Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Η μεταστροφή των προτύπων

Η Παιδεία είναι μια δύναμη που μπορεί να στρέψει ολόκληρη την Κοινωνία σε διάστημα πολύ συντομότερο από οποιαδήποτε άλλη μεταρρύθμιση ή πολιτική. Εξαιρουμένων γεγονότων που πραγματικά δημιουργούν σοκ στον πληθυσμό, η Παιδεία είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξουν πραγματικά οι συνήθειες και τα δεδομένα εντός μιας Κοινωνίας. Η Παιδεία χωρίζεται σε προσχολική, ενδοσχολική και εξωσχολική, με την προσχολική και την εξωσχολική να είναι οι κυριότερες επιδράσεις σε έναν νέο ή μία νέα. Στα χρόνια που έχω ζήσει έχουμε ήδη μία μεταστροφή των προτύπων, όπως είναι και ο τίτλος του κειμένου, από τον επιστήμονα προς τον τηλεοπτικό μαϊντανό. Στα χρονικά του Ελληνικού Έθνους τα πρότυπα έχουν αλλάξει ισάριθμες φορές με τις στροφές που έχει λάβει η Ελληνική Κοινωνία. Από τον Πολεμιστή, στον Φιλόσοφο, στον Ασκητή, στον Δάσκαλο, στον μαϊντανό έχει πάει η Ελληνική Κοινωνία και οι μεταστροφές αυτές μπορούν να ειδωθούν και ιστορικά με τις μεταστροφές της ίδιας της κοινωνίας. Δεν θα αναφέρω σε κανένα πρότυπο αν είναι καλό ή κακό, δεν μου άρεσε ποτέ ο ιουδαϊκός δυϊσμός. Το κάθε πρότυπο απλά Είναι, όπως και όλα τα άλλα πράγματα, πριν ο άνθρωπος επισυνάψει σε αυτά την ταμπέλα κακό ή καλό. Ο καθένας ας προσδιορίσει με τι συμφωνεί και με τι όχι. Τι είναι όμως αυτό που προκαλεί την μεταστροφή των προτύπων σε μια κοινωνία και πως αυτή επηρεάζει την ίδια την κοινωνία στην συνέχεια δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο αλλαγής; Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που τα παράγουν και πως αυτοί οι μηχανισμοί μπορούν να επηρεαστούν;

Η γνώση αυτή είναι κάτι που έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και χρόνια εναντίον του Ελληνικού Λαού, μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί και προς όφελος του, στην περίπτωση ενός μελλοντικού Εθνικού Κράτους. Μία από τις κύριες νίκες, σε ιδεολογικό επίπεδο, των φιλελευθέρων και των αδερφών τους, των μαρξιστών, είναι η δημιουργία της ψευδαίσθησης ελευθερίας επιλογής στο θέμα των προτύπων, μια ελευθερία που είναι βεβαίως ψευδεπίγραφη, δεδομένου του συντονισμού προβολής αυτών των προτύπων από όλα τα καθεστωτικά μέσα, είτε σχολικά, είτε εξωσχολικά. Μια άλλη ψευδαίσθηση είναι ότι αυτή η προβολή προτύπων αφορά μόνον τα παιδιά, ενώ ουσιαστικά αυτά αφορούν και τους γονείς που θα τα επιβάλλουν εμμέσως πλην σαφώς στα παιδιά, ώστε η Επιχείρηση “Τανάλια” να συντελεστεί με κάθε επιτυχία και με μηδαμινό ρίσκο.

Προσπαθώντας να εντοπίσουμε τους μηχανισμούς που συντελούν στην μεταστροφή των προτύπων, θα ξεκινήσουμε από αυτούς που επιδρούν απευθείας στην νεολαία. Όπως είναι προφανές, ο νέος ή η νέα είναι ένα άτομο που, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία, αναζητά την πρώτη κοινωνική του αναγνώριση εκτός οικογενείας. Στην σύγχρονη εποχή, στην οποία ζούμε, το πρότυπο αυτό μπορεί να μεταδοθεί και με άλλους τρόπους πέρα από τους παραδοσιακούς, που περιοριζόντουσαν στο ποιόν του κοινωνικού περίγυρου, την οικογένεια και τους δασκάλους, τα οποία μέσα σε μια κλειστή κοινωνία δρούσαν τουλάχιστον συντηρητικά αποτρέποντας την αλλαγή. Σήμερα η τηλεόραση, λιγότερο το ραδιόφωνο και πλέον κυρίως το διαδίκτυο είναι που δρουν καταλυτικά στην επιβολή των προτύπων που θέλει να επιβάλλει η πολιτική ηγεσία του τόπου, ώστε να στρέψει καταλλήλως την κοινωνία. Η φιλελευθεροποίηση και παγκοσμιοποίηση των εν λόγω μέσων στην σημερινή κοινωνία είναι ουσιαστικά ένα προεόρτιο της παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας διακυβέρνησης που ετοιμάζουν. Σκοπός τους η μετάλλαξη του λαού σε πληθυσμό. Έναν πληθυσμό άφυλο, απάτριδο, άθρησκο, χωρίς κανέναν συνεκτικό δεσμό. Ακόμα και στον τομέα των ειδήσεων δεν είναι τυχαία ούτε η επιλογή των ειδήσεων, ούτε η σειρά και ώρα προβολής τους. Συνεπώς τα διευρυμένα, πλέον, μέσα, αφότου η πολιτική ηγεσία έχει επιλέξει το πρότυπο που θα διέπει την κοινωνία, το παρουσιάζει στους νέους ενδεδυμένο ήδη, μέσω του σεναρίου, με την κοινωνική αναγνώριση, που αυτοί ψάχνουν. Ταυτοχρόνως όλα τα αντίπαλα δέη και ιδιαιτέρως το προηγούμενο πρότυπο ή, τέλος πάντων, το ότι πρέπει να αντιπαλευθεί από το καθεστώς παρουσιάζονται απογυμνωμένα, βάσει σεναρίου και πάλι, από κάθε κοινωνική αναγνώριση και τοποθετούνται στο κοινωνικό περιθώριο. Εκεί, στο κοινωνικό περιθώριο, το αποβληθέν πρότυπο θα πρέπει να υποστεί περαιτέρω διεργασία για να καταστεί ανενεργό και μη επιβλαβές προς το καθεστώς. Να διοχετευθεί δηλαδή σε υποπρότυπα που, εμμέσως πλην σαφώς, θα διορθώσουν την παρέκκλιση στο μέλλον ή θα βοηθήσουν αλλοτρόπως το καθεστώς ή να καταστούν παντελώς ανενεργά και ακίνδυνα ως προς την διάδοση τους.

Οι γονείς, από την άλλη πλευρά, είναι απολύτως φυσικό και αναμενόμενο, βάσει ενστίκτων, να θέλουν να μεταδώσουν στα παιδιά τους πρότυπα, τα οποία θα τα οδηγήσουν ασφαλέστερα στην επιβίωση και στην κοινωνική καταξίωση, συνδυάζοντας τα παραπάνω στο μέτρο του δυνατού. Το όλο πρόβλημα από πλευράς καθεστώτος είναι να επιτευχθεί η συμπόρευση του φύσει συντηρητικού, ως προς το παιδί του, γονέα και του φύσει επαναστατικού, ως προς τον γονέα, τέκνου. Αυτό στην σύγχρονη φιλελεύθερη δημοκρατική κοινωνία, στην οποία ζούμε, επιτεύχθηκε με τα εξής βήματα. Πρώτον απ΄ όλα η επικράτηση του υλισμού, ιστορικού και μη, κατάφερε αυτή την ρήξη μεταξύ γονέα και τέκνου να την μεταφέρει σε διαφορετικά επίπεδα του ίδιου προτύπου, αφού το πρότυπο «μαϊντανός» συνδύασε την επιβίωση, μέσω της πλουσιοπάροχης αμοιβής, και την κοινωνική καταξίωση, μέσω της ηθικής κατάπτωσης όλης της κοινωνίας, σε ένα και μόνο πρόσωπο.Αφελώς κάποιος θα μιλήσει για ήθη, τα οποία χαθήκαν και τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τροχοπέδη στην όλη πτωτική πορεία. Όμως, κανείς από τους διάφορους ηθικολόγους δεν είχαν καμμία ένσταση όταν η ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοφωνία βρισκόταν ακόμα στην αρχή της. Δεν είχαν καμμία αντίρρηση όταν κάποιοι επενδύανε τεράστια ποσά στην διάλυση της Παιδείας και στην σταδιακή απαξίωση των ηθών αυτών. Δεν είχαν ούτε και τώρα όταν ως πρότυπο στις νέες εμφανιζόταν η κάθε Τζούλια και η σαμπάνια της. Όχι, δεν φταίει η κατάπτωση των ηθών για την κατάληξη των προτύπων μας, φταίει το γεγονός ότι μια ολόκληρη κοινωνία αναβαπτίστηκε μέσα στον υλισμό και στον καταναλωτισμό. Δεν μπορούμε να καταριόμαστε τα πρότυπα που έφερε η κοινωνία, την οποία εμείς οι ίδιοι επιλέξαμε. Αυτά ήρθαν μέσω αυτής της κοινωνίας και για αυτή την κοινωνία, είναι τα φυσικά επακόλουθα της, οι μηχανισμοί άμυνας και επεκτατισμού της.

Μιλήσαμε πριν για το πως η προπαγάνδα των προτύπων προβάλλει αυτό που θέλει και ταυτοχρόνως απαξιώνει οτιδήποτε άλλο σε δύο επίπεδα, αυτό των τέκνων και αυτό των γονέων. Πως οδηγεί τους μη αποδέχοντες το κυρίαρχο πρότυπο σε άλλα δευτερεύοντα – πλην αποδεκτά – πρότυπα και πως το στατιστικό σφάλμα ελλοχεύει πάντα σε αυτή την προσπάθεια του καθεστώτος. Ποια, όμως, ήταν τα μέσα αυτής της επιβολής στο παρελθόν και ποια είναι αυτά στο παρόν; Στο παρελθόν αυτό τον καθοριστικό παράγοντα τον είχαν αναλάβει αποκλειστικά η οικογένεια και η παιδεία, ενώ πλέον ο ρόλος αυτών των δύο μέσων έχει ελαττωθεί αποφασιστικά με την άμβλυνση των οικογενειακών δεσμών και την απαξίωση της Παιδείας. Τον ρόλο αυτόν πλέον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, όπερ και σημαίνει ότι οι καπιταλιστές, οι μεγαλοκεφαλαιούχοι, ουσιαστικά οι πραγματικοί άρχοντες του καθεστώτος έχουν αναλάβει ευθέως τον ρόλο αυτό. Η παραλλαγή αυτή των μέσων έχει ως σκοπό της την υπερκέραση των εμποδίων που ελλοχεύουν στα παλαιότερα μέσα και είναι η παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα, η φυσική ροπή των πραγμάτων. Η πρόσφατη ένταξη του διαδικτύου στο παιχνίδι ίσως είναι ο αποφασιστικός παράγοντας εκτροπής της κατάστασης, αφού πλέον η κατάσταση ξεφεύγει από τον πλήρη έλεγχο των διεθνών αφεντικών, έστω και για λίγο. Είναι σίγουρο βέβαια πως η κατάσταση θα καταστεί αναγκαίο, για το καθεστώς, να ελεγχθεί, αλλιώς σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και τον λαθρομεταναστευτικό εποικισμό θα οδηγήσει σε επικίνδυνα, για το καθεστώς, μονοπάτια.

Βρισκόμαστε, όπως έλεγε και ο Έβολα, σε μια περίοδο Μεγάλου Ιδεολογικού Πολέμου. Δεν χωρά αμφιβολία πως το καθεστώς έχει ήδη εξαπολύσει έναν επεκτατικό πόλεμο εναντίον των δυνάμεων που το αντιπαλεύονται. Το σίγουρο είναι πως οι Λαοί της Ευρώπης έχουν ένα σίγουρο συμφέρον, που είναι η ολοκληρωτική και αμετάκλητη καταστροφή του καθεστώτος, το οποίο τους έχει οδηγήσει στην σημερινή κατάσταση. Τα πάντα κινούνται σε αναλογίες πραγματικού πολέμου, δεν υπάρχει αμφιβολία. Έχουν στηθεί αναχώματα, προγεφυρώματα, συρματοπλέγματα και ο εχθρός εξαπολύει συνεχείς επιθέσεις κρατώντας πάντα εφεδρείες έτοιμες να ριχτούν στην μάχη αργότερα. Η όλη κατάσταση οφείλει να αντιμετωπιστεί στην πραγματική της φύση και διάσταση, δηλαδή ως πολεμική επιχείρηση μεγάλου μεγέθους. Μία από τις πρώτες μάχες που θα πρέπει να κερδηθούν είναι η μάχη των προτύπων που ουσιαστικά κρατούν το κλειδί της στρατολόγησης για την μία πλευρά ή την άλλη. Είναι μια μάχη σημαντική, την οποία δεν θα πρέπει να αφήσουμε ελαφρά τη καρδία, αλλά αντιθέτως να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό για την Νίκη. Το σίγουρο είναι ότι το συμφέρον του καθεστώτος σε αυτή την φάση του πολέμου είναι να στρέψει τους «αντιφρονούντες» προς την αδράνεια ή την περιστασιακή ατομικιστική, τυχοδιωκτική δράση, να δημιουργήσει δηλαδή «λόχους» ανταρτών, που ευκόλως θα μπορεί να χειραγωγήσει και να αντιμετωπίσει, αντί για «μεραρχίες» συγκροτημένου και πειθαρχημένου «στρατού», που θα το αναγκάσουν να δώσει πραγματική μάχη.

Η μάχη, αυτή τη στιγμή, φλέγεται στον τομέα της ενημέρωσης, όπου ένα στρατηγικό κάστρο του εχθρού, ο δρόμος, έχει ήδη καταληφθεί και κινούμαστε ευθέως για την κατάληψη του δεύτερου στόχου που είναι το διαδίκτυο. Πρέπει να συνεχίσουμε με αμείωτο φανατισμό και πίστη στην Ιδέα να καταλαμβάνουμε τα οχυρά ενημέρωσης του εχθρού, ένα προς ένα, ενθυμούμενοι πάντα ότι ο εχθρός σε κάποια φάση δεν θα διστάσει να συνεχίσει την πολιτική και με άλλα μέσα, για τα οποία επίσης θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Θα πρέπει να θυμόμαστε μονίμως ότι επειδή το καθεστώς δεν μπόρεσε να βλάψει την προαιώνια Λατρεία των Ηρώων, φρόντισε να την διαστρεβλώσει με επιβλαβή για το έθνος λατρευτικά στοιχεία. Όμως αυτή είναι και η ελπίδα μας, αφού προχωρώντας γρήγορα θα μπορέσουμε αυτή την διαστρέβλωση να την αντιστρέψουμε και να οδηγήσουμε τον Λαό σε υγιή πρότυπα, κοινωνικά και ατομικά, αλλάζοντας έτσι συστηματικά όλη την μορφή της Ελληνικής Κοινωνίας, έως ότου αυτή η ίδια αποτινάξει από μόνη της το καρκίνωμα που της είχαν επιβάλλει επί τόσα χρόνια. Βέβαια, για να μπορέσει η πληγή να θεραπευτεί πλήρως στα πλευρά του Έθνους, θα πρέπει να περάσουν γενιές, ώστε να ξεχαστεί η πρότερη κατάσταση σήψης, όμως μπορούν σε εύλογο χρονικό διάστημα να αλλάξουν τόσο πολύ τα πράγματα, που το ποτάμι να γίνει ακόμα πιο ορμητικό από ότι είναι τώρα. Δεν θα πρέπει, σε καμμία φάση του Αγώνα, να θεωρήσουμε πως το σύστημα θα εμπλακεί σε έναν ιπποτικό αγώνα, αντιθέτως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για τα πιο ύπουλα παιχνίδια και προσηλωμένοι στον αντικειμενικό μας στόχο.

Όσο ψυχρά και υπολογιστικά και αν ακούγονται τα παραπάνω, είναι ακριβώς αυτά που χρησιμοποιούνται από το σημερινό καθεστώς. Όπως είναι λογικό μόνο ένα πολύ μικρό στατιστικό σφάλμα ξεφεύγει από αυτό το σύστημα προπαγάνδας, το οποίο στην σημερινή κοινωνία φροντίζει να κρατά μακριά από το να γίνει απειλητικό η αρχή της πλειοψηφίας. Αυτό το στατιστικό σφάλμα, οι λίγοι εκλεκτοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως η εποχή της άμυνας έχει προ πολλού περάσει. Βρισκόμαστε στην επίθεση και τίποτα δεν θα πρέπει να καταδικάσει αυτή την επίθεση σε στασιμότητα. Οι δυνάμεις του εχθρού είναι, όντως, πολυάριθμες και οι ενισχύσεις του, προς το παρών, ανεξάντλητες. Γι’ αυτό ακριβώς οι κρίσιμες μάχες πρέπει να δοθούν με ύψιστη αποφασιστικότητα, ώστε να καταστήσουν τα πλεονεκτήματα του εχθρού άχρηστα στο εγγύς μέλλον. Μία από αυτές τις στρατηγικές μάχες υψίστης σημασίας είναι και η μάχη των προτύπων, αφού κανείς Λεωνίδας και κανείς Πλάτωνας δεν θα δεχόταν να γίνει αργυρώνητος οσφυοκάμπτης στην υπηρεσία του μαρξιστοφιλελεύθερου δράκου. Έτσι θα φτάσουμε από την εποχή των Εφιαλτών, του σήμερα, στην νέα εποχή των Λεωνίδων, στο αύριο, και τότε η μάχη θα έχει κατά μεγάλο ποσοστό ήδη κερδηθεί.

K.A.

πηγή: xagr.net

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου