Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

Τσεκούρι και Φωτιά στους Προσκυνημένους

Σήμερα είναι η επέτειος της Επαναστάσεως του 1821. Πριν πούμε το οτιδήποτε καλώ τον οποιοδήποτε να νιώσει μέσα του τον φόβο του θανάτου, να σκεφτεί το κενό, τους παλμούς να σταματάνε, την ζαλάδα της απώλειας αίματος, το ότι δεν θα ξαναδούν πρόσωπα αγαπημένα. Αφού συνειδητοποιήσουμε την μικρότητα του ανθρώπινου σώματος, πάμε να δούμε το αληθινά ουσιαστικό κομμάτι, δηλαδή το μεγαλείο της Ψυχής. Σκοπός του άρθρου δεν είναι μια ιστορική ανάλυση, αφού σίγουρα επ' ευκαιρίας και του ανιστόρητου , χρηματοδοτούμενου εξ συγκεκριμένων συμφερόντων, κατάπτυστου “ ντοκιμαντέρ” του ΣΚΑΪ θα γραφτεί ή θα ανασυρθεί κάποια αξιόλογη, εξαιρετικά αφιερωμένη στους προδότες και τους πληρωμένους. Σκοπός του άρθρου είναι να αλιεύσουμε το ζωντανό μέρος της Ιστορίας, αυτό δηλαδή που προδίδουν με την ίδια τους την ύπαρξη οι σαπιορήτορες, οι αναφορατζήδες, οι σαπιοδιδάσκαλοι, τα δειλά ανθρωπάκια που η δειλία τους μολύνει τον ίδιο τον τόπο, δηλαδή τα μαθήματα της Ιστορίας και τα πρότυπα των προγόνων μας. Οι αναλογίες της τότε εποχής με την σημερινή είναι δυσβάσταχτες αφού και τότε και τώρα η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή. Τότε οι απροσκύνητοι φώναξαν “Τσεκούρι και φωτιά στους προσκυνημένους”, ενώ σήμερα πρέπει να το φωνάξουν, βρισκόμαστε ως προς αυτή την άποψη ένα βήμα πιο βαθιά χωμένοι σε αυτά που μας κατέταξε τις προάλλες ο Στρος Καν. Ωραίες οι συνάφειες των δύο εποχών και προφανής η ανάγκη για επανάσταση, την έχουμε ξανασυζητήσει άλλωστε, όμως ποιες είναι οι ουσιαστικές διαφορές των δύο εποχών; Αυτές οι διαφορές θα μας δείξουν ένα από τα πιο ουσιαστικά μαθήματα που έχει να μας διδάξει η Ιστορία του 1821, πέρα από πολλά άλλα φυσικά, τα οποία σε καμμία περίπτωση δεν απαξιώνουμε. Η πρώτη σημαντική διαφορά βρίσκεται στην ίδια την Ελληνική κοινωνία, στον ίδιο τον Έλληνα. Η δεύτερη σημαντική διαφορά βρίσκεται φυσικά στο είδος της κατοχής και στο τι προηγήθηκε της κατοχής, που είναι επίσης σημαντικό. Η τρίτη στους υποτιθέμενους ηγέτες του Λαού, τους βουλευτές και τους αρχηγούς των αστικών πολιτικών κομμάτων και της δημοκρατίας. Υπάρχουν βέβαια και άλλες διαφορές, όπως η διεθνής περιρρέουσα ατμόσφαιρά, η γεωστρατηγική θέση του εχθρού και πολλά άλλα, όμως θα τα αφήσουμε για ένα μελλοντικό πιθανό άρθρο μιας και δεν θα χρησιμεύσουν στο συγκεκριμένο ζήτημα- άρθρο, αν και θα εξηγήσω γιατί δεν μας είναι χρήσιμα στην συνέχεια.

Στον ρου των αιώνων η παντοτινή Ελληνική κοσμοθέαση ήταν εμποτισμένη με την ηρωολατρεία και την προγονολατρεία, που δεν γινόταν όμως επ'ουδενί προγονοπληξία. Τα πρότυπα των Ηρώων και των μεγάλων μορφών της Ιστορίας πέρναγαν στην Ιερά Παράδοση εμπνέοντας τους υπόλοιπους Έλληνες, όχι μόνο με την πολεμική τους αρετή, αλλά και με τον βίο τους. Βεβαίως η στατιστική είναι αμείλικτη σε κάποια θέματα, έτσι και τότε όπως και τώρα υπήρχαν και οι προδότες και οι δειλοί και οι υστερόβουλοι. Δεν μπορεί άλλωστε να το αρνηθεί κανείς αυτό βλέποντας την Ιστορία του Σωκράτη, του Θεμιστοκλή, του “μηδίσματος” πολλών Ελληνικών πόλεων κατά τους Περσικούς πολέμους, αλλά και μεταγενέστερα, για να επανέλθουμε στο θέμα μας, οι Ήρωες της Επαναστάσεως των 1821 δεν είχαν και την καλύτερη τύχη μετά την επιτυχία της Επανάστασης και την δημιουργία του πρώτου Ελληνικού Κράτους. Σήμερα η κατάσταση είναι κατά τι διαφορετική βέβαια και τα ποσοστά των δειλών, των προδοτών και των υστερόβουλων έχουν αυξηθεί δραματικά, σε σημείο ανησυχητικό. Ο Έλληνας σε πολύ μεγάλο ποσοστό φοβάται να αντιδράσει ουσιαστικά στην όποια αδικία τελείται εις βάρος του, έχει υιοθετήσει μια εγωκεντρική και δειλή αντίληψη των πραγμάτων που του προστάζει να είναι στρουθοκάμηλος αντί για λιοντάρι και αετός και όταν το λέω αυτό δεν αναφέρομαι μόνο στα πολιτικά ή εθνικά ζητήματα, αλλά γενικότερα ακόμα και στα απλά πράγματα της καθημερινότητας του. Η περίοδος διακυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου λειτούργησε με τριπλό σκοπό το άδειασμα των ταμείων, την διάλυση της πραγματικής οικονομίας και την πρόσδεση ενός ιδεαλιστικού λαού, όπως ο Ελληνικός, στο υλιστικό άρμα, καθιστώντας τους έρμαια του ρουσφετιού, ενισχύοντας την έτσι και αλλιώς μικροαστική αντίληψη που εμπότιζε έναν Λαό, ο οποίος ελέω της μεταπολιτευτικής πολιτικής, αλλά και άλλων γεγονότων, προσερχόταν στο μεγάλο μελίσσι των αστικών κέντρων. Η είσοδος της ελεγχόμενης ιδιωτικής τηλεόρασης, που όπως απεκάλυψε το wikileaks (ασχέτως που όλοι το ξέραμε) είναι πλήρως ελεγχόμενα από συγκεκριμένα κέντρα συμφερόντων, μόνο επιδείνωσε τα πράματα με τον οχετό κενών προτύπων που εκτόξευσε στον Λαό και κυρίως στην νεολαία. Οι Έλληνες πολιτικοί συστηματικά καλλιέργησαν μια αδιαφορία, μια απαξίωση απέναντι στην πολιτική, μια απαξίωση που γεννήθηκε από την απελπισία και κατέληξε στην απελπισία, σαν το φίδι που τρώει την ουρά του. Έχουμε οπότε τώρα έναν Λαό μουδιασμένο που ξέρει ότι πρέπει να αντιδράσει, αλλά προσπαθεί να σταθεί στα ίδια του τα πόδια, έναν Λαό που προς το παρών δεν μιλά για τίποτα άλλο πέρα από το πορτοφόλι του, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι οι καπιταλιστές αφαιρώντας του όλα τα άλλα στόχευαν ουσιαστικά στην εκδούλευση του και εν τέλει και στο πορτοφόλι του.

Βεβαίως και η κατοχή την οποία ζούμε είναι πολύ διαφορετική, είναι σαν ένα κλουβί με αόρατα κάγκελα, ενώ το 1821 οι Έλληνες επαναστάτησαν εναντίον ενός εμφανούς εχθρού και μιας εμφανούς καταπίεσης. Σήμερα η καταπίεση είναι πιο “βελούδινη”, πιο “βουβή”, όμως επίσης αιματηρή και βαριά. Στην φιλελεύθερη δημοκρατία ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει αρκεί να είναι σε προσυμφωνημένα πλαίσια, μπορεί να λέει ότι θέλει αρκεί να μην διαφωνεί με την “πολιτικά ορθή” άποψη, μπορεί να διαλέγει τους ηγέτες του αρκεί αυτοί να είναι παιδιά του συστήματος. Μπορεί κάποιος ακόμα και σε τρομοκρατική οργάνωση να ανήκει και να σκοτώνει κόσμο αδιακρίτως, μπορεί να κάνει κάποιος ότι θέλει, αρκεί οι απόψεις του και οι πράξεις του να συνάδουν με την σύγχρονη πολιτική επιταγή. Ο Έλληνας πολίτης έχει το δικαίωμα να καταναλώνει, λοιπόν, αλλά όχι το δικαίωμα να σκέφτεται πέραν του επιτρεπτού. Μίλησα όμως για αιματηρή καταπίεση και θα πρέπει να εξηγηθώ. Όσο θυμάμαι τους πόσους έχουν αυτοκτονήσει από τα χρέη, όσο θυμάμαι την απελπισία της ανεργίας να γίνεται προϊόν τηλεοπτικής εκμετάλλευσης, όσο βλέπω τους ανθρώπους να αναλώνονται σε μια ατέρμονη αποπληρωμή δανείων και τόκων, όσο νιώθω τις χώρες και τους Λαούς που στενάζουν χειρότερα από εμάς κάτω από τον καπιταλιστικό ζυγό, δεν μπορώ παρά να μιλάω για μια αιματηρή καταπίεση καθώς βλέπω την καταπίεση που ζουν αυτοί να έρχεται προς τα εμάς. Πιο “βουβή” διότι ο εχθρός δεν κάνει παρελάσεις με άρματα μάχης, ούτε υπάρχουν εκρήξεις να ακούγονται στον ορίζοντα. Μόνο η ροή των χρηματιστηριακών δεικτών σαν ποτάμι που κυλά και συμπαρασύρει ψυχές, συνειδήσεις και πνίγει λαούς στο πέρασμα του. Σήμερα ακούμε από τους δέκτες των τηλεοράσεων ότι η πατρίδα πρέπει να ξεπουληθεί, ακούμε ότι το Έθνος θα πρέπει να αλλάξει μορφή, ακούμε ότι θα πρέπει να “σφίξουμε το ζωνάρι” προς χάριν των εισβολέων και των τραπεζών. Με τα εδάφη να χάνονται, τις συνειδήσεις να βιάζονται, τους πολιτικούς να σκύβουν, τους ανθρώπους να πεθαίνουν με ολοένα και μεγαλύτερο ρυθμό, δεν μπορούμε παρά να καταλάβουμε επιτέλους ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. Σε έναν πόλεμο, βουβό μεν, αλλά και αιματηρό και σημαντικό. Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε τον εχθρό.

Η τρίτη διαφορά όπως προαναγγείλαμε είναι στους ηγέτες του Ελληνικού Λαού, αυτούς που λόγω πολιτεύματος εκλέγονται κάθε τέσσερα χρόνια, εκτός απροόπτου, και ορκίζονται να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της Πατρίδας και του Ελληνικού Λαού, ενώπιον του Θεού κάποιοι, ενώπιον της συνείδησης τους κάποιοι άλλοι. Το αποτέλεσμα, όμως, όπως το έχουμε βιώσει από την στιγμή της μεταπολιτεύσεως και μετά είναι πολιτικοί που λένε ότι “η Κύπρος είναι μακριά”, πολιτικοί που συστηματικά ξεπουλάνε τον ιδρώτα του Ελληνικού Λαού προκειμένου να εξυπηρετήσουν συμφέροντα ξένων δυνάμεων. Είναι όλοι αυτοί προδότες ή μήπως κάτι άλλο συμβαίνει; Προφανώς είναι προδότες, όμως το ζήτημα είναι η ηθική νομιμοποίηση που λάμβανε όλα αυτά τα χρόνια η προδοσία, το γεγονός πως το σύστημα όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τώρα δεν είχε τρομάξει, πως μπορούσαν τα κόμματα και οι πολιτικοί και παίζανε ανενόχλητοι το παιχνιδάκι της εξουσίας χωρίς να τους απασχολεί τίποτα. Δημιουργήθηκε στον Ελληνικό Λαό μια εντύπωση πως η πολιτική είναι μια ωφελιμιστική σχέση αλληλεξάρτησης των πολιτικών με τον Λαό, όπου όλοι προσπαθούν να βρουν μια μέση λύση για να “βολευτούν”. Το αποτέλεσμα ήταν να προωθηθούν τόσο πολύ τα ξένα συμφέροντα μέσω μιας φιλελεύθερης πολιτικής που δεν είχε ούτε Ελληνική Ψυχή, ούτε Ελληνική δράση, παρά μόνο στο μυαλό της είχε το ξεπούλημα σε ιδιώτες. Όμως δεν ήταν μόνη αυτή η προδοσία της φιλελεύθερης ιδεολογίας που κατάφερε να επικρατήσει σε όλα σχεδόν τα έδρανα του κοινοβουλίου. Στα πλαίσια της ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας των φιλελεύθερων διεθνών επιχειρηματιών μπήκε σε εφαρμογή ένα σχέδιο που είχε ως σκοπό να ξεχάσουμε την Ιστορία μας, να ξεχάσουμε την Φυλή μας, να σβήσουμε ότι είναι Ιερό και Όσιο σε αυτό τον τόπο. Η Κληρονομιά που άφησαν οι Ήρωες του 1821, αλλά και γενικότερα οι Ήρωες αυτού του τόπου δεν μας επιτρέπουν να σταθούμε αμέτοχοι ενώπιον των σύγχρονων προδοτών. Δεν μπορούμε ούτε να τους αφήσουμε να λερώνουν την μνήμη των Ηρώων με την παρουσία τους, ούτε να τους επιτρέπουμε να ασκούν την αντεθνική τους πολιτική. Πρέπει να δώσουμε τον πολιτικό αγώνα για να τους καταργήσουμε. Να πούμε για άλλη μία φορά “Τσεκούρι και Φωτιά στους προσκυνημένους”, ένα σύνθημα επίκαιρο όσο ποτέ, επίκαιρο όσο και όταν ο Γέρος του Μοριά το ξεστόμιζε απέναντι σε προδότες, δοσίλογους, δειλούς και βολεμένους, ξεκινώντας την Επανάσταση!

Για το τέλος άφησα επίτηδες μια φράση του Γεώργιου Καραϊσκάκη, που την αφιερώνω από βάθος καρδίας σε όλους τους "πατριώτες" του μνημονιακού ΛΑ.Ο.Σ που μας έβαλαν με την ψήφο τους κάτω από τον ζυγό του ΔΝΤ.

“Μου γράφεις ένα μπουϊρουτί, λέγεις να προσκυνήσω, κ’ εγώ πασιά μου, ρώτησα τον πούτζον μου τον ίδιον, κ’ αυτός μου απεκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω, κ’ αν έλθης κατ’ επάνω μου, ευθύς να πολεμήσω!”

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Άρρητοι Αριθμοί σε έναν ρητό κόσμο

Όλα ξεκινάν περίπου δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν με Ίππασο τον Μεταπόντιο, τον Πυθαγόρειο, ή τουλάχιστον τότε ήταν που ο άνθρωπος ανακάλυψε την ίδια του την μικρότητα, τότε ήταν που η πυθαγόρεια θεωρία της δημιουργίας κατέρρευσε ή μάλλον καλύτερα τότε ήταν που γέμισαν τα κενά της. Εκ του εν προερχόμενο το σύμπαν όλο, εξ διαιρέσεως του όλου γεννώμενα τα πάντα, ναι, αλλά με το στατιστικό σφάλμα, όχι ακριβώς που θα λέγαμε πρόχειρα, ουσιαστικά με το άπειρο να ποτίζει την ίδια την ύπαρξη, με την αρμονία να ποτίζεται με χάος στην αέναη φθίνουσα ισορροπία της εντροπίας, την καθοδική σπείρα του χρόνου προς την παρακμή και ταυτοχρόνως προς την αναγέννηση. Αναπόφευκτη αυτή η πτώση, ίσως και να είναι η ομορφιά του κόσμου, το χρώμα στον πίνακα, ο λόγος για να ζει κανείς σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει, σε έναν κόσμο που έχει την ελπίδα να αλλάξει. Όλοι σίγουρα έχουμε σκεφτεί την ανάγκη να σταματήσει ο χρόνος σε μια ιδανική, για μας, στιγμή είναι σαφώς ανθρώπινο και κατανοητό, όσο και αδύνατον. Στην προκειμένη περίπτωση διανύουμε μια στιγμή ξέφρενης κοινωνικής παρακμής, μιας πτώσης- έκπτωσης της ίδιας της ανθρώπινης φύσης, οπότε μπορούμε να θέσουμε ελπίδες στον Κάλκι τον Εκδικητή, στο τελευταίο γύρισμα του τροχού, στον άνδρα που θα έρθει ενάντια στο χρόνο, ενάντια σε αυτούς που ετοιμάζουν το τέλος της Ιστορίας. Δύο ερωτήματα προφανώς θα έχουν προκύψει στον αναγνώστη αυτή ακριβώς την χρονική συγκυρία της ανάγνωσης. Πρώτον τι σχέση έχουν οι ρητοί και άρρητοι αριθμοί με όλα αυτά και δεύτερον αν όλα αυτά προτρέπουν σε οποιαδήποτε μορφή μεσσιανισμού και μοιρολατρίας παρόμοια με τα "λιακοπούλεια" εκτρώματα ή πολλές άλλες μορφές αισχρού μεσσιανισμού. Αφήνω τον αποσπασματικό αναγνώστη που διαβάζει μόνο τίτλους και επικεφαλίδες να βγάλει ότι συμπεράσματα θέλει, αφού έτσι και αλλιώς η γνώμη του δεν με ενδιαφέρει καθόλου, άλλωστε έχω δηλώσει ήδη ελιτιστής. Όλοι οι υπόλοιποι που συνηθίζεται να διαβάζετε ολόκληρα άρθρα θα λάβετε τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.

Ρητούς αριθμούς μπορεί ο κάθε ένας να πει όσους θέλει, οι άρρητοι είναι ένα μεγαλύτερο πρόβλημα να βρεθούν, αδύνατο να απομνημονευθούν και όμως ανάμεσα σε δύο ρητούς υπάρχει πάντα ένας άρρητος. Μένει μόνο να αναδειχθούν, να φύγουν από το σκοτάδι, να αφεθούν να ακτινοβολήσουν το Θείο Φως της αρρητότητας, της χρυσής τομής παραδείγματος χάριν. Ο κόσμος μας βάλτωσε, στους δρόμους των μεγαλουπόλεων μπορεί να δει κανείς έκδηλη την παρακμή, την αδιαφορία, το γλεντοκόπημα των ζωντανών νεκρών. Από ένα κοσμικό παρατηρητήριο πολύ ψηλά βαλμένο θα μπορούσε κανείς να δει πάνω στον πλανήτη να απλώνεται ένα γκρίζο καρκίνωμα. Αν μπορούσε να αφουγκραστεί κανείς την Γη και τους ανθρώπους της θα ένιωθε τον πόνο και την παρακμή. Καπιταλιστικά κοράκια να τρέφονται στην γη των νεκρών, τα κουφάρια, τα μυρμήγκια να τρέχουν χωρίς νόημα, αλλά με αυστηρή μαθηματική πορεία μέσα στο γκρίζο καρκίνωμα και ένας πλανήτης που βλέπει τον πολιτισμό που τον στόλιζε να παρακμάζει, τα είδη του να εξαφανίζονται σε ένα ανήθικο καταναλωτικό γλέντι, τον άνθρωπο να σκοτώνει την θεία υπόσταση της Φύσης, να σκοτώνει τον ίδιο τον Θεό! Στην ακολουθία της παρακμής καμμία ελπίδα δεν μπορεί να διαφανεί, αργά ή γρήγορα, η ακολουθία παίρνει τον δρόμο της και όλα δείχνουν πως τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την πτώση. Το σύστημα σε επιφανειακό επίπεδο δείχνει άτρωτο και παντοδύναμο, βγάζοντας χρηματικό κέρδος από τα πάντα. Ένα παράδειγμα είναι και η λαθρομετανάστευση, η οποία ξεκινά από τις προσταγές πολυεθνικών εταιριών για βομβαρδισμό χωρών και καταλήγει με τις ίδιες πολυεθνικές να χρηματοδοτούν “φιλεύσπλαχνες” Μ.Κ.Ο και φράχτες “κατά” του ίδιου τους του έργου. Παράλληλα οι ίδιες πολυεθνικές βάζουν τους ανθρώπους να επενδύουν στα συστήματα παρακολούθησης που κατασκευάζουν ένεκα “ασφάλειας”, ενώ προφανώς η ασφάλεια για όσους δεν μπορούν να την αγοράσουν φαντάζει ως ένα κρύο ανέκδοτο. Παγιδευμένος ο κόσμος σε μια σπείρα καθόδου προς την άβυσσο, σε ένα πρόβλημα άλυτο, σε ένα πρόβλημα που ο κανόνας και ο διαβήτης αποτελούν εχθρούς ουσιαστικά και πρακτικά, μια τροχοπέδη όπως υπήρξαν και κατά την διάρκεια των αρχαίων χρόνων στο θέμα της επίλυσης των διάσημων γεωμετρικών προβλημάτων.

Ασχέτως ιδεολογίας θα μνημονεύσω σε αυτό σημείο τον Γάλλο μαθηματικό Évariste Galois και την θεωρία του πάνω στις ομάδες Galois και τα πολυώνυμα. Δεν μπορώ παρά να έχω έναν θαυμασμό για έναν άνθρωπο που πέθανε για τις ιδέες του, ιδιαιτέρως όταν κάποιες από τις ιδέες του, όχι οι “θανάσιμες” πάντως, ήταν λαμπρά μαθηματικά που ρίξανε φως στο σκοτάδι αιώνων, όσον αφορά τουλάχιστον τα γεωμετρικά προβλήματα της αρχαιότητας. Εκεί αποκαλύφθηκε περίτρανα, σε γεωμετρικό επίπεδο, το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και σήμερα η κοινωνία μας, το τέλμα χωρίς ένδειξη ανάκαμψης. Κοντολογίς για να μην θεωρητικολογούμε σε τομείς που οι περισσότεροι αναγνώστες δεν θα γνωρίζουν το όλο πρόβλημα που καταστούσε τα προβλήματα της αρχαιότητας άλυτα ήταν η αδυναμία κατασκευής κάποιων συγκεκριμένων άρρητων αριθμών, των υπερβατικών αριθμών, όπως ο π στην περίπτωση του τετραγωνισμού του κύκλου. Ακόμα τις αγνότερες των προθέσεων να είχε, λοιπόν, ο ιθύνων νους ήταν καταδικασμένος στην αποτυχία, πόσο μάλλον αν πρόθεση του ήταν η καταστροφή, όπως στην περίπτωση της κοινωνίας μας με τους δυνάστες των χρηματιστηρίων και τους εγχώριους συνεργάτες τους. Μέσα στον κόσμο των ρητών αριθμών, των άβουλων μυρμηγκιών στην γκρίζα άμμο της πόλης, της πλειοψηφίας που ψηφίζει για να μην αλλάξει τίποτα, ενυπάρχουν πάντα οι υπερβατικοί, οι επαναστάτες, η μειοψηφία που υπάρχει για να στρέφει τον κόσμο προς νέα οράματα. Προμνημονεύσαμε τον Κάλκι τον εκδικητή, το γύρισμα του τροχού της Ιστορίας και με συνέπεια πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα του προλόγου σχετικά με τον μεσσιανισμό, αν και προφανές σε όσους γνωρίζουν την αρθρογραφία μου. Η εύρεση των υπερβατικών, η γιγάντωση της υπέρβασης, η ωρίμανση των συνθηκών, αλλά και ο ασυμβίβαστος, λυσσαλέος αγώνας είναι βασικές προϋποθέσεις για να εμφανιστεί ευθύς εξαρχής ο ερχόμενος. Το άλλο ερώτημα που ελλόχευε στον πρόλογο, δηλαδή τι δουλειά έχουν όλες αυτές οι μαθηματικές θεωρίες με μια θεωρία επαναστάσεως θα μείνει σχεδόν αναπάντητο, προς τέρψιν του πάσης φύσεως συνωμοσιολόγου, αφήνοντας από την άλλη ελεύθερο το πεδίο σκέψης εκλεκτών αναγνωστών που θα θελήσουν να αναλύσουν καλοπροαίρετα. Το μόνο που θα πω σχετικά είναι από αυτή την οδό πρώτον διασκέδασα γράφοντας το άρθρο, δεύτερον βρήκα ευκαιρία για να παραθέσω κάποιους συμβολισμούς για τους γνωρίζοντες και τρίτον το θεώρησα μια καλή ευκαιρία για να θέσουμε το ζήτημα εκτός τετριμμένης βάσεως. Το ζήτημα είναι ότι ερχόμαστε και δεν θα είναι πλέον μόνοι τους, θα τους παραμερίσουμε και θα χτίσουμε τον κόσμο χωρίς αυτούς, τους δυνάστες, τους προδότες, τους νενέκους. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω! Στον κόσμο των ρητών και των δυναστών ερχόμαστε εμείς οι άρρητοι, οι υπερβατικοί να φέρουμε την αλλαγή!

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Εθνικός Φιλελευθερισμός, η νέα απάτη

Μέχρι και ότι ο φιλελευθερισμός περιέχει τον εθνικισμό έχουν ακούσει, τον τελευταίο καιρό, τα κακόμοιρα τα αυτιά μας στην προσπάθεια να θεμελιωθεί η “νέα πατριωτική δεξιά”, εν όψει των επικείμενων εκλογών. Φυσικά λόγια κενά και τίποτα παραπάνω δεν είναι όλα αυτά, πνιγμένα στην εξάρτηση από τις τράπεζες και την ιδεολογική ασυνέπεια. Μικρή μνεία πρόκειται να κάνω στο γιατί ακόμα και οι αγνότερες των προθέσεων δεν μπορούν παρά να θαφτούν κάτω από τους εκβιασμούς των τραπεζών. Μικρή διότι η πραγματικά μεγάλη απάτη είναι η σύμπλευση των λέξεων εθνικισμός και φιλελευθερισμός στην ίδια πρόταση, αφού ακόμα και η επίκληση του πατριωτισμού από έναν φιλελεύθερο δεν μπορεί παρά να προκαλέσει τον γέλωτα στον γνωρίζοντα. Θα μπορούσε να γραφεί ολόκληρο βιβλίο που να αναλύει περιστατικά κωμικά και τραγικά της “εθνικής παράταξης”, αλλά σχεδιάζω να κρατήσω αυτό το άρθρο σε αυστηρώς ιδεολογικό επίπεδο, όχι για άλλο λόγο αλλά γιατί τα γεγονότα είναι απόρροια των ιδεών έτσι και αλλιώς, ιδιαιτέρως στην περίπτωση των φιλελεύθερων, είτε αυτοί δηλώνουν “εθνικοί”, “νεό” ή οτιδήποτε άλλο παρεμφερές. Προς άρσιν κάθε παρεξηγήσεως και κακίας να δηλώσω ότι το πιο φιλελεύθερο κόμμα εντός του κοινοβουλίου είναι το Πα.Σο.Κ γεγονός που θα καταστεί σαφές και προφανές αν κάποιος συνδυάσει την ιδεολογική ανάλυση που ακολουθεί με την ειδησεογραφία των ημερών. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί την γενικότητα του άρθρου αφού προφανώς δεν στοχεύει αποκλειστικώς μία ή δύο από τις φιλελεύθερες παρατάξεις του κοινοβουλίου, αλλά όλες, από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το ΛΑΟΣ. Όπως πάντα επειδή τον πολιτικό σχολιασμό δεν θέλω επ'ουδενί να τον μαυρίζω θα αποδώσω στο ΚΚΕ πλήρη και ειλικρινή "κομμουνιστικότητα" με όλη την εθνοπροδοσία που εμπεριέχεται πακέτο. Πάντως φιλελεύθερους δεν θα τους ονομάσω παρά τις αξιότιμες προσπάθειες που καταβάλει η ηγεσία του ΚΚΕ για την καπιταλιστική προοπτική των επιχειρήσεων του όπως η Τυποεκδοτική. Το ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη θα το συμπεριλάβω στους φιλελεύθερους ως ντεμέκ ριζοσπαστικό κόμμα που στην ουσία λειτουργεί ως μηχανισμός προβοκάτσιας εναντίον της οποιασδήποτε λαϊκής πάλης ενάντια στον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση. Θα τα αναλύσω βεβαίως εκτενέστερα τα παραπάνω σε ενότητες, όπως πάντα.

Εθνικός Φιλελευθερισμός;

Τι είναι αυτό που προστάζει ο φιλελευθερισμός; Πολιτική, κοινωνική και οικονομική “ελευθερία” είναι η επιταγή του φιλελευθερισμού. Φυσικά, όπως και όλες οι ιδεολογίες, ο φιλελευθερισμός έχει τις τάσεις του. Ας ξεκινήσουμε από τα πιο εύκολα και δη από τον νεοφιλελευθερισμό, που στην Ελλάδα εκφράζεται από τάσεις και κόμματα, όπως ο Μάνος και η Μπακογιάννη. Ο νεοφιλελευθερισμός πιστεύει στην άκρατη ελευθερία, η οποία θα αυτορυθμιστεί, όπως νομίζουν, σε όλα τα επίπεδα. Συζητήσεις και οικονομικά μοντέλα απορρέοντα κυρίως από την οικονομική σχολή του Σικάγου υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση και προσπαθούν να την επιβάλλουν σε όλη την υφήλιο. Η Ιστορία έχει δείξει ότι το συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο είναι η πιο αισχρή πλουτοκρατική και αντιλαϊκή δικτατορία, που μερικές φορές επιβάλλεται μέσω εκλογών και άλλοτε με την δύναμη των όπλων, η Ιστορία έχει δείξει ότι η αυτορύθμιση στην οποία προσβλέπουν οι νεοφιλελεύθεροι είναι ένα επιφανειακό ψέμα που απευθύνεται στους μη γνωρίζοντες. Έχουμε και τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, ο οποίος πιστεύει ότι η αυτορύθμιση δεν γίνεται να επιτευχθεί χωρίς μια κρατική παρέμβαση. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός είναι ουσιαστικά σε οικονομικό επίπεδο και μόνο η απάντηση των φιλελεύθερων προς τον Εθνικοσοσιαλισμό. Μετά τις κατακτήσεις του Γερμανικού Λαού μέσω του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος οι πλουτοκράτες φιλελεύθεροι αναγκάστηκαν να δώσουν κάποια ψίχουλα στους λαούς τους με σκοπό την αποτροπή της αναγέννησης του Εθνικοσοσιαλισμού από τις στάχτες του. Βεβαίως αυτά τα ψίχουλα δόθηκαν στο οικονομικό επίπεδο μόνο, αφού σκοπό τους είχαν την συγκράτηση ενός κινήματος που ο πόλεμος δεν σκότωσε, ενός κινήματος που κινούμενο σε ολόκληρη την κοινωνία και όχι μόνο στο οικονομικό επίπεδο θα σκότωνε εν τέλει όλα τα κακόβουλα σχέδια του φιλελευθερισμού, όποια μουτσούνα και αν αυτός φοράει. Είδαμε λοιπόν ως εδώ ότι ο φιλελευθερισμός προστάζει την ελευθερία των αγορών και αναλόγως με την σέχτα του ο κάθε φιλελεύθερος ορίζει την ποσότητα του κρατικού παρεμβατισμού. Ωραία ως εδώ! Απλά σχετικώς τα πράγματα έως εδώ. Φυσικά ο φιλελευθερισμός προστάζει και ελευθερία των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά όπως θα δούμε μόνο και μόνο η προσταγή της ελεύθερης αγοράς αρκεί για να απόδειξη την έλλειψη πατριωτισμού, πόσο μάλλον εθνικισμού σε αυτή την ιδεοληψία.

Ελεύθερες Αγορές

Σύμφωνα με την φιλελεύθερη θεώρηση οι αγορές πρέπει να αφήνονται ελεύθερες να αυτορυθμίζονται και μέσω της ελευθερίας τους και του ανταγωνισμού θα εξασφαλίσουν την αέναη ανάπτυξη και την ευημερία. Κοντολογίς μπούρδες. Η αλήθεια είναι ότι ο ανταγωνισμός είναι μοιραίο να οδηγήσει σε μονοπώλια, θεωρώ βέβαιο ότι ο κάθε μικρομαγαζάτορας μπορεί να βεβαιώσει την ανταγωνιστική πίεση που μία πολυεθνική μπορεί να του ασκήσει. Συνεπώς απούσης μίας φρέσκιας αρχής, μιας λευκής σελίδας, όπως αρέσκονται να το αποκαλούν οι μεγαλοκαπιταλιστές νεοφιλελεύθεροι, δεν μπορεί να εφαρμοστεί η ιδέα αυτή και η όποια έστω και νύξη για εφαρμογή της σημαίνει αυτόματα και αποδοχή των συνεπειών της, δηλαδή των μονοπωλίων που πίνουν το Αίμα και την Ψυχή του Λαού, του ίδιου του Έθνους. Βεβαίως οι απανταχού φιλελεύθεροι ανά τον κόσμο ως “λευκή σελίδα” αναγνωρίζουν τις πάσης φύσεως καταστροφές, μία “λευκή σελίδα” για τον Λαό που θα σπεύσουν οι μεγαλοεργολάβοι, οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι να τον εκμεταλλευτούν. Πέρα όμως από το αντικοινωνικό προφίλ του φιλελευθερισμού το οποίο έχουμε όλοι ζήσει, λίγο πολύ, υπάρχει και το αυστηρά αντεθνικό του προφίλ, το οποίο προσπαθούν να αποκρύψουν μανιωδώς οι ομιλούντες για “εθνικό” φιλελευθερισμό. Ως παραδοχή για τις παρακάτω σκέψεις θα ζητήσω να αφήσουμε τις ουτοπίες στην άκρη και να μιλήσουμε πρακτικά. Όλοι γνωρίζουμε ή τουλάχιστον θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι, τουλάχιστον, τα κόμματα εξουσίας είναι χρεωμένα έως τον λαιμό με χρέη σε πολλαπλές τράπεζες. Το όλο ζουμί σε αυτά τα χρέη είναι ότι οι τόκοι από τα δάνεια ξεπερνούν τα έσοδα των κομμάτων καθιστώντας τα δέσμια στις τράπεζες. Η δημοκρατία, το μονογενές τέκνο του καπιταλισμού, όπως έλεγε και ο Ιωάννης Μεταξάς. Οι τράπεζες συνεχίζουν και χορηγούν δάνεια στα κόμματα, οπότε θεωρείται δεδομένο ότι αποπληρώνονται με δεσμευμένη πολιτική. Στην Αμερική αυτά τα στεγανά έχουν ξεπεραστεί προ πολλού, χάριν “διαφάνειας”, και έτσι πλέον ο κάθε πολίτης μπορεί να κάνει χορηγίες στα κόμματα. Αυτό δεν μπορεί παρά να είναι το υποθετικό μέλλον του κοινοβουλευτισμού εν Ελλάδι, όταν οι μίζες και τα σκάνδαλα ξεπεράσουν ένα κρίσιμο σημείο. Τότε είναι που τα μεγάλα αρπακτικά θα μπορέσουν να πάψουν να κρύβονται πίσω από τις τράπεζες τους και να μπήξουν τα νύχια τους φανερά στην Ελληνική πολιτική σκηνή. Πως οδηγούμαστε όμως μέσω αυτών στην άρνηση της πατρίδας και του Έθνους; Που είναι το ιδεολογικό χάσμα μεταξύ εθνικισμού και φιλελευθερισμού; Μα φυσικά στο ότι μέσω του φιλελευθερισμού εξυπηρετούνται έμμεσα και άμεσα τα συμφέροντα εταιριών που βρίσκονται εκτός της Ελληνικής επικράτειας, συμφέροντα που πολλαπλώς βρίσκονται ενάντια στο Εθνικό συμφέρον, των πολυεθνικών εταιριών, των διεθνών τοκογλύφων. Αυτών που από το 2005 ήδη ζήταγαν μείωση του βασικού μισθού και ελαστικοποίηση της ίδιας της εργασίας ώστε να μπορέσουν να ενταχθούν στην κοινωνία οι λαθρομετανάστες. Αυτών που θα επωφεληθούν από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων κατακτώντας τα και επιβάλλοντας και εκεί το μονοπώλιο τους.

Λαθρομετανάστευση

Μία μικρή ματιά στους καταλόγους των εταιριών που πρόσταξαν τους επεκτατικούς πολέμους της δημοκρατίας μας δείχνει το εξής απλό και εξίσου τρομακτικό γεγονός. Είναι οι ίδιες εταιρίες που επιβάλλουν το μνημόνιο, είναι οι ίδιες εταιρίες που έχουν δεμένα τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα όσο και στην Αμερική. Ακόμα και στην περίφημη κατασκευή του τείχους στον Έβρο δεν εμπλέκεται καμμία Ελληνική εταιρία, αλλά μια ισραηλινών συμφερόντων με “ανθρωπιστική” προσφορά στην δημιουργία των κυμάτων λαθρομετανάστευσης, κοινώς οι εν λόγω Εβραίοι κερδίζουν με την εκκίνηση των λαθρομεταναστών, κερδίζουν με την “ένταξη” τους, κερδίζουν και με το επικοινωνιακό τρικ εξαπάτησης του Ελληνικού Λαού. Όμως πάμε πίσω στο θεωρητικό επίπεδο. Μια εταιρία είναι μοιραίο ότι θα κατακτήσει εν τέλει το μονοπώλιο ή τουλάχιστον το ολιγοπώλιο στον τομέα της και στην προσπάθεια να αυξήσει τα κέρδη της θα ζητήσει μείωση των εξόδων, μείωση είτε του εργατικού δυναμικού είτε του κόστους του. Κοινώς θα ζητήσει για πιο φτηνό εργατικό δυναμικό και θα το επιτύχει εν τέλει με δύο απλούς τρόπους: Είτε καταστρατηγώντας τα προφανή δικαιώματα των εργαζομένων, είτε με την λαθρομετανάστευση. Στην προκειμένη περίπτωση ο Έλληνας εργαζόμενος βιώνει και τα δύο με την δεξιά να υπερασπίζεται το ένα σκέλος και την αριστερά το άλλο, οι δύο πόλοι της πολιτικής μας σε ένα ατελείωτο βαλς εθνοπροδοσίας και κοροϊδίας του Ελληνικού Λαού. Ουσιαστικά βεβαίως ο κάθε πόλος όντας ωσεί παρών ή προβοκάροντας τις διαμαρτυρίες για το αντίπαλο “σκέλος” εξυπηρετεί την άλλη πλευρά. Ως παραδείγματα θα θέσω την “αντιπολίτευση” της ΝΔ από την μία και το κάψιμο των αθώων της Marfin από την άλλη. Χώρια όλα τα παραπάνω δεν μπορούμε φυσικά να παραβλέψουμε και το άνοιγμα νέων “βιομηχανιών” που έχουν ως απαραίτητους τους λαθρομετανάστες, όπως η εμπορία ναρκωτικών και οι πάσης φύσεως παράνομη οικονομική δραστηριότητα. Ανοίγουν και πάλι λοιπόν οι δρόμοι του “μεταξιού” για τους επιχειρηματίες και φυσικά οι εγχώριοι φιλελεύθεροι πρέπει να σπεύσουν να εξυπηρετήσουν την ατομική πρωτοβουλία που οδηγεί στο κέρδος, όπως άλλωστε προστάζει και η ιδεολογία τους, πέρα από τα αφεντικά τους. Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες της ανοχής που χαίρει η εμπορία ναρκωτικών εδώ και πολλά χρόνια από τις κυβερνήσεις, όπως μάρτυρες έχουμε γίνει και στις συνεχείς προσπάθειες της αριστεράς για νομιμοποίηση της εμπορίας τους. Πάγια τακτική της αριστεράς η νομιμοποίηση της παρανομίας, όπως φαίνεται, αρκεί να βρεθεί η αριστερή ηθική νομιμοποίηση για κάτι τέτοιο. Από παλιά όλες οι εύλογες ανησυχίες, στιγματίζονταν από τους αριστερούς ως “μικροαστικά κατάλοιπα”, “συντηρητισμός” ή “φασισμός”. Τώρα προσφάτως ακόμα και ο βιασμός “νομιμοποιήθηκε ηθικά” από έναν αριστερό.

Εξωτερική Πολιτική

Ο φιλελευθερισμός προάγει τον ατομικισμό, ακόμα και όταν φοράει την μουτσούνα του “κοινωνικού” φιλελευθερισμού. Τον βαφτίζει ιδιωτική πρωτοβουλία στον οικονομικό τομέα, ατομικά δικαιώματα στον κοινωνικό τομέα. Στον φιλελευθερισμό ο καθένας έχει την ελευθερία να κάνει ότι θέλει και να λέει ότι θέλει. Πραγματικά θαυμάσιο δεν ακούγεται; Εγώ δεν θα καθίσω να ηθικολογήσω, απλά θα θέσω δύο απλά ερωτήματα και θα ήθελα να προσπαθήσετε να τα απαντήσετε πριν διαβάσετε τις δικές μου προσωπικές απόψεις.

1) Γιατί αντιτίθεται ο πάσης φύσεως φιλελεύθερος στον Βοσκόπουλο και το “Ουράνιο Τόξο” του να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του;
2) Πως θα προασπιστεί μια φιλελεύθερη κυβέρνηση τα θαλάσσια σύνορα της χώρας και την ΑΟΖ μας όταν η εταιρία που θα τα εκμεταλλεύεται θα θέλει ησυχία και ειρήνη ώστε να μπορέσει να κερδοφορήσει;

Η αλήθεια είναι ότι και στις δύο ερωτήσεις το ερώτημα είναι ψευδεπίγραφο, γιατί στην μεν πρώτη δεν υπάρχει καμμία απολύτως αντίθεση στο να ασκεί το “έργο” του και το έχουμε δει πολλάκις έμπρακτα αυτό. Στο δε δεύτερο επίσης δεν πρόκειται να υπερασπιστεί τα θαλάσσια σύνορα μας και επίσης το έχουμε δει πολλάκις να “παίζεται αυτό το έργο”. Επειδή όμως τα πολλά λόγια και οι θεωρητικές αναλύσεις είναι φτώχεια σας παραπέμπω στο παρακάτω άρθρο της Συναγωνίστριας Α.Κ. που περιλαμβάνει απολαυστικές δηλώσεις φιλελεύθερων της ΝΔ. Φυσικά δεν είναι μόνο η ΝΔ, αφού ο πρόεδρος του Λα.Ο.Σ θέλει να πουλήσουμε τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα στο Ισραήλ και υπέγραψε το μνημόνιο.

Επίλογος

Σαν τελευταίο κομμάτι αυτού του άρθρου άφησα το κατά την γνώμη μου πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνικής ηθικής και πως επιδρά σε αυτήν ο φιλελευθερισμός. Πέραν του προφανούς ότι εφόσον τα πάντα επιτρέπονται συνεπώς τα πάντα γίνονται, έχουμε και το μεγάλο επίτευγμα του φιλελευθερισμού που λέγεται “ιδιωτική τηλεόραση”. Η ιδιωτική τηλεόραση, το πρότυπο του δημάρχου Θεσσαλονίκης, με τις ζώνες πορνό, με τα πρωινάδικα, τα στημένα δελτία ειδήσεων και την μηδενική προσφορά στην εκπαίδευση και στην ψυχαγωγία, ερμηνευόμενη ως αγωγή της Ψυχής. Η αποστολή της ιδιωτικής τηλεόρασης ήταν καταλυτική στον σύγχρονο δυτικό κόσμο, προβάλλοντας πρότυπα πολύ κάτω του μέσου όρου, κατάφερε να ρίξει αυτόν τον μέσο όρο προκαλώντας μια απότομη μετατόπιση της καμπύλης του Gauss προς τα αριστερά, δηλαδή προς το μηδέν. Αυτό είχε αντίκτυπο όχι μόνο στην κοινωνική ηθική, αλλά και στην ίδια την σκέψη, είχε αποτέλεσμα την αποδοχή του κατρακυλίσματος του επιπέδου της παιδείας μας, είχε αντίκτυπο σε όλη την Ελληνική κοινωνία με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες, όπως η προπαγάνδα του εθνομηδενισμού, για να φέρω ένα “τυχαίο” παράδειγμα. Πατριωτισμός και φιλελευθερισμός δεν πάνε μαζί, πόσο μάλλον ο εθνικισμός. Οι αναγγελίες των απανταχού φιλελεύθερων για πατριωτισμό αποτελούν ένα προεκλογικό τρικ, για να μπορέσουν να αλιεύσουν ψήφους, από τους Έλληνες πατριώτες και Εθνικιστές. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω.

Συνεργασία: Επειδή πολλοί «πατριώτες» μαζεύτηκαν...


Μιας και πολλοί τελευταία κάνουν λόγο για «πατριωτικό χώρο» και ακούμε όλο και συχνότερα τη φράση «παντού υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν την πατρίδα τους», ας δούμε μερικά αντιπροσωπευτικά παραδείγματα τέτοιων «πατριωτών», τα οποία προέρχονται από τον λεγόμενο κεντροδεξιό χώρο της Νέας Δημοκρατίας:

«Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός να καίει την ελληνική σημαία».
Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, σε τηλεοπτική εκπομπή, 2003

«Δεν μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς πώς θα λέγεται η διπλανή χώρα όσο και αν δε μας αρέσει και εμένα με ενοχλεί κατάφορα να λέγεται Μακεδονία, αλλά δεν είναι δυνατόν να έχω την απαίτηση να αποφασίζω εγώ πώς θα λέγεται η διπλανή χώρα. Αντίθετα, χάνουμε τεράστιες δυνατότητες διπλωματικής παρέμβασης και επιρροής λόγω του ότι εμμένουμε σε αυτή, την κατά την άποψή μου, μπούρδα. Με το που θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες των ενταξιακών συνομιλιών θα αρχίσουμε να έχουμε το πρόβλημα της ονομασίας συνεχώς. Θα βρεθούμε σε αδιέξοδο και αυτό που είπε ο Μπερνς όσο και αν είναι αντιπαθητικό, είπε ότι είναι κρίμα η Ελλάδα να κόψει τη δυνατότητα μιας τέτοιας χώρας να προσεγγίσει την ΕΕ λόγω μιας εμμονής στην ονομασία. Αυτό αποδείχτηκε λάθος από μέρους μας εξ' αρχής, αφού βλέπαμε ότι δεν περνούσε και χάναμε τη μάχη γιατί δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος που ρεαλιστικά μπορεί να το δει και να πει ότι έχουμε δίκαιο. Με εξαίρεση μόνο ορισμένους από εμάς δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που αναφέρεται σε αυτή τη χώρας ως ΠΓΔΜ. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι μέσω της εξωτερικής μας πολιτικής και εμμένοντας στα άρθρα της ενδιάμεσης συμφωνίας του '95 και να προσπαθούμε τώρα να πείσουμε ολόκληρο τον κόσμο ότι εμείς έχουμε δίκαιο και όλοι ότι άλλοι έχουν άδικο ως προς το αν πρέπει ή όχι να λέγεται μια χώρα με το συνταγματικό κατ' αυτήν όνομά της».
Νίκος Γεωργιάδης, στον ραδιοφωνικό σταθμό «Αθήνα 9.84», 2009

«Θα κάνουμε όσες προσπάθειες νομιμοποίησης χρειάζεται ώστε να μην υπάρχει έστω και ένας παράνομος μετανάστης στη χώρα μας. Διότι η ποιότητα της Δημοκρατίας μας και ο πολιτισμός μας μάς επιβάλλουν να μην υπάρχουν παράνομοι μετανάστες, αφού οι παράνομοι μετανάστες είναι εύκολα θύματα μαύρης εργασίας και παραβίασης των δικαιωμάτων τους. Οι μετανάστες στην Ελλάδα είναι διαχρονικώς, σύμφωνα με τον πολιτισμό μας, πρόσωπα ιερά. [...]»
Προκόπης Παυλόπουλος, στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 2007

«Ευχαριστώ εκεινους (σ.σ. τους λαθρομετανάστες) που επιλέγουν την Ελλάδα για να ζήσουν μαζί μας και να αγωνιστούν μαζί μας για καλύτερη κοινωνία»
Προκόπης Παυλόπουλος, σε δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού ALPHA, 2007

«Πρόκειται για έργο μνήμης για τα πέτρινα χρόνια της Ελληνικής ιστορίας. Σήμερα οι Έλληνες, ανεξάρτητα από ιδεολογικές αφετηρίες και εκλογική συμπεριφορά, τιμούμε όλες και όλους όσοι αγωνίστηκαν για αξίες και ιδανικά, θέτοντας το συλλογικό πάνω από το προσωπικό συμφέρον»
Κώστας Καραμανλής, στα εγκαίνια του «Μουσείου της Δημοκρατίας» προς τιμήν των εξορίστων κομμουνιστών στον Αϊ-Στράτη, 2007


«(σ.σ. Ο σφαγέας Ελλήνων του Μελιγαλά Χαρίλαος Φλωράκης) με τη ζωή και το έργο του, τίμησε το Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου υπήρξε ιστορικός ηγέτης [...] μία από τις μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες που σημάδεψαν την περιπετειώδη πορεία της χώρας στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και ανάμεσα στους ηγέτες που συνέβαλαν προσωπικά και καθοριστικά στην υπέρβαση των παθών του παρελθόντος και την εμπέδωση της δημοκρατίας και της σταθερότητας.»
Κώστας Καραμανλής, στην πολιτική κηδεία του Χ. Φλωράκη, 2005


Και βέβαια δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει και ακούσει «πατριωτικά» σχόλια και από εκπροσώπους της νεολαίας του κόμματος, όπως σχόλια για το πόσο ουτοπικό είναι το να διεκδικούμε τον τίτλο Μακεδονία αποκλειστικά για τη Μακεδονία μας, καθώς και πόσο «λαϊκίστικο» είναι να λαμβάνει μετάλλιο ανδρείας η Χαρά Νικοπούλου. Μια «πατριωτική» νεολαία που καταθέτει στεφάνι στους νεκρούς ( ; ) φοιτητές του Πολυτεχνείου και σε μνημεία πεσόντων κομμουνιστών στον Αϊ-Στράτη της Λήμνου για όσους «αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία»...

Ερώτηση: σε αυτή τη «δημοκρατία», εμείς οι «ακραίοι» και μη συνεργάσιμοι «φασίστες» που τιμούμε τους Ήρωες των Ιμίων, του Γράμμου, τους οπλαρχηγούς του ’21, τον Λεωνίδα, τον Μέγα Αλέξανδρο, έχουμε θέση ή θεωρούμαστε «αναχρονιστικοί» και «νοσταλγοί φασιστικών καθεστώτων»;

Αθηνά Κ.