Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

20 Απριλίου 1889

Σαν σήμερα πριν 122 χρόνια γεννήθηκε μια προσωπικότητα που έμελλε να αλλάξει τον ρου της Ιστορίας του 20ου αιώνα. Μια απλή εξιστόρηση της Ιστορίας είναι κάτι στείρο που δεν μου αρέσει, αφήνω οπότε όλους τους αναγνώστες μου να ψάξουν να βρουν πηγές ιστορικές και να μελετήσουν. Θα προτείνω και εγώ κάποιες στο πέρας του παρόντος άρθρου. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα μείνουμε μακριά από την Ιστορία, αφού η συγκεκριμένη ιστορική μορφή είναι εμφανώς η πιο συκοφαντημένη μορφή της Ιστορίας του προηγούμενου αιώνα. Ιστορική αποκατάσταση λοιπόν ή μάλλον αναφορά στο επίτηδες παραμελημένο μέρος της Ιστορίας. Όλοι θα σας μιλήσουν για τον πόλεμο και κανείς δεν θα καθίσει να ασχοληθεί με το πραγματικά ζητούμενο που είναι η πολιτική. Έτσι με αυτόν τον τρόπο όλοι οι γελοίοι νεοφιλελεύθεροι θα μπορούν να μιλάν για “ναζιστικές” πρακτικές του έτερου νεοφιλελεύθερου κόμματος, όταν δεν είναι το δικό τους στην εξουσία. Ιδιαιτέρως αυτές τις μέρες του διαδικτύου ακόμα και οι καφετζούδες της βουλής και του μνημονίου μπορούν και εκφέρουν την ανόητη επιφανειακή γνώμη τους, πίσω από τις οθόνες των υπολογιστών τους, φυσικά, αφού στην πραγματική ζωή τα πόδια τους είναι μονίμως στους ώμους τους. Ολόκληρο αυτό το σκηνικό μπορεί να περιληφθεί στην φράση “του βλάκα του δείχνανε το φεγγάρι και αυτός κοίταγε το δάκτυλο”. Το αληθινά ζητούμενο στην περίπτωση του Αδόλφου Χίτλερ δεν είναι ο πόλεμος, αλλά η πολιτική του, η πολιτική που οδήγησε την Ιουδαία να του κηρύξει πόλεμο ήδη από την πρώτη μέρα που ανέλαβε την εξουσία, η πολιτική που οδήγησε στον οικονομικό αποκλεισμό από όλες τις δημοκρατικές χώρες, έναν οικονομικό αποκλεισμό αναίτιο που όμως δεν στάθηκε ικανός να σταματήσει την αναγέννηση μιας κατεστραμμένης, από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την οικονομική κρίση του 1929, Γερμανίας και την ανάδειξη της σε παγκόσμια δύναμη σε χρονικό διάστημα μόλις 6 ετών. Σαν να λέμε ότι ένας πολιτικός θα μπορέσει να κάνει την σημερινή Ελλάδα παγκόσμια δύναμη σε 10 χρόνια, δίνοντας και μια περίοδο χάριτος. Το πραγματικά ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι οι πράξεις του πράκτορα των Άγγλων, Τσιάνο, και οι επιπτώσεις αυτών στην Ελλάδα, άλλωστε άμα είναι να κατηγορηθεί κάποιος για τις πράξεις ενός πράκτορα των Άγγλων αυτοί πρέπει να είναι οι Άγγλοι, αυτοί οι ίδιοι που ακολούθως μεθόδευσαν τα γεγονότα της περιόδου 1946-1949 και της καταστροφικές συνέπειες που είχε αυτή η περίοδος για την Ελλάδα. Το πραγματικά ζητούμενο, όταν μιλάμε για τον Ηγέτη ενός Έθνους, είναι οι υπηρεσίες που αυτός και η Ιδεολογία του προσέφεραν στον Λαό του.

Μια πραγματική μελέτη της άφαντης, από την “αντικειμενική” ιστοριογραφία των νικητών, πολιτικής του Αδόλφου Χίτλερ στην Γερμανία θα έπιανε προφανώς τόμους και σαφώς για αυτόν τον λόγο είναι παντελώς αδύνατο να γίνει κάτι τέτοιο σε ένα και μόνο άρθρο. Θα παραπέμψω όμως, όπου χρειαστεί, σε παλιότερα άρθρα μου σχετικά με το ζήτημα και θα παραθέσω και ιστορικές πηγές τις οποίες μπορείτε να μελετήσετε. Το πρώτο ζήτημα που άφησα να αιωρείται στον πρόλογο είναι ότι μια κατεστραμμένη Γερμανία έγινε μια δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας, η οποία μπόρεσε και οικονομικά και κυρίως ηθικά να αντέξει έναν πόλεμο πραγματικά εναντίον όλων για 6 συναπτά έτη. Ποια ήταν όμως η κατάσταση της Γερμανίας πριν την ανέλιξη του NSDAP στην κυβέρνηση της χώρας; Η Γερμανία ήταν μια χώρα διαλυμένη από την Συνθήκη των Βερσαλλιών, αποδεκατισμένη από την οικονομική κρίση, με μια, συγκεκριμένης καταγωγής, ελίτ και τους φίλους της να θησαυρίζουν εις βάρος του Γερμανικού Λαού. Μήπως η κατάσταση αυτή σας θυμίζει κάτι πολύ πρόσφατο; Εμένα προσωπικώς μου θυμίζει πολλά. Σε πολλούς η κατάσταση θυμίζει πολλά, είναι η αλήθεια, όμως οι περισσότεροι από αυτούς τους πολλούς τονίζουν την ομοιότητα προκειμένου να προειδοποιήσουν για τον “ναζιστικό κίνδυνο”. Ποιος είναι όμως αυτός ο “ναζιστικός κίνδυνος” για τον οποίο προειδοποιούν και ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά πρέπει να λάβουν αυτή την προειδοποίηση. Η αλήθεια είναι ότι οι μεγαλοκτηματίες Γιούνγκερ (θυμίζει κάτι το όνομα από τα πρόσφατα;) ζήσανε στο πετσί τους την Εθνικοσοσιαλιστική κοινωνία με πολλά κομμάτια γης τους να περιέρχεται στους Γερμανούς αγρότες που πριν αυτοί εκμεταλλεύονταν. Οι τραπεζίτες, οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί, τα λαμόγια και τα λοιπά τσιράκια του συστήματος είδαν την απάντηση στα εγκλήματα ετών και ο Έλληνας της σημερινής εποχής μπορεί να φανταστεί πόσο σημαντικό ήταν αυτό, άμα αναλογιστεί την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα εμείς στην Ελλάδα του ΔΝΤ. Το αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος ήταν οι δείκτες ανεργίας να μηδενιστούν, η παραγωγή, βιομηχανική, γεωργική, κτηνοτροφική, βιοτεχνική και τα λοιπά να ανθίσει και πολύ συντόμως ο Γερμανός πολίτης να απολαμβάνει μια κοινωνία χωρίς λαμόγια, απολαβές ικανές για να έχει την αξιοπρέπεια του και ακόμα παραπάνω και, όπως μας αποκαλύπτει αντιναζιστική πηγή, να έχει και προνόμια που μανιωδώς προσπαθούσαν να κρύψουν οι πλουτοκράτες Αγγλίας και Γαλλίας, απαγορεύοντας στην Γερμανία να στέλνει πλοία με τουρίστες στην Αγγλία.

Δεν ήταν όμως μόνο η οικονομική πολιτική την οποία θέλησαν να κρύψουν, αλλά εν γένει το κοινωνικό έργο του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος. Πρώτη φορά επί Εθνικοσοσιαλισμού δημιουργήθηκαν οι περίφημοι αυτοκινητόδρομοι που ακόμα να δούμε στην Ελλάδα, οι οποίοι δεν είχαν διόδια όπως τα ερείπια που ονομάζονται Ελληνικοί δρόμοι, αφού ο Αδόλφος Χίτλερ δεν ήθελε να τιμωρεί τον Λαό του επειδή ταξιδεύει. Στην εποχή του δεν ήταν εύκολη η προμήθεια ενός αυτοκινήτου και για αυτό το λόγο δημιουργήθηκε το πρώτο Volkswagen, το αυτοκίνητο του Λαού, ένα αυτοκίνητο που ακόμα και ο πιο χαμηλόμισθος εργάτης θα μπορούσε να προμηθευτεί προκειμένου να απολαύσει τους άνευ διοδίων αυτοκινητόδρομους. Οι αυτοκινητόδρομοι φτιάχτηκαν σε αρμονία με το περιβάλλον και με απόλυτο σεβασμό σε αυτό με αποτέλεσμα την δημιουργία χιλιάδων νέων επιχειρήσεων στις παρυφές αυτών των αχανών δρόμων που συνέδεαν όλη την Γερμανία, προσφέροντας δουλειά σε χιλιάδες Γερμανούς και φορολογικά έσοδα στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κράτος. Η πρωτοφανής αυτή μείωση της ανεργίας δεν ήρθε με κόστος την κοινωνική πρόνοια για τους εργάτες, αλλά αντιθέτως με την άνθιση αυτής, αφού τότε θεσπίστηκαν για πρώτη φορά πρωτοφανή προνόμια για αυτούς. Έτσι έγινε πραγματικότητα η Ιδεολογική δέσμευση για απόλυτο σεβασμό στην Μητέρα Φύση και την άρνηση της ανθρωποκεντρικής οικολογίας, χάριν μιας πραγματικής οικολογίας, της Εθνικιστικής. Στα πλαίσια αυτής της πραγματικής οικολογίας θεσπίζονται και τα νομοθετήματα προστασίας των ζώων και των φυτών, νόμους που ούτε πριν ούτε μετά μπόρεσε να δει ποτέ ο κόσμος. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του νόμου για την προστασία της Φύσης που έμεινε σε ισχύ μέχρι το 1976, οπότε και αντικαταστάθηκε με ελαστικότερο από την δημοκρατική, πλέον, Γερμανία. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για το ζήτημα αυτό της Οικολογίας και για το πόσο πρωτοπόρο στάθηκε το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς, όμως για λόγους οικονομίας θα παραθέσω απλώς δύο σχετικά άρθρα στο πέρας αυτού του άρθρου. Το μόνο που θα αναφέρω είναι ότι η πραγματική αυτή οικολογία, η οικολογία χάριν της Γης και όχι χάριν του ανθρώπου είναι εν τέλει εξασφαλίζει μια καλύτερη ποιότητα ζωής και για τον άνθρωπο, σε αντίθεση με την αστική οικολογία, η οποία δεν κάνει τίποτα για να καταπολεμηθεί η μεγαλοαστική γάγγραινα που όχι μόνο πνίγει την ίδια μας την ύπαρξη, αλλά σκοτώνει και την ψυχή μας. Μια ψυχή που βρήκε την ανάταση της στο Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς μέσω αναβίωσης Ιερών Παραδόσεων της Φυλής, όπως η Ηρωολατρεία, αλλά και γενικότερα με την υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής που προήγαγε την εργασία, την Αξιοπρέπεια, την Τιμή, την Οικογένεια, το Έθνος και συνεπαγωγικά και τον Άνθρωπο.

Η προστασία της Οικογένειας, του βλαστοκυττάρου της Φυλής, της Μητέρας των Αξιών, των Παραδόσεων και συνεπώς του ίδιου του Πολιτισμού, σε όλες του τις εκφράσεις, έγινε όχι μόνο με πρωτοπόρο τρόπο, αλλά και με πρωτόγνωρους ρυθμούς. Η αποκατάσταση της θέσης της γυναίκας και στην παραγωγή και στην μητρότητα, μακριά από το τρίπτυχο “σπίτι-παιδιά-εκκλησία”, το οποίο της είχαν επιβάλλει οι πουριτανοί της δημοκρατίας, η ενθρόνιση της ως ισότιμου μέλους της Φυλής ήταν πρωταρχικό, αλλά όχι μόνο βήμα. Πρωτοπόρες γυναίκες έδωσαν το πρότυπο μέσα από τα αριστεία τους στις Τέχνες, την Πολιτική, ακόμα και τον Στρατό. Χιλιάδες βρεφονηπιακοί σταθμοί απλώθηκαν σε όλη την χώρα και νόμοι απαγόρευσαν έναν από τους κυριότερους παράγοντες εκφυλισμού, την επιμιξία. Στα παιδιά δόθηκε Κλασσική Παιδεία, από αυτήν που ο διεθνής Σιωνισμός λέει ότι πρέπει να καταργηθεί, μια παιδεία στηριγμένη στον Ελληνικό Πολιτισμό και το “νους υγιής εν σώματι υγιεί”. Αποτέλεσμα της βραχύχρονης, λόγω του πολέμου, μετάδοσης της Ελληνικής Κλασσικής Παιδείας, είτε μέσω των σχολείων, είτε μέσω της Νεολαίας, ήταν οι νέοι της Hitler Jugend να αποτελέσουν την ραχοκοκκαλιά της αντίστασης που ξεκίνησε όταν ο πόλεμος έμοιαζε να είναι ήδη χαμένος. Οι νέοι της Χιτλερικής Νεολαίας με ηρωισμό και αυταπάρνηση υπερασπίστηκαν την Ιδέα, όταν όλα πλέον είχαν χαθεί. Η ενστάλαξη αυτής της Σπαρτιατικής Παιδείας δεν πρόλαβε να μεταλαμπαδευτεί σε όλη την κοινωνία, όμως οι νέοι αυτοί Σπαρτιάτες μπόρεσαν να καταφέρουν θαυμαστά αποτέλεσμα απέναντι στους “συμμάχους” που αργότερα διχοτόμησαν την Ευρώπη και που κρίνοντας τον κόσμο εκ του αποτελέσματος μάλλον δεν κέρδισαν οι “καλοί”. Σε έναν κόσμο πρέζας, εκφυλισμού και έκπτωσης των ηθών, έναν κόσμο που οτιδήποτε είναι άξιο καταποντίζεται εμπρός στην λαίλαπα της πλειοψηφικής μειονεξίας, δεν μπορεί κάποιος παρά να αντιμετωπίζει τουλάχιστον σκεπτικιστικά την ρητορεία περί του “απόλυτου κακού” που νικήθηκε το 1945. Σε αντιπαραβολή θέτουμε την Εθνικοσοσιαλιστική πολιτική με σκοπό την πάταξη ακόμα και του καπνίσματος, την έξαρση του αθλητισμού, την εκμηδένιση των όποιων ναρκωτικών κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή και την ιατρική έρευνα και πρόνοια που στόχευε στον καρκίνο και στην τότε καλπάζουσα φυματίωση.

Γεννημένος στις 20 Απριλίου του 1889, Ήρωας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, παρασημοφορημένος με τον Σιδηρούν Σταυρό, ηγήτορας μιας πρωτοφανούς επαναστάσεως που αρχικά πνίγηκε στο αίμα, αλλά αργότερα αναγεννώμενη από τις στάχτες της κατέκτησε όλη την Γερμανία και την έκανε σε πολύ σύντομο διάστημα υπερδύναμη. Ο πιο συκοφαντημένος πολιτικός Ηγέτης όλων των εποχών, ο Αδόλφος Χίτλερ. Δεν θα μνημονεύσω κάποιο εδάφιο από το “Ο Αγών Μου”, ούτε κάποιο εδάφιο από την πολιτική του διαθήκη. Θα μνημονεύσω την τελευταία του εντολή, όταν ένας αξιωματικός των SS λέγεται ότι τον ρώτησε, στις τελευταίες του στιγμές, ποιον θα πρέπει να ακολουθήσουν τώρα. Η απάντηση του ήταν: “Τον άνδρα που θα έρθει”!

Αρθρογραφία προς ανάγνωση:

Η πρωτοποριακή Οικολογική Πολιτική του Γ' Ράιχ

Οι κοινωνικές πρωτοπορίες του Αδόλφου Χίτλερ

Η έννοια του Δικαίου στον Εθνικοσοσιαλισμό

Η Παιδεία στον Εθνικοσοσιαλισμό

Οι γυναίκες στον Εθνικοσοσιαλισμό

O Rudolf Hess για τον Εθνικοσοσιαλισμό

Περισσότερο ήθος, λιγότερη ηθικολογία