Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Άρρητοι Αριθμοί σε έναν ρητό κόσμο

Όλα ξεκινάν περίπου δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν με Ίππασο τον Μεταπόντιο, τον Πυθαγόρειο, ή τουλάχιστον τότε ήταν που ο άνθρωπος ανακάλυψε την ίδια του την μικρότητα, τότε ήταν που η πυθαγόρεια θεωρία της δημιουργίας κατέρρευσε ή μάλλον καλύτερα τότε ήταν που γέμισαν τα κενά της. Εκ του εν προερχόμενο το σύμπαν όλο, εξ διαιρέσεως του όλου γεννώμενα τα πάντα, ναι, αλλά με το στατιστικό σφάλμα, όχι ακριβώς που θα λέγαμε πρόχειρα, ουσιαστικά με το άπειρο να ποτίζει την ίδια την ύπαρξη, με την αρμονία να ποτίζεται με χάος στην αέναη φθίνουσα ισορροπία της εντροπίας, την καθοδική σπείρα του χρόνου προς την παρακμή και ταυτοχρόνως προς την αναγέννηση. Αναπόφευκτη αυτή η πτώση, ίσως και να είναι η ομορφιά του κόσμου, το χρώμα στον πίνακα, ο λόγος για να ζει κανείς σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει, σε έναν κόσμο που έχει την ελπίδα να αλλάξει. Όλοι σίγουρα έχουμε σκεφτεί την ανάγκη να σταματήσει ο χρόνος σε μια ιδανική, για μας, στιγμή είναι σαφώς ανθρώπινο και κατανοητό, όσο και αδύνατον. Στην προκειμένη περίπτωση διανύουμε μια στιγμή ξέφρενης κοινωνικής παρακμής, μιας πτώσης- έκπτωσης της ίδιας της ανθρώπινης φύσης, οπότε μπορούμε να θέσουμε ελπίδες στον Κάλκι τον Εκδικητή, στο τελευταίο γύρισμα του τροχού, στον άνδρα που θα έρθει ενάντια στο χρόνο, ενάντια σε αυτούς που ετοιμάζουν το τέλος της Ιστορίας. Δύο ερωτήματα προφανώς θα έχουν προκύψει στον αναγνώστη αυτή ακριβώς την χρονική συγκυρία της ανάγνωσης. Πρώτον τι σχέση έχουν οι ρητοί και άρρητοι αριθμοί με όλα αυτά και δεύτερον αν όλα αυτά προτρέπουν σε οποιαδήποτε μορφή μεσσιανισμού και μοιρολατρίας παρόμοια με τα "λιακοπούλεια" εκτρώματα ή πολλές άλλες μορφές αισχρού μεσσιανισμού. Αφήνω τον αποσπασματικό αναγνώστη που διαβάζει μόνο τίτλους και επικεφαλίδες να βγάλει ότι συμπεράσματα θέλει, αφού έτσι και αλλιώς η γνώμη του δεν με ενδιαφέρει καθόλου, άλλωστε έχω δηλώσει ήδη ελιτιστής. Όλοι οι υπόλοιποι που συνηθίζεται να διαβάζετε ολόκληρα άρθρα θα λάβετε τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.

Ρητούς αριθμούς μπορεί ο κάθε ένας να πει όσους θέλει, οι άρρητοι είναι ένα μεγαλύτερο πρόβλημα να βρεθούν, αδύνατο να απομνημονευθούν και όμως ανάμεσα σε δύο ρητούς υπάρχει πάντα ένας άρρητος. Μένει μόνο να αναδειχθούν, να φύγουν από το σκοτάδι, να αφεθούν να ακτινοβολήσουν το Θείο Φως της αρρητότητας, της χρυσής τομής παραδείγματος χάριν. Ο κόσμος μας βάλτωσε, στους δρόμους των μεγαλουπόλεων μπορεί να δει κανείς έκδηλη την παρακμή, την αδιαφορία, το γλεντοκόπημα των ζωντανών νεκρών. Από ένα κοσμικό παρατηρητήριο πολύ ψηλά βαλμένο θα μπορούσε κανείς να δει πάνω στον πλανήτη να απλώνεται ένα γκρίζο καρκίνωμα. Αν μπορούσε να αφουγκραστεί κανείς την Γη και τους ανθρώπους της θα ένιωθε τον πόνο και την παρακμή. Καπιταλιστικά κοράκια να τρέφονται στην γη των νεκρών, τα κουφάρια, τα μυρμήγκια να τρέχουν χωρίς νόημα, αλλά με αυστηρή μαθηματική πορεία μέσα στο γκρίζο καρκίνωμα και ένας πλανήτης που βλέπει τον πολιτισμό που τον στόλιζε να παρακμάζει, τα είδη του να εξαφανίζονται σε ένα ανήθικο καταναλωτικό γλέντι, τον άνθρωπο να σκοτώνει την θεία υπόσταση της Φύσης, να σκοτώνει τον ίδιο τον Θεό! Στην ακολουθία της παρακμής καμμία ελπίδα δεν μπορεί να διαφανεί, αργά ή γρήγορα, η ακολουθία παίρνει τον δρόμο της και όλα δείχνουν πως τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την πτώση. Το σύστημα σε επιφανειακό επίπεδο δείχνει άτρωτο και παντοδύναμο, βγάζοντας χρηματικό κέρδος από τα πάντα. Ένα παράδειγμα είναι και η λαθρομετανάστευση, η οποία ξεκινά από τις προσταγές πολυεθνικών εταιριών για βομβαρδισμό χωρών και καταλήγει με τις ίδιες πολυεθνικές να χρηματοδοτούν “φιλεύσπλαχνες” Μ.Κ.Ο και φράχτες “κατά” του ίδιου τους του έργου. Παράλληλα οι ίδιες πολυεθνικές βάζουν τους ανθρώπους να επενδύουν στα συστήματα παρακολούθησης που κατασκευάζουν ένεκα “ασφάλειας”, ενώ προφανώς η ασφάλεια για όσους δεν μπορούν να την αγοράσουν φαντάζει ως ένα κρύο ανέκδοτο. Παγιδευμένος ο κόσμος σε μια σπείρα καθόδου προς την άβυσσο, σε ένα πρόβλημα άλυτο, σε ένα πρόβλημα που ο κανόνας και ο διαβήτης αποτελούν εχθρούς ουσιαστικά και πρακτικά, μια τροχοπέδη όπως υπήρξαν και κατά την διάρκεια των αρχαίων χρόνων στο θέμα της επίλυσης των διάσημων γεωμετρικών προβλημάτων.

Ασχέτως ιδεολογίας θα μνημονεύσω σε αυτό σημείο τον Γάλλο μαθηματικό Évariste Galois και την θεωρία του πάνω στις ομάδες Galois και τα πολυώνυμα. Δεν μπορώ παρά να έχω έναν θαυμασμό για έναν άνθρωπο που πέθανε για τις ιδέες του, ιδιαιτέρως όταν κάποιες από τις ιδέες του, όχι οι “θανάσιμες” πάντως, ήταν λαμπρά μαθηματικά που ρίξανε φως στο σκοτάδι αιώνων, όσον αφορά τουλάχιστον τα γεωμετρικά προβλήματα της αρχαιότητας. Εκεί αποκαλύφθηκε περίτρανα, σε γεωμετρικό επίπεδο, το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και σήμερα η κοινωνία μας, το τέλμα χωρίς ένδειξη ανάκαμψης. Κοντολογίς για να μην θεωρητικολογούμε σε τομείς που οι περισσότεροι αναγνώστες δεν θα γνωρίζουν το όλο πρόβλημα που καταστούσε τα προβλήματα της αρχαιότητας άλυτα ήταν η αδυναμία κατασκευής κάποιων συγκεκριμένων άρρητων αριθμών, των υπερβατικών αριθμών, όπως ο π στην περίπτωση του τετραγωνισμού του κύκλου. Ακόμα τις αγνότερες των προθέσεων να είχε, λοιπόν, ο ιθύνων νους ήταν καταδικασμένος στην αποτυχία, πόσο μάλλον αν πρόθεση του ήταν η καταστροφή, όπως στην περίπτωση της κοινωνίας μας με τους δυνάστες των χρηματιστηρίων και τους εγχώριους συνεργάτες τους. Μέσα στον κόσμο των ρητών αριθμών, των άβουλων μυρμηγκιών στην γκρίζα άμμο της πόλης, της πλειοψηφίας που ψηφίζει για να μην αλλάξει τίποτα, ενυπάρχουν πάντα οι υπερβατικοί, οι επαναστάτες, η μειοψηφία που υπάρχει για να στρέφει τον κόσμο προς νέα οράματα. Προμνημονεύσαμε τον Κάλκι τον εκδικητή, το γύρισμα του τροχού της Ιστορίας και με συνέπεια πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα του προλόγου σχετικά με τον μεσσιανισμό, αν και προφανές σε όσους γνωρίζουν την αρθρογραφία μου. Η εύρεση των υπερβατικών, η γιγάντωση της υπέρβασης, η ωρίμανση των συνθηκών, αλλά και ο ασυμβίβαστος, λυσσαλέος αγώνας είναι βασικές προϋποθέσεις για να εμφανιστεί ευθύς εξαρχής ο ερχόμενος. Το άλλο ερώτημα που ελλόχευε στον πρόλογο, δηλαδή τι δουλειά έχουν όλες αυτές οι μαθηματικές θεωρίες με μια θεωρία επαναστάσεως θα μείνει σχεδόν αναπάντητο, προς τέρψιν του πάσης φύσεως συνωμοσιολόγου, αφήνοντας από την άλλη ελεύθερο το πεδίο σκέψης εκλεκτών αναγνωστών που θα θελήσουν να αναλύσουν καλοπροαίρετα. Το μόνο που θα πω σχετικά είναι από αυτή την οδό πρώτον διασκέδασα γράφοντας το άρθρο, δεύτερον βρήκα ευκαιρία για να παραθέσω κάποιους συμβολισμούς για τους γνωρίζοντες και τρίτον το θεώρησα μια καλή ευκαιρία για να θέσουμε το ζήτημα εκτός τετριμμένης βάσεως. Το ζήτημα είναι ότι ερχόμαστε και δεν θα είναι πλέον μόνοι τους, θα τους παραμερίσουμε και θα χτίσουμε τον κόσμο χωρίς αυτούς, τους δυνάστες, τους προδότες, τους νενέκους. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω! Στον κόσμο των ρητών και των δυναστών ερχόμαστε εμείς οι άρρητοι, οι υπερβατικοί να φέρουμε την αλλαγή!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου