Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Εθνικός Φιλελευθερισμός, η νέα απάτη

Μέχρι και ότι ο φιλελευθερισμός περιέχει τον εθνικισμό έχουν ακούσει, τον τελευταίο καιρό, τα κακόμοιρα τα αυτιά μας στην προσπάθεια να θεμελιωθεί η “νέα πατριωτική δεξιά”, εν όψει των επικείμενων εκλογών. Φυσικά λόγια κενά και τίποτα παραπάνω δεν είναι όλα αυτά, πνιγμένα στην εξάρτηση από τις τράπεζες και την ιδεολογική ασυνέπεια. Μικρή μνεία πρόκειται να κάνω στο γιατί ακόμα και οι αγνότερες των προθέσεων δεν μπορούν παρά να θαφτούν κάτω από τους εκβιασμούς των τραπεζών. Μικρή διότι η πραγματικά μεγάλη απάτη είναι η σύμπλευση των λέξεων εθνικισμός και φιλελευθερισμός στην ίδια πρόταση, αφού ακόμα και η επίκληση του πατριωτισμού από έναν φιλελεύθερο δεν μπορεί παρά να προκαλέσει τον γέλωτα στον γνωρίζοντα. Θα μπορούσε να γραφεί ολόκληρο βιβλίο που να αναλύει περιστατικά κωμικά και τραγικά της “εθνικής παράταξης”, αλλά σχεδιάζω να κρατήσω αυτό το άρθρο σε αυστηρώς ιδεολογικό επίπεδο, όχι για άλλο λόγο αλλά γιατί τα γεγονότα είναι απόρροια των ιδεών έτσι και αλλιώς, ιδιαιτέρως στην περίπτωση των φιλελεύθερων, είτε αυτοί δηλώνουν “εθνικοί”, “νεό” ή οτιδήποτε άλλο παρεμφερές. Προς άρσιν κάθε παρεξηγήσεως και κακίας να δηλώσω ότι το πιο φιλελεύθερο κόμμα εντός του κοινοβουλίου είναι το Πα.Σο.Κ γεγονός που θα καταστεί σαφές και προφανές αν κάποιος συνδυάσει την ιδεολογική ανάλυση που ακολουθεί με την ειδησεογραφία των ημερών. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί την γενικότητα του άρθρου αφού προφανώς δεν στοχεύει αποκλειστικώς μία ή δύο από τις φιλελεύθερες παρατάξεις του κοινοβουλίου, αλλά όλες, από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το ΛΑΟΣ. Όπως πάντα επειδή τον πολιτικό σχολιασμό δεν θέλω επ'ουδενί να τον μαυρίζω θα αποδώσω στο ΚΚΕ πλήρη και ειλικρινή "κομμουνιστικότητα" με όλη την εθνοπροδοσία που εμπεριέχεται πακέτο. Πάντως φιλελεύθερους δεν θα τους ονομάσω παρά τις αξιότιμες προσπάθειες που καταβάλει η ηγεσία του ΚΚΕ για την καπιταλιστική προοπτική των επιχειρήσεων του όπως η Τυποεκδοτική. Το ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη θα το συμπεριλάβω στους φιλελεύθερους ως ντεμέκ ριζοσπαστικό κόμμα που στην ουσία λειτουργεί ως μηχανισμός προβοκάτσιας εναντίον της οποιασδήποτε λαϊκής πάλης ενάντια στον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση. Θα τα αναλύσω βεβαίως εκτενέστερα τα παραπάνω σε ενότητες, όπως πάντα.

Εθνικός Φιλελευθερισμός;

Τι είναι αυτό που προστάζει ο φιλελευθερισμός; Πολιτική, κοινωνική και οικονομική “ελευθερία” είναι η επιταγή του φιλελευθερισμού. Φυσικά, όπως και όλες οι ιδεολογίες, ο φιλελευθερισμός έχει τις τάσεις του. Ας ξεκινήσουμε από τα πιο εύκολα και δη από τον νεοφιλελευθερισμό, που στην Ελλάδα εκφράζεται από τάσεις και κόμματα, όπως ο Μάνος και η Μπακογιάννη. Ο νεοφιλελευθερισμός πιστεύει στην άκρατη ελευθερία, η οποία θα αυτορυθμιστεί, όπως νομίζουν, σε όλα τα επίπεδα. Συζητήσεις και οικονομικά μοντέλα απορρέοντα κυρίως από την οικονομική σχολή του Σικάγου υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση και προσπαθούν να την επιβάλλουν σε όλη την υφήλιο. Η Ιστορία έχει δείξει ότι το συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο είναι η πιο αισχρή πλουτοκρατική και αντιλαϊκή δικτατορία, που μερικές φορές επιβάλλεται μέσω εκλογών και άλλοτε με την δύναμη των όπλων, η Ιστορία έχει δείξει ότι η αυτορύθμιση στην οποία προσβλέπουν οι νεοφιλελεύθεροι είναι ένα επιφανειακό ψέμα που απευθύνεται στους μη γνωρίζοντες. Έχουμε και τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, ο οποίος πιστεύει ότι η αυτορύθμιση δεν γίνεται να επιτευχθεί χωρίς μια κρατική παρέμβαση. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός είναι ουσιαστικά σε οικονομικό επίπεδο και μόνο η απάντηση των φιλελεύθερων προς τον Εθνικοσοσιαλισμό. Μετά τις κατακτήσεις του Γερμανικού Λαού μέσω του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος οι πλουτοκράτες φιλελεύθεροι αναγκάστηκαν να δώσουν κάποια ψίχουλα στους λαούς τους με σκοπό την αποτροπή της αναγέννησης του Εθνικοσοσιαλισμού από τις στάχτες του. Βεβαίως αυτά τα ψίχουλα δόθηκαν στο οικονομικό επίπεδο μόνο, αφού σκοπό τους είχαν την συγκράτηση ενός κινήματος που ο πόλεμος δεν σκότωσε, ενός κινήματος που κινούμενο σε ολόκληρη την κοινωνία και όχι μόνο στο οικονομικό επίπεδο θα σκότωνε εν τέλει όλα τα κακόβουλα σχέδια του φιλελευθερισμού, όποια μουτσούνα και αν αυτός φοράει. Είδαμε λοιπόν ως εδώ ότι ο φιλελευθερισμός προστάζει την ελευθερία των αγορών και αναλόγως με την σέχτα του ο κάθε φιλελεύθερος ορίζει την ποσότητα του κρατικού παρεμβατισμού. Ωραία ως εδώ! Απλά σχετικώς τα πράγματα έως εδώ. Φυσικά ο φιλελευθερισμός προστάζει και ελευθερία των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά όπως θα δούμε μόνο και μόνο η προσταγή της ελεύθερης αγοράς αρκεί για να απόδειξη την έλλειψη πατριωτισμού, πόσο μάλλον εθνικισμού σε αυτή την ιδεοληψία.

Ελεύθερες Αγορές

Σύμφωνα με την φιλελεύθερη θεώρηση οι αγορές πρέπει να αφήνονται ελεύθερες να αυτορυθμίζονται και μέσω της ελευθερίας τους και του ανταγωνισμού θα εξασφαλίσουν την αέναη ανάπτυξη και την ευημερία. Κοντολογίς μπούρδες. Η αλήθεια είναι ότι ο ανταγωνισμός είναι μοιραίο να οδηγήσει σε μονοπώλια, θεωρώ βέβαιο ότι ο κάθε μικρομαγαζάτορας μπορεί να βεβαιώσει την ανταγωνιστική πίεση που μία πολυεθνική μπορεί να του ασκήσει. Συνεπώς απούσης μίας φρέσκιας αρχής, μιας λευκής σελίδας, όπως αρέσκονται να το αποκαλούν οι μεγαλοκαπιταλιστές νεοφιλελεύθεροι, δεν μπορεί να εφαρμοστεί η ιδέα αυτή και η όποια έστω και νύξη για εφαρμογή της σημαίνει αυτόματα και αποδοχή των συνεπειών της, δηλαδή των μονοπωλίων που πίνουν το Αίμα και την Ψυχή του Λαού, του ίδιου του Έθνους. Βεβαίως οι απανταχού φιλελεύθεροι ανά τον κόσμο ως “λευκή σελίδα” αναγνωρίζουν τις πάσης φύσεως καταστροφές, μία “λευκή σελίδα” για τον Λαό που θα σπεύσουν οι μεγαλοεργολάβοι, οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι να τον εκμεταλλευτούν. Πέρα όμως από το αντικοινωνικό προφίλ του φιλελευθερισμού το οποίο έχουμε όλοι ζήσει, λίγο πολύ, υπάρχει και το αυστηρά αντεθνικό του προφίλ, το οποίο προσπαθούν να αποκρύψουν μανιωδώς οι ομιλούντες για “εθνικό” φιλελευθερισμό. Ως παραδοχή για τις παρακάτω σκέψεις θα ζητήσω να αφήσουμε τις ουτοπίες στην άκρη και να μιλήσουμε πρακτικά. Όλοι γνωρίζουμε ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι, τουλάχιστον, τα κόμματα εξουσίας είναι χρεωμένα έως τον λαιμό με χρέη σε πολλαπλές τράπεζες. Το όλο ζουμί σε αυτά τα χρέη είναι ότι οι τόκοι από τα δάνεια ξεπερνούν τα έσοδα των κομμάτων καθιστώντας τα δέσμια στις τράπεζες. Η δημοκρατία, το μονογενές τέκνο του καπιταλισμού, όπως έλεγε και ο Ιωάννης Μεταξάς. Οι τράπεζες συνεχίζουν και χορηγούν δάνεια στα κόμματα, οπότε θεωρείται δεδομένο ότι αποπληρώνονται με δεσμευμένη πολιτική. Στην Αμερική αυτά τα στεγανά έχουν ξεπεραστεί προ πολλού, χάριν “διαφάνειας”, και έτσι πλέον ο κάθε πολίτης μπορεί να κάνει χορηγίες στα κόμματα. Αυτό δεν μπορεί παρά να είναι το υποθετικό μέλλον του κοινοβουλευτισμού εν Ελλάδι, όταν οι μίζες και τα σκάνδαλα ξεπεράσουν ένα κρίσιμο σημείο. Τότε είναι που τα μεγάλα αρπακτικά θα μπορέσουν να πάψουν να κρύβονται πίσω από τις τράπεζες τους και να μπήξουν τα νύχια τους φανερά στην Ελληνική πολιτική σκηνή. Πως οδηγούμαστε όμως μέσω αυτών στην άρνηση της πατρίδας και του Έθνους; Που είναι το ιδεολογικό χάσμα μεταξύ εθνικισμού και φιλελευθερισμού; Μα φυσικά στο ότι μέσω του φιλελευθερισμού εξυπηρετούνται έμμεσα και άμεσα τα συμφέροντα εταιριών που βρίσκονται εκτός της Ελληνικής επικράτειας, συμφέροντα που πολλαπλώς βρίσκονται ενάντια στο Εθνικό συμφέρον, των πολυεθνικών εταιριών, των διεθνών τοκογλύφων. Αυτών που από το 2005 ήδη ζήταγαν μείωση του βασικού μισθού και ελαστικοποίηση της ίδιας της εργασίας ώστε να μπορέσουν να ενταχθούν στην κοινωνία οι λαθρομετανάστες. Αυτών που θα επωφεληθούν από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων κατακτώντας τα και επιβάλλοντας και εκεί το μονοπώλιο τους.

Λαθρομετανάστευση

Μία μικρή ματιά στους καταλόγους των εταιριών που πρόσταξαν τους επεκτατικούς πολέμους της δημοκρατίας μας δείχνει το εξής απλό και εξίσου τρομακτικό γεγονός. Είναι οι ίδιες εταιρίες που επιβάλλουν το μνημόνιο, είναι οι ίδιες εταιρίες που έχουν δεμένα τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα όσο και στην Αμερική. Ακόμα και στην περίφημη κατασκευή του τείχους στον Έβρο δεν εμπλέκεται καμμία Ελληνική εταιρία, αλλά μια ισραηλινών συμφερόντων με “ανθρωπιστική” προσφορά στην δημιουργία των κυμάτων λαθρομετανάστευσης, κοινώς οι εν λόγω Εβραίοι κερδίζουν με την εκκίνηση των λαθρομεταναστών, κερδίζουν με την “ένταξη” τους, κερδίζουν και με το επικοινωνιακό τρικ εξαπάτησης του Ελληνικού Λαού. Όμως πάμε πίσω στο θεωρητικό επίπεδο. Μια εταιρία είναι μοιραίο ότι θα κατακτήσει εν τέλει το μονοπώλιο ή τουλάχιστον το ολιγοπώλιο στον τομέα της και στην προσπάθεια να αυξήσει τα κέρδη της θα ζητήσει μείωση των εξόδων, μείωση είτε του εργατικού δυναμικού είτε του κόστους του. Κοινώς θα ζητήσει για πιο φτηνό εργατικό δυναμικό και θα το επιτύχει εν τέλει με δύο απλούς τρόπους: Είτε καταστρατηγώντας τα προφανή δικαιώματα των εργαζομένων, είτε με την λαθρομετανάστευση. Στην προκειμένη περίπτωση ο Έλληνας εργαζόμενος βιώνει και τα δύο με την δεξιά να υπερασπίζεται το ένα σκέλος και την αριστερά το άλλο, οι δύο πόλοι της πολιτικής μας σε ένα ατελείωτο βαλς εθνοπροδοσίας και κοροϊδίας του Ελληνικού Λαού. Ουσιαστικά βεβαίως ο κάθε πόλος όντας ωσεί παρών ή προβοκάροντας τις διαμαρτυρίες για το αντίπαλο “σκέλος” εξυπηρετεί την άλλη πλευρά. Ως παραδείγματα θα θέσω την “αντιπολίτευση” της ΝΔ από την μία και το κάψιμο των αθώων της Marfin από την άλλη. Χώρια όλα τα παραπάνω δεν μπορούμε φυσικά να παραβλέψουμε και το άνοιγμα νέων “βιομηχανιών” που έχουν ως απαραίτητους τους λαθρομετανάστες, όπως η εμπορία ναρκωτικών και οι πάσης φύσεως παράνομη οικονομική δραστηριότητα. Ανοίγουν και πάλι λοιπόν οι δρόμοι του “μεταξιού” για τους επιχειρηματίες και φυσικά οι εγχώριοι φιλελεύθεροι πρέπει να σπεύσουν να εξυπηρετήσουν την ατομική πρωτοβουλία που οδηγεί στο κέρδος, όπως άλλωστε προστάζει και η ιδεολογία τους, πέρα από τα αφεντικά τους. Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες της ανοχής που χαίρει η εμπορία ναρκωτικών εδώ και πολλά χρόνια από τις κυβερνήσεις, όπως μάρτυρες έχουμε γίνει και στις συνεχείς προσπάθειες της αριστεράς για νομιμοποίηση της εμπορίας τους. Πάγια τακτική της αριστεράς η νομιμοποίηση της παρανομίας, όπως φαίνεται, αρκεί να βρεθεί η αριστερή ηθική νομιμοποίηση για κάτι τέτοιο. Από παλιά όλες οι εύλογες ανησυχίες, στιγματίζονταν από τους αριστερούς ως “μικροαστικά κατάλοιπα”, “συντηρητισμός” ή “φασισμός”. Τώρα προσφάτως ακόμα και ο βιασμός “νομιμοποιήθηκε ηθικά” από έναν αριστερό.

Εξωτερική Πολιτική

Ο φιλελευθερισμός προάγει τον ατομικισμό, ακόμα και όταν φοράει την μουτσούνα του “κοινωνικού” φιλελευθερισμού. Τον βαφτίζει ιδιωτική πρωτοβουλία στον οικονομικό τομέα, ατομικά δικαιώματα στον κοινωνικό τομέα. Στον φιλελευθερισμό ο καθένας έχει την ελευθερία να κάνει ότι θέλει και να λέει ότι θέλει. Πραγματικά θαυμάσιο δεν ακούγεται; Εγώ δεν θα καθίσω να ηθικολογήσω, απλά θα θέσω δύο απλά ερωτήματα και θα ήθελα να προσπαθήσετε να τα απαντήσετε πριν διαβάσετε τις δικές μου προσωπικές απόψεις.

1) Γιατί αντιτίθεται ο πάσης φύσεως φιλελεύθερος στον Βοσκόπουλο και το “Ουράνιο Τόξο” του να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του;
2) Πως θα προασπιστεί μια φιλελεύθερη κυβέρνηση τα θαλάσσια σύνορα της χώρας και την ΑΟΖ μας όταν η εταιρία που θα τα εκμεταλλεύεται θα θέλει ησυχία και ειρήνη ώστε να μπορέσει να κερδοφορήσει;

Η αλήθεια είναι ότι και στις δύο ερωτήσεις το ερώτημα είναι ψευδεπίγραφο, γιατί στην μεν πρώτη δεν υπάρχει καμμία απολύτως αντίθεση στο να ασκεί το “έργο” του και το έχουμε δει πολλάκις έμπρακτα αυτό. Στο δε δεύτερο επίσης δεν πρόκειται να υπερασπιστεί τα θαλάσσια σύνορα μας και επίσης το έχουμε δει πολλάκις να “παίζεται αυτό το έργο”. Επειδή όμως τα πολλά λόγια και οι θεωρητικές αναλύσεις είναι φτώχεια σας παραπέμπω στο παρακάτω άρθρο της Συναγωνίστριας Α.Κ. που περιλαμβάνει απολαυστικές δηλώσεις φιλελεύθερων της ΝΔ. Φυσικά δεν είναι μόνο η ΝΔ, αφού ο πρόεδρος του Λα.Ο.Σ θέλει να πουλήσουμε τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα στο Ισραήλ και υπέγραψε το μνημόνιο.

Επίλογος

Σαν τελευταίο κομμάτι αυτού του άρθρου άφησα το κατά την γνώμη μου πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνικής ηθικής και πως επιδρά σε αυτήν ο φιλελευθερισμός. Πέραν του προφανούς ότι εφόσον τα πάντα επιτρέπονται συνεπώς τα πάντα γίνονται, έχουμε και το μεγάλο επίτευγμα του φιλελευθερισμού που λέγεται “ιδιωτική τηλεόραση”. Η ιδιωτική τηλεόραση, το πρότυπο του δημάρχου Θεσσαλονίκης, με τις ζώνες πορνό, με τα πρωινάδικα, τα στημένα δελτία ειδήσεων και την μηδενική προσφορά στην εκπαίδευση και στην ψυχαγωγία, ερμηνευόμενη ως αγωγή της Ψυχής. Η αποστολή της ιδιωτικής τηλεόρασης ήταν καταλυτική στον σύγχρονο δυτικό κόσμο, προβάλλοντας πρότυπα πολύ κάτω του μέσου όρου, κατάφερε να ρίξει αυτόν τον μέσο όρο προκαλώντας μια απότομη μετατόπιση της καμπύλης του Gauss προς τα αριστερά, δηλαδή προς το μηδέν. Αυτό είχε αντίκτυπο όχι μόνο στην κοινωνική ηθική, αλλά και στην ίδια την σκέψη, είχε αποτέλεσμα την αποδοχή του κατρακυλίσματος του επιπέδου της παιδείας μας, είχε αντίκτυπο σε όλη την Ελληνική κοινωνία με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες, όπως η προπαγάνδα του εθνομηδενισμού, για να φέρω ένα “τυχαίο” παράδειγμα. Πατριωτισμός και φιλελευθερισμός δεν πάνε μαζί, πόσο μάλλον ο εθνικισμός. Οι αναγγελίες των απανταχού φιλελεύθερων για πατριωτισμό αποτελούν ένα προεκλογικό τρικ, για να μπορέσουν να αλιεύσουν ψήφους, από τους Έλληνες πατριώτες και Εθνικιστές. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου