Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Η έννοια του Δικαίου στον Εθνικοσοσιαλισμό

Ξεκινώ αυτό το άρθρο με αφορμή την ερώτηση μιας φίλης σχετικά με το δίκαιο στον Εθνικοσοσιαλισμό. Πρώτα απ'όλα θα πρέπει να σταματήσουμε και να σκεφτούμε τις αρχικές έννοιες οι οποίες θα μας απασχολήσουν καθώς και την παρουσία τους στην Ιστορία. Η έννοια της Δικαιοσύνης ακούγεται πολύ όμορφη πραγματικά, όπως και αυτή της Αλήθειας, όμως τι είναι πραγματικά Δίκαιο; Έχει υπάρξει ποτέ στην Ιστορία σύστημα απονομής δικαιοσύνης, δηλαδή αναζήτησης της Αλήθειας, το οποίο να μην ήταν ουσιαστικά άδικο; Θα πρέπει επίσης να ξεχωρίσουμε καθαρά και με σαφήνεια την έννοια του Δικαίου όσον αφορά τον νομοθέτη και όσον αφορά τον δικαστή. Ο δικαστής έχει ως περιορισμό ή σαν οδηγό αν θέλετε το έργο του νομοθέτη, ενώ αντιθέτως ο νομοθέτης έχει ως οδηγό του την έννοια του Δικαίου που πηγάζει από μέσα του, από την Ιδεολογία (ή τα συμφέροντα που εξυπηρετεί) του ουσιαστικά αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Αποστολή μας σήμερα να ψηλαφίσουμε τα ιστορικά γεγονότα όσον αφορά την δικαιοσύνη στο Γ' Ράιχ και να τα δούμε, όσο το δυνατόν, υπό το πρίσμα των τότε ημερών και όχι με τα σημερινά δεδομένα. Πολλοί είναι οι ιστορικοί που μέσα στην αντιναζιστική μανία τους γράψανε και γράφουν ότι κατά την περίοδο του Γ' Ράιχ, η δικαιοσύνη αλώθηκε από το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς και ότι έγινε υποχείριο του με πολλά περιστατικά ασυδοσίας. Βεβαίως κοιτάζοντας την βιβλιογραφία αυτά τα περιστατικά ασυδοσίας περιορίζονται από "πολλά" και γίνονται 3-4 σε όλη την διάρκεια ζωής του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος, αλλά εντάξει... ας μην το κάνουμε θέμα. Όμως πρωταρχικό ερώτημα και κρίσιμο για την συνέχεια είναι το "τι είναι δίκαιο"; Δίκαιο είναι η κωδικοποίηση σε ένα σύστημα νόμων της αίσθησης ενός Λαού περί του σωστού και του λάθους. Είναι δηλαδή τα βασικά στοιχεία της ηθικής αυτού του Έθνους κωδικοποιημένα σε ένα σύστημα νόμων και εξαναγκασμών-τιμωριών. Όλα αυτά φυσικά θα απαντηθούν στην συνήθη, για τέτοια άρθρα, ιδεολογική ανάλυση του ζητήματος. Θα προσπαθήσω παρακάτω να κρατήσω την Ιστορική ανάλυση καθαρά ιστορική και την ιδεολογική καθαρά ιδεολογική, δανειζόμενος μόνο ιστορικά παραδείγματα εκτός Γ' Ράιχ για την δεύτερη.

Ιστορική Ανάλυση

Το 1933 μετά από 3 συνεχόμενες, ουσιαστικά, εκλογικές διαδικασίες το NSDAP σχεδόν εξασφαλίζει το πολυπόθητο, για την αυτονομία, 50%. Σε όλες τις προηγούμενες εκλογές ήταν μακράν το πρώτο σε δύναμη κόμμα, αλλά ποτέ δεν του δόθηκε η εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης, σε μια πράξη καθαρού πείσματος, από την ολιγαρχία που ρούφαγε το αίμα της Γερμανίας εκείνη την περίοδο. Η πρώτη πράξη που θα μας απασχολήσει στο δρόμο μας για αναζήτηση της δικαιοσύνης στο Γ' Ράιχ θα είναι η πράξη εξουσιοδότησης, ένας νόμος που πέρασε στις 23 Μαρτίου (και υπογράφηκε την επομένη από τον Χίντενμπουργκ) από το Γερμανικό Κοινοβούλιο και έδιδε την δυνατότητα στον Χίτλερ να νομοθετεί χωρίς την ανάγκη συμβουλής από το Ράιχσταγκ. Ο νόμος αυτός πέρασε με πλήρως νόμιμο τρόπο, αφού τον υπερψήφισε το σύνολο των κομμάτων που απάρτιζαν το Γερμανικό Κοινοβούλιο, πλην των Σοσιαλδημοκρατών. Είχε προηγηθεί η φωτιά στο Ράιχσταγκ που το καθεστώς απέδωσε στους κομμουνιστές. Στην δίκη που ακολούθησε μόνο ένας από τους κατηγορουμένους βρέθηκε ένοχος γεγονός που από πολλούς ιστορικούς ήταν η αιτία για άλωση της δικαιοσύνης από το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς. Η ενοχή του εν λόγω ατόμου δεν αμφισβητείται ακόμα και σήμερα αν και οι σημερινοί ιστορικοί λένε πως λειτουργούσε υπό τις εντολές της Γκεστάπο, έστω και άθελα του. Πέρα από τις εικασίες βέβαια που όλοι ξέρουμε που οφείλονται κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το εν λόγω άτομο ήταν μέλος κομμουνιστικών κομμάτων και οργανώσεων από το 1925. Πλέον ο κατηγορούμενος έχει αθωωθεί μετά θάνατον με την δικαιολογία ότι ήταν τρελός. Φαίνεται ότι οι δικαστές της αστικής δημοκρατίας μπορούν να κάνουν και ψυχογραφήματα μετά θάνατον. Με αφορμή, πάντα σύμφωνα με τους "ιστορικούς", της κακοδικίας υπέρ του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος στην υπόθεση της Πυρκαγιάς στο Ράιχσταγκ, ο Χίτλερ που δεν ήταν ικανοποιημένος από την τροπή της υπόθεσης (ίσως ήθελε την κακοδικία εναντίον του) περνά νόμο για την "ομαλή λειτουργία του δημοσίου μηχανισμού" που θα φρόντιζε για την "άλωση" του δικαστικού συστήματος από φιλικούς προς την Εθνικοσοσιαλιστική Ιδέα δικαστές. Στις 24 Απριλίου του 1934 το "Ανώτατο Δικαστήριο της Πρωσίας" θα χάσει το προνόμιο της εκδίκασης υποθέσεων Εσχάτης Προδοσίας κενό που θα καλυφθεί από τον σχηματισμό Λαϊκών Δικαστηρίων (Volksgerichtshof) και τα Ειδικά Δικαστήρια τα οποία εκδίκαζαν τους εχθρούς του καθεστώτος αποδίδοντας την κατηγορία της Εσχάτης Προδοσίας, όπως άλλωστε είναι λογικό, εν καιρώ πολέμου. Κάποια ενδεικτικά στατιστικά στοιχεία σχετικά με τα Λαϊκά Δικαστήρια δείχνουν ότι το στην τριετία 1937-1939 διεξάχθηκαν 1700 δίκες ενώπιον τους (πολύ λιγότερες από τα σημερινά αστικά δικαστήρια για αντίστοιχες κατηγορίες) και το ποσοστό αθωώσεων κυμάνθηκε γύρω στο 9%. Όσο ο πόλεμος προχωράει τόσο αυξάνονται οι υποθέσεις των Λαϊκών και Ειδικών Δικαστηρίων και τόσο μειώνεται το ποσοστό αθωώσεων, γεγονός που εξηγείται από το προφανές των υποθέσεων, όπως π.χ. αυτοί που καταδικάστηκαν για τις προσπάθειες, εν καιρώ πολέμου, να δολοφονήσουν τον Χίτλερ (όλοι τους ήταν "φον", δηλαδή αριστοκράτες-ολιγάρχες). Δύο περαιτέρω σημαντικά γεγονότα χρίζουν σχολιασμού, όσο κοιτάμε το θέμα δικαιοσύνης στο Ράιχ. Αυτά είναι προφανώς το "ολοκαύτωμα" και η "νύχτα των κρυστάλλων".

Θα ξεκινήσουμε με την "Νύχτα των Κρυστάλλων" που συνέβη τον Νοέμβριο του 1938, έξι χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από το NSDAP. Πολλοί ιστορικοί αναφέρουν ότι "πρόφαση" της "Νύχτας των Κρυστάλλων" ήταν η δολοφονία ενός Γερμανού διπλωμάτη από έναν 17χρονό Εβραίο. Ακολούθησε ένα γενικό πογκρόμ εναντίον των Εβραίων που επεκτάθηκε σε όλη την επικράτεια και είχε ως αποτέλεσμα 91 νεκρούς και την καταστροφή πολυάριθμων συναγωγών. Ήταν όμως η "Νύχτα των Κρυστάλλων" κάτι που σχεδίαζε το καθεστώς και η δολοφονία ήταν πρόφαση; Ας το δεχτούμε και ας κάνουμε όλοι μαζί ένα ταξίδι στον κόσμο του παραλογισμού της σύγχρονης ιστοριογραφίας. Το NSDAP λοιπόν περίμενε έξι χρόνια για μια πρόφαση προκειμένου να κάνει αυτό το πογκρόμ και να ξεκινήσει ουσιαστικά η διαδικασία για την "Τελική Λύση του Εβραϊκού Προβλήματος". Μία εβραϊκή ιστοσελίδα μας πληροφορεί ότι το 1941 και το 1942 υπήρξαν προτάσεις των Γερμανών, μέσω της Γκεστάπο, προς τους ηγέτες των Σιωνιστών προκειμένου να μεταφερθούν ασφαλείς οι Εβραίοι της Γερμανίας στην Ισπανία και ακολούθως όπου θέλουν εκτός της Παλαιστίνης δίνοντας το ποσό των 1000$ ανά οικογένεια. Οι Σιωνιστές αρνήθηκαν την πρόταση λέγοντας ότι μόνο η Παλαιστίνη θα μπορούσε να αποτελεί προορισμό. Βλέπουμε οπότε πως ακόμα και όταν ο πόλεμος κυλούσε νικηφόρα για το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς υπήρχαν προτάσεις για ειρηνική λύση στο θέμα του Εβραϊκού προβλήματος, προτάσεις που απορρίφθηκαν από τους Σιωνιστές. Αποτέλεσε όμως πρόφαση η δολοφονία του Γερμανού διπλωμάτη ή απλά την "σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει"; Το εξώφυλλο της Αγγλικής εφημερίδας Daily Express, στις 24 Μαρτίου 1933, μας δείχνει ότι άμα ήθελαν οι Γερμανοί είχαν μια ολόκληρη πολεμική πρόκληση από τους Εβραίους, από το 1933, δηλαδή 5 χρόνια πριν συμβεί το οτιδήποτε και την ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ που υπογράφηκε η πράξη εξουσιοδότησης έδινε την πλήρη εξουσία στο NSDAP. Πολύ σκοτάδι και ψέμα λοιπόν στα Ιστορικά βιβλία. Γνώμη του γράφοντος είναι ότι η δολοφονία του Γερμανού διπλωμάτη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για έναν Λαό που έβλεπε τους Εβραίους να ακμάζουν μέσα στην δυστυχία του για πολλά χρόνια. Όσον αφορά για την συνέχεια του, δηλαδή το "Ολοκαύτωμα" θα μου επιτρέψετε αντί να κάνω εκτενή αναφορά να παραπέμψω στα έργα του David Irwing και των υπολοίπων διωκόμενων για αδικήματα γνώμης από την αστική δημοκρατία. Θα παραπέμψω επίσης στην κοινή λογική που απαγορεύει τον θάνατο "6 εκατομμυρίων" από ένα πληθυσμό που προπολεμικά ήταν 6,5 εκατομμύρια την στιγμή που ο αριθμός των "επιζώντων" είναι τεράστιος (65 χρόνια μετά). Επίσης θα παραπέμψω στις αναφορές Λόχτερ που κανείς δεν μπόρεσε να καταρρίψει επιστημονικά.

Κριτικής επί της Ιστορίας

Πολλοί μέμφονται το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς επειδή φρόντισε να φέρει υπό την σκέπη του την Δικαιοσύνη στην υπόθεση της δημιουργίας των Λαϊκών Δικαστηρίων και τον παραγκωνισμό των δικαστηρίων της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Εγώ από την πλευρά μου θα κάνω ένα κάλεσμα στους αναγνώστες για σκέψη. Το μπολσεβίκικο καθεστώς επίσης είχε Λαϊκά Δικαστήρια και εν γένει είχε αλώσει την δικαιοσύνη. Το αστικοδημοκρατικό σημερινό καθεστώς, ακόμα και στην χώρα μας, έχει επίσης αλώσει την δικαιοσύνη με την πολιτική επέμβαση σε πολλές υποθέσεις και κυρίως στις προαγωγές και προσλήψεις των δικαστικών. Το κομμουνιστικό καθεστώς βέβαια έχει προ πολλού καταρρεύσει οπότε ας το αφήσουμε ήσυχο στον τάφο του, έτσι και αλλιώς τα γεγονότα με τις κακοδικίες είναι γνωστά ακόμα και από την Ελληνική Ιστορία του αντισυμμοριακού αγώνα που διεξήχθη μέχρι το 1949. Ας δούμε την αστική δικαιοσύνη παγκοσμίως... Ας δούμε τις περίφημες δίκες στην Αμερική, όπου η μαφία αθωωνόταν πανηγυρικά μονίμως. Ας θυμηθούμε στην Ελλάδα το πόσοι έχουν καταδικαστεί για τα οικονομικά σκάνδαλα των πολιτικών μας. Η πραγματικότητα δεν είναι ρόδινη για την αστική δικαιοσύνη, μάλιστα αν κάποιος δει το σύνολο των περιπτώσεων θα διαπιστώσει πως μάλλον επί Γ' Ράιχ γίνανε λιγότερες κακοδικίες. Στην σύγχρονη Ελληνική δημοκρατία με τα "άσυλα των αναρχικών", με την "ασυλία των πολιτικών", με τους φόρους που ο νομοθέτης χαρακτηρίζει ως "ανεπίδεκτους είσπραξης" (βλέπε Βοσκόπουλο) δεν θα έπρεπε βέβαια να ασκείται κριτική επί της δικαιοσύνης άλλων καθεστώτων. Προς απόδειξη τούτου παραθέτω τον επόμενο σύνδεσμο υπόθεση για την οποία ο παιδεραστής αφέθηκε ελεύθερος λόγω του πλημμεληματικού χαρακτήρα της κατηγορίας. Η αλήθεια είναι λοιπόν ότι η άλωση αυτή της δικαιοσύνης από το Γ' Ράιχ είναι κοινή πρακτική στην εγκαθίδρυση νέων καθεστώτων, ιδιαιτέρως δε αν αυτά τα καθεστώτα είναι επαναστατικά και ριζοσπαστικά. Σε αυτή την περίπτωση η άλωση αυτή γίνεται αναγκαία ειδάλλως θα παρακωλυθεί η δουλειά του καθεστώτος από την προηγούμενη άρχουσα τάξη που έλεγχε την δικαιοσύνη. Όσον αφορά την "Νύχτα των Κρυστάλλων" και το "Ολοκαύτωμα" θα παραπέμψω ευθέως στο πογκρόμ της δημοκρατίας των νεότουρκων του 55' και στις μεθόδους βασανισμού που εφαρμόζονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των αστικών δημοκρατιών, όπως αυτά περιγράφονται από τις κωδικές ονομασίες "Project Bluebird" και στο εγχειρίδιο βασανισμού "Kubark" και εφαρμόζονται στο Γκουαντάναμο και άλλα μέρη. Αυτές τις δύο περιπτώσεις που ανέφερα τις γνωρίζουν οι κυβερνώντες τον κόσμο σε αντίθεση με το "ολοκαύτωμα" που και δεν έγινε όπως περιγράφεται από τους επιζώντες και αν ίσχυαν επακριβώς όσα ψέμματα αυτοί λένε και πάλι δεν θα έφτανε σε αγριότητα τα στρατόπεδα των σοβιετικών και των αστικών δημοκρατιών.

Υποσημείωση: Επειδή η φίλη αυτή που έκανε την σχετική ερώτηση ειδικεύεται στο ναυτικό δίκαιο θα παραθέσω και έναν παραλογισμό περί ναυτικού δικαίου. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές στις αρχές του Σεπτεμβρίου 1939 οι Άγγλοι είχαν αρχίσει να οπλίζουν εμπορικά πλοία διεξάγοντας πόλεμο πριν την αρχή του πολέμου. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1939 ο Χίτλερ εκδίδει την Αρχηγική Διαταγή νούμερο 5 σύμφωνα με την οποία θα βυθίζονται όλα τα εχθρικά εμπορικά πλοία που πλέουν κοντά στις Βρετανικές νήσους χωρίς φώτα το βράδυ. Θα αφήσω την ίδια ως γνώστρια του αντικειμένου να σκεφτεί τι έγινε εκείνη την περίοδο. Εν τέλει ο πλοίαρχος Ντάινιτς καταδικάστηκε στην "δίκη" της Νυρεμβέργης λόγω της διεξαγωγής υποβρυχίου πολέμου. Φυσικά καταδίκες για το Ολοκαύτωμα της Δρέσδης, τις δύο πυρηνικές βόμβες εναντίον της Ιαπωνίας και τον βομβαρδισμό του Πειραιά δεν υπήρξαν. Για αυτούς τους εγκληματίες πολέμου υπήρξαν μόνο παράσημα.

Ιδεολογική Ανάλυση

Στον Εθνικοσοσιαλισμό υπάρχει μια αλλαγή της έννοιας του Δικαίου σε σχέση με τις αστικές δημοκρατίες, γεγονός που εξηγεί τις όποιες διαφορές εμφανίζονται στον τομέα της δικαιοσύνης. Εξηγείται δε με αυτόν τον τρόπο και η ανάγκη του καθεστώτος για άλωση και διάλυση της πρότερης αστικής δικαιοσύνης, αφού αυτή δεν σήμαινε τίποτα για το καθεστώς. Ως δίκαιο στην Εθνικοσοσιαλιστική κοινωνία παύει να είναι το δίκαιο του ισχυρότερου οικονομικά ή το δίκαιο του ατόμου, όπως το θέτουν εξευγενισμένα. Ως δίκαιο τίθεται το συμφέρον της Λαϊκής Κοινότητας και του Λαού. Υπό αυτό το πρίσμα μπορεί κάποιος να καταλάβει την έννοια που οι νόμοι περί ευγονικής θεωρούνταν δίκαιοι από το καθεστώς, αφού επιστημονικά αποδεδειγμένα έτσι προωθούταν το συμφέρον του Έθνους. Η ριζική αυτή αλλαγή στην έννοια του δικαίου μαζί με την χρόνια εγκαθίδρυση της εχθρικής, προς τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Λαό, ολιγαρχίας στα ανώτερα και ανώτατα κλιμάκια της δικαιοσύνης κάναν επιτακτική την ανάγκη άμεσης μεταρρύθμισης προκειμένου να μπορέσει το καθεστώς να εργαστεί προς την διάλυση αυτών των ολιγαρχικών κύκλων. Ποιος δικαστής που ήταν προσκείμενος στους μεγαλογαιοκτήμονες Γιούνγκερς θα άφηνε το καθεστώς να προχωρήσει στον αναδασμό της γης και την παραχώρηση της στους ακτήμονες αγρότες; Η ανάγκη λοιπόν για ταχύτατη σοσιαλιστική μεταρρύθμιση ανάγκασε το καθεστώς να αλώσει την δικαιοσύνη. Αυτό συνέβηκε λόγω του ότι το καθεστώς αναρριχήθηκε στην εξουσία μέσω εκλογών και δεν προηγήθηκε η επανάσταση, όπως στους μπολσεβίκους, που θα επικυρώσει με αίμα την ισχύ του καθεστώτος. Η πτώση μιας χρόνιας και πολυπλόκαμης ολιγαρχίας δεν είναι κάτι το εύκολο και έτσι απαιτήθηκαν ουσιαστικά αυτά που έγιναν. Οι μαρτυρίες από ξένους ανταποκριτές σχετικά με την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία αποτελούν την επιβεβαίωση της Νίκης του καθεστώτος, αφού εν τέλει αυτό που μαρτυρούσαν οι ανταποκριτές ήταν μια ακμάζουσα κοινωνία με χαρούμενο Λαό που για πρώτη φορά γευόταν πραγματικά τους καρπούς της εργασίας του χωρίς κανέναν Γιούνγκερ, "φον" ή Εβραίο τραπεζίτη να του απομυζά τον ιδρώτα, την ελπίδα και την αξιοπρέπεια.Όσον αφορά την κατάλυση της δημοκρατίας και την διάλυση των κοινοβουλευτικών κομμάτων που θα φέρει πολλά δάκρυα στους δημοκράτες που θυμούνται αυτή την περίοδο να ενθυμήσω ότι αναφερόταν ρητά στο άρθρο 25 της διακήρυξης του NSDAP, μίας διακήρυξης που τίμησε με την ψήφο του η πλειοψηφία του Γερμανικού Λαού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου