Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Ναρκωτικά: Το αδύναμο σώμα δεν μάχεται, το αδύναμο μυαλό δεν σκέφτεται


Τα ναρκωτικά είναι ταυτοχρόνως μία από τις μεγαλύτερες πληγές που αντιμετωπίζει η Ελληνική Κοινωνία και μία από τις πιο κερδοφόρες βιομηχανίες παγκοσμίως. Τα συμπτώματα των ναρκωτικών και η εικόνα του ιστορικού κέντρου των Αθηνών, αλλά και των αδερφών μας, Ελλήνων, που έχουν καταλήξει τοξικομανείς, δεν μπορούν παρά να κάνουν προφανή την θέση για αμετάκλητο ΟΧΙ στα ναρκωτικά και να οδηγήσει κάποιον να ζητήσει την αυστηρότερη των ποινών για το κτήνος που εμπορεύεται τον θάνατο και καταστρέφει το υπόλοιπο της ζωής νέων ατόμων. Η εικόνα που θα αντικρίσει κανείς αν περιηγηθεί στα στενά πέριξ της πλατείας Ομονοίας είναι πραγματικά αποκαρδιωτική, αλλά ταυτοχρόνως ενδεικτική της καταστάσεως και δεικνύουσα τον τρόπο λύσης του προβλήματος. Εκεί θα δει κάποιος πολυάριθμους λαθρομετανάστες να πωλούν τα ναρκωτικά σε κάθε γωνία και πολυάριθμους τοξικομανείς είτε να εκπορνεύονται (οι γυναίκες), είτε να ζητιανεύουν (οι άντρες), είτε να ληστεύουν, είτε οτιδήποτε άλλο. Και όλα αυτά σε απόσταση αναπνοής από το Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας και το τμήμα του ΟΚΑΝΑ (Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών), γεγονός που δείχνει την πλήρη αποτυχία των όποιων νομοθετημάτων δοκίμασε έως τώρα το Ελληνικό κράτος για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

Το αδύναμο σώμα δεν πολεμά, το αδύναμο μυαλό δεν σκέφτεται λέει ένα παλιό, σχετικό, σύνθημα, το οποίο όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο επίκαιρο. Κοιτώντας ιστορικά το ζήτημα θα δούμε ότι όπου πραγματοποιήθηκε η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και του ΔΝΤ άνθησαν οι παραγκούπολεις και τα καρτέλ των ναρκωτικών, γεγονός λογικό αφού με αυτό τον τρόπο οι πολίτες αναζητούν διέξοδο από την μιζέρια που τους «κερνά» το κράτος, στον θάνατο που τους «κερνά» ο ναρκέμπορος της γειτονιάς τους. Συμπτωματικό ή όχι, οι αντιστάσεις του Λαού πέφτουν από την διαχεόμενη δυστυχία που σπέρνουν τα ναρκωτικά και η όποια αντίδραση στην νεοφιλελεύθερη μάστιγα αμβλύνεται με τον καιρό. Είναι συνεπώς καθήκον του συνειδητού Αγωνιστή, του συνειδητού Εθνικιστή να αγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις ενάντια στο τέρας των ναρκωτικών που σκοτώνει το ίδιο του το Αίμα και λεπταίνει τις γραμμές αντίστασης του Έθνους ενάντια στον προελαύνοντα εχθρό. Οτιδήποτε αμβλύνει τις αντιστάσεις του Λαού απέναντι στην γάγγραινα που καταπιέζει τον ίδιο και το Έθνος θα πρέπει να βγει άμεσα από την μέση.

Κοινή συνισταμένη της χρήσης όλων των ναρκωτικών ουσιών είναι η εξάρτηση και το στερητικό σύνδρομο. Επίσης κοινό σημείο της χρήσης τους οι παρενέργειες και η επικινδυνότητα που ποικίλουν από ναρκωτικό σε ναρκωτικό. Πάγια θέση του Εθνικισμού μας είναι ότι οι πάσης φύσεως εξαρτήσεις δεν έχουν θέση στην Κοινωνία μας, ασχέτως αν αυτές οι εξαρτήσεις λέγονται ναρκωτικές ουσίες ή καταναλωτισμός. Πιστεύουμε βαθύτατα στο ότι ο Ανώτερος Άνθρωπος, ο κατά Νίτσε Ζαρατούστρα, δεν διαθέτει καμμία αλυσίδα για να τον κρατά δέσμιο στο έδαφος, δεν έχει τίποτα που να τον κρατά από το να φτάσει το ανώτατο όριο της ανθρώπινης ύπαρξης, για το καλό του Έθνους και της Φυλής. Όπως, πολύ ορθά, το θέτει ο Νίκος Καζαντζάκης είναι το χρέος μας απέναντι στην ράτσα να παραδώσουμε στον γόνο μας την εντολή να μας ξεπεράσει, αφότου φυσικά και εμείς οι ίδιοι καθημερινά δίνουμε την εντολή στον ίδιο μας τον εαυτό να αυτοξεπεραστεί. Είναι προφανές, συνεπώς, ότι στην Ιδανική Ελληνική Πολιτεία που οραματιζόμαστε τα ναρκωτικά δεν έχουν καμμία απολύτως θέση. Αυτό, φυσικά, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την σημερινή, κατ’ όνομα Ελληνική, Δημοκρατία στην οποία ζούμε, όπου νομιμοποιήθηκαν, εμμέσως προς το παρόν, αμέσως στο μέλλον, η εμπορία και η χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Το Κοινωνικό Κράτος της Αλληλεγγύης του οποίου την δημιουργία κάποιοι την βλέπουν ως απώτερο σκοπό της ιδεοληψίας τους, είναι για εμάς κάτι το αυτονόητο. Η Αλληλεγγύη μας είναι αδιαπραγμάτευτη απέναντι στους ίδιους μας τους αδερφούς, τους μετέχοντες το ίδιο με εμάς Αίμα. Προφανώς σε κάθε Έλληνα αρμόζει βοήθεια και αλληλεγγύη αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά η πατρίδα μας. Το Κοινωνικό Κράτος είναι η διανομή δυνάμεων του Έθνους προς το εσωτερικό του, προκειμένου να άρει τις όποιες κοινωνικές άδικες δημιουργούνται, είτε από την κακή του λειτουργία, είτε από τις συγκυρίες της ίδιας της Ζωής. Ως εκ τούτου το Κοινωνικό Κράτος απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που βρίσκονται σε μια δύσκολη θέση, αδιάφορο αν αυτό είναι από υπαιτιότητα τους ή όχι. Είναι άρα σαφές ότι το Κοινωνικό Κράτος είναι μια προσωρινή ενσάρκωση του Εθνικού Κράτους για έκτακτες καταστάσεις, που περιορίζονται στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, όσο το Εθνικό Κράτος οδεύει προς την Ιδανική του κατάσταση, αφού με την εφαρμογή των πατροπαράδοτων Ελληνικών Κοινωνιστικών πολιτικών οι κοινωνικές ανισότητες αίρονται δια παντός και η ανύψωση των πολιτών του σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης, το προφυλάσσει από την δαπάνη δυνάμεων για εσωτερικούς σκοπούς και του επιτρέπει να αφιερώνει τις δυνάμεις αυτού και όλων των πολιτών του για την εύρυθμη λειτουργία του και την ενδυνάμωση του Έθνους.

Ο Έλληνας τοξικομανής είναι για μας ένας Αδερφός που χρειάζεται την βοήθεια μας, κυρίως μέσω της δημιουργίας ενός Κοινωνικού Κράτους που θέλει πραγματικά να τον βοηθήσει. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μιας και δια παντός ότι ο τοξικομανής είναι άρρωστος και όπως προείπαμε η υπαιτιότητα του ή όχι μας είναι παντελώς αδιάφορη. Και επειδή είναι άρρωστος η υγεία του δεν θα πρέπει να γίνεται προϊόν προς αγοραπωλησία ή διαπραγμάτευση. Αυτό δυστυχώς στην καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε δεν είναι καθόλου προφανές, άμα κάποιος δει το αναίσχυντο εμπόριο που εκτυλίσσεται γύρω από τα φάρμακα που αφορούν τον καρκίνο ή σκεφτεί το γιατί κάποιος τοξικομανής πρέπει να περιμένει χρόνια στις λίστες αναμονής προκειμένου να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα μεθαδόνης. Το κράτος και οι ισχυροί αυτού του κόσμου θέτουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, σε ένα ιδιότυπο και άτυπο χρηματιστήριο την Υγεία των Λαών, κάνοντας την προϊόν. Αυτά για να μην ρωτήσουμε το πως εντός της φυλακής γίνεται εμπόριο ναρκωτικών, πως καταφέρνουν τα ναρκωτικά να εισέρχονται σε ένα χώρο που, θεωρητικά τουλάχιστον, ελέγχει πλήρως η ΕΛ.ΑΣ. Είναι οπότε πρωταρχικής σημασίας για εμάς η παροχή πραγματικής και ουσιαστικής βοήθειας στον τοξικομανή, όχι τόσο για τον ίδιο τον τοξικομανή, αλλά ως βήμα για να μπορέσουμε να επιτύχουν την ολοσχερή εξάλειψη του φαινομένου των ναρκωτικών.

Σίγουρα στον δρόμο για την εξάλειψη των ναρκωτικών το πρώτο που θα πρέπει να δούμε είναι τα αίτια της ύπαρξης και της έξαρσης του φαινομένου. Η αιτία ύπαρξης ενός προϊόντος στην καπιταλιστική κοινωνία που διαβιούμε είναι πάντοτε η ζήτηση που αυτό έχει. Ακόμα και αν ένα προϊόν αρχικά δεν υπάρχει, η ζήτηση θα το κάνει να υπάρξει. Είναι οπότε επιτακτική η ανάγκη να δούμε τι προκαλεί την ζήτηση των ναρκωτικών και εξαλείφοντας την τελικώς θα επιφέρουμε και την εξαφάνιση τους. Άρα βασικός παράγων για την αντιμετώπιση του φαινομένου είναι η ψηλάφηση του δρόμου που οδηγεί στα ναρκωτικά. Μια γρήγορα ματιά στα στατιστικά στοιχεία δείχνει ότι τα ναρκωτικά είναι μια μάστιγα που χτυπά κυρίως νέους ανθρώπους με την μέση ηλικίας έναρξης της χρήσης ναρκωτικών να πέφτει συνεχώς. Συγκεκριμένα, η μέση ηλικία έναρξης της χρήσης της κύριας ουσίας μειώνεται από 19,25 έτη που ήταν το 1995 σε 18,5 έτη το 2002 (ΚΕ.Θ.Ε.Α. 2002), ενώ γενικώς οι χρήστες είναι κατά 60,5% ηλικίας 19-29 ετών, σύμφωνα με στοιχεία του ΕΚΤΕΠΝ (Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά).

Η ψυχολογία του εφήβου και του νέου, είναι οπότε το κλειδί για την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών, ώστε να μπορέσουμε να εξαλείψουμε την ζήτηση τους στην Κοινωνία. Εκεί θα δούμε τον έφηβο και τον νέο, ευάλωτους ακόμα και ασχημάτιστους, να ζητάνε την αποδοχή του κοινωνικού τους περίγυρου, ενός περίγυρου που συνεχώς αλλάζει, καθώς η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, κατ’ απαίτηση του διεθνούς σιωνισμού και των εγχώριων λακέδων του και σε πλήρη αντίθεση με την θέληση της Λαϊκής Κοινότητας των Ελλήνων πολιτών. Με την εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών ο περίγυρος στον οποίο διαβιεί και στον οποίο,συνεπώς, επιθυμεί να ενσωματωθεί ο νέος Έλληνας αλλάζει άρδην. Στο κέντρο των Αθηνών λαθρομετανάστες είναι η πλειοψηφία των ατόμων που διακινούν τον λευκό θάνατο και σύμφωνα με το αστυνομικό δελτίο η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων εισαγωγής ναρκωτικών στην χώρα μας απασχολεί και πάλι λαθρομετανάστες. Ταυτοχρόνως το σχολικό περιβάλλον των παιδιών μας επίσης κατακλύζεται από λαθρομετανάστες, αφού όσο πιο πολύ πλήττεται μια γειτονιά από την λαθρομετανάστευση και τις συνέπειες της, άλλο τόσο είναι και το ποσοστό των παιδιών λαθρομεταναστών που φοιτούν στα σχολεία της περιοχής. Όμως και ασχέτως των λαθρομεταναστών που είναι ένας σημαντικός παράγων στην εξάπλωση των ναρκωτικών, αφού λειτουργούν και ως εισαγωγείς και ως διακινητές, μπορούμε να καταλάβουμε πως η οποιαδήποτε αύξηση της χρήσεως των ναρκωτικών στις νεαρές ηλικίες δημιουργεί από μόνη της προδιάθεση για περαιτέρω αύξηση των στατιστικών, δίνοντας έτσι έναν χαρακτήρα γεωμετρικής προόδου στο ζήτημα της χρήσης των τοξικών και θανατηφόρων, αυτών, ουσιών.

Η απαξίωση των πατροπαράδοτων θεσμών της θρησκείας, της πατρίδας και της οικογένειας από τον αριστεροδεξιό νεοφιλελεύθερισμό και τις διάφορες παραφυάδες του έχουν προφανώς το μερίδιο της ευθύνης τους στην εξάπλωση του φαινομένου, χωρίς όμως η ευθύνη τους να είναι αποκλειστική. Η αγωγή των νέων που δεν βαπτίζεται στους συνεκτικούς δεσμούς της ίδιας μας της Κοινωνίας είναι μοιραίο να παράξουν νέους σε αναζήτηση για έννοιες και αντικείμενα που θα καλύψουν τις ελλείψεις αυτές. Στην αναζήτηση αυτή μοιραία ελλοχεύουν και παγίδες, όπως είναι τα ναρκωτικά, τα οποία προσφέρονται από τους ναρκέμπορους και την λοιπή σαπίλα, ως μία «διέξοδος» στα όποια προβλήματα αντιμετωπίζει ο νέος, είτε αυτά είναι πραγματικά, είτε ψευδεπίγραφα, όπως τα περισσότερα προβλήματα της εφηβείας. Το κενό αυτό που δημιουργείται στην εφηβική ψυχή από το απότομο ξερίζωμα των πατροπαράδοτων αξιών, καλούνται να καλύψουν οι σύγχρονες σειρήνες του δυτικού πολυπολιτισμού, μία εκ τω οποίων είναι και τα ναρκωτικά.

Η καταναλωτική κοινωνία, το χρήμα και ο γρήγορος ρυθμός ζωής του σύγχρονου μαζανθρώπου, αυτός ο καθαρά αντιφυσικός τρόπος ζωής, σε αυτό το επίσης αντιφυσικό περιβάλλον, έχουν σοβαρές επιπτώσεις επίσης στους νέους, οι οποίοι μην έχοντας απορροφηθεί στη χοάνη μαζοποίησης ακόμα, αναζητούν οποιαδήποτε διέξοδο τους προσφέρεται από τον ολετήρα του δυτικού πολιτισμού. Τα ναρκωτικά είναι μία από αυτές τις «διεξόδους» που δίδονται αφειδώς στον νέο, αφού ως γνωστόν τα σχολεία είναι χώρος διακίνησης τους, αλλά επίσης εμπεριέχονται και σε άλλες «διεξόδους», που προμοτάρονται από το σύστημα, όπως ο χουλιγκανισμός και ο αναρχισμός, χώροι που και στους δύο διακινούνται μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών, με την «αποδοχή στο κοινωνικό περιβάλλον» που περιγράψαμε νωρίτερα να ξαναμπαίνει στην συνάρτηση. Η γοητεία του επικίνδυνου στον έφηβο που θεωρεί τον εαυτό του άτρωτο, ο μιμητισμός, αλλά και μια άγνωστη σε αυτόν έννοια, το χρήμα, συντελούν στο να υπάρχει η μάστιγα των ναρκωτικών και να κατατρώγει την κοινωνία μας.

Το μεταπολιτευτικό έκτρωμα της νεοελληνικής δημοκρατίας έχει επιλέξει εδώ και πολύ καιρό τον δρόμο που θα ακολουθήσει στην πορεία του για «αντιμετώπιση» του φαινομένου των ναρκωτικών.Με ολοένα ελαστικότερες πολιτικές και διαχωρισμό των ναρκωτικών σε «σκληρά» και «μαλακά», θεωρούν οι πολιτικάντηδες μας ότι θα καταφέρουν να επιφέρουν πλήγμα στα ναρκοκαρτέλ που χρησιμοποιούν τους λαθρομετανάστες ως εισαγωγείς και διακινητές των ναρκωτικών εντός της Ελληνικής επικράτειας. Προσφάτως μάλιστα η προμήθεια και η κατοχή ναρκωτικών για προσωπική χρήση προτάθηκε να γίνει μη άδικη πράξη, με άμεσο συνεπαγόμενο την ουσιαστική νομιμοποίηση των ναρκωτικών, με μόνη προϋπόθεση τα βαποράκια να κουβαλάνε πάνω τους, ανά πάσα στιγμή, μόνο ποσότητες που μπορούν να θεωρούν ως «πρέπουσες» για προσωπική χρήση, δηλαδή η μόνη δυσκολία που θα τους επιφέρει το αντίστοιχο νομοσχέδιο είναι ότι θα πρέπει να κάνουν περισσότερες διαδρομές, με αντάλλαγμα την πλήρη νομιμότητα του «επαγγέλματος» τους. Συντόμως θα έχουν, άραγε, και δελτίο παροχής υπηρεσιών; Μια γρήγορα ματιά στις γειτονιές του πολύπαθου κέντρου των Αθηνών και συγκεκριμένα στους δρόμους του ναρκεμπορίου και τις πέριξ πλατείες αρκεί για να δείξει το προφανές. Ότι δηλαδή όσο ελαστικότεροι γίνονται οι νόμοι σχετικά με τα ναρκωτικά τόσο οι δρόμοι γεμίζουν με δυστυχία και θάνατο.

Οι δε στατιστικές σχετικά με το ζήτημα δείχνουν την ίδια ακριβώς εικόνα. Συγκεκριμένα η χρήση κάνναβης σε δείγμα 15χρονών μαθητών διπλασιάστηκε, σχεδόν, εντός τεσσάρων ετών, από το 2006 έως το 2010, ενώ και η χρήση άλλων ναρκωτικών αυξήθηκε, ως απάντηση σε αυτούς που νομίζουν ότι η νομιμοποίηση των «μαλακών» ναρκωτικών, θα φέρει πλήγμα στα «σκληρά» ναρκωτικά. Ενδεικτικό επίσης είναι ότι οι χώρες με ελαστικότερες, από εμάς, νομοθεσίες έχουν υψηλότερα στατιστικά χρήσης για όλα τα ναρκωτικά, γεγονός που δείχνει καθαρά ότι η νομιμοποίηση ΔΕΝ είναι η λύση, αλλά η πορεία προς τον όλεθρο. Αυτά όσον αφορά τους εφήβους 15 χρονών, γεγονός που καθιστά τις παρούσες στατιστικές έρευνες τουλάχιστον ανατριχιαστικές. Όσον αφορά χρήστες μεγαλύτερης ηλικίας, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο πόρισμα του ΕΚΤΕΠΝ για το 2011 δεν έχει διενεργηθεί καμμία στατιστική έρευνα από το 2002, χρονιά που μάλλον το ζήτημα ξέφυγε κάθε δυνατότητας ελέγχου, χάριν της ελαστικότητας και του φιλελευθερισμού.

Ένα από τα κύρια επιχειρήματα των «προοδευτικών» για τις θέσεις που λαμβάνουν το σύνολο των κομμάτων του κοινοβουλευτικού τόξου, δηλαδή άπαντες πλην της Χρυσής Αυγής, είναι ότι υπάρχουν «μαλακά» και «σκληρά» ναρκωτικά, και ότι νομιμοποιώντας τα πρώτα θα μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε τα δεύτερα. Στηριζόμενοι σε έρευνα μη κερδοσκοπικού οργανισμού, αποτελούμενου από πρώην χρήστες ναρκωτικών, βλέπουμε ότι από το σύνολο των χρηστών που είναι εθισμένοι στα λεγόμενα «σκληρά» ναρκωτικά, το 90-95% άρχισε την χρήση αυτών των ναρκωτικών ως επόμενο και φυσικό βήμα της χρήσης των λεγόμενων «ελαφριών» ναρκωτικών, δηλαδή κάνναβης ή μαριχουάνας. Χαρακτηριστικό δε είναι ότι βασική θέση του σχετικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού είναι ότι τα «μαλακά» είναι το μονοπάτι που οδηγεί στα σκληρά. Αυτό για εμάς είναι αναμφισβήτητο, ασχέτως αν υπάρχει ποσοστό χρηστών που δεν περνά ποτέ στα «σκληρά» ναρκωτικά. Οι εξαιρέσεις, άλλωστε, ενός κανόνα υπάρχουν για την επιβεβαίωση του.Γεγονός, όμως, είναι ότι σχεδόν κανείς χρήστης δεν πέρασε απευθείας στα λεγόμενα «σκληρά» ναρκωτικά, οπότε λογικό είναι η απουσία του πρώτου «σκαλιού», να θέτει σε αμφισβήτηση ολόκληρη την «σκάλα» του θανάτου.

Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν από μόνα τους τα «μαλακά» ναρκωτικά πιθανότητα να εθίσουν τον χρήστη; Υπάρχουν σε αυτά βλαπτικές συνέπειες για το μυαλό ή το σώμα του χρήστη; Οι γιατροί, όπως και το σύνολο της κοινωνίας, είναι κατηγορηματικοί πάνω σε αυτό λέγοντας και για τα δύο ναι, ενώ όπως παραδέχεται η «Ελευθεροτυπία» σε άρθρο της στις 06/01/2008 οι «προοδευτικοί» έχουν άλλη άποψη «μάλλον για λόγους ευθυγράμμισης με τον αριστερό φιλελευθερισμό», κοινώς έχουν άλλη άποψη γιατί τα κόμματα της αριστεράς τους λένε να έχουν άλλη άποψη. Από την άλλη οι ιατρικές μελέτες βεβαιώνουν ότι το χασίς και η μαριχουάνα προκαλούν εθισμό και επηρεάζουν βραχυπρόθεσμα το μυαλό και μακροπρόθεσμα και το σώμα. Συγκεκριμένα έχουν τις ίδιες σωματικές επιπτώσεις με το τσιγάρο, ενώ προκαλούν ταχυκαρδία, υπνηλία, διαφοροποιημένη αντίληψη χρόνου, άρση αναστολών, ψυχοκινητικά προβλήματα, ακόμα και σε μικρές δόσεις. Αυτό που βεβαίως έχουμε δει όλοι είναι αυτό που οι αριστεροί και οι φιλελεύθεροι αρνούνται να δουν, για λόγους «ευθυγράμμισης», δηλαδή έχουμε δει την μαστούρα και την κατάσταση στην οποία οδηγούν τον άνθρωπο το λεγόμενα «μαλακά» ναρκωτικά. Έτσι μπορούμε ανέτως να φτάσουμε στο ορθό συμπέρασμα, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα «μαλακά» και «σκληρά» ναρκωτικά, όπως στην Ιδανική Κοινωνία δεν υπάρχουν ναρκωτικά και εξαρτήσεις.

Τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας τοξικομανής, όταν και άμα θελήσει να απεξαρτηθεί, είναι πρώτον η γραφειοκρατία που καθιστά απαγορευτικά τα προγράμματα απεξάρτησης, δεύτερον η παρουσία των ναρκωκυκλωμάτων που δεν τον αφήνουν να απεξαρτηθεί και τρίτον το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της απεξάρτησης του, εξακολουθεί να είναι αποκλεισμένος από τον κοινωνικό ιστό. Η σημερινή φιλελεύθερη κοινωνία, σκανδαλωδώς και εγείροντας πλήθος ερωτημάτων, αφήνει το ερώτημα της απεξάρτησης του τοξικομανή στα ίδια του τα χέρια, ενώ είναι σαφές και προφανές ότι αυτός δεν έχει την δυνατότητα λήψεως αποφάσεων, δεν έχει σώας τας φρένας. Ακόμα και όταν αυτός αποφασίσει οικειοθελώς να απεμπλακεί από την παγίδα του θανάτου, έρχονται νέα πρωτόγνωρα προβλήματα προς αντιμετώπιση, αφού η λίστα αναμονής για ένταξη στα προγράμματα απεξάρτησης είναι εξαιρετικά μεγάλη, με αποτέλεσμα μεγάλο ποσοστό των τοξικομανών να καταλήγουν στο νεκροταφείο, πριν ενταχθούν στα προγράμματα μεθαδόνης. Ακόμα, όμως, και αν ενταχθούν, τα κυκλώματα των ναρκωτικών, με τους λαθρομετανάστες να πρωταγωνιστούν, περιτριγυρίζουν τα κέντρα απεξάρτησης ανενόχλητα, προσπαθώντας να πάρουν πίσω τους «πελάτες» τους με κάθε αθέμιτο τρόπο. Οι δε τοξικομανείς αφήνονται στην τύχη τους από την κοινωνία και την πολιτεία στερούμενοι το πιο ισχυρό εργαλείο στον αγώνα τους για απεξάρτηση, που είναι η απασχόληση, η εργασία με σκοπό μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Απαιτείται, συνεπώς, η σύσταση ενός οργανισμού, ο οποίος θα κληθεί να καταγράψει άμεσα, εντός ενός όσο το δυνατόν μικροτέρου χρονικού διαστήματος, τους τοξικομανείς, να τους κατηγοριοποιήσει ανάλογα με την τοξική ουσία εξαρτήσεως τους και να τους αποδώσει κάρτες τοξικομανών, οι οποίες δεν θα υπάρχει δυνατότητα να πλαστογραφηθούν. Η λειτουργία του παραπάνω οργανισμού θα απαιτήσει την βοήθεια της αστυνομίας, ώστε ακόμα και όσοι τοξικομανείς δεν έχουν επιλέξει τον δρόμο της απεξάρτησης να το πράξουν έστω και με το ζόρι. Δεν μπορεί να υπάρξει επιλογή και «δημοκρατική αυτοδιάθεση» σε θέματα που αφορούν την υγεία και την ευημερία του Έθνους. Η αστυνομία θα αναλάβει την εύρεση των τοξικομανών και την απόδοση τους στον συγκεκριμένο οργανισμό προς καταγραφή και άμεση προώθηση στα προγράμματα απεξάρτησης. Ο οργανισμός θα φροντίζει να γίνεται σαφές στον κάθε τοξικομανή ότι μπορεί να καταγραφεί μόνο μία φορά και να τον ενημερώνει για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει και ποιο είναι το βέβαιο μέλλον του αν παραμείνει εντός των ναρκωτικών, κάνοντας του σαφές ότι το Έθνος του δίνει την ευκαιρία να γλιτώσει τον βέβαιο θάνατο. Σε περίπτωση που ο, προς καταγραφή, τοξικομανής είναι υπόλογος για εγκλήματα δεν θα απαλλάσσεται, αλλά θα εκτίει την ποινή του σε κλινικές απεξαρτήσεως. Γίνεται σαφές, όμως, πως η αστυνομία θα διενεργεί ελέγχους και θα προωθεί άτομα στον εν λόγω οργανισμό όχι μόνο όταν ερευνάται έγκλημα, αλλά σε κάθε περίπτωση.

Η ιατρική την σήμερον ημέρα έχει παράξει υποκατάστατα των οπιοειδών, τα οποία μπορούν να έχουν πολύ μεγάλη επιτυχία στον αγώνα των τοξικομανών προς απεξάρτηση. Η χρήση υποκατάστατων απαλείφει σταδιακά την εξάρτηση στα ναρκωτικά και η χρήση τους δεν έχει τις θανατηφόρες παρενέργειες των ναρκωτικών. Δύο από αυτά είναι η μεθαδόνη και η βουπρενορφίνη, που βοηθούν στην απεξάρτηση από τα οπιοειδή και σωματικά και ψυχολογικά. Και τα δύο υποκατάστατα σβήνουν το στερητικό σύνδρομο των ναρκωτικών χωρίς να παράγουν την γνωστή «μαστούρα» και επαναφέρουν, σταδιακά, στο φυσιολογικό κάποιες από τις σωματικές λειτουργίες του τοξικομανούς.  Αμφότερα, βεβαίως, αποτελούν ισχυρά και επικίνδυνα φάρμακα των οποίων η χρήση απαιτεί την παρουσία και εντολή ιατρού. Σημειώνεται δε ότι η Ελλάδα έχει την δυνατότητα και τις υποδομές για την παραγωγή μεθαδόνης, με αποτέλεσμα το κόστος της να είναι σχετικώς χαμηλό. Από την άλλη η βουπρενορφίνη εμφανίζει συγκεκριμένα πλεονεκτήματα και περιορισμούς σε σχέση με την μεθαδόνη, γεγονός που κάνει την επιλογή του τι τελικά θα χρησιμοποιείται να είναι μια επιλογή που μπορεί να την κάνει ιατρός σε συνεργασία με οικονομολόγο, σε ένα εθνικό κράτος και πλαίσιο, φυσικά.

Οι κλινικές και τα νοσοκομεία θα αναλάβουν την αποκλειστική διάθεση της μεθαδόνης ή της βουπρενορφίνης, και η κατανάλωση τους θα γίνεται μόνο εντός του χώρου του νοσοκομείου, αποκλειστικά και μόνο από όσους έχουν καταγραφεί ως τοξικομανείς και διαθέτουν την ανάλογη κάρτα τοξικομανούς. Με αυτό τον τρόπο θα διασφαλιστεί το γεγονός ότι, σε θεωρητικό επίπεδο, δεν θα πρέπει να κυκλοφορούν εκτός του χώρου των νοσοκομείων κανενός είδους ναρκωτικά. Έτσι η αστυνομία θα μπορεί να θεωρεί ως παράνομη πράξη την οποιαδήποτε ποσότητα ναρκωτικών βρίσκει και να την αντιμετωπίζει ως εμπόριο ναρκωτικών. Αυτό φυσικά εξαιρεί τα ηρεμιστικά χάπια, τα οποία θα χορηγούνται υπό αυστηρό έλεγχο και εποπτεία του κράτους, μόνο από τα φαρμακεία και τα νοσοκομεία, μετά από συνταγή γιατρού. Η εκμηδένιση της πιθανότητας δημιουργίας κυκλωμάτων που θα εμπορεύονται αυτά τα χάπια και τις ουσίες για λόγους μη ιατρικούς θα εξασφαλίζεται από τις εξοντωτικές ποινές που θα επιβάλλονται στα μέλη αυτών των κυκλωμάτων, τα οποία θα αντιμετωπίζονται ως έμποροι ναρκωτικών, ενώ έως τώρα τα εγκλήματα τους λογίζονταν ως αυστηρώς οικονομικά εγκλήματα.

Παράλληλα, φυσικά, θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα για την απασχόληση των τοξικομανών, αφού όπως είναι προφανές η εργασία είναι πανάκεια για όλες τις εξαρτήσεις και τα ψυχολογικά προβλήματα. Άλλωστε ποια καλύτερη επιλογή για να «ξεχαστεί» κάποιος από το να εργαστεί; Με δεδομένο το γεγονός ότι η πλειονότητα των χρηστών είναι νέοι άνθρωποι ηλικίας 19-29 ετών, θα χρειαστεί ένα πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης, προγράμματα εκμάθησης τεχνών και κίνητρα στην κοινωνία προκειμένου να παράσχει εργασία και, συνεπώς, αξιοπρεπής διαβίωση σε τοξικομανείς που θα έχουν κριθεί ως άξιοι της εμπιστοσύνης για επανεισδοχή στην κοινωνία, από τους θεράποντες ιατρούς και λοιπούς ειδικούς. Λόγω του ότι οι τοξικομανείς έχουν συνήθως στον προηγούμενο κοινωνικό περίγυρο τους, είτε τους λόγους που τους οδήγησαν στην χρήση ουσιών, είτε και μέλη των εγκληματικών κυκλωμάτων εμπορίας ναρκωτικών που ανταγωνίζονται, όσο υπάρχουν, τα προγράμματα απεξάρτησης, προσπαθώντας να πάρουν τους τοξικομανείς υπό απεξάρτηση πίσω, θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα από τους θεσμούς στους οποίους στηρίζεται το πρόγραμμα απεξάρτησης, προκειμένου ο πρώην τοξικομανής να μπορεί να αλλάξει περιβάλλον.

Το απόστημα των ναρκωτικών εντοπίζεται και σε περιοχές που υπό τις παρούσες συνθήκες η αστυνομία δεν επεμβαίνει, είτε λόγω αδυναμίας της να ελέγξει την κατάσταση, είτε λόγω «άνωθεν» εντολών, είτε λόγω συμμετοχής στα κυκλώματα του νακρεμπορίου. Η κάθαρση της αστυνομίας, αλλά και των υπόλοιπων εφαπτόμενων στο ζήτημα θεσμών και επαγγελμάτων, είναι πρωταρχικής ανάγκης για την επιτυχία του εγχειρήματος. Μία κάθαρση που πραγματικά πρέπει να γίνει δια μέσω «φωτιάς και ατσαλιού», με κάθε κόστος, γιατί αλλιώς πολλούς από τους σκοπούς του Λαϊκού Εθνικού Κράτους, στο οποίο αποσκοπούμε, θα σαμποτάρονται εκ των έσω από τους παρίες της κοινωνίας που θα έχουν διεισδύσει στα ενδότερα του κράτους, πράττοντας το διαλυτικό τους έργο. Με αυτά πραγματοποιημένα τα κάστρα του ναρκεμπορίου θα πρέπει να σπάσουν, ακόμα και με την χρήση όπλων. Καταυλισμοί Ρομά, υποβαθμισμένες γειτονιές, γκέτο λαθρομεταναστών και άλλα θα πρέπει να γίνουν ζώνες ελεύθερες από ναρκωτικά, ακόμα και αν χρειαστεί η συνδρομή του στρατού για να επιτευχθεί αυτό.

Όσον αφορά τους εμπόρους ναρκωτικών η θέση μας είναι μία και αδιαπραγμάτευτη: Θάνατος στους εμπόρους ναρκωτικών! Η θέση αυτή μπορεί να φαντάζει «ακραία» στον μέσο αστό, όμως η αλήθεια είναι ότι η Κοινωνία δεν έχει να διαπραγματευτεί τίποτα με ανθρώπους που, ομολογουμένως, έχουν εκπέσει της ανθρώπινης φύσεως. Ένας τόσο στυγερός εγκληματίας δεν γίνεται να αναμορφωθεί. Έχει πάψει να είναι άνθρωπος την στιγμή που μπόρεσε να εμπορευθεί τον θάνατο. Από την στιγμή που είδε κέρδος μέσα από την δυστυχία της Ελληνικής Νεολαίας και συνεπώς ολόκληρου του Ελληνικού Έθνους. Ένας τέτοιος «άνθρωπος» δεν μπορεί να λογίζεται τίποτα άλλο παρά προδότης του Έθνους και του Λαού. Και στην δική μας Κοινωνία κανείς δεν πρόκειται να εξαναγκάσει τον Έλληνα πολίτη να θρέφει δια βίου ένα τέτοιο απόβρασμα, ούτε να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτός ο «άνθρωπος» να ξαναβρεθεί ελεύθερος, ώστε να ξαναεγκληματίσει. Ζήτω Η Νίκη!


πηγή: xagr.net

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Ο Λαϊκός Εθνικισμός ως Βιοθεωρία



Η Ιδεολογία μας αποτελείται από μερικά πολύ βασικά συστατικά, που όμως της επιτρέπουν να επεκταθεί σε όλους τους τομείς του ζειν και να επεκτείνει τον εαυτό της στο επίπεδο της Βιοθεωρίας, της Κοσμοθεάσεως. Μακριά από ρηχούς «πατριωτισμούς» και θολούς ορισμούς του Εθνικισμού, ορθώνεται ο δικός μας Λαϊκός Εθνικισμός, σαφής, καθαρός, φωτίζοντας τον ανηφορικό δρόμο που έχουμε να ανέβουμε με δύο μόνο λέξεις: Αίμα και Τιμή. Δύο φάροι φωτός, οι οποίοι επάγουν και συνεπάγουν, μια ολόκληρη Στάση Ζωής, τον Μοναδικό δρόμο Ανάστασης και Ανάτασης του Έθνους από τον διεθνιστικό φιλελευθερομαρξιστικό νεοκομμουνιστικό βούρκο που έχει βυθιστεί εδώ και χρόνια. Έναν βούρκο αδιαφορίας και ατομικισμού που είναι η πηγή όλων των δεινών μας, που είναι η δυστυχία μας.
Για χρόνια ο ουροβόρος όφις μας έθετε στον κλοιό αλλοτρίωσης του καταναλωτισμού, στην παγίδα – κέντρο του χιλιόχρονου σχεδίου, και τώρα ο κλοιός σφίγγει τόσο που ακόμα και ο πιο αδαής μπορεί να τον δει, ασχέτως αν δεν μπορεί να τον ονομάσει ορθά. Ο Ανατέλων Ήλιος της Ιδεολογίας και το Σπαθί που τον φέρει είναι η λύση του γόρδιου, αυτού, δεσμού που κρατά υποδουλωμένο το Έθνος. Ο Ήλιος αυτός θα πρέπει να σκορπίσει το Φως του σε ολόκληρη την Κοινωνία και να κατασκορπίσει το Σκότος της μετριολατρείας, της κακομοιριάς και της κουτοπονηριάς που έχει απλωθεί ως γάγγραινα πάνω στο Έθνος.
Αίμα, η πρώτη συνισταμένη της Ιδεολογίας μας και η Ηρωολατρεία πυρήνας του Θρησκευτικού τύπου, Ιδεαλισμού της Βιοθεωρίας μας. «Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.» . Το ανώτερο σημείο, το πραγματικά Θεϊκό σημείο της Φυλής μας είναι οι Ήρωες της και οι Σοφοί της. Οι Άνθρωποι που ζουν ενάντια στην φθορά του Χρόνου, οι πραγματικά Αιώνιοι Άνδρες και Γυναίκες, που μετέχουν στο Αίμα μας. Απόρροια αυτού η ανάγκη για διαρκή και ατέρμονη Αυτοβελτίωση με σκοπό το αδύνατο, την ίδια την Θέωση, γιατί δεν έχει τόση αξία το να είναι κάποιος Έλληνας, όσο το να φτάσει τον Έλληνα, το να προσπαθεί να φτάσει το Ιδανικό που πρεσβεύει ο Ελληνισμός. Ηρωολατρεία βιωμένη μέσα στην Ψυχή και όχι σαν ένα σάπιο προγονόπληκτο κουφάρι μικροαστικού και ψευδεπίγραφου «πατριωτισμού». Ήρωες και Σοφοί που λειτουργούν ως πρότυπα, ως φάροι που προσελκύουν την Νεολαία σε νέα ύψη και όχι ως κενοτάφια νεκρά και ανενεργά. Όχι ανενεργά, πόσο μάλλον ψευδεπίγραφα με προσκυνημένους να τιμούν Ήρωες και συνεργάτες των δυναστών μας να επικαλούνται «πατριωτισμούς» και «εθνικισμούς».
“Όλα έμεναν άκαρπα χωρίς τον Ήρωα. Χρειάσθηκε ο θάνατος ενός παλικαριού για να δώσει πνοή στις πρώτες εκείνες ενέργειες και σ’ όλα τα σχέδια. Τα λόγια των Ελλήνων έμεναν λόγια ώσπου να έλθει ο θάνατος να τα ζωντανέψει. Ο Θάνατος δεν είναι λόγια, είναι αλήθεια. Ο Θάνατος είναι ζωή.”
Ίων Δραγούμης – “Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα”
Δια μέσου του Αίματος και την Ηρωολατρείας διαφαίνεται ως μοναδική πολιτική επιλογή και η Λαϊκή έκφραση του Εθνικισμού μας, γιατί χωρίς αυτήν θα ήταν ψεύτικος και αυτός ο ίδιος. Γιατί δεν νοείται Εθνικιστής που δεν αγαπά πρωτίστως τον Λαό του και δεν νοείται αγάπη για αυτόν τον Λαό αν κάποιος δεν έχει κατά νου αυτό που πρώτος ο Λυκούργος μας έδειξε ώστε το Έθνος να ζήσει πραγματικά αδελφωμένο και αγαπημένο, ενωμένο σαν μία γροθιά ενάντια στον οποιονδήποτε το επιβουλεύεται, είτε εκ των έσω, είτε απ’ έξω. Η άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και η κατακρήμνιση της ιεραρχίας του χρήματος, με μια ταυτόχρονη εγκαθίδρυση της ιεραρχίας της αρετής, έχει από αρχαιοτάτων χρόνων δείξει την αξία της στην εγκαθίδρυση της Λακωνικής Κυριαρχίας που παρέμεινε επί 600 χρόνια αήττητη στα πεδία των μαχών και ατάραχη στο εσωτερικό της. Διαβάζουμε,σχετικά στον Πλούταρχο:
“Δεύτερο έργο του Λυκούργου, και το πιο τολμηρό απ’ όλα, είναι ο αναδασμός της γης. Υπήρχε τότε φοβερή ανισότητα και έρχονταν στην πόλη πολλοί ακτήμονες και άποροι επειδή τα πλούτη είχαν συσσωρευτή σε ελάχιστους. Γι’ αυτό, πολεμώντας την αναισχυντία και το φθόνο και το έγκλημα και την τρυφηλότητα και τα δύο άλλα νοσήματα της πολιτείας, που είναι παλαιότερα και σοβαρότερα, τον πλούτο και τη φτώχεια, έπεισε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες να τα βάλουν όλα στη μέση για να γίνη αναδασμός και να ζουν μεταξύ τους όλοι ίσοι και με ίση περιουσία, επιδιώκοντας να πρωτεύουν στην αρετή, σαν να μην υπήρχε καμιά άλλη ανάμεσά τους διαφορά και ανισότητα παρά αυτή που την ορίζει η καταδίκη του κακού και ο έπαινος του καλού πολίτη. Και κάνοντας πράξη το έργο του μοίρασε την άλλη λακωνική γη σε τριάντα χιλιάδες κλήρους για τους περιοίκους κι αυτήν που αποτελούσε την Σπάρτη σε εννιά χιλιάδες (γιατί τόσοι έγιναν οι κλήροι των Σπαρτιατών).»
«λένε πως όταν κάποτε αυτός, ύστερα από πολύ χρόνο, γύριζε από ένα ταξίδι και είδε να έχουν πριν λίγο θερίσει στους αγρούς, καμαρώνοντας τους σωρούς, ίσους τον ένα δίπλα στον άλλο, χαμογέλασε και είπε σ’ αυτούς που ήταν μαζί του, πως η Λακωνική ολόκληρη μοιάζει με χώρα που ανήκει σε αδέλφια, που μόλις έκαναν τη μοιρασιά».
Στο βιβλίο του καθηγητή Κ. Κολλιόπουλου, «Η υψηλή στρατηγική της Αρχαίας Σπάρτης» αναφέρεται το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνει η Ιδεολογία, χτίζοντας επί του έργου του Λυκούργου που οδήγησε σε μια Κοινωνία, όπως η Σπαρτιατική. Εκεί ο καθηγητής λέει για το πρόβλημα που δημιουργήθηκε καθώς ο κάθε Όμοιος έπρεπε να συνεισφέρει στο κοινό τραπέζι από το κτήμα του, γεγονός που μετά από πολλά χρόνια δημιούργησε πρόβλημα, αφού όταν ένας Όμοιος έκανε δύο παιδιά, το κτήμα γινόταν μισό με αποτέλεσμα ο χρόνος να αναγκάσει ολόκληρες οικογένειες να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν. Αυτό βέβαια το πρόβλημα που φάνηκε μετά από 500 χρόνια κοινού βίου δεν θα πρέπει να μας οδηγήσει στο να αναζητούμε λύση σε φιλελευθερομαρξιστικά ιδεολογήματα που χρειάστηκαν όση τρομοκρατία μπορούσαν να παράγουν προκειμένου να αντέξουν το πολύ 50 χρόνια. Η παρακαταθήκη του Λυκούργου και άλλων νομοθετών και ηγετών που γκρέμισαν την κυριαρχία του χρήματος και έθεσαν το πολίτευμα τους, όσο πιο κοντά στην αριστοκρατία του Πλάτωνα γινόταν, μας θέτει ως μονόδρομο τον ανηφορικό δρόμο του πραγματικού Σοσιαλισμού,αυτού που βρίσκεται μακριά από μαρξιστικές και λενινιστικές σοφιστίες και δίπλα στην Φυλή και το Έθνος. Εξού και ο δικός μας Αντικαπιταλισμός που δεν είναι μονεταριστικός και ωφελιμιστικός όπως ο μαρξιστικός, που εν τέλει καταλήγει να είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με τον καπιταλισμό. Αυτά τα παραπάνω βεβαίως μας οδηγούν και μακριά από τα κακόμοιρα ψευδοδόγματα «της μικράς και έντιμου Ελλάδας» και μας δείχνουν καθαρά το πεπρωμένο της Ελλάδας που, είτε θα είναι Μεγάλη, είτε δεν θα είναι καθόλου.
Άμεσο και προφανές συνεπαγόμενο της Ηρωολατρείας και γενικότερα της Προγονολατρείας των Αρίστων (γιατί ακόμα και τους προγόνους μας του διαλέγουμε, αφού πρόγονος μας ο Λεωνίδας, αλλά πρόγονος μας δυστυχώς και ο Εφιάλτης), είναι ο δύσβατος δρόμος της Αυτοβελτίωσης, που προϋποθέτει το πιο δύσκολο πράγμα σε έναν άνθρωπο, δηλαδή την ειλικρινή παραδοχή και αντιμετώπιση των ανεπαρκειών του. Δεν χωρούν ανάμεσα μας, στο Έθνος που ονειρευόμαστε, τα συμπτώματα και οι αιτίες της σύγχρονης παρακμής, τα οποία πρέπει άμεσα να αντικατασταθούν με τις αντίστοιχες Αρετές του Ελληνισμού. Η σαπίλα και η παρακμή που επεκτάθηκε στην Ελληνική Κοινωνία επωάστηκε μέσα στον ίδιο τον Ελληνικό Λαό, αλλιώς δεν θα μπορούσε να ριζώσει, όπως ρίζωσε βαθιά αυτή που μας καταπιέζει. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι οι πολιτικοί και οι ανθελληνικές «λέσχες» είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, οφείλουμε να ομολογήσουμε, ότι αυτός ο Λαός έχει, έστω, την ελάχιστη ευθύνη ότι δεν μπόρεσε να αντισταθεί σε κανένα από τα σχέδια τους. Ακόμα, λοιπόν, και αν αποδώσουμε αυτή την ελάχιστη ευθύνη του αστισμού θα πρέπει να αναγνωρίσουμε μέσα σε αυτήν έναν Λαό που δέχτηκε τα κελεύσματα των σειρήνων με χαρά και αμετροέπεια, χαρακτηριστικά που θα πρέπει να ξεριζωθούν. Όμως επειδή, για να λέμε και την Αλήθεια, δεν είναι μόνο αυτή η ευθύνη του Ελληνικού Λαού, θα πρέπει να δούμε ότι το καταναλωτικό όργιο στο οποίο τον βούτηξε η μεταπολίτευση με την σωρεία δανείων που έπαιρνε από τους διεθνείς τοκογλύφους, είχε και άλλες συνέπειες όπως το γεγονός ότι όλες οι σχέσεις και οι θεσμοί αλλοιώθηκαν και διαστρεβλώθηκαν μέσα από αυτό, με την συνένοχη σιωπή του Λαού.

Η έννοια της Τιμής και συνεπαγωγικά της Αξιοπρέπειας μας δείχνει τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε προκειμένου να καταφέρουμε να πραγματώσουμε όλα τα παραπάνω. Είναι πρωτίστως ζήτημα Τιμής και Αξιοπρέπειας, θέμα Καθήκοντος, να ξεσηκωθούμε και να αντιδράσουμε, να επαναστατήσουμε, Ενεργά και όχι σπασμωδικά απέναντι σε ένα σύστημα που μας οδηγεί στην καταστροφή. Μια επανάσταση που θα πρέπει να συμπεριλάβει όλους τους τομείς της ζωής μας, ακόμα και της προσωπικής, αφού η γάγγραινα πρέπει να κοπεί ολόκληρη, ώστε να μην μπορέσει να εμφανιστεί και πάλι. Οποιαδήποτε προσπάθεια για επιδιόρθωση της είναι μάταιη, αφού πρόκειται ουσιαστικά για την επέκταση μιας νέκρωσης. Είναι Καθήκον μας και Ζήτημα Τιμής η Επανάσταση, όπως την οραματίστηκε ο Μεγάλος Έλληνας Περικλής Γιαννόπουλος:
“Και η διέξοδος αυτή η μία και μοναδική είναι: Βαθύτατη Πνευματική Επανάστασις Συνεπάγουσα και: Βαθύτατην Ηθικήν Επανάστασιν ήτοι: Επανάστασις Ατομική. Επανάστασις Κοινωνική. Επανάστασις Πολιτική. Επανάστασις Ιδεολογική. Επανάστασις Φιλολογική. Επανάστασις Καλλιτεχνική. Ναι. Βαθύτατη Πνευματική Επανάστασις, γεννώσα ΦΩΣ. Καταρρακνώσουσα με φώς τα Σκοτάδια και τα ψεύματα. Πνευματική Επανάστασις, εξεγείρουσα όλας τας Ηθικάς, Πνευματικάς και Υλικάς Δυνάμεις ολοκλήρου της Φυλής, ενούσα αυτάς και οδηγούσα αποφασιστικώς ίνα δημιουργηθή, διαπλασθή και υπάρξη τέλος: 1ον Νέον Εθνικόν Πνεύμα 2ον Νέον Εθνικόν Ιδανικόν 3ον Νέα Εθνική Πίστις,
Μια Επανάσταση Ελληνική που θα συνταράξει όλα τα επίπεδα του Ατομικού και Κοινωνικού μας Βίου. Μια Επανελληνοποίηση που θα αποτινάξει από πάνω μας όλα τα υπολείμματα του σιωνιστικού πέπλου που μας κράταγε τόσο καιρό κοιμισμένους και μας έπνιγε ως άτομα, ως γειτονιές, ως πόλεις, ως Έθνος. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή δύο διαφορετικά «έθνη» που το ένα περιέχεται στο άλλο. Το ένα, το μικρότερο, είναι αυτοί που έχουν κάνει τα βήματα αυτής της Επανάστασης, άλλοι πολλά, άλλοι λιγότερα, πάντως κινούνται στον ίδιο σκοπό, έχουν μεταλάβει την Κοσμοθέαση του Λαϊκού Εθνικισμού. Το άλλο, το μεγαλύτερο προς το παρόν, αυτοί που ακόμα δεν τα έχουν κάνει. Οι μεν είναι το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα και είναι το Μέλλον αυτού του τόπου. Οι δε είναι το παρόν που θα πρέπει να διαλέξει αν θα γίνει παρελθόν ή μέλλον. Καθήκον μας και ύψιστη Τιμή μας ο Αγώνας να μεγαλώσουμε την Κοινωνία μας, την Κοινωνία των Ομοίων, την Κοινωνία του Μέλλοντος, την Κοινωνία που θα δώσει την Ύψιστη Μάχη ενάντια στο αιώνιο έρεβος. Να την μεγαλώσουμε τόσο που να συμπεριλάβει όσο το δυνατόν περισσότερους. Γιατί σε αυτόν τον Αγώνα κανείς δεν περισσεύει και εν τέλει κανείς δεν θα μείνει αμέτοχος.
Στεκόμενοι μακριά από την επίπλαστη και επίκτητη ψευδοηθική της κακομοιριάς, μακριά από ενοχές, με μόνο σκοπό την σωτήρια και Ανάσταση του Έθνους μας και της Φυλής μας δίνουμε τον Αγώνα με όλες μας τις δυνάμεις, με Πίστη, Πυγμή και Αποφασιστηκότητα. Σαν ήδη νεκροί και ξοφλημένοι που δεν έχουν έχουν τίποτα να χάσουν, μαχόμαστε με Σιδερένια Θέληση και Πειθαρχία. Όχι για μας αλλά τα παιδιά αυτού του Έθνους και για τους Ήρωες του. Γιατί δεν χρωστάμε σε κανέναν παρα μόνο«χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα’ ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί».
πηγή: xagr.net