούς" του που διαβιούν για στην Εκάλη και αγωνίζονται ενάντια στον ρατσισμό στις Ελληνικές γειτονιές. Εθνικισμός, γιατί πάντα αποτελούσε τον φόβο του συστήματος των τοκογλύφων ένας Εθνικισμός σοσιαλιστικός, αντισιωνιστικός, φιλολαϊκός, ένας αυθεντικός Λαϊκός Εθνικισμός. Λαϊκός Εθνικισμός, γιατί πλέον πρέπει να καταλάβουμε ότι ο μαρξισμός είναι το δίδυμο αδερφάκι του καπιταλισμού με μάνα την Σιών, το αποτυχημένο πείραμα προς την Σιωνιστική διακυβέρνηση. Γιατί ο κάθε Λαός έχει το δικαίωμα να κυβερνά τον εαυτό του και να προάγει τον πολιτισμό του. Γιατί εν τέλει δεν πιστεύουμε στην εξόντωση της μεσαίας τάξης μέσω της πάλης των τάξεων, όπως οι μαρξιστές και οι καπιταλιστές. Αντιθέτως πιστεύουμε στην συνεργασία των τάξεων ενάντια στους τοκογλύφους, τους κερδοσκόπους και τους υπηρέτες αυτών.

Η έννοια του Δικαίου στον Εθνικοσοσιαλισμό

2011-01-04T17:30:00.008+02:00

Ξεκινώ αυτό το άρθρο με αφορμή την ερώτηση μιας φίλης σχετικά με το δίκαιο στον Εθνικοσοσιαλισμό. Πρώτα απ'όλα θα πρέπει να σταματήσουμε και να σκεφτούμε τις αρχικές έννοιες οι οποίες θα μας απασχολήσουν καθώς και την παρουσία τους στην Ιστορία. Η έννοια της Δικαιοσύνης ακούγεται πολύ όμορφη πραγματικά, όπως και αυτή της Αλήθειας, όμως τι είναι πραγματικά Δίκαιο; Έχει υπάρξει ποτέ στην Ιστορία σύστημα απονομής δικαιοσύνης, δηλαδή αναζήτησης της Αλήθειας, το οποίο να μην ήταν ουσιαστικά άδικο; Θα πρέπει επίσης να ξεχωρίσουμε καθαρά και με σαφήνεια την έννοια του Δικαίου όσον αφορά τον νομοθέτη και όσον αφορά τον δικαστή. Ο δικαστής έχει ως περιορισμό ή σαν οδηγό αν θέλετε το έργο του νομοθέτη, ενώ αντιθέτως ο νομοθέτης έχει ως οδηγό του την έννοια του Δικαίου που πηγάζει από μέσα του, από την Ιδεολογία (ή τα συμφέροντα που εξυπηρετεί) του ουσιαστικά αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Αποστολή μας σήμερα να ψηλαφίσουμε τα ιστορικά γεγονότα όσον αφορά την δικαιοσύνη στο Γ' Ράιχ και να τα δούμε, όσο το δυνατόν, υπό το πρίσμα των τότε ημερών και όχι με τα σημερινά δεδομένα. Πολλοί είναι οι ιστορικοί που μέσα στην αντιναζιστική μανία τους γράψανε και γράφουν ότι κατά την περίοδο του Γ' Ράιχ, η δικαιοσύνη αλώθηκε από το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς και ότι έγινε υποχείριο του με πολλά περιστατικά ασυδοσίας. Βεβαίως κοιτάζοντας την βιβλιογραφία αυτά τα περιστατικά ασυδοσίας περιορίζονται από "πολλά" και γίνονται 3-4 σε όλη την διάρκεια ζωής του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος, αλλά εντάξει... ας μην το κάνουμε θέμα. Όμως πρωταρχικό ερώτημα και κρίσιμο για την συνέχεια είναι το "τι είναι δίκαιο"; Δίκαιο είναι η κωδικοποίηση σε ένα σύστημα νόμων της αίσθησης ενός Λαού περί του σωστού και του λάθους. Είναι δηλαδή τα βασικά στοιχεία της ηθικής αυτού του Έθνους κωδικοποιημένα σε ένα σύστημα νόμων και εξαναγκασμών-τιμωριών. Όλα αυτά φυσικά θα απαντηθούν στην συνήθη, για τέτοια άρθρα, ιδεολογική ανάλυση του ζητήματος. Θα προσπαθήσω παρακάτω να κρατήσω την Ιστορική ανάλυση καθαρά ιστορική και την ιδεολογική καθαρά ιδεολογική, δανειζόμενος μόνο ιστορικά παραδείγματα εκτός Γ' Ράιχ για την δεύτερη.

Ιστορική Ανάλυση

Το 1933 μετά από 3 συνεχόμενες, ουσιαστικά, εκλογικές διαδικασίες το NSDAP σχεδόν εξασφαλίζει το πολυπόθητο, για την αυτονομία, 50%. Σε όλες τις προηγούμενες εκλογές ήταν μακράν το πρώτο σε δύναμη κόμμα, αλλά ποτέ δεν του δόθηκε η εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης, σε μια πράξη καθαρού πείσματος, από την ολιγαρχία που ρούφαγε το αίμα της Γερμανίας εκείνη την περίοδο. Η πρώτη πράξη που θα μας απασχολήσει στο δρόμο μας για αναζήτηση της δικαιοσύνης στο Γ' Ράιχ θα είναι η πράξη εξουσιοδότησης, ένας νόμος που πέρασε στις 23 Μαρτίου (και υπογράφηκε την επομένη από τον Χίντενμπουργκ) από το Γερμανικό Κοινοβούλιο και έδιδε την δυνατότητα στον Χίτλερ να νομοθετεί χωρίς την ανάγκη συμβουλής από το Ράιχσταγκ. Ο νόμος αυτός πέρασε με πλήρως νόμιμο τρόπο, αφού τον υπερψήφισε το σύνολο των κομμάτων που απάρτιζαν το Γερμανικό Κοινοβούλιο, πλην των Σοσιαλδημοκρατών. Είχε προηγηθεί η φωτιά στο Ράιχσταγκ που το καθεστώς απέδωσε στους κομμουνιστές. Στην δίκη που ακολούθησε μόνο ένας από τους κατηγορουμένους βρέθηκε ένοχος γεγονός που από πολλούς ιστορικούς ήταν η αιτία για άλωση της δικαιοσύνης από το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς. Η ενοχή του εν λόγω ατόμου δεν αμφισβητείται ακόμα και σήμερα αν και οι σημερινοί ιστορικοί λένε πως λειτουργούσε υπό τις εντολές της Γκεστάπο, έστω και άθελα του. Πέρα από τις εικασίες βέβαια που όλοι ξέρουμε που οφείλονται κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το εν λόγω άτομο ήταν μέλος κομμουνιστικών κομμάτων και οργανώσεων από το 1925. Πλέον ο κατηγορούμενος έχει αθωωθεί μετά θάνατον με την δικαιολογία ότι ήταν τρελός. Φαίνεται ότι οι δικαστές της αστικής δημοκρατίας μπορούν να κάνουν και ψυχογραφήματα μετά θάνατον. Με αφορμή, πάντα σύμφωνα με τους "ιστορικούς", της κακοδικίας υπέρ του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος στην υπόθεση της Πυρκαγιάς στο Ράιχσταγκ, ο Χίτλερ που δεν ήταν ικανοποιημένος από την τροπή της υπόθεσης (ίσως ήθελε την κακοδικία εναντίον του) περνά νόμο για την "ομαλή λειτουργία του δημοσίου μηχανισμού" που θα φρόντιζε για την "άλωση" του δικαστικού συστήματος από φιλικούς προς την Εθνικοσοσιαλιστική Ιδέα δικαστές. Στις 24 Απριλίου του 1934 το "Ανώτατο Δικαστήριο της Πρωσίας" θα χάσει το προνόμιο της εκδίκασης υποθέσεων Εσχάτης Προδοσίας κενό που θα καλυφθεί από τον σχηματισμό Λαϊκών Δικαστηρίων (Volksgerichtshof) και τα Ειδικά Δικαστήρια τα οποία εκδίκαζαν τους εχθρούς του καθεστώτος αποδίδοντας την κατηγορία της Εσχάτης Προδοσίας, όπως άλλωστε είναι λογικό, εν καιρώ πολέμου. Κάποια ενδεικτικά στατιστικά στοιχεία σχετικά με τα Λαϊκά Δικαστήρια δείχνουν ότι το στην τριετία 1937-1939 διεξάχθηκαν 1700 δίκες ενώπιον τους (πολύ λιγότερες από τα σημερινά αστικά δικαστήρια για αντίστοιχες κατηγορίες) και το ποσοστό αθωώσεων κυμάνθηκε γύρω στο 9%. Όσο ο πόλεμος προχωράει τόσο αυξάνονται οι υποθέσεις των Λαϊκών και Ειδικών Δικαστηρίων και τόσο μειώνεται το ποσοστό αθωώσεων, γεγονός που εξηγείται από το προφανές των υποθέσεων, όπως π.χ. αυτοί που καταδικάστηκαν για τις προσπάθειες, εν καιρώ πολέμου, να δολοφονήσουν τον Χίτλερ (όλοι τους ήταν "φον", δηλαδή αριστοκράτες-ολιγάρχες). Δύο περαιτέρω σημαντικά γεγονότα χρίζουν σχολιασμού, όσο κοιτάμε το θέμα δικαιοσύνης στο Ράιχ. Αυτά είναι προφανώς το "ολοκαύτωμα" και η "νύχτα των κρυστάλλων".

Θα ξεκινήσουμε με την "Νύχτα των Κρυστάλλων" που συνέβη τον Νοέμβριο του 1938, έξι χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από το NSDAP. Πολλοί ιστορικοί αναφέρουν ότι "πρόφαση" της "Νύχτας των Κρυστάλλων" ήταν η δολοφονία ενός Γερμανού διπλωμάτη από έναν 17χρονό Εβραίο. Ακολούθησε ένα γενικό πογκρόμ εναντίον των Εβραίων που επεκτάθηκε σε όλη την επικράτεια και είχε ως αποτέλεσμα 91 νεκρούς και την καταστροφή πολυάριθμων συναγωγών. Ήταν όμως η "Νύχτα των Κρυστάλλων" κάτι που σχεδίαζε το καθεστώς και η δολοφονία ήταν πρόφαση; Ας το δεχτούμε και ας κάνουμε όλοι μαζί ένα ταξίδι στον κόσμο του παραλογισμού της σύγχρονης ιστοριογραφίας. Το NSDAP λοιπόν περίμενε έξι χρόνια για μια πρόφαση προκειμένου να κάνει αυτό το πογκρόμ και να ξεκινήσει ουσιαστικά η διαδικασία για την "Τελική Λύση του Εβραϊκού Προβλήματος". Μία εβραϊκή ιστοσελίδα μας πληροφορεί ότι το 1941 και το 1942 υπήρξαν προτάσεις των Γερμανών, μέσω της Γκεστάπο, προς τους ηγέτες των Σιωνιστών προκειμένου να μεταφερθούν ασφαλείς οι Εβραίοι της Γερμανίας στην Ισπανία και ακολούθως όπου θέλουν εκτός της Παλαιστίνης δίνοντας το ποσό των 1000$ ανά οικογένεια. Οι Σιωνιστές αρνήθηκαν την πρόταση λέγοντας ότι μόνο η Παλαιστίνη θα μπορούσε να αποτελεί προορισμό. Βλέπουμε οπότε πως ακόμα και όταν ο πόλεμος κυλούσε νικηφόρα για το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς υπήρχαν προτάσεις για ειρηνική λύση στο θέμα του Εβραϊκού προβλήματος, προτάσεις που απορρίφθηκαν από τους Σιωνιστές. Αποτέλεσε όμως πρόφαση η δολοφονία του Γερμανού διπλωμάτη ή απλά την "σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει"; Το εξώφυλλο της Αγγλικής εφημερίδας Daily Express, στις 24 Μαρτίου 1933, μας δείχνει ότι άμα ήθελαν οι Γερμανοί είχαν μια ολόκληρη πολεμική πρόκληση από τους Εβραίους, από το 1933, δηλαδή 5 χρόνια πριν συμβεί το οτιδήποτε και την ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ που υπογράφηκε η πράξη εξουσιοδότησης έδινε την πλήρη εξουσία στο NSDAP. Πολύ σκοτάδι και ψέμα λοιπόν στα Ιστορικά βιβλία. Γνώμη του γράφοντος είναι ότι η δολοφονία του Γερμανού διπλωμάτη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για έναν Λαό που έβλεπε τους Εβραίους να ακμάζουν μέσα στην δυστυχία του για πολλά χρόνια. Όσον αφορά για την συνέχεια του, δηλαδή το "Ολοκαύτωμα" θα μου επιτρέψετε αντί να κάνω εκτενή αναφορά να παραπέμψω στα έργα του David Irwing και των υπολοίπων διωκόμενων για αδικήματα γνώμης από την αστική δημοκρατία. Θα παραπέμψω επίσης στην κοινή λογική που απαγορεύει τον θάνατο "6 εκατομμυρίων" από ένα πληθυσμό που προπολεμικά ήταν 6,5 εκατομμύρια την στιγμή που ο αριθμός των "επιζώντων" είναι τεράστιος (65 χρόνια μετά). Επίσης θα παραπέμψω στις αναφορές Λόχτερ που κανείς δεν μπόρεσε να καταρρίψει επιστημονικά.

Κριτικής επί της Ιστορίας

Πολλοί μέμφονται το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς επειδή φρόντισε να φέρει υπό την σκέπη του την Δικαιοσύνη στην υπόθεση της δημιουργίας των Λαϊκών Δικαστηρίων και τον παραγκωνισμό των δικαστηρίων της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Εγώ από την πλευρά μου θα κάνω ένα κάλεσμα στους αναγνώστες για σκέψη. Το μπολσεβίκικο καθεστώς επίσης είχε Λαϊκά Δικαστήρια και εν γένει είχε αλώσει την δικαιοσύνη. Το αστικοδημοκρατικό σημερινό καθεστώς, ακόμα και στην χώρα μας, έχει επίσης αλώσει την δικαιοσύνη με την πολιτική επέμβαση σε πολλές υποθέσεις και κυρίως στις προαγωγές και προσλήψεις των δικαστικών. Το κομμουνιστικό καθεστώς βέβαια έχει προ πολλού καταρρεύσει οπότε ας το αφήσουμε ήσυχο στον τάφο του, έτσι και αλλιώς τα γεγονότα με τις κακοδικίες είναι γνωστά ακόμα και από την Ελληνική Ιστορία του αντισυμμοριακού αγώνα που διεξήχθη μέχρι το 1949. Ας δούμε την αστική δικαιοσύνη παγκοσμίως... Ας δούμε τις περίφημες δίκες στην Αμερική, όπου η μαφία αθωωνόταν πανηγυρικά μονίμως. Ας θυμηθούμε στην Ελλάδα το πόσοι έχουν καταδικαστεί για τα οικονομικά σκάνδαλα των πολιτικών μας. Η πραγματικότητα δεν είναι ρόδινη για την αστική δικαιοσύνη, μάλιστα αν κάποιος δει το σύνολο των περιπτώσεων θα διαπιστώσει πως μάλλον επί Γ' Ράιχ γίνανε λιγότερες κακοδικίες. Στην σύγχρονη Ελληνική δημοκρατία με τα "άσυλα των αναρχικών", με την "ασυλία των πολιτικών", με τους φόρους που ο νομοθέτης χαρακτηρίζει ως "ανεπίδεκτους είσπραξης" (βλέπε Βοσκόπουλο) δεν θα έπρεπε βέβαια να ασκείται κριτική επί της δικαιοσύνης άλλων καθεστώτων. Προς απόδειξη τούτου παραθέτω τον επόμενο σύνδεσμο υπόθεση για την οποία ο παιδεραστής αφέθηκε ελεύθερος λόγω του πλημμεληματικού χαρακτήρα της κατηγορίας. Η αλήθεια είναι λοιπόν ότι η άλωση αυτή της δικαιοσύνης από το Γ' Ράιχ είναι κοινή πρακτική στην εγκαθίδρυση νέων καθεστώτων, ιδιαιτέρως δε αν αυτά τα καθεστώτα είναι επαναστατικά και ριζοσπαστικά. Σε αυτή την περίπτωση η άλωση αυτή γίνεται αναγκαία ειδάλλως θα παρακωλυθεί η δουλειά του καθεστώτος από την προηγούμενη άρχουσα τάξη που έλεγχε την δικαιοσύνη. Όσον αφορά την "Νύχτα των Κρυστάλλων" και το "Ολοκαύτωμα" θα παραπέμψω ευθέως στο πογκρόμ της δημοκρατίας των νεότουρκων του 55' και στις μεθόδους βασανισμού που εφαρμόζονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των αστικών δημοκρατιών, όπως αυτά περιγράφονται από τις κωδικές ονομασίες "Project Bluebird" και στο εγχειρίδιο βασανισμού "Kubark" και εφαρμόζονται στο Γκουαντάναμο και άλλα μέρη. Αυτές τις δύο περιπτώσεις που ανέφερα τις γνωρίζουν οι κυβερνώντες τον κόσμο σε αντίθεση με το "ολοκαύτωμα" που και δεν έγινε όπως περιγράφεται από τους επιζώντες και αν ίσχυαν επακριβώς όσα ψέμματα αυτοί λένε και πάλι δεν θα έφτανε σε αγριότητα τα στρατόπεδα των σοβιετικών και των αστικών δημοκρατιών.

Υποσημείωση: Επειδή η φίλη αυτή που έκανε την σχετική ερώτηση ειδικεύεται στο ναυτικό δίκαιο θα παραθέσω και έναν παραλογισμό περί ναυτικού δικαίου. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές στις αρχές του Σεπτεμβρίου 1939 οι Άγγλοι είχαν αρχίσει να οπλίζουν εμπορικά πλοία διεξάγοντας πόλεμο πριν την αρχή του πολέμου. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1939 ο Χίτλερ εκδίδει την Αρχηγική Διαταγή νούμερο 5 σύμφωνα με την οποία θα βυθίζονται όλα τα εχθρικά εμπορικά πλοία που πλέουν κοντά στις Βρετανικές νήσους χωρίς φώτα το βράδυ. Θα αφήσω την ίδια ως γνώστρια του αντικειμένου να σκεφτεί τι έγινε εκείνη την περίοδο. Εν τέλει ο πλοίαρχος Ντάινιτς καταδικάστηκε στην "δίκη" της Νυρεμβέργης λόγω της διεξαγωγής υποβρυχίου πολέμου. Φυσικά καταδίκες για το Ολοκαύτωμα της Δρέσδης, τις δύο πυρηνικές βόμβες εναντίον της Ιαπωνίας και τον βομβαρδισμό του Πειραιά δεν υπήρξαν. Για αυτούς τους εγκληματίες πολέμου υπήρξαν μόνο παράσημα.

Ιδεολογική Ανάλυση

Στον Εθνικοσοσιαλισμό υπάρχει μια αλλαγή της έννοιας του Δικαίου σε σχέση με τις αστικές δημοκρατίες, γεγονός που εξηγεί τις όποιες διαφορές εμφανίζονται στον τομέα της δικαιοσύνης. Εξηγείται δε με αυτόν τον τρόπο και η ανάγκη του καθεστώτος για άλωση και διάλυση της πρότερης αστικής δικαιοσύνης, αφού αυτή δεν σήμαινε τίποτα για το καθεστώς. Ως δίκαιο στην Εθνικοσοσιαλιστική κοινωνία παύει να είναι το δίκαιο του ισχυρότερου οικονομικά ή το δίκαιο του ατόμου, όπως το θέτουν εξευγενισμένα. Ως δίκαιο τίθεται το συμφέρον της Λαϊκής Κοινότητας και του Λαού. Υπό αυτό το πρίσμα μπορεί κάποιος να καταλάβει την έννοια που οι νόμοι περί ευγονικής θεωρούνταν δίκαιοι από το καθεστώς, αφού επιστημονικά αποδεδειγμένα έτσι προωθούταν το συμφέρον του Έθνους. Η ριζική αυτή αλλαγή στην έννοια του δικαίου μαζί με την χρόνια εγκαθίδρυση της εχθρικής, προς τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Λαό, ολιγαρχίας στα ανώτερα και ανώτατα κλιμάκια της δικαιοσύνης κάναν επιτακτική την ανάγκη άμεσης μεταρρύθμισης προκειμένου να μπορέσει το καθεστώς να εργαστεί προς την διάλυση αυτών των ολιγαρχικών κύκλων. Ποιος δικαστής που ήταν προσκείμενος στους μεγαλογαιοκτήμονες Γιούνγκερς θα άφηνε το καθεστώς να προχωρήσει στον αναδασμό της γης και την παραχώρηση της στους ακτήμονες αγρότες; Η ανάγκη λοιπόν για ταχύτατη σοσιαλιστική μεταρρύθμιση ανάγκασε το καθεστώς να αλώσει την δικαιοσύνη. Αυτό συνέβηκε λόγω του ότι το καθεστώς αναρριχήθηκε στην εξουσία μέσω εκλογών και δεν προηγήθηκε η επανάσταση, όπως στους μπολσεβίκους, που θα επικυρώσει με αίμα την ισχύ του καθεστώτος. Η πτώση μιας χρόνιας και πολυπλόκαμης ολιγαρχίας δεν είναι κάτι το εύκολο και έτσι απαιτήθηκαν ουσιαστικά αυτά που έγιναν. Οι μαρτυρίες από ξένους ανταποκριτές σχετικά με την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία αποτελούν την επιβεβαίωση της Νίκης του καθεστώτος, αφού εν τέλει αυτό που μαρτυρούσαν οι ανταποκριτές ήταν μια ακμάζουσα κοινωνία με χαρούμενο Λαό που για πρώτη φορά γευόταν πραγματικά τους καρπούς της εργασίας του χωρίς κανέναν Γιούνγκερ, "φον" ή Εβραίο τραπεζίτη να του απομυζά τον ιδρώτα, την ελπίδα και την αξιοπρέπεια.Όσον αφορά την κατάλυση της δημοκρατίας και την διάλυση των κοινοβουλευτικών κομμάτων που θα φέρει πολλά δάκρυα στους δημοκράτες που θυμούνται αυτή την περίοδο να ενθυμήσω ότι αναφερόταν ρητά στο άρθρο 25 της διακήρυξης του NSDAP, μίας διακήρυξης που τίμησε με την ψήφο του η πλειοψηφία του Γερμανικού Λαού.