Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Η μεταστροφή των προτύπων

Η Παιδεία είναι μια δύναμη που μπορεί να στρέψει ολόκληρη την Κοινωνία σε διάστημα πολύ συντομότερο από οποιαδήποτε άλλη μεταρρύθμιση ή πολιτική. Εξαιρουμένων γεγονότων που πραγματικά δημιουργούν σοκ στον πληθυσμό, η Παιδεία είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξουν πραγματικά οι συνήθειες και τα δεδομένα εντός μιας Κοινωνίας. Η Παιδεία χωρίζεται σε προσχολική, ενδοσχολική και εξωσχολική, με την προσχολική και την εξωσχολική να είναι οι κυριότερες επιδράσεις σε έναν νέο ή μία νέα. Στα χρόνια που έχω ζήσει έχουμε ήδη μία μεταστροφή των προτύπων, όπως είναι και ο τίτλος του κειμένου, από τον επιστήμονα προς τον τηλεοπτικό μαϊντανό. Στα χρονικά του Ελληνικού Έθνους τα πρότυπα έχουν αλλάξει ισάριθμες φορές με τις στροφές που έχει λάβει η Ελληνική Κοινωνία. Από τον Πολεμιστή, στον Φιλόσοφο, στον Ασκητή, στον Δάσκαλο, στον μαϊντανό έχει πάει η Ελληνική Κοινωνία και οι μεταστροφές αυτές μπορούν να ειδωθούν και ιστορικά με τις μεταστροφές της ίδιας της κοινωνίας. Δεν θα αναφέρω σε κανένα πρότυπο αν είναι καλό ή κακό, δεν μου άρεσε ποτέ ο ιουδαϊκός δυϊσμός. Το κάθε πρότυπο απλά Είναι, όπως και όλα τα άλλα πράγματα, πριν ο άνθρωπος επισυνάψει σε αυτά την ταμπέλα κακό ή καλό. Ο καθένας ας προσδιορίσει με τι συμφωνεί και με τι όχι. Τι είναι όμως αυτό που προκαλεί την μεταστροφή των προτύπων σε μια κοινωνία και πως αυτή επηρεάζει την ίδια την κοινωνία στην συνέχεια δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο αλλαγής; Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που τα παράγουν και πως αυτοί οι μηχανισμοί μπορούν να επηρεαστούν;

Η γνώση αυτή είναι κάτι που έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και χρόνια εναντίον του Ελληνικού Λαού, μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί και προς όφελος του, στην περίπτωση ενός μελλοντικού Εθνικού Κράτους. Μία από τις κύριες νίκες, σε ιδεολογικό επίπεδο, των φιλελευθέρων και των αδερφών τους, των μαρξιστών, είναι η δημιουργία της ψευδαίσθησης ελευθερίας επιλογής στο θέμα των προτύπων, μια ελευθερία που είναι βεβαίως ψευδεπίγραφη, δεδομένου του συντονισμού προβολής αυτών των προτύπων από όλα τα καθεστωτικά μέσα, είτε σχολικά, είτε εξωσχολικά. Μια άλλη ψευδαίσθηση είναι ότι αυτή η προβολή προτύπων αφορά μόνον τα παιδιά, ενώ ουσιαστικά αυτά αφορούν και τους γονείς που θα τα επιβάλλουν εμμέσως πλην σαφώς στα παιδιά, ώστε η Επιχείρηση “Τανάλια” να συντελεστεί με κάθε επιτυχία και με μηδαμινό ρίσκο.

Προσπαθώντας να εντοπίσουμε τους μηχανισμούς που συντελούν στην μεταστροφή των προτύπων, θα ξεκινήσουμε από αυτούς που επιδρούν απευθείας στην νεολαία. Όπως είναι προφανές, ο νέος ή η νέα είναι ένα άτομο που, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία, αναζητά την πρώτη κοινωνική του αναγνώριση εκτός οικογενείας. Στην σύγχρονη εποχή, στην οποία ζούμε, το πρότυπο αυτό μπορεί να μεταδοθεί και με άλλους τρόπους πέρα από τους παραδοσιακούς, που περιοριζόντουσαν στο ποιόν του κοινωνικού περίγυρου, την οικογένεια και τους δασκάλους, τα οποία μέσα σε μια κλειστή κοινωνία δρούσαν τουλάχιστον συντηρητικά αποτρέποντας την αλλαγή. Σήμερα η τηλεόραση, λιγότερο το ραδιόφωνο και πλέον κυρίως το διαδίκτυο είναι που δρουν καταλυτικά στην επιβολή των προτύπων που θέλει να επιβάλλει η πολιτική ηγεσία του τόπου, ώστε να στρέψει καταλλήλως την κοινωνία. Η φιλελευθεροποίηση και παγκοσμιοποίηση των εν λόγω μέσων στην σημερινή κοινωνία είναι ουσιαστικά ένα προεόρτιο της παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας διακυβέρνησης που ετοιμάζουν. Σκοπός τους η μετάλλαξη του λαού σε πληθυσμό. Έναν πληθυσμό άφυλο, απάτριδο, άθρησκο, χωρίς κανέναν συνεκτικό δεσμό. Ακόμα και στον τομέα των ειδήσεων δεν είναι τυχαία ούτε η επιλογή των ειδήσεων, ούτε η σειρά και ώρα προβολής τους. Συνεπώς τα διευρυμένα, πλέον, μέσα, αφότου η πολιτική ηγεσία έχει επιλέξει το πρότυπο που θα διέπει την κοινωνία, το παρουσιάζει στους νέους ενδεδυμένο ήδη, μέσω του σεναρίου, με την κοινωνική αναγνώριση, που αυτοί ψάχνουν. Ταυτοχρόνως όλα τα αντίπαλα δέη και ιδιαιτέρως το προηγούμενο πρότυπο ή, τέλος πάντων, το ότι πρέπει να αντιπαλευθεί από το καθεστώς παρουσιάζονται απογυμνωμένα, βάσει σεναρίου και πάλι, από κάθε κοινωνική αναγνώριση και τοποθετούνται στο κοινωνικό περιθώριο. Εκεί, στο κοινωνικό περιθώριο, το αποβληθέν πρότυπο θα πρέπει να υποστεί περαιτέρω διεργασία για να καταστεί ανενεργό και μη επιβλαβές προς το καθεστώς. Να διοχετευθεί δηλαδή σε υποπρότυπα που, εμμέσως πλην σαφώς, θα διορθώσουν την παρέκκλιση στο μέλλον ή θα βοηθήσουν αλλοτρόπως το καθεστώς ή να καταστούν παντελώς ανενεργά και ακίνδυνα ως προς την διάδοση τους.

Οι γονείς, από την άλλη πλευρά, είναι απολύτως φυσικό και αναμενόμενο, βάσει ενστίκτων, να θέλουν να μεταδώσουν στα παιδιά τους πρότυπα, τα οποία θα τα οδηγήσουν ασφαλέστερα στην επιβίωση και στην κοινωνική καταξίωση, συνδυάζοντας τα παραπάνω στο μέτρο του δυνατού. Το όλο πρόβλημα από πλευράς καθεστώτος είναι να επιτευχθεί η συμπόρευση του φύσει συντηρητικού, ως προς το παιδί του, γονέα και του φύσει επαναστατικού, ως προς τον γονέα, τέκνου. Αυτό στην σύγχρονη φιλελεύθερη δημοκρατική κοινωνία, στην οποία ζούμε, επιτεύχθηκε με τα εξής βήματα. Πρώτον απ΄ όλα η επικράτηση του υλισμού, ιστορικού και μη, κατάφερε αυτή την ρήξη μεταξύ γονέα και τέκνου να την μεταφέρει σε διαφορετικά επίπεδα του ίδιου προτύπου, αφού το πρότυπο «μαϊντανός» συνδύασε την επιβίωση, μέσω της πλουσιοπάροχης αμοιβής, και την κοινωνική καταξίωση, μέσω της ηθικής κατάπτωσης όλης της κοινωνίας, σε ένα και μόνο πρόσωπο.Αφελώς κάποιος θα μιλήσει για ήθη, τα οποία χαθήκαν και τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τροχοπέδη στην όλη πτωτική πορεία. Όμως, κανείς από τους διάφορους ηθικολόγους δεν είχαν καμμία ένσταση όταν η ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοφωνία βρισκόταν ακόμα στην αρχή της. Δεν είχαν καμμία αντίρρηση όταν κάποιοι επενδύανε τεράστια ποσά στην διάλυση της Παιδείας και στην σταδιακή απαξίωση των ηθών αυτών. Δεν είχαν ούτε και τώρα όταν ως πρότυπο στις νέες εμφανιζόταν η κάθε Τζούλια και η σαμπάνια της. Όχι, δεν φταίει η κατάπτωση των ηθών για την κατάληξη των προτύπων μας, φταίει το γεγονός ότι μια ολόκληρη κοινωνία αναβαπτίστηκε μέσα στον υλισμό και στον καταναλωτισμό. Δεν μπορούμε να καταριόμαστε τα πρότυπα που έφερε η κοινωνία, την οποία εμείς οι ίδιοι επιλέξαμε. Αυτά ήρθαν μέσω αυτής της κοινωνίας και για αυτή την κοινωνία, είναι τα φυσικά επακόλουθα της, οι μηχανισμοί άμυνας και επεκτατισμού της.

Μιλήσαμε πριν για το πως η προπαγάνδα των προτύπων προβάλλει αυτό που θέλει και ταυτοχρόνως απαξιώνει οτιδήποτε άλλο σε δύο επίπεδα, αυτό των τέκνων και αυτό των γονέων. Πως οδηγεί τους μη αποδέχοντες το κυρίαρχο πρότυπο σε άλλα δευτερεύοντα – πλην αποδεκτά – πρότυπα και πως το στατιστικό σφάλμα ελλοχεύει πάντα σε αυτή την προσπάθεια του καθεστώτος. Ποια, όμως, ήταν τα μέσα αυτής της επιβολής στο παρελθόν και ποια είναι αυτά στο παρόν; Στο παρελθόν αυτό τον καθοριστικό παράγοντα τον είχαν αναλάβει αποκλειστικά η οικογένεια και η παιδεία, ενώ πλέον ο ρόλος αυτών των δύο μέσων έχει ελαττωθεί αποφασιστικά με την άμβλυνση των οικογενειακών δεσμών και την απαξίωση της Παιδείας. Τον ρόλο αυτόν πλέον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, όπερ και σημαίνει ότι οι καπιταλιστές, οι μεγαλοκεφαλαιούχοι, ουσιαστικά οι πραγματικοί άρχοντες του καθεστώτος έχουν αναλάβει ευθέως τον ρόλο αυτό. Η παραλλαγή αυτή των μέσων έχει ως σκοπό της την υπερκέραση των εμποδίων που ελλοχεύουν στα παλαιότερα μέσα και είναι η παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα, η φυσική ροπή των πραγμάτων. Η πρόσφατη ένταξη του διαδικτύου στο παιχνίδι ίσως είναι ο αποφασιστικός παράγοντας εκτροπής της κατάστασης, αφού πλέον η κατάσταση ξεφεύγει από τον πλήρη έλεγχο των διεθνών αφεντικών, έστω και για λίγο. Είναι σίγουρο βέβαια πως η κατάσταση θα καταστεί αναγκαίο, για το καθεστώς, να ελεγχθεί, αλλιώς σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και τον λαθρομεταναστευτικό εποικισμό θα οδηγήσει σε επικίνδυνα, για το καθεστώς, μονοπάτια.

Βρισκόμαστε, όπως έλεγε και ο Έβολα, σε μια περίοδο Μεγάλου Ιδεολογικού Πολέμου. Δεν χωρά αμφιβολία πως το καθεστώς έχει ήδη εξαπολύσει έναν επεκτατικό πόλεμο εναντίον των δυνάμεων που το αντιπαλεύονται. Το σίγουρο είναι πως οι Λαοί της Ευρώπης έχουν ένα σίγουρο συμφέρον, που είναι η ολοκληρωτική και αμετάκλητη καταστροφή του καθεστώτος, το οποίο τους έχει οδηγήσει στην σημερινή κατάσταση. Τα πάντα κινούνται σε αναλογίες πραγματικού πολέμου, δεν υπάρχει αμφιβολία. Έχουν στηθεί αναχώματα, προγεφυρώματα, συρματοπλέγματα και ο εχθρός εξαπολύει συνεχείς επιθέσεις κρατώντας πάντα εφεδρείες έτοιμες να ριχτούν στην μάχη αργότερα. Η όλη κατάσταση οφείλει να αντιμετωπιστεί στην πραγματική της φύση και διάσταση, δηλαδή ως πολεμική επιχείρηση μεγάλου μεγέθους. Μία από τις πρώτες μάχες που θα πρέπει να κερδηθούν είναι η μάχη των προτύπων που ουσιαστικά κρατούν το κλειδί της στρατολόγησης για την μία πλευρά ή την άλλη. Είναι μια μάχη σημαντική, την οποία δεν θα πρέπει να αφήσουμε ελαφρά τη καρδία, αλλά αντιθέτως να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό για την Νίκη. Το σίγουρο είναι ότι το συμφέρον του καθεστώτος σε αυτή την φάση του πολέμου είναι να στρέψει τους «αντιφρονούντες» προς την αδράνεια ή την περιστασιακή ατομικιστική, τυχοδιωκτική δράση, να δημιουργήσει δηλαδή «λόχους» ανταρτών, που ευκόλως θα μπορεί να χειραγωγήσει και να αντιμετωπίσει, αντί για «μεραρχίες» συγκροτημένου και πειθαρχημένου «στρατού», που θα το αναγκάσουν να δώσει πραγματική μάχη.

Η μάχη, αυτή τη στιγμή, φλέγεται στον τομέα της ενημέρωσης, όπου ένα στρατηγικό κάστρο του εχθρού, ο δρόμος, έχει ήδη καταληφθεί και κινούμαστε ευθέως για την κατάληψη του δεύτερου στόχου που είναι το διαδίκτυο. Πρέπει να συνεχίσουμε με αμείωτο φανατισμό και πίστη στην Ιδέα να καταλαμβάνουμε τα οχυρά ενημέρωσης του εχθρού, ένα προς ένα, ενθυμούμενοι πάντα ότι ο εχθρός σε κάποια φάση δεν θα διστάσει να συνεχίσει την πολιτική και με άλλα μέσα, για τα οποία επίσης θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Θα πρέπει να θυμόμαστε μονίμως ότι επειδή το καθεστώς δεν μπόρεσε να βλάψει την προαιώνια Λατρεία των Ηρώων, φρόντισε να την διαστρεβλώσει με επιβλαβή για το έθνος λατρευτικά στοιχεία. Όμως αυτή είναι και η ελπίδα μας, αφού προχωρώντας γρήγορα θα μπορέσουμε αυτή την διαστρέβλωση να την αντιστρέψουμε και να οδηγήσουμε τον Λαό σε υγιή πρότυπα, κοινωνικά και ατομικά, αλλάζοντας έτσι συστηματικά όλη την μορφή της Ελληνικής Κοινωνίας, έως ότου αυτή η ίδια αποτινάξει από μόνη της το καρκίνωμα που της είχαν επιβάλλει επί τόσα χρόνια. Βέβαια, για να μπορέσει η πληγή να θεραπευτεί πλήρως στα πλευρά του Έθνους, θα πρέπει να περάσουν γενιές, ώστε να ξεχαστεί η πρότερη κατάσταση σήψης, όμως μπορούν σε εύλογο χρονικό διάστημα να αλλάξουν τόσο πολύ τα πράγματα, που το ποτάμι να γίνει ακόμα πιο ορμητικό από ότι είναι τώρα. Δεν θα πρέπει, σε καμμία φάση του Αγώνα, να θεωρήσουμε πως το σύστημα θα εμπλακεί σε έναν ιπποτικό αγώνα, αντιθέτως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για τα πιο ύπουλα παιχνίδια και προσηλωμένοι στον αντικειμενικό μας στόχο.

Όσο ψυχρά και υπολογιστικά και αν ακούγονται τα παραπάνω, είναι ακριβώς αυτά που χρησιμοποιούνται από το σημερινό καθεστώς. Όπως είναι λογικό μόνο ένα πολύ μικρό στατιστικό σφάλμα ξεφεύγει από αυτό το σύστημα προπαγάνδας, το οποίο στην σημερινή κοινωνία φροντίζει να κρατά μακριά από το να γίνει απειλητικό η αρχή της πλειοψηφίας. Αυτό το στατιστικό σφάλμα, οι λίγοι εκλεκτοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως η εποχή της άμυνας έχει προ πολλού περάσει. Βρισκόμαστε στην επίθεση και τίποτα δεν θα πρέπει να καταδικάσει αυτή την επίθεση σε στασιμότητα. Οι δυνάμεις του εχθρού είναι, όντως, πολυάριθμες και οι ενισχύσεις του, προς το παρών, ανεξάντλητες. Γι’ αυτό ακριβώς οι κρίσιμες μάχες πρέπει να δοθούν με ύψιστη αποφασιστικότητα, ώστε να καταστήσουν τα πλεονεκτήματα του εχθρού άχρηστα στο εγγύς μέλλον. Μία από αυτές τις στρατηγικές μάχες υψίστης σημασίας είναι και η μάχη των προτύπων, αφού κανείς Λεωνίδας και κανείς Πλάτωνας δεν θα δεχόταν να γίνει αργυρώνητος οσφυοκάμπτης στην υπηρεσία του μαρξιστοφιλελεύθερου δράκου. Έτσι θα φτάσουμε από την εποχή των Εφιαλτών, του σήμερα, στην νέα εποχή των Λεωνίδων, στο αύριο, και τότε η μάχη θα έχει κατά μεγάλο ποσοστό ήδη κερδηθεί.

K.A.

πηγή: xagr.net

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

“Ρατσισμός”, Φυλετισμός και προπαγάνδα

Όλοι γνωρίζουμε, λίγο έως πολύ, την κλασσική εικόνα του "ρατσιστή", όπως αυτός εμφανίζεται σε αναρίθμητες ταινίες και ντοκιμαντέρ σχετικά, κυρίως, με την Κου Κλουξ Κλαν. Φλεγόμενοι σταυροί και μαύροι εκδουλευμένοι ή κρεμασμένοι. Στα χωράφια μια σαφής χρωματική αντίθεση μεταξύ του λευκού βαμβακιού και των μαύρων σκλάβων. Άσπρες κουκούλες και η καλύβα του μπάρμπα-Θωμά να φλέγεται. Αυτά όλοι τα έχουν δει σε ταινίες του Χόλιγουντ. Λίγοι, όμως, έως ελάχιστοι γνωρίζουν πως αυτές οι εικόνες ουδεμία σχέση έχουν με οποιαδήποτε μορφή πραγματικού φυλετισμού. Ακόμα και το Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Γερμανίας (NSDAP), το απόλυτο "κακό", όπως προπαγανδίζουν, μέσω τηλεοράσεων και τύπου, οι εκπρόσωποι της δημοκρατίας, είχε καταδικάσει τις εν λόγω εικόνες, όχι για λόγους μικροπολιτικής, αλλά λόγω βαθέους ιδεολογικού και φιλοσοφικού χάσματος που χώριζε αυτές τις εικόνες με την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Ίσως σε κάποιους αυτό να φαντάζει παράδοξο. Λογικό είναι, αφού το βάρος της μαύρης μεταπολεμικής προπαγάνδας των νικητών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου είναι πραγματικά μεγάλο. Ίσως να το βρουν παράδοξο και μερικοί επίδοξοι "εθνικοσοσιαλιστές", όψιμοι "υπερεπαναστάτες". Καλύτερα, για να διαφανεί πλήρως η άγνοια ή η ιδιοτέλεια τους. Στη συνέχεια θα παρατεθούν αποσπάσματα, φωτογραφίες και ιστορικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο φυλετισμός του Γ' Ράιχ δεν είχε, ούτε θα μπορούσε να έχει ουδεμία σχέση με τον, Χολιγουντιανής παραγωγής, "ρατσισμό".

"Άρθρο 4ο: Δεν μπορούν να είναι Γερμανοί πολίτες παρά μόνον όσοι αποτελούν μέρος του Γερμανικού Λαού. Και δεν μπορούν να θεωρούνται ως αποτελούντες μέρος του Γερμανικού Λαού παρά μόνο όσοι έχουν γερμανικό αίμα"

Θα ξεκινήσουμε παραθέτοντας μερικά άρθρα του επισήμου προγράμματος του NSDAP, όπως αυτό ψηφίστηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1920 και ίσχυσε μέχρι την πτώση του Γ' Ράιχ. Το πρόγραμμα αυτό εφαρμόστηκε στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, με λάθη, σε κάποιες στιγμές, αλλά χωρίς παρεκκλίσεις. Ξεκινάμε με το άρθρο 4, το οποίο δείχνει ότι η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία ήταν υπέρ του δικαίου του Αίματος, έναντι του δικαίου του εδάφους, σχετικά με την πολιτογράφηση. Το δίκαιο του Αίματος καθιστά κάποιον πολίτη ενός κράτους αν και μόνο αν αυτός έχει κοινή καταγωγή με τους υπόλοιπους πολίτες αυτού του κράτους. Το δίκαιο του Αίματος εφαρμόζεται ακόμα σε μεγάλο μέρος της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και οι μόνες φωνές που του εναντιώνονται είναι οι φωνές της παγκοσμιοποίησης.

"Άρθρο 8: Κάθε νέα μετανάστευση μη Γερμανών στη χώρα, πρέπει να απαγορευθεί. Απαιτούμε, όλοι οι μη Γερμανοί που έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία από τις 2 Αυγούστου του 1914 να υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν αμέσως το Ράιχ."

Τέλη Ιουλίου του 1914 οι φλόγες του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου τυλίγουν την Ευρώπη και προκαλούν σοβαρές μεταβολές στο χάρτη της, καθώς αυτοκρατορίες καταρρέουν και νέα κράτη εμφανίζονται στο προσκήνιο. Πολλοί μελετητές, μάλιστα, τοποθετούν τα αίτια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου στο καλοκαίρι του 1914. Το ζήτημα, όμως, που απασχολεί στην προκειμένη περίπτωση την αναζήτηση μας είναι το άρθρο 8 του επίσημου προγράμματος του NSDAP, το οποίο ρητά αναφέρει ότι όσοι ξένοι ζουν σε Γερμανικό έδαφος από πριν την κήρυξη του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου είναι ελεύθεροι να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη διαμονή τους, με κανόνες που θα εξηγήσουμε παρακάτω. Οι λόγοι για την εν λόγω πολιτική εδράζονται, όχι μόνο στο φυλετικό επίπεδο, αυτό άλλωστε θα καλυφθεί από την νομοθεσία που διέπει την διαμονή των ξένων, αλλά και σε καθαρά εργασιακούς λόγους, αφού η Γερμανία εκείνη την περίοδο γνώριζε εξαιρετικά μεγάλους δείκτες ανεργίας και η οικονομική κρίση του 1929 δεν είχε αρχίσει καν να διαφαίνεται στον ορίζοντα. Η εφαρμογή αυτού του άρθρου σε συνδυασμό, φυσικά, με την αναπτυξιακή πολιτική του Γ' Ράιχ είχε ως αποτέλεσμα την ριζική και άμεση καταπολέμηση της ανεργίας, πριν ακόμα ξεσπάσει ο πόλεμος.

Αυτό το άρθρο και η αντίστοιχη νομοθεσία, η οποία το πραγμάτωσε, δείχνουν το πρώτο ιδεολογικό χάσμα μεταξύ φυλετισμού και χολιγουντιανού "ρατσισμού". Η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, σε αντίθεση με τις νότιες Αμερικανικές επαρχίες, απέλασε και δεν εκδούλευσε τους ξένους. Προτίμησε να δώσει δουλειά στους Γερμανούς εργάτες και να αφήσει τους ξένους να αναζητήσουν την τύχη τους ελεύθερα στις χώρες προέλευσης τους. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι σε όσους ζούσαν για καιρό στην Γερμανία, τους επιτράπηκε να μείνουν.

Τι όριζε, όμως, η νομοθεσία που προαναφέραμε σχετικά με την διαμονή των ξένων στην Γερμανία; Πρώτον απ' όλα όριζε ότι μόνο Γερμανοί πολίτες θα μπορούσαν να αναλάβουν δημόσια αξιώματα, διασφαλίζοντας ότι κανείς και τίποτα εντός του κρατικού μηχανισμού δεν θα ενδιαφέρεται για συμφέροντα τρίτων, χωρών ή μη. Δεύτερον περιόριζε την απονομή πολιτικών δικαιωμάτων στους Γερμανούς πολίτες, δηλαδή στους Γερμανούς στο αίμα, που, επιπροσθέτως, έχουν προσφέρει έστω τα ελάχιστα στην Κοινωνία και την Πατρίδα τους, διασφαλίζοντας έτσι ότι μόνο ο γηγενής πληθυσμός θα έχει λόγο στην λήψη αποφάσεων, που αφορούν την χώρα. Τρίτον, και "ρατσιστικότερον" απαγόρευσε ρητά την φυλετική επιμιξία, γεγονός που ναι μεν είναι φυλετιστικό, όμως αποτελεί και έναν σαφή Ιδεολογικό διαχωριστικό τοίχο μεταξύ του φυλετιστή και του δουλοκτήτη που βιάζει την μαύρη που έχει στην δούλεψη του.

"Μια και μόνη επιτυχία αξίζει να αναγνωριστεί στους αποικιστές: Όπου και εάν πήγαν, κατάφεραν να εγείρουν το μίσος, ένα μίσος που ωθεί τους λαούς αυτούς σε αφύπνιση από τη νάρκη τους, να εγερθούν και να μας εκδιώξουν."
Adolf Hitler - "Η πολιτική μου διαθήκη"

Μια από τις μεγαλύτερες ιστορικές αδικίες είναι η λήθη ή μάλλον καλύτερα η σκόπιμη απόκρυψη των αιτιών και των πηγών του "ρατσισμού", όπως αυτός προλέχθηκε. Συνηθίζεται δε να αποδίδονται ιστορικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των νικητών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου στους ηττημένους, με σκοπό την αγιοποίηση των πρώτων και την δαιμονοποίηση των δεύτερων. Η κύρια πηγή που τροφοδοτούσε τα σκλαβοπάζαρα της Αμερικής ήταν οι γαλλικές και αγγλικές αποικίες. Υπήρχαν βέβαια και γερμανικές, προεθνικοσοσιαλιστικές προφανώς, αποικίες οι οποίες όμως ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό, εμπρός στην Βρεταννική Αυτοκρατορία. Αυτό βέβαια και παρά το γεγονός ότι η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία τάχθηκε ευθύς εξαρχής εναντίον της αποικιοκρατίας έκανε τον Αδόλφο Χίτλερ να χρησιμοποιήσει την έκφραση "να μας εκδιώξουν", πιθανώς αναφερόμενος και στον σύμμαχο- βαρίδι, την Ιταλία, την οποία κατακεραυνώνει σχετικά με την αποικιακή πολιτική της, στην πολιτική του διαθήκη.

"Αφού ο αποικισμός δεν είναι μια δραστηριότητα που αρμόζει σε Γερμανούς, η Γερμανία δεν θα έπρεπε να συμπράξει σε κοινό μέτωπο με έθνη που ακολουθούν αποικιακή πολιτική και πάντοτε οφείλει να απέχει από την προάσπιση των αποικιστικών φιλοδοξιών τους."
Adolf Hitler - "Η πολιτική μου διαθήκη"

Ποια ήταν όμως η αιτία που οδήγησε τις αποικίες να γίνουν "ορυχεία" σκλάβων; Μα, φυσικά, η ιδέα πως όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται που είναι στον ιδεολογικό πυρήνα των υλιστικών κρατών, όπως τα καπιταλιστικά και τα κομμουνιστικά, στους δύο συμμάχους δηλαδή του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι απεμπόλησαν την δουλεία, μόνο όταν οι οικονομικές συνθήκες ανέδειξαν την κακοπληρωμένη εργασία, ως πιο προσοδοφόρα. Αυτό, βέβαια, που μονίμως αποκρύπτεται, σε σχέση με το εμπόριο δούλων, είναι η πραγματική εθνικότητα των δουλεμπόρων και το γεγονός ότι οι πρώτοι που πωλούσαν μαύρους σκλάβους ήταν οι μαύροι φύλαρχοι, άλλων φυλών. Κάπως έτσι η ανθρώπινη ζωή έγινε άλλο ένα εμπόρευμα θυσιασμένο στο βωμό του χρήματος και το ηρωικό πνεύμα του πολεμιστή- κατακτητή έγινε ένας νωθρός, πλιατσικολόγος, μεταπράτης ψυχών που, από πολεμικής απόψεως, έχανε μάχες ακόμα και από ιθαγενείς με τόξα, πόσο μάλλον από έναν κανονικό στρατό.

"Η υπερηφάνεια για την δική μας Φυλή, χωρίς να υποτιμούμε ή να περιφρονούμε οιαδήποτε άλλη Φυλή, αποτελεί ένα ορθό και υγιές από κάθε άποψη συναίσθημα."
Adolf Hitler - "Η πολιτική μου διαθήκη"

Κάπως έτσι οι δουλοκτήτες και οι δουλέμποροι γίνανε "αντιρατσιστές" και οι αντιαποικιοκράτες μετατράπηκαν στο "απόλυτο κακό". Βέβαια δεν είναι η μόνη περίπτωση που εγκλήματα των νικητών και των ιδεολογικών τους απογόνων φορτώνονται στους ηττημένους. Αυτό συμβαίνει και σήμερα με την Μέρκελ να παρουσιάζεται ως "ναζί", με την νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να παρουσιάζεται ως "ναζί", οι αντιναζί γίνονται ναζί κατά το δοκούν, ακόμα και με τους Εβραίους να παρουσιάζονται ως "ναζί". Φυσικά όλα αυτά γίνονται από ανθρώπους ιδιοτελείς, που έχουν πλήρη ιδεολογικά και ηθικά μεσάνυχτα και έναν σαφή σκοπό να διέπει τις πράξεις τους: την εξυπηρέτηση συμφερόντων.

"Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να επαναλαμβάνουμε, με επιμονή και πειθώ, ότι ο Γερμανικός φυλετισμός δεν αξιολογεί, ούτε απαξιώνει τις άλλες φυλετικές ομάδες... Παρά μόνον αναγνωρίζει, επιστημονικά, ότι υπάρχουν διαφορές."
Dr. Walter Gross - Επικεφαλής του Τμήματος Φυλετικής πολιτικής του NSDAP

Σ' ένα άρθρο περί της φυλετικής πολιτικής του Γ' Ράιχ, δεν θα μπορούσαν, φυσικά, να λείπουν οι Εβραίοι, θα ήταν λειψό, πραγματικά, ένα τέτοιο άρθρο χωρίς αυτούς. Βέβαια, για να είναι κάποιος δίκαιος, επί του θέματος, οφείλει, φυσικά, να δει και την προϊστορία του. Επειδή, προφανώς, το ζήτημα αυτό καθ' αυτό είναι τεράστιο θα παρατεθούν κάπως τηλεγραφικά κάποιες σκέψεις και θα παρατεθεί κατάλληλη βιβλιογραφία και παραπομπές σε έγκυρες ιστοσελίδες.

"Ο εθνικοσοσιαλιστικός φυλετισμός ήταν πιστός στην γερμανική Φυλή και σεβόταν απολύτως τις άλλες Φυλές. Και στο σημείο αυτό έρχεται η φωνή: "Και τότε γιατί ο αντιεβραϊκός φυλετισμός;" Και μπορεί κανείς να απαντήσει: "Και τότε γιατί ο εβραϊκός αντιχριστιανικός φυλετισμός;"."
Leon Degrelle - "Η ιστορία των Waffen SS"

Το παραπάνω απόσπασμα, από το βιβλίου του Βαλλόνου Λέον Ντεγκρέλ, φανερώνει τον λόγο, για τον οποίο υπήρξε αυτή η διαφορά πολιτικής, όσον αφορά τους Εβραίους. Οι λόγοι αυτοί ήταν ότι οι Γερμανοί πολίτες τον καιρό της μεγάλης δυστυχίας τους είδαν ως κύριους υπεύθυνους τους Εβραίους, που συνολικά ευημερούσαν, έχοντας θώκους κυβερνητικούς και δημοσιογραφικούς, με τον ένα θώκο να "λιβανίζει" τον άλλο. Οι λόγοι αυτοί καθώς και πολλοί άλλοι μπορούν να βρεθούν στο, γενικότερης φύσεως, βιβλίο του Εβραίου Bernand Lazare με τον τίτλο "Αντιεβραϊσμός", καθώς και σε άλλα βιβλία που καταδεικνύουν την σιωνιστική επιρροή στο βάθος των αιώνων, ακόμα μέχρι και σήμερα. Όπως αναφέρεται και σε απόρρητο έγγραφο του προκατόχου του Χίτλερ, dr. Heinrich Bruning, και μας αποκαλύπτει σε βιβλίο του ο έγκριτος Ιστορικός David Irwing, στην εποχή της μεγάλης ύφεσης υπήρχε μόνο μία γερμανική τράπεζα που δεν ελεγχόταν από Εβραίους και τα στοιχεία για την ανεξέλεγκτη διαφθορά τους έμεναν απόρρητα λόγω φόβου "πρόκλησης αντισημιτικών ταραχών".

Υπάρχουν, όμως, ακόμα και σε αυτό ιστορικά στοιχεία, τα οποία έχουν σκοπίμως αποκρυφτεί από τον κόσμο, με φανερό σκοπό την χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Το πρώτο από αυτά είναι τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων της εποχής που αποδεικνύουν πως πρώτη η Ιουδαία κήρυξε τον πόλεμο στην Γερμανία και όχι το αντίθετο. Αυτό έγινε πριν από οτιδήποτε μπορούσε να χαρακτηριστεί ως casus belli. Έγινε, παραδείγματος χάριν, πολύ πριν την περίφημη "Νύχτα των Κρυστάλλων". Το δεύτερο είναι ότι υπήρχε συγκεκριμένο σχέδιο για άμεση απέλαση των Εβραίων και για την δημιουργία κράτους του Ισραήλ στη Μαδαγασκάρη ή οπουδήποτε αλλού, πλην φυσικά της Παλαιστίνης. Το σχέδιο αυτό απερρίφθη από τους σιωνιστές, γιατί για αυτούς μόνο η Παλαιστίνη ήταν αποδεκτή λύση. Το τρίτο είναι το έργο των ιστορικών του αναθεωρητισμού, η αλήθεια του οποίου αποδεικνύεται όχι μόνο από τα αδιάσειστα στοιχεία, αλλά και από το γεγονός ότι η μόνη "επιχειρηματολογία" εναντίον τους είναι οι ύβρεις και τα σκοταδιστικά νομοθετήματα, που απαγορεύουν ακόμα και την ιστορική έρευνα, επί του ζητήματος.

"Ωστόσο αυτό που πρέπει να τονιστεί στον Εθνικοσοσιαλισμό είναι ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής ή πολιτισμού, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον δέοντα σεβασμό. Πράττοντας το αντίθετο είναι σε ευθεία αντίθεση με την ηθική του Εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος βασίζεται στην έννοια της Τιμής."
Rudolf Hess- "Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός"

Οι πραγματικοί ιδεολογικοί, και όχι μόνο, απόγονοι αυτών που απεικονίζονται στις πάσης φύσεως "αντιρατσιστικές" ταινίες ως "ρατσιστές", είναι ακριβώς αυτοί που φτιάχνουν αυτές τις ταινίες και τα αφεντικά τους. Αυτοί που θέλουν να απαλείψουν από προσώπου γης τις διαφορετικές φυλές και τους διαφορετικούς πολιτισμούς. Αυτοί που θέλουν να αντικαταστήσουν την δημιουργία της Φύσης με μια άφυλη κοινωνία μιγάδων, από έναν κόσμο άβουλων εργατών- καταναλωτών. Η φυλετική θεώρηση βρίσκεται αντιδιαμετρικά τους και δηλώνει σαφώς υπέρ του φυλετικού διαχωρισμού και της φυλετικής καθαρότητας, όμως δηλώνει κατά της επιμειξίας και της εκμετάλλευσης. Στην περίπτωση της σημερινής Ελλάδας ένας φυλετιστής σαφώς δηλώνει ενάντιος της λαθρομετανάστευσης, όπως και αντίθετος με και με "φραουλοχώραφα". Η θέση ενός φυλετιστή (συνεπώς εθνικιστή και αναγκαστικώς σοσιαλιστή) είναι υπέρ του "κάθε λαός στον τόπο του και με τον πολιτισμό του".

"Ενώ οι λαοί μας της Ευρώπης, προς μεγάλη δόξα και τιμή του Υψίστου, έχουν διαποτισθεί από μια φυσική και ηθική λέπρα, οι σεβάσμιοι ιεραπόστολοι ξεχύνονται στην Κεντρική Αφρική και εγκαθιδρύουν αποστολές για τους νέγρους, σε τέτοιο βαθμό ώστε ο "υπέροχος πολιτισμός" μας να μεταβάλλει αυτούς τους υγιείς ανθρώπους, έστω και πρωτόγονους και καθυστερημένους, σε μια φάρα μπάσταρδων τεμπέληδων"
Adolf Hilter - "Ο Αγών Μου"

Βιβλιογραφία:
Δεύτερη Αναφορά Λόχτερ
Bernarnd Lazare - Αντιεβραϊσμός
Σίτσα Καραϊσκάκη - Εβραίοι και Κομμουνισμός
David Irwing - Ο Πόλεμος Του Χίτλερ

Κ.Α.

πηγή: xagr.net