Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Τι είναι ο Χρυσαυγίτης


Αγανακτούν οι αστοί που έφτασε τελικά το μακρύ χέρι του ανθελληνικού κράτους μέχρι την τσέπη τους. Δεν αγανακτήσαν όμως όταν το παιδί του γείτονα πέθαινε από την πρέζα που πούλαγε το ίδιο το κράτος ακόμα και μέσα στα σχολεία. Τους πείραξε το κόψιμο του επιδόματος τους, όμως ξεχάσανε εν ριπεί οφθαλμού τους νεκρούς που έσπειρε το αριστερό παρακράτος στην Marfin, στην προσπάθεια του κράτους να περιορίσει την δίκαιη οργή του Λαού. Ανησυχούν για την, συνεχώς διογκούμενη, ανεργία, όμως πονηρά εισπράττανε σε χρήμα την αγωνία του γείτονα τους που έμενε άνεργος από τους ίδιους, αφού αυτοί προσλαμβάναν λαθρομετανάστες στα χωράφια, στις οικοδομές, στα εστιατόρια. Βρίζουν τους πολιτικούς και βλέπουν με δυσπιστία οτιδήποτε μη ελεγχόμενο, οτιδήποτε δεν πλασάρεται από τους δέκτες της παραπληροφόρησης και της αλητείας. Οτιδήποτε, δηλαδή, δεν προβάλλουν τα φερέφωνα του καθεστώτος. Κοιτάν με αγωνία τις εξελίξεις σχετικά με τους φυσικούς πόρους της Ελλάδας, όμως πριν λίγο καιρό που δεν ξέραν για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο χειροκροτούσαν τον Λάκη και όποιον έλεγε ότι το “Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του”. Ακόμα και τώρα βλέπουν ως “δίκαια” τα μέτρα που αρπάζουν τα δικαιώματα άλλων κλάδων, όσο τα δικά τους μένουν σχετικά ανέπαφα, αδιαφορώντας για το ότι Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΓΟΡΓΑ. Σαν στρουνθοκάμηλοι κρύβουν το κεφάλι τους μες την άμμο προσπαθώντας να μην δουν την άσχημη αλήθεια για την κοινωνία μας. Είναι οι δέσμιοι του σπηλαίου, αυτοί που θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να καταπνίξουν την αλήθεια, για να μην τους διαταράξει τον ύπνο τον βαθύ, στον οποίο βρίσκονται. Είναι οι αστοί.

Μαζί τους από κοντά οι αριστεροί ταγοί του καθεστώτος. Οι φρουροί της Βουλής, τα ορφανά του Στάλιν, του Μπακούνιν, του Τσαουσέσκου, του Μάο και του Χότζα. Οι δολοφόνοι της Marfin, οι μόνιμοι προβοκάτορες που καλούνται να διαλύσουν τις συγκεντρώσεις, όταν η κατάσταση ξεφύγει από την περιφρούρηση του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αυτοί που ποτέ δεν συλλαμβάνονται και μπροστά τους οι βόμβες μολότωφ, γίνονται σαμπουάν και οι αντισφυξιογόνες μάσκες, διακοσμητικά. Είναι οι υποστηρικτές των λαθρομεταναστών, των δολοφόνων, των πρεζέμπορων, γιατί κατ’ αυτούς είναι φιλολαϊκό να στηρίζεις τον έμπορο θανάτου και να τον ονομάζεις “παλικάρι από το Μπαγκλαντές” προκειμένου να στηρίξεις την προπαγάνδα των Μάκηδων και των Λάκηδων. Είναι που μιλούν για σοσιαλισμό, όταν ακόμα και το ίδιο τους το κόμμα τους πετάει στυγνά στον δρόμο προκειμένου να μην ελαττωθεί το κέρδος του και δεν μπορέσουν τα στελέχη του να πληρώσουν την βενζίνη για το Lexus, ασχέτως που αυτό είναι δωρεά, βάσει νόμου, του Ελληνικού Λαού. Είναι αυτοί που το παίζουν αντικαθεστωτικοί και δεν έχουν το μυαλό για να καταλάβουν ότι εφόσων τα ΜΜΕ και η ελίτ της σύγχρονης πλουτοκρατίας τους στηρίζει και προπαγανδίζει τις “ιδέες” τους, τότε ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΤΙ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ ΜΕ ΤΗΝ “ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ” ΤΟΥΣ! Είναι οι αντανακλάσεις του σπηλαίου, οι ζωντανοί νεκροί, τα μισθαρνά όργανα των δεσμωτών, του καθεστώτος. Είναι οι αριστεροί.

Δίπλα από όλους αυτούς, πτυόμενο και αλώβητο, το άλλο πρόσωπο του καθεστώτος. Οι κεντροδεξιοί, οι κεντροαριστεροί, οι κυβερνώντες και οι αντιπολιτευόμενοι. Οι συντηρητικοί και οι “προοδευτικοί”, οι δημοσιογράφοι. Αυτοί που δέχονται την χλεύη και τις επιθέσεις των πάντων γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η εξουσία τους είναι εξασφαλισμένη, όσο στέκονται στην πύλη για το κάστρο της τα “ιερά τέρατα”, τα “τοτέμ” του καθεστώτος, η δημοκρατία που “δεν πρέπει να κινδυνεύσει”, η “έννομος τάξη”, η “πολιτική ορθότητα”, ο “πολιτικός πολιτισμός”. Δεν ανησυχούν γιατί “μόνο αυτοί έχουν την εμπειρία” και αυτό είναι το μόνο στο οποίο έχουν δίκιο. Πράγματι είναι οι μόνοι που έχουν την εμπειρία, όχι όμως για τον λόγο που το λένε, αλλά γιατί είναι οι μόνοι που γνωρίζουν πως είναι να έρπεσαι, να γλύφεις και να παρακαλάς. Είναι οι μόνοι που έχουν την εμπειρία της παντελούς έλλειψης τσίπας και ντροπής, είναι οι μοναδικοί που ποζάρουν ως “ελληνοκεντρικοί” και παράλληλα ξεπουλάνε την Παιδεία και ποζάρουν δίπλα στην υπουργό μπας βγουν κανά λεπτό παραπάνω στην οθόνη προβολής των οπτικών ναρκωτικών. Δεν ανησυχούν γιατί οι δημιουργοί του σπηλαίου τους έχουν διορίσει και είναι ευχαριστημένοι από αυτούς. Είναι αυτοί που πάντα αγκαλιάζουν τον διαμαρτυρόμενο μόνο για να του μπήξουν το μαχαίρι στην πλάτη. Είναι αυτοί που λένε πως σε “καταλαβαίνουν” μέχρι να φτάσουν οι εκλογές. Είναι οι σκώληκες, οι έρπωντες στην Γη, οι χθόνιοι, οι δεσμώτες του σπηλαίου.

Υπάρχουν και οι σκιές, οι άνθρωποι πίσω από τις μαριονέτες. Αυτοί που με ψυχρούς υπολογισμούς καθορίζουν την μοίρα του κόσμου, αυτοί που διατάζουν από την πορεία της Παιδείας μέχρι την εξωτερική πολιτική των κρατών. Είναι οι τραπεζίτες, οι οίκοι αξιολόγησης, οι διεθνείς τοκογλύφοι, οι αιώνιοι σιωνιστές. Είναι οι άνθρωποι πίσω από τις κουρτίνες, οι σύμβουλοι των υπερκυβερνήσεων, οι αόρατες δυνάμεις, μπροστά στις οποίες οι κυβερνώντες αδύναμοι δηλώνουν, ενώ στην ουσία, φυσικά, είναι υπάλληλοι τους. Είναι οι χρηματοδότες, ή μάλλον καλύτερα επενδυτές, όλου του συστήματος, είναι οι ιερείς του σύγχρονου Μάμμωνα, οι δημιουργοί και του μαρξισμού και του φιλελευθερισμού. Είναι οι δημιουργοί του σπηλαίου, οι σχεδιαστές του, αυτοί που το μόνο που φοβούνται είναι το στατιστικό σφάλμα της δημιουργίας τους. Είναι οι χαρτογιακάδες που μισούν την έννοια του Αίματος και της Τιμής, αφού δικός τους “θεός” είναι μόνο το χρήμα. Μόνος τους σκοπός η επικράτηση επί ενός κόσμου ερειπίων, μπάσταρδων και ανίκανων για αντίσταση ανθρώπων. Είναι ο Εχθρός!

Απέναντι όλων αυτών ζει το μόνο λάθος τους. Ο μόνος εχθρός στον οποίο όλοι οι παραπάνω συμφωνούν. Το μόνο που καταφέρνει να τους ενώσει φανερά, γιατί στα κρυφά είναι μονίμως ενωμένοι. Ζει ο Ζωντανός στην Γη των Πεθαμένων. Αυτός που δεν καταφέρουν να του κάμψουν το σώμα με τα ναρκωτικά τους. Αυτός που δεν καταφέραν να τον κάνουν φοβισμένο κουτάβι με τα ψέμματα τους. Αυτός που δεν κατάφεραν να μισθώσουν την οργή του για τους σκοπούς τους. Αυτός που δεν “μεγάλωσε” και δεν “ωρίμασε ποτέ”, αυτός που δεν έγινε “καθώς πρέπει” γιάπης. Αυτός, ο μόνος, που έλαβε, από τον Θεό, Ψυχή. Αυτός που ποτέ δεν έκανε πίσω ούτε ένα χιλιοστό στην μάχη ενάντια στον εχθρό. Αυτός που εις βάρος της όποιας μικροαστικής του ανησυχίας έδωσε και δίνει καθημερινά τον υπέρ πάντων Αγώνα, χωρίς να υπολογίζει συνέπειες κι διώξεις. Είναι αυτός που με το ήθος και την αυταπάρνηση του, δίνει το παράδειγμα για τους νέους. Ο τελευταίος φάρος του Ελληνικού Έθνους. Είναι αυτός που ανέβηκε στο Φως από το Σπήλαιο και κατέβηκε και πάλι για να πει την Αλήθεια στους δέσμιους, αδιαφορώντας αν αυτοί θα προσπαθήσουν να τον σκοτώσουν. Είναι ο Χρυσαυγίτης!

Κ.Α.

πηγή: xagr.net

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Το Εγώ εναντίον της Λαϊκής Κοινότητας

Ο Δυτικός πολιτισμός φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του. Ο προσεκτικός αναγνώστης των ημερών θα μπορεί να αφουγκραστεί με βεβαιότητα αυτή την αλήθεια, πικρή ή γλυκιά, όπως το δει κανείς. Ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα ως προς την δημιουργία πολιτισμών, δηλαδή την δημιουργία στόχων και ερωτημάτων και εν συνεχεία την επιδίωξη επίτευξης και απάντησης τους, αντίστοιχα. Στο πλαίσιο αυτό ο πολιτισμός, τον οποίο η Ελλάδα εγκαινίασε με φιλοσόφους, όπως ο Πλάτων και ο Σωκράτης, βασιλείς, όπως ο Λεωνίδας και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, επιστήμονες και πανεπιστήμονες, όπως ο Δημόκριτος, αλλά και πολλοί σύγχρονοι όπως ο καθηγητής Παπανικολάου και ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, φαίνεται να βρίσκεται στην γεροντική του ηλικία, έχοντας περάσει ήδη το στάδιο του παλιμπαιδισμού και προχωρόντας γοργά προς τον Θάνατο. Τα συμπτώματα της ασθένειας που κατατρώγει το σώμα του πολιτισμού αυτού είναι εμφανή πλέον και στον πιο άσχετο από αυτά τα ζητήματα. Τα χαρακτηριστικά της σημερινής μας κοινωνίας, αυτής που βιώνουμε όλοι μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα τελευταία στάδια ενός καρκινώματος, το οποίο κατατρώγει τις σάρκες του πολιτισμού μας εδώ και περίπου δύο αιώνες, ενός καρκινώματος που μόνο ένας Άνδρας μπήκε στην διαδικασία να προσπαθήσει να καυτηριάσει, αλλά δυστυχώς για όλους μας απέτυχε υποκύπτωντας στην πίεση ενός κόσμου με αυτοκαταστροφικές διαθέσεις. Σκοπός ενός πολιτισμού είναι να εκφράσει το Είναι ενός Λαού και πλέον αυτό το Είναι δεν υπάρχει· έχει πολυδιασπαστεί σε αμέτρητα Εγώ που το καταπολεμούν, το πνίγουν, το σκοτώνουν. Στην πραγματικότητα αυτό που βιώνουμε είναι μια ευκαιρία, ο τελευταίος, ίσως, σπασμός του σώματος του πολιτισμού μας.

Σκοπός ενός Πολιτισμού, προείπαμε, είναι η έκφραση του Είναι του Λαού που τον δημιουργεί. Η απόδοση απαντήσεων στα αρχέγονα αναπάντητα ερωτήματα, έτσι όπως θα ήθελε να τα απαντήσει ο κάθε Λαός. Ο ορισμός στόχων, η χάραξη στρατηγικής επίτευξης τους και η πορεία προς αυτήν. Η έκφραση των φυσικών και μεταφυσικών ανησυχιών του Ανθρώπου αυτού του Πολιτισμού. Συνεπαγωγικά Πολιτισμός είναι οι Τέχνες, οι Επιστήμες, η Πολιτική, η Θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα και συνεπώς το σύνολο αυτό παράγεται από έναν Λαό και μπορεί να γίνει αντιληπτό στην ολότητα του από αυτόν τον Λαό και μόνο. Πολιτισμός είναι ο καθρέφτης στον οποίο αντικατοπτρίζεται το Είναι ενός Λαού και αυτός αυτόφωτος πλέον λάμπει σε όλη την σφαίρα επιρροής του. Τι γίνεται όμως όταν το Είναι παύει να υπάρχει; Προφανώς όταν λείψει το πρότυπο, παύει να υπάρχει και το είδωλο, όταν δηλαδή δεν υπάρχει πλέον Λαός ή όταν ο Λαός έχει απωλέσει το Είναι του, παύει να υπάρχει πολιτισμός. Το Είναι της Λαϊκής Κοινότητας είναι ο δεσμός αίματος μεταξύ των μελών της και οι συνεπαγωγές της κοινής ζωής και τριβής μεταξύ αυτών. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο ορίζεται η Επιστήμη δεν είναι ένας και μοναδικός, αλλά αντιστοιχεί στην εικόνα της Φυλετικής Ψυχής μιας Λαϊκής Κοινότητας· αυτό ισχύει και στις αυστηρότερες των επιστημών. Επί παραδείγματι ας πάρουμε τα μαθηματικά, την αυστηρότερη, ίσως, επιστήμη. Μια από τις σημαντικότερες έννοιες των σύγχρονων μαθηματικών, σε όλα τους τα πεδία, είναι η έννοια του απείρου, έννοια την οποία οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι και Μαθηματικοί προσπαθούσαν να ξεπεράσουν, χωρίς να την αγγίξουν. Εμπρός στο κοσμοθεωρητικό αυτό εμπόδιο χρησιμοποιήσαν πολλές «υπεκφυγές», τεχνικές για να το προσεγγίσουν, χωρίς όμως να το αγγίξουν, τεχνικές, όπως η μέθος της Εξαντλήσεως. Με παρόμοιο τρόπο που δεν θέλαν να αγγίξουν το απείρως μεγάλο, δεν θελήσαν ποτέ να αγγίξουν και το απείρως μικρό, το μηδέν.

Ας δούμε όμως σήμερα, σαν γιατροί που κοιτάνε τα συμπτώματα σε έναν ασθενή, τι αλλαγές έχουν περιέλθει στις προαναφερθείσες εκφάνσεις του Δυτικού πολιτισμού, στον οποίο έχει ταχθεί εδώ και πολύ καιρό και η Ελλάδα. Δεν θα ομιλήσουμε για τον Αμερικανισμό, αφού αυτός είναι η ακραία περίπτωση, που προσπαθεί παγκοσμίως, πλέον, να επιβληθεί. Θα μιλήσουμε, όμως, για την εξέλιξη του πολιτισμού μας, ως έχει μέχρι στιγμής, προ της πλήρους επικράτησης του Αμερικανισμού και θα ξεκινήσουμε κοιτάζοντας την ίδια την κοινωνία μας. Σε αυτό το σημείο δεν μπορώ παρά να δώσω ένα δίκιο στους διεθνιστές, για να το πάρω πίσω την ίδια στιγμή, φυσικά. Όντως ο άνθρωπος των μητροπόλεων, στις οποίες πλέον έχουμε οι περισσότεροι συνωστιστεί, τείνει να γίνει απάτριδος, άθρησκος και μηδενιστής, όμως καταλαβαίνοντας την δομή, που τους επιτρέπει έστω και σε απειροελάχιστο επίπεδο την ύπαρξη, απέτυχαν να αισθανθούν την τάση. Όντως ο άνθρωπος έχει διασπαστεί σε ένα πολυατομικό αντικοινωνικό συνοθύλευμα, όμως οι θιασώτες του ιστορικού υλισμού απέτυχαν να αντιληφθούν ότι η Ιστορία κινείται σαν ελατήριο σε αυτά τα θέματα ανάμεσα στις τάσεις. Ναι, είναι δύσκολο για έναν κάτοικο της Αθήνας να αισθανθεί Πατρίδα και Θεό, είναι δύσκολο να αισθανθεί μέλος μιας συγκροτημένης κοινωνίας· δεν βρίσκει χώμα για να συνδεθεί με την Γή, δεν βλέπει ουρανό για να συνδεθεί με το Θείο, δεν έχει χρόνο, ελέω καπιταλισμού, να εγκολπιστεί στην Λαϊκή Κοινότητα. Όμως αυτό ακριβώς σημαίνει τον επικείμενο θάνατο των διαλυτικών ιδεών και όχι την επικράτηση τους, αφού όντας κάτι το μη φυσικό είναι μοιραίο να καταλήξουν στο μη Όν. Προς το παρόν, όμως, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τον άκρατο υλισμό, τον ατομισμό και εν γένει την επικράτηση του αχαλίνωτου Εγώ, την διάλυση του συλλογικού Όντος εμπρός στην επέλαση των μικροσκοπικών Εγώ μας.

Στις τέχνες δεν μπορούμε παρά να διαισθανθούμε την ίδια αποδόμηση του Είναι της Λαϊκής Κοινότητας σε αμέτρητα μικροσκοπικά Εγώ και συνεπώς την ίδια την αποδόμηση του πολιτισμού, όπως άλλωστε διαφάνηκε και από την ματιά μας στην κοινωνία. Ο κάθε πολιτισμός έχει τις μορφές τέχνης του και τις τεχνοτροπίες του στις ήδη υπάρχουσες τέχνες. Οι Έλληνες είχαν τον δωρικό και τον ιωνικό ρυθμό, οι άραβες τα αραβουργήματα, στην Ευρώπη αργότερα εμφανίστηκε το μπαρόκ, το Βυζάντιο είχε τις αντίστοιχες δικές του τεχνοτροπίες και μουσικές. Ο κάθε πολιτισμός είχε κάτι, το οποίο αντιπροσώπευε την Λαϊκή Κοινότητα και την Φυλή εκείνη την στιγμή. Πολλοί μπορεί να επιχειρηματολογήσουν ότι όλα αυτά δεν ήταν προέκταση της Φυλετικής Ψυχής του κάθε Έθνους, όμως αυτό δεν είναι σκοπός μας να αναλυθεί τώρα, αν και φανερά ήταν. Στην σημερινή εποχή άραγε υπάρχει τέχνη; Σίγουρα και ναι και μάλιστα πολλές και διάφορες μορφές της, ριζοσπαστικές και μη. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι δεν υπάρχει κάποια μορφή τέχνης που να εκφράζει την Λαϊκή Κοινότητα, αλλά αντιθέτως το ζήτημα αυτό έχει υποπέσει σε καθαρά υποκειμενικό, εγωιστικό επίπεδο με πολλά και διάφορα γούστα να καλύπτονται σε οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς ως τέχνη ή α-τέχνη. Θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογεί με τις ώρες αφορίζοντας το ένα είδος τέχνης και αποδεχόμενος το άλλο, όμως το γεγονός παραμένει ότι η σημερινές μορφές τέχνης αποτελούν μια σαφή ένδειξη της διάλυσης και της άρνησης στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία μας, καθισταμένη, αργά αλλά σταθερά, ακοινωνία, με ανθρώπους ακοινώνητους. Όποιος θέλει μπορεί κοιτάζοντας απλά τον περίγυρο του να δει την αύξηση αυτής της συγκεκριμένης κατηγορίας. Η επέλαση της «έθνικ» υποκουλτούρας είναι ένα σαφές παράδειγμα της σύγχυσης και α-κοινωνίας, για την οποία συζητούμε.

Στην Θρησκεία έχουμε την ορθή επανάληψη των παραπάνω φαινομένων, δεν περιμέναμε άλλωστε και τίποτε διαφορετικό, αφού όλα αυτά, εν τέλει, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Η αλήθεια είναι ότι στην σημερινή δυτική κοινωνία έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα, όσον αφορά τον «καταστατικό χάρτη των θρησκειών» στην ήπειρο μας και στον πολιτισμό μας. Επικρατώντα ή συντόμως επικρατώντα, δεδομένης της δυναμικής τους, «δόγματα» είναι αυτή τη στιγμή ο ντεϊσμός, ο αγνωστικισμός και ο αθεϊσμός. Στο μεν πρώτο αναγνωρίζεται η ύπαρξη Θεού, ως δημιουργού, αλλά τονίζεται η μη παρέμβαση του στον κόσμο μετά την δημιουργία. Στο δεύτερο έχουμε άρνηση και του Θεού και, προφανώς, της παρέμβασης του. Ο τρίτος δηλώνει άγνοια ή και αδιαφορία, αναλόγως. Και οι τρεις έχουν ένα κοινό δομικό χαρακτηριστικό, το οποίο απαντάται και στις σύγχρονες μονοθεϊστικές Θρησκείες, είναι ότι θέτουν τον Θεό εκτός του Κόσμου, λίγο έως πολύ. Του λόγου το αληθές, περί της δυναμικής των εν λόγω κινημάτων, μπορεί πέρα από μια απλή συζήτηση σε έναν χώρο σύναξης νέων να βεβαιωθεί και από σχετικές έρευνες. Ακόμα πιο έντονα θα φαινόντουσαν τα αποτελέσματα αν σε όλους αυτούς συμπεριλαμβάνονταν και οι ένθεοι «από γεννησιμιού», δηλαδή αυτοί που βαφτίστηκαν, αλλά δεν ασχολήθηκαν ή ενδιαφέρθηκαν ποτέ για το ζήτημα. Καλό ή κακό το έχουμε σχολιάσει ήδη πολλάκις. Το αδιαμφισβήτητο είναι, όποια άποψη και αν έχει κάποιος για τα παραπάνω, ότι για άλλη μία φορά βλέπουμε, σε μια εκδήλωση της κοινωνίας μας την άρνηση, αφού περνάμε γοργά από την Θρησκεία στην ά-θρησκεία. Το που θα οδηγήσει αυτό, προφανές. Μια κοινωνία σοφιστών, αμφισβητιών που μοιραίως θα έχει την τύχη που είχαν και οι προηγούμενες γενέες αυτών, δηλαδή θα καταλήξουν να εξουσιάζονται. Ο λόγος είναι απλός στην ουσία του, αφού ο κάθε άνθρωπος θέτει σε κάποια φάση της ζωής του την «εξ άνωθεν» εντολή του. Η ύπαρξη Θεού, όποιος και αν είναι αυτός – πλην χρήματος και εαυτού – μειώνει αυτομάτως το Εγώ του ανθρώπου και το θέτει σε δεύτερη, τουλάχιστον, μοίρα. Η Θρησκεία, λοιπόν, είναι η Μήτρα των Ηρώων, αυτών που θυσιάζουν τον εαυτό τους για ένα ανώτερο ιδανικό, για μια Ιδέα, για μια Πίστη. Η α-θρησκεία αντιστοίχως είναι η μήτρα μεγαλοσχήμονων Εγώ που είναι μοιραίο να καταλήξουν στο μηδέν, μητέρα δειλών και ιδεοτελών ανθρωποειδών, οσφυοκαμπτών και ανύπαρκτων, τους οποίους βλέπουμε να πολλαπλασιάζονται στην κοινωνία μας. Προφανώς στην τελευταία κατηγορία ανήκουν και πολλοί ένθεοι που πλέον έχουν καταλήξει να έχουν ένα Εγώ τόσο μεγάλο που να τους κάνει να νομίζουν ότι ο κόσμος γυρνάει γύρω τους.

Στις Επιστήμες και εν γένει τα γράμματα έχουμε παρόμοια φαινόμενα με την επικράτηση της εξειδίκευσης και “της Παιδείας στην υπηρεσία των αγορών”, δηλαδή μια πλήρης εμπορευματοποίηση ακόμα και του βασικότερου καθοδηγητή της κοινωνίας μας, ο οποίος περνά όλο και περισσότερο υπό τον έλεγχο της “ελεύθερης οικονομίας”, όπως και οι κυβερνώντες μας. Οι Επιστήμες και τα Γράμματα, το πνεύμα ενός πολιτισμού, είχε πάντοτε ως σκοπό την έκφραση, την εξωτερίκευση με λέξεις και πορίσματα, αυτού του Πολιτισμού, αυτής της Λαϊκής Κοινότητας. Έτσι υπήρξε ο Πλάτων, έτσι υπήρξε ο Αριστοτέλης, έτσι υπήρξαν ακόμα και οι υλιστές φιλόσοφοι της αρχαιότητας, αλλά και άλλων εποχών. Τώρα η Φιλοσοφία έχει μηδενιστεί, πολλές Επιστήμες είναι ψευδοεπιστήμες που εξυπηρετούν μόνο πολιτικά συμφέροντα, εις βάρος της Αλήθειας, και ποιητές δεν ξέρω κανέναν που θα μπορούσε να εμπνευστεί από την σημερινή εποχή και να γράψει κάτι χωρίς την παρακμή ή τον μηδενισμό έκδηλο. Δεν θα μιλήσω καν για τα Ελληνικά Πανεπιστήμια και το “άσυλο”, του οποίου την ψευτοκατάργηση τόσο ξεδιάντροπα χρησιμοποίησαν κεντροαριστεροί και κεντροδεξιοί πολιτικάντηδες στην Ελλάδα για να προσδέσουν τα Πανεπιστήμια της Ελλάδας στο άρμα των αγορών. Δεν έχει νόημα να μιλήσω για αυτά· κάτι τέτοιο θα προσέδιδε έναν πιο αρνητικό τόνο, που ίσως θα ήταν επιθυμητός, αλλά δεν θα το κάνω για λόγους ακρίβειας, άλλωστε νομίζω ότι το νόημα έχει ήδη αποκαλυφθεί επαρκώς. Θα αναφέρω μόνο κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού με την απόρριψη αληθειών από την παγκόσμια πανεπιστημιακή κοινότητα, λόγω “μη πολιτικής ορθότητας”, με την προσκόλληση των οικονομικών επιστημών σε δόγματα που πολλαπλώς έχουν αποδειχθεί καταστροφικά, όπου επικράτησαν, με την οχλοποίηση κάθε τι όμορφου και ανώτερου, εν γένει, και τον μοιραία επερχόμενο υποβιβασμό του.

Είναι εμφανές ότι ο Δυτικός πολιτισμός συντόμως θα πνιγεί σε αυτά που στο τέλος του ανέδειξε. Θα αποπροσωποποιηθεί μέσα σε ένα χάος καπιταλιστικών διαφημιστικών φωτεινών επιγραφών με την Αστυνομία να ελέγχει ακόμα και τις σκέψεις του καθενός, προς χάριν φυσικά της “ελευθερίας” και της “δημοκρατίας”. Αυτά, βέβαια, ο κάθε ένας μπορεί να τα φανταστεί και να τα προβλέψει, άλλωστε το εκπληκτικό θα ήταν άμα τα προέβλεπε κάποιος στο απώτερο παρελθόν, τώρα βρίσκονται αρκετά κοντά για να φαίνονται εμφανώς. Ακόμα και ο πιο αναίσθητος στα εθνικά και φυλετικά θέματα μπορεί πλέον να δει την “σύμπτωση” συμφερόντων και απόψεων, ανάμεσα στο βαθύ σύστημα και τους όψιμους αριστερούς αντιπάλους του, οι οποίοι δηλώνουν από τη μία αντικαπιταλιστές, αλλά από την άλλη στηρίζουν τις ιδέες και τις επιταγές του συστήματος μέχρι και το τελευταίο, πιο ανούσιο γράμμα τους. Αυτοί οι “αντικαπιταλιστές” από την μία, αλλά από την άλλη υλιστές και εγωιστές είναι προφανές ότι ζουν και εργάζονται για την αποδόμηση του ανθρωπίνου Είναι, όπως το ορίσαμε, και την πλήρη επικράτηση του Εγώ με σκοπό την αποδυνάμωση της όποιας αντίδρασης ενάντια στα εξουσιαστικά σχέδια των αφεντικών τους.

Όμως η Ιστορία έχει αντικρύσει και άλλες φορές πολιτισμούς να πεθαίνουν και να χάνονται, δεν θα χύσει δάκρυα για εμάς και για τον πολιτισμό στον οποίο ζούμε. Ούτε καν πρόκειται να επιτρέψει την υποστήλωση του. Ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω, παρά μόνο μπροστά πηγαίνει, όμως θα ευλογήσει σίγουρα την δημιουργία ενός Γ’ Ελληνικού Πολιτισμού. Άλλωστε οι υπόλοιπες προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας δεν είναι και ιδιαιτέρως θελκτικές. Η μία είναι η εποχή του άκρατου απάνθρωπου καπιταλισμού, είτε “παραδοσιακού” με παραγκουπόλεις άμα επικρατήσουν οι ΗΠΑ, είτε μετακομμουνιστικού, αλά Κίνα, με ανθρώπους μηρμύγκια αν η Κίνα συνεχίσει να γιγαντώνεται ανεξέλεγκτα. Απεναντί σε αυτά εμείς με όπλο την Πίστη μας, με χρέος μας να αδράξουμε κάθε ευκαιρία προκειμένου να συσπειρώσουμε τον Λαό, να σπάσουμε την μονοκρατορία του υλισμού, του εγωισμού, του “παρτακισμού” και να επιστρέψουμε τα ιδανικά της Ελληνικής Φυλής στον δικαιούχο τους. Να δώσουμε σε όλους τους Έλληνες να καταλάβουν ότι ο κάθε Λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει και ότι θα πρέπει αυτοί να δείξουν στην Ιστορία ότι δεν τους αξίζει ο βούρκος στον οποίο τους έχουν πετάξει. Να το αποδείξουν όχι με λόγια και προσευχές, αλλά με συσπείρωση και αδιαπραγμάτευτο ολομέτωπο αγώνα ενάντια σε όλες τις πτυχές του σχεδίου των παγκόσμιων εξουσιαστών. Από την προσπάθεια για σκλάβωμα των Εθνών μέσω των χρεών μέχρι την λαθρομετανάστευση που θα τους προσφέρει τα φθηνά εργατικά χέρια και τον δούρειο ίππο μέσα στις κοινωνίες μας. Από την Άλωση της Παιδεία μας με τα υλιστικά τους “ιδεώδη” μέχρι την κατάλυση της ίδιας της έννοιας της αξιοπρέπειας μέσα από την ανεργία, τον πληθωρισμό και τα δάνεια. Ολομέτωπο Αγώνα με Μονόδρομο την Νίκη!

Κ.Α.

πηγή: xagr.net