Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Η απολογία ενός ελιτιστή

Ο άνθρωπος έχει διάφορα επίπεδα σκέψης, πάντα το πίστευα. Όσο περνά ο καιρός το βλέπω όλο και πιο έντονα, οπότε τείνω να το θεωρώ ως γεγονός. Δεν μπορώ να πω ότι αυτό που έχω κατά νου ταυτίζεται το με το IQ, αφού δεν έχει να κάνει με τα μαθηματικά ή την λογική, αλλά εν γένει με την αντίληψη των πραγμάτων. Η αντίληψη αυτή των πραγμάτων δεν μπορεί να περιοριστεί αυστηρά και μόνο στους κανόνες της λογικής· ενδεικτικό αυτού είναι η βαθιά αντίληψη των πραγμάτων που είχαν άνθρωποι όπως ο Όσβαλντ Σπένγκλερ, που χάραξαν ένα μονοπάτι σκέψης ενάντια καθαρά στον αυστηρό ορθολογισμό. Η παρατήρηση με έχει οδηγήσει να πιστεύω ότι η σκέψη ουσιαστικά δρα σε επίπεδα, τα οποία ο νους θα πρέπει να διαπεράσει για να μπορέσει να φτάσει σε ανώτερα νοήματα και καλύτερη αντίληψη του περιβάλλοντος του. Θεωρώ επίσης πως άπαξ και ένας νους διαπεράσει ένα επίπεδο σκέψης δεν μπορεί πλέον να επιστρέψει στο προηγούμενο επίπεδο, ακόμα και αν το θέλει. Μερικοί κορυφαίοι διανοητές και φιλόσοφοι εξέφρασαν αυτό ακριβώς το θέμα μέσα από έργα τους. Συγκεκριμένα ο Νίτσε στο βιβλίο του "Ιδέ ο Άνθρωπος" φτάνει σε σημείο να εκφράσει την υπέρτατη μοναξιά του ανθρώπου που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, ενός ανθρώπου του οποίου το έργο αποτελεί θέμα συζήτησης ακόμα και τώρα, 111 χρόνια από τον θάνατο του. Οι διαβαθμίσεις της ευφυίας είναι προφανώς πολλές, τόσες που δεν μπορώ καν να τις αντιληφθώ, ίσως και να είναι υπεραριθμήσιμο το σύνολο τους, όσες και οι διαβαθμίσεις του γκρίζου. Δεν θα καθίσω φυσικά να τις απαριθμήσω, ούτε καν αυτές που έχω ήδη αντιληφθεί, αυτό που θα κάνω όμως είναι να διατρανώσω την πεποίθηση μου ότι δεν απολογούμαι για το ότι δεν πισωγυρίζω, ούτε έχω να απολογηθώ για αυτό. Η σύγχρονη ηθική επιβάλλει να αισθάνομαι ενοχή για το ότι θεωρώ εαυτόν ανώτερο από κάποιους άλλους και συνεπώς θα έπρεπε ως γνήσιος "δημοκράτης" να τους παραχωρήσω ίσα δικαιώματα και συνεπώς το δικαίωμα να ορίζουν την ζωή τη δική μου και του Έθνους μου, αφού είναι περισσότεροι.

Ένα σημαντικό επίπεδο στην νόηση ενός ανθρώπου, ένα σημείο το οποίο θεωρώ κομβικό για την ίδια την σκέψη, είναι το σημείο που ένας άνθρωπος μπορεί να σπάσει μέσα του τα δόγματα και να δει την σκέψη πίσω από αυτά. Δηλαδή να μπορεί να μου εξηγήσει τις σκέψεις του πέρα από την συνήθη διατράνωση πίστης στο status quo και τις επιταγές του. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, η κραταιά πλειοψηφία που απαιτεί η δημοκρατία δηλαδή, έχουν ως μοναδική άμυνα απέναντι στην διαφωνία την πλήρη άρνηση και τον θυμό. Η ταχύτητα με την οποία ρέει η πληροφορία, ακόμα και όταν ο άνθρωπος διαβάζει ένα βιβλίο είναι αρκετά κοντά στην ταχύτητα με την οποία μπορεί ο εγκέφαλος να καταχωρεί και να επεξεργάζεται τις πληροφορίες. Αναλόγως το διανοητικό επίπεδο του ανθρώπου αυτή η ταχύτητα είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη. Γεγονός είναι πάντως ότι ο άνθρωπος έχει έναν ψυχολογικό αμυντικό μηχανισμό που του επιτρέπει να διατηρεί σχετικά σταθερές θέσεις και απόψεις ασχέτως του τι διαβάζει ή ακούει. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η δύναμη της τηλεόρασης, ως προπαγανδιστικό μέσο, αφού η προαναφερθείσα ταχύτητα είναι πολύ μεγαλύτερη. Από τι εξαρτάται όμως η ταχύτητα επεξεργασίας της πληροφορίας από τον άνθρωπο; Προφανώς από την εξάσκηση, αλλά και από ανεξέλεγκτα κληρονομικά-φυλετικά χαρακτηριστικά. Δεν είναι όμως μόνο η ταχύτητα επεξεργασίας που επηρεάζει την σκέψη, αλλά και η ποιότητα της επεξεργασίας, το βάθος της σκέψης, το οποίο κατά την γνώμη είναι και το μείζον ζήτημα σε θέματα νόησης. Η ικανότητα σύνδεσης των μεμονωμένων σκέψεων, η δυνατότητα απόρριψης των, επίτηδες τοποθετημένων, φραγμάτων της σκέψης, όπως ο ψευδεπίγραφος συναισθηματισμός, η δυνατότητα αιτιοκρατικής και μεταφυσικής αναλύσεως των γεγονότων είναι μερικά μόνο χαρακτηριστικά που καθορίζουν την βαθύτητα της νόησης και ξεχωρίζουν τους ανθρώπους σε πείσμα των ισοπεδωτικών ιδεολογημάτων του διεθνισμού, όπως ο κομμουνισμός, ο φιλελευθερισμός και ο αναρχισμός. Με βάση αυτά είμαι σίγουρος ότι αν ποτέ υπήρξε ή θα υπάρξει ο Ζαρατούστρας θα είχε ή θα έχει αντίστοιχα ανοιχτές διάπλατα μπροστά του τις πύλες των κβαντικώς σχηματισμένων μετάσυμπάντων.

Είναι χιλιοειπωμένο, αλλά αξίζει να λέγεται σε τακτά λεκτικά διαστήματα, ότι η νόηση ξέχωρη από την δράση είναι μια στείρα φιλολογική ενασχόληση, στην ουσία της πρόστυχη και βλάσφημη γιατί προδίδει τον ίδιο της τον λόγο εν τη γενέσει του. Αντιστοίχως η δράση χωρίς νόηση, σχέδιο και σκοπό είναι ένας από τους δύο λόγους της παρακμής της Δύσεως, κατά τον Έβολα. Η πρώτη μπορεί να νοηθεί αποκλειστικά ως μετουσίωση της δεύτερης και η πρώτη ως προοίμιο για την δεύτερη. Δεν χωρεί άλλος δρόμος ανάμεσα τους παρά αυτή η αμφίδρομη σχέση αλληλεξάρτησης. Η ρήξη στην σχέση αυτών των δύο δεν μπορεί παρά να αποτελεί σημάδι κακό για το ήθος και την ποιότητα του ατόμου, ποιότητες των οποίων ούτε καν την αμφισβήτηση δεν μπορεί να δεχτεί ένας άνθρωπος ανώτερος κάποιου συγκεκριμένου επιπέδου. Η πραγμάτωση των σκέψεων σε πράξεις και δράσεις δεν μπορεί παρά να είναι μονόδρομος για έναν Άνθρωπο, είναι το “Δεν αντέχω άλλο” μέσα σε έναν ωκεανό υλιστικής ανοησίας. Είναι η διάθεση του ανθρώπου να σπάσει την ίδια του την μοναξιά και να βρει ή να δημιουργήσει τους ανθρώπους που θα τον πλαισιώσουν, που θα τον κάνουν κοινότητα όλο και μεγαλύτερη μέχρι τον κόσμο που ονειρεύεται, μέχρι την τελική Νίκη, δηλαδή τους Συναγωνιστές του. Όμως τι είναι η δράση για την οποία μιλάμε; Είναι μήπως οι επερωτήσεις στην Βουλή; Όχι, μαίνεται ένας κοινωνικός, ιδεολογικός, πολιτικός, παγκόσμιος πόλεμος και ως δράση θα ορίσω μόνο ότι αποσκοπεί στην επικράτηση επί του αντιπάλου. Δηλαδή την στρατολόγηση, την περιχαράκωση, την ανύψωση ηθικού και την ίδια την μάχη. Κοινώς καλές οι επερωτήσεις στην Βουλή, αλλά τρομαχτικά λίγες, αφού αποτελούν μόνο ένα ελάχιστο μέρος, ενός μέρους του Αγώνα και της δράσης, ακόμα και αν οι επερωτήσεις αυτές γίνονται με πραγματικά αγνές προθέσεις.

Περαιτέρω διαχωρίσεις, περισσότερες διακρίσεις, όπως βλέπεις αγαπητέ αναγνώστη, μα τι ρατσιστής, σπισιστής, ναζιστής και ότι οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκεφτείς πρέπει να είμαι. Ω τι όνειδος για την ίδια την σκέψη θα σκεφτεί ο Ιουδαϊκά σκεπτόμενος αντιφασίστας. Καμμία ενοχή δεν νιώθω σας πληροφορώ. Γνωρίζω γιατί δρω και δρω γιατί γνωρίζω. Το κίνητρο μου, σε αντιδιαστολή με αυτά που λέτε, δεν είναι το μίσος, αλλά η αγάπη. Δεν μπορεί παρά να είναι αγάπη το γεγονός ότι ασχολούμαι ακόμη. Αγάπη για το Έθνος μου, συνεπώς και για την Φυλή μου, συνεπώς και για όλο τον κόσμο, έναν κόσμο όμως δομημένο πάνω στα θεμέλια του Σεβασμού, μακριά από τις διεθνιστικές, εθνοκτόνες, ισοπεδωτικές ιδεοληψίες. Για την Ευρώπη των Εθνών και ακολούθως την Γη των Εθνών, για να ζει ο καθένας στην πατρίδα του, ανάμεσα στο Έθνος του, για να μπορέσει ο πολιτισμός του να ακμάσει και να του αντιστοιχεί ταυτόχρονα. Για τον εναγκαλισμό της Ανθρωπότητας με την Φύση, μια Φύση που προστάζει για διαφορετικές Φυλές ανθρώπων, που προφανώς δεν είναι ίσες ούτε ίδιες, αλλά διαφορετικές. Για μια κοινωνία εθνική και φυλετική, όπου οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι, αλλά Όμοιοι. Για την Κοινωνία των Ομοίων. Όχι δεν νιώθω καμμία ενοχή, ούτε μοναξιά που δεν σας καταλαβαίνω τους από κάτω μου, ούτε περιμένω εσείς να με καταλάβετε. Δεν έχω καμμία επιθυμία επιστροφής στην άμορφη μάζα σας. Είμαι Χρυσαυγίτης, έχω βρεθεί στην Κοινωνία των Ομοίων και σας αγαπάω τόσο πολύ που θα αγωνιστώ για να μεγαλώσει αυτή και να σας συμπεριλάβει όλους ή σχεδόν όλους καλύτερα, αφού συγχωρέστε με και πάλι, αλλά Θεός δεν είμαι για να συγχωρώ, ούτε αδύναμος για να συμβιβάζομαι. Είμαι ελιτιστής, το ομολογώ. Είμαι αντικομμουνιστής όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί ξέρω τον κομμουνισμό επαρκώς. Είμαι αντιφιλελεύθερος όχι γιατί το γράφουν οι ενάντιοι του, αλλά γιατί το γράφουν ανάμεσα στις γραμμές τους οι πατέρες του. Φτύνω τον Μπακούνιν γιατί όλοι οι δυνάστες που πίνουν το Αίμα του Λαού μου προπαγανδίζουν τις ιδέες του, τις οποίες ξέρω και πλέον περιφρονώ, γιατί ζω στον κόσμο του, τον βλέπω και θέλω να τον γκρεμίσω. Είμαι ελιτιστής, δεν σας το κρύβω. Μην προσπαθείτε να με τραβήξετε προς τα κάτω, δεν θέλω. Μόνο πάνω πηγαίνω, τον κακοτράχαλο ανήφορο παίρνω, άμα τολμάτε ελάτε και εσείς.

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Κάθετη ή οριζόντια Ιεραρχία;

Είναι μέρες αυτές που ο κόμπος κυριολεκτικά έχει φτάσει στο χτένι. Ο πολιτικαντισμός και οι λοιπές παρεμφερείς του ασθένειες δείχνουν να πνέουν τα λοίσθια, τουλάχιστον στην συνείδηση του απλού Λαού. Λέω "τουλάχιστον" γιατί εξακολουθεί να ανθεί ο θεσμός των πρακτόρων και των "χρήσιμων" ηλιθίων. Διαβάζοντας διάφορα βιβλία περί του διεθνούς καπιταλισμού μπορεί κανείς να δει συχνές αναφορές στην δημιουργία εσωτερικού εχθρού στα έθνη στα οποία αυτός επιτίθεται. Το δύσκολο στην όλη υπόθεση φυσικά δεν είναι να βλέπεις τους πράκτορες μέσα από ένα βιβλίο, αλλά το να τους αναγνωρίσεις όταν η Ιστορία γράφεται, πριν γραφτεί το βιβλίο που θα λέει την πικρή ιστορία. Μην συγκεκριμενοποιούμε όμως το ζήτημα, αφού αυτό θα είναι άδικο για το ερώτημα του τίτλου. Το ερώτημα έχει να κάνει με την ανάγκη ή όχι της Ιεραρχίας στην πολιτική δράση και τον πολιτικό αγώνα. Η ερώτηση αυτή μπορεί να επεκταθεί φυσικά και να ξανατεθεί ως εξής: Ο αντιδημοκράτης ψηφίζει; Χρειάζονται οι πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα; Αν χρειάζονται οι οργανώσεις αυτές, ποια πρέπει να είναι η ιεραρχική τους δόμηση; Εν τέλει πότε θα βγει το καλύτερο κρασί; Όταν θα ζυμώνουμε ότι είδους αμπέλι μπορούμε να βρούμε ή όταν επιλέγουμε; Είναι η προφανής και αιώνια ερώτηση της ποσότητας έναντι της ποιότητας, η οποία ανακύπτει ιστορικά για άλλη μία φορά. Η Ελληνική κοσμοαντίληψη φυσικά έχει απαντήσει προ πολλού αυτό το ερώτημα υπέρ της ποιότητας, δηλαδή υπέρ της κάθετης Ιεραρχίας, αφού μόνο σε αυτήν μπορεί να ελεγχθεί η ποιότητα μέσω των προαγωγών. Στην οριζόντια ιεραρχία υιοθετείται η ισότητα μεταξύ μη ίσων, δηλαδή ο πυρήνας της Ιουδαϊκής κοσμοαντίληψης, που απαντάται σε όλες τις απορρέουσες από τον Ιουδαϊσμό ιδεοληψίες, όπως ο αναρχισμός, ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός.

Στο πολιτικό επίπεδο η χρησιμότητα της συλλογικότητας είναι προφανής και ακόμα και οι θιασώτες της οριζόντιας ιεραρχίας την καταλαβαίνουν. Το όλο θέμα είναι ότι πιστεύουν στην αυτοοργάνωση αυτών των συλλογικοτήτων και την από κοινού λήψη των αποφάσεων από τα ενδιαφερόμενα μέλη. Πόσο δημοκρατικά ακούγονται όλα αυτά πραγματικά, όμως αν κοιτάξει κανείς την κατάσταση πιο προσεκτικά θα δει ότι η πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό. Σε όλες τις εποχές που η άμεση δημοκρατία προσπάθησε, έστω, να υπάρξει απαίτησε δομές που καμμία αυτοοργανωμένη κοινωνία δεν μπορούσε να επιδείξει δηλαδή Παιδεία και άριστη πληροφόρηση. Ο Πλάτων δε ήταν λάβρος ακόμα και όταν αυτά, σε υποθετικό επίπεδο, θα ίσχυαν λέγοντας ότι απαιτείται η γνώμη των ειδικών και όχι των πολλών. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και η Δημοκρατία των Αθηνών υπήρξε μια ιδιότυπη μορφή ολιγαρχίας που απείχε ιδεολογικά χιλιόμετρα από οτιδήποτε ευαγγελίζονται σήμερα οι δημοκράτες. Θες η απόδοση των εκλογικών δικαιωμάτων με αυστηρές προϋποθέσεις; Θες οι κλίκες που μοιραία είχαν δημιουργηθεί και που απεικονίζονται ολοφάνερα στην “Δίκη του Σωκράτη”, αλλά και αλλού; Σε κάθε περίπτωση ακόμα και το πρότυπο, κατά μερικούς, της Δημοκρατίας των Αθηνών ήταν ουσιαστικά ένα υπόδειγμα ιεραρχημένης κοινωνίας, αφού υπήρχαν είλωτες, μέτοικοι, πολίτες και φυσικά ο Περικλής. Η εικόνα την οποία έχουν κατά νου αυτοί που υποστηρίζουν την οριζόντια ιεραρχία είναι τα πολλά μικρά ψάρια που επιτίθενται στο μεγάλο, ξεχνώντας φυσικά ότι ακόμα και στο ζωικό βασίλειο, και γενικότερα σε όλη την Φύση, υπάρχει ιεραρχία.

Σε ιστορικό επίπεδο δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά μια πραγματικά ανιεράρχητη αλλαγή στον κόσμο. Όλες οι επαναστάσεις είχαν ηγεσία και σκοπό, ασχέτως αν τελικά επέτυχαν ή όχι, ασχέτως αν συμφωνώ ιδεολογικά με κάποιες από αυτές ενώ με άλλες όχι. Ιδιαιτέρως στο κίνημα μας, ας το καλέσω ευρύτερα εθνικιστικό, πάντα υπήρχε ιεραρχία και μάλιστα αυστηρή. Η στρατιωτικού τύπου πειθαρχία είναι ένας από τους αδιαπραγμάτευτους πυλώνες της ιδεολογίας μας, πάντα ήταν. Αυτοπροσδιοριζόμενος ως Εθνικοσοσιαλιστής και με το pardon για όποιον τον πειράζει κάτι τέτοιο θα πω ότι το Κίνημα του Μονάχου διεξήχθη υπό τις διαταγές του Χίτλερ και με άξονα την Ιεραρχία που περιστρεφόταν γύρω από την τότε ηγεσία του NSDAP. Η ανάληψη της εξουσίας έγινε μέσω εκλογών και μάλιστα όλοι αυτοί οι αντιδημοκράτες ψηφίσαν για να μπορέσουν να καταργήσουν την δημοκρατία. Τώρα αν κάποιος αισθάνεται “εθνικοσοσιαλιστικότερος” του Χίτλερ, του Γκαίμπελς και πολλών άλλων, ας περιμένει να φέρω και το παρδαλό ερίφιο για να γελάσει μαζί του. Ακόμα και οι προπάτορες της ιδεολογίας μας όπως ο Πλάτων ενώ ήταν σαφώς ενάντια της Δημοκρατίας δεν άφηναν τους άλλους να αποφασίζουν για αυτούς. Έλεγε μάλιστα: “Της δε ζημίας μεγίστη το υπό πονηροτέρου άρχεσθαι, εαν μη αυτός εθέλη άρχειν”, δηλαδή “η πιο μεγάλη τιμωρία είναι να εξουσιάζεται από χειρότερο του, αν ο ίδιος δε δείχνει την διάθεση να εξουσιάσει”. (Πλάτωνος “Πολιτεία” 347-C). Η φράση δε που με έκανε να γράψω αυτό το άρθρο είναι η εξής φράση από την “Ασκητική” του Καζαντζάκη: “Πειθαρχία, να η ανώτατη αρετή. Έτσι μονάχα σοζυγιάζεται η δύναμη με την επιθυμία και καρπίζει η προσπάθεια του ανθρώπου.” για να συμπληρώσει λίγο πιο κάτω “Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος. Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη. Ν'αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω της γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω.”

Όπως τα λέει λοιπόν ο Νίκος Καζαντζάκης στην “Ασκητική”. Χρέος-Καθήκον, Πειθαρχία, Ιεραρχία, Τιμή και Αίμα, το χρέος προς την ράτσα, την Φυλή, προς το Έθνος. Τώρα εν γένει για τον τρόπο τον οποίο οφείλει να ακολουθήσει το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα για να μπορέσει να αναλάβει την εξουσία. Πολλοί μπορούν μέσω διαδικτύου να γράφουν και να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους επειδή δεν “ξεκινάει μια επανάσταση, να μπούμε να καταλάβουμε την Βουλή” και άλλα τέτοια γραφικά. Ακόμα και αν δεχτούμε τον φανερό παραλογισμό της ευθείας σύγκρουσης με μια Αστυνομία και έναν Στρατό που έχει και υπέρτερο εξοπλισμό και υπερτερεί αριθμητικά οφείλουμε να δούμε και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα. Μια αντικαπιταλιστική, εθνικιστική κυβέρνηση στην Ελλάδι που θα είχε ανέλθει με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, πέραν των εκλογών, στην κυβέρνηση θα είχε δώσει την ηθική νομιμοποίηση σε όλες τις δυνάμεις του καπιταλισμού και του ανεθνισμού για να επέμβουν στρατιωτικά για να συνδράμουν της τωρινής κυβερνήσεως. Το ίδιο και χειρότερο πρόβλημα αντιμετώπισε και το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς της Γερμανίας, προ του πολέμου, όταν συνειδητοποίησε ότι οι όποιες μεταρρυθμίσεις έκανε έπρεπε να γίνονται προσεχτικά, ώστε να μην τροφοδοτεί την προπαγάνδα των καπιταλιστών. Νομίζουν δηλαδή όλοι αυτοί ότι υπερτερούν σε θέματα ιδεολογίας και πολιτικής τακτικής από άνδρες που, ασχέτως αν ο αναγνώστης τους επικροτεί ή όχι, όντως κατάκτησαν την απόλυτη εξουσία και κατάφεραν με την πολιτική τους να πάρουν μια διαλυμένη χώρα και μέσα σε 4 χρόνια να την κάνουν υπερδύναμη. Ας κάνουν την επανάσταση τους λοιπόν και εγώ προσφέρομαι αμέσως μετά την επικράτηση τους για να με κρεμάσουν ως προδότη του αγώνα τους.

Αλλάξαν μήπως οι καιροί και πρέπει να αλλάξουμε και εμείς; Μήπως ο εχθρός αποσυσπειρώθηκε; Διαλύθηκε σε πολλά μικρά κομμάτια; Η μαύρη αλήθεια είναι πως όχι. Αντιθέτως ο εχθρός του Έθνους διαθέτει μια άνευ προηγουμένου συσπείρωση των δυνάμεων του και την καλύτερη δυνατή, για την εποχή, συνεργασία μέσα στις τάξεις του. Έχει έρθει η ώρα για “αντάρτικο”; Δύο σκέψεις θα προσθέσω σχετικά. Στην Ιστορία του Πολέμου, όπου εμφανίστηκε το αντάρτικο, αντιμετωπίστηκε με πανομοιότυπο τρόπο δηλαδή με αγριότητα εναντίον του άμαχου πληθυσμού και διασπορά τρόμου. Θεωρώ πως όποιος είναι έτοιμος για αντίσταση έχει ήδη αποδεχθεί τον τρόπο που θα αντιμετωπιστεί από το καθεστώς και δεν θα μυξοκλαίει όταν αυτό γίνει. Δεύτερη σκέψη είναι ότι ακόμα και τα αντάρτικα διαθέτουν Ιεραρχία, μας το διδάσκει η Ιστορία αυτό, εκτός και αν κάποιος έχει ονειρώξεις περί Ρομπέν των Δασών. Η Κεντρική Διοίκηση σε έναν αγώνα είναι κάτι το αναντικατάστατο, αφού αντιπροσωπεύει την Αξιοκρατία και την Εμπειρία, ποιότητες τόσο χρήσιμες σε έναν πολιτικό αγώνα, αλλά και γενικότερα σε έναν αγώνα. Το να αμφισβητεί κανείς την Ηγεσία σημαίνει ότι έχει ήδη μία άλλη κατά νου. Απολύτως σεβαστό, αρκεί να γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο αμφισβητεί την κρίση των υπολοίπων Συναγωνιστών του και συνεπώς δεν μπορεί παρά να αντιμετωπιστεί ως διασπαστής, αν και εφόσον φυσικά οι σκοποί του αγώνα συνεχίζουν να παραμένουν κοινοί. Αν δεν παραμένουν κοινοί συζητάμε σε εντελώς άλλο επίπεδο. Στην Ελλάδα του σήμερα με τους εχθρούς του Λαού και του Έθνους να είναι οι κύριοι χρηματοδότες της εγχώριας πολιτικής και τηλεοπτικής σκηνής, με τα δίκτυα των διεθνών τοκογλύφων και των οικονομικών δολοφόνων να απειλούν συνεχώς την, ενταγμένη στο δίκτυο τους, Ελληνική Οικονομία, με την ανεργία, τους λαθρομετανάστες, εν γένει την απελπισία να αυξάνουν με θεαματικούς ρυθμούς, δεν υπάρχει χρόνος για ονειρώξεις με τανκς και σπουδαίους, πλην ανιδιοτελείς, τοξότες. Η ανάληψη της εξουσίας είναι μονόδρομος και περνά, δυστυχώς, αναγκαστικά μέσα από την συσπείρωση όλων των διαθέσιμων δυνάμεων και τις εκλογές.