Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Τελετή Μνήμης Ιμίων - Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011

Η πνευματική ανάταση ενός Έθνους, το Μέλλον του, είναι σίγουρα συνδεδεμένο με την μυσταγωγική σύνδεση του με το Παρελθόν. Στην σημερινή Ελληνική κοινωνία αυτός ο δεσμός έχει προ πολλού σπάσει με αποτέλεσμα την βαθμιαία παρακμή της ίδιας της Κοινωνίας. Τα πρότυπα των ημίθεων Ηρώων της αρχαιότητας αντικαταστάθηκαν αντί να συμπληρωθούν, όπως έπρεπε. Αντικαταστάθηκαν όχι από σύγχρονους Ήρωες, αλλά από κενά και κούφια ψεύτικα είδωλα, τις σειρήνες του υλισμού, των οποίων το τραγούδι σπέρνει τον θάνατο, δηλαδή την παρακμή και τον εκφυλισμό. Σε αυτή την διάλυση Πατρίδας, Έθνους, Φυλής ευτυχώς υπάρχει Αντίσταση και Ήρωες για να εμπνεύσουν αυτή την Αντίσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ήρωες που θα τιμήσουμε σε λίγες μέρες. Οι Ήρωες των Ιμίων, οι οποίοι σε αντίθεση με τους πολιτικούς μας, αντιστάθηκαν εκείνη την νύχτα στην Τουρκική επιθετικότητα και πέσαν πάνω στο Ιερό Καθήκον. Την Ιστορία αυτή όλοι οι ορθώς σκεπτόμενοι Έλληνες την ξέρουν, αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι οι Ήρωες αυτοί ποτέ δεν πέθαναν. Ζουν! Ζουν στην Μνήμη μας! Ζουν και δίνουν δύναμη, θάρρος, στόχο σε όσους αγωνίζονται υπέρ του Έθνους και των πατρώων εδαφών! Όπως ο Λεωνίδας έτσι και αυτοί ποτέ δεν πέθαναν, αλλά γίνανε σύμβολα αθάνατα, των οποίων συμβόλων την φλόγα καλούμαστε να ανάψουμε για άλλη μία φορά, για έναν ακόμα χρόνο, ώστε η Μνήμη και το πρότυπο να ανανεωθεί. Πολλοί κάνουν το λάθος και μιλάνε για μνημόσυνο. Όχι δεν είναι η Τελετή των Ιμίων ένα μνημόσυνο, δεν είναι μοιρολόι σε κάποιους νεκρούς, γιατί πολύ απλά οι Ήρωες των Ιμίων δεν πέθαναν ποτέ, απλά εκείνη την νύχτα γίνανε Αθάνατοι.

Καμμία Τελετή Μνήμης δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρης άμα μαζί με την Μνήμη δεν ανανεωθεί και ο Όρκος Τιμής των παρευρισκομένων να πράττουν σύμφωνα με το μήνυμα που έστειλε η πτώση του εκάστοτε Ήρωα. Εξού και ο διπλός χαρακτήρας της Τελετής Μνήμης για τους Ήρωες των Ιμίων. Τιμούμε τους πεσόντες Ήρωες και αμέσως μετά δίνουμε το σήμα για την επόμενη μάχη υπέρ του Έθνους. Η Τελετή με την πορεία που θα ακολουθήσει είναι άρρηκτα συνδεδεμένες και κανείς μα κανείς δεν μπορεί να τις διαχωρίσει. Οι δάδες που θα ανάψουν θα μεταφέρουν μέσω της πορείας το μήνυμα της επόμενης μάχης, αυτής ενάντια στο ΔΝΤ και τους διεθνείς τοκογλύφους του. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως η μάχη εναντίον της λαθρομετανάστευσης έληξε, κάθε άλλο μάλιστα. Το ΔΝΤ αποτελεί διεθνώς έναν από τους λόγους που ξεκινάνε τα κύματα της λαθρομετανάστευσης, αφού η διεθνής φιλελεύθερη συμμορία επιβάλλει, είτε με όπλα είτε με εκλογές, την πείνα όπου πηγαίνει. Στην προσπάθεια της να ρίξει τις κυβερνήσεις των Λαών με σκοπό την επέκταση της επιρροής της εξασφαλίζει το γεγονός ότι τα κύματα της λαθρομετανάστευσης θα δημιουργηθούν ασχέτως της επιτυχίας του σχεδίου, αφού είτε θα φύγουν οι λαοί από την πείνα είτε οι πράκτορες για να γλυτώσουν την οργή του εκάστοτε λαού. Κάπως έτσι εξηγούνται και οι "Ιρανοί πρόσφυγες" με τον πανάκριβο ρουχισμό που είδαμε να στρατοπεδεύουν οι αριστεροί μπροστά στον χώρο του Πανεπιστημίου. Ήταν πράκτορες που πήγαν να μεταδώσουν το μήνυμα του φιλελευθερισμού στο Ιράν. Του ίδιου φιλελευθερισμού που πρεσβεύει το ΔΝΤ και οι εγχώριοι κολαούζοι του.

Κάλεσμα, λοιπόν. Κάλεσμα για μια τελετή Μνήμης και μια πορεία Αντίστασης. Κάλεσμα προς όλους; Σαφώς και όχι! Ανατριχιάζω πραγματικά όταν βλέπω τους θιασώτες της "ελληνοτουρκικής" φιλίας να τιμούν την Επανάσταση του 21'. Εξοργίζομαι όταν βλέπω τους δοσίλογους του κοινοβουλίου να μιλάνε για τον Λεωνίδα και για τον ηρωισμό του. Σιχαίνομαι να βλέπω τους υποταγμένους και τους δοσίλογους να προσπαθούν να τιμήσουν τους Ήρωες, τους ανυπότακτους. Δεν αντέχω άλλους ψεύτες να μιλάνε για Αλήθεια. Όχι λοιπόν. Δεν είναι αυτό ένα κάλεσμα για όλους. Όχι, αυτό είναι ένα κάλεσμα για όλους τους ανυπότακτους Έλληνες, για αυτούς που έχουν την θέληση να αντισταθούν στην επερχόμενη λαίλαπα που θα επιφέρουν τα γεράκια του ΔΝΤ είτε μιλάμε για την φτωχοποίηση του Ελληνικού Λαού, είτε για τα κύματα λαθρομετανάστευσης που δεχόμαστε καθημερινά. Δεν έχουν θέση ανάμεσα μας οι υποκριτές που βλέπουν στο λαθρομεταναστευτικό ζήτημα μια πηγή ψήφων, αλλά στηρίζουν τις αιτίες που το γεννάνε. Σε αντίθεση με αυτούς που λένε ότι το Κράτος θα έπρεπε να τιμά τους Ήρωες των Ιμίων, εγώ θα πω ότι αυτό το Κράτος δεν θα έπρεπε να τιμά κανέναν Ήρωα, αφού η παρουσία και μόνο του Κράτους αυτού μολύνει την όποια τιμή είναι να αποδοθεί. Αυτό το κράτος δεν νομιμοποιείται να τιμά κανέναν πραγματικά μεγάλο άνδρα, αφού προδίδει καθημερινά και αυτούς και τα Ιδανικά τους. Είναι ενάντιο στο Έθνος και συνεπώς, κατά Ίωνα Δραγούμη, πρέπει να αλλάξει ή να χαθεί. Αλήθεια τι ειρωνία να επικαλούνται στα "άρθρα" τους τον Ίωνα Δραγούμη τα πιο παρακρατικά και κρατικά σκουλήκια της "πολυκατοικίας" και της "αυλής" της. Κάλεσμα, λοιπόν, μόνο για ανυπότακτους και πραγματικούς Έλληνες πολίτες. Οι διάφορες παραφυάδες του συστήματος μπορούν να πάνε να κρυφτούν μαζί με τα αριστερά τους άλλοθι στα Εξάρχεια. Όλοι οι υπόλοιποι 29 Ιανουαρίου στην Λέσχη Αξιωματικών στην Πλατεία Ρηγίλλης. Για να ανανεώσουμε τον όρκο Πίστης στο Αίμα των Ηρώων, για να δώσουμε το σήμα για την επόμενη μάχη που πρέπει να δοθεί!

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Η δουλεία του τόκου

Εν μέσω της οικονομικής κρίσεως γίνεται επιτακτική η ανάγκη για την αναζήτηση των αιτίων που οδήγησαν σε αυτή. Μια ανάγκη που δεν την προστάζει μόνο η οργή για αυτά και αυτούς που μας οδήγησαν εδώ, αλλά και η πρόληψη στο μέλλον παρομοίων καταστάσεων. Αυτό που σίγουρα προστάζει η λογική είναι ότι από την κρίση δεν μπορούν να μας βγάλουν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που μας οδήγησαν σε αυτό. Η κατανόηση της φύσης της χρηματοπιστωτικής κρίσης μας οδηγεί γοργά την σκέψη σε δύο πολύ σημαντικούς παράγοντες που συνετέλεσαν σε αυτήν. Αυτοί είναι ο τρόπος λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και φυσικά η διαφθορά. Τον τρόπο για την αντιμετώπιση της διαφθοράς τον έχουμε ήδη συζητήσει πολλάκις και θα το αφήσω ως θέμα στην άκρη. Το θέμα μας σήμερα, όπως προδίδει ήδη ο τίτλος, είναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα, η φύση του οποίου αποτελεί και λόγο έξαρσης της διαφθοράς. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα επί της ουσίας στηρίζεται σε τρεις έννοιες τον τόκο, τον πληθωρισμό και τις αντιστοιχίες των νομισμάτων στον μεγάλο κόσμο του ανοιχτού εμπορίου. Σε προηγούμενο άρθρο είχα τονίσει την ανάγκη επανασύνδεσης της έννοιας του χρήματος με την εργασία και εν γένει επανασύνδεση των δικαιωμάτων με τις υποχρεώσεις. Σημερινός μας αρθρογραφικός στόχος είναι ο τόκος, η αποζημίωση δηλαδή σε χρήμα από τον οφειλέτη προς τον δανειστή βάσει του χρόνου για τον οποίο διήρκεσε το δάνειο. Στην σημερινή Ελληνική κοινωνία γίναμε ήδη μάρτυρες της εποχής όπου οι τράπεζες δίναν δάνεια σχεδόν σε όποιον πέρναγε απ'έξω από αυτές. Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες των αποτελεσμάτων αυτής της πρακτικής, αποτελέσματα που δεν περιορίζονται μόνο στην οικονομική κρίση και την επερχόμενη πτώχευση, αλλά και στην κρίση ηθών και αξιών που βιώνουμε. Γνώμη μου είναι, όπως λέει και ο τίτλος, πως ο τόκος επιφέρει την δουλεία, γνώμη που θα εξηγήσω παρακάτω αναλυτικά.

Ηθική Δουλεία

Θα μιλήσω πρώτα από όλα για το μη προφανές, της ψυχολογικής-ηθικής δουλείας, της επικράτησης μιας ολόκληρης νοοτροπίας που διέπει την Ελληνική κοινωνία και γενικότερα τις κοινωνίες στις οποίες επικράτησε ο Καπιταλισμός. Μιλήσαμε και προηγουμένως για τα δάνεια, τα οποία δινόντουσαν μέχρι πριν λίγο καιρό από τις τράπεζες χωρίς καμμία φειδώ. Λογικό ήταν άλλωστε να μπορούν να δίνουν δάνεια τόσο εύκολα, αφού στην ουσία πούλαγαν "αέρα κοπανιστό", πληθωριστικό χρήμα που δημιουργούσαν οι ίδιοι δηλαδή, κοινώς εμπορευόντουσαν την υπόσχεση, με μορφή υπογραφής, του οφειλέτη ότι θα ξεπληρώσει. Στήθηκε στην Ελλάδα ένα απίστευτο καταναλωτικό γλέντι, το οποίο σαφώς και δεν ανταποκρινόταν στην Ελληνική παραγωγή, η ο ποία συστηματικά περιορίστηκε στην παροχή υπηρεσιών και τον τουρισμό. Το καταναλωτικό αυτό όργιο δημιουργεί μία σύγχυση στις προτεραιότητες του Λαού, δημιουργώντας επίπλαστες "ανάγκες" και θέτοντας τις ως πρωτεύουσες. Η Τιμή και η Αξιοπρέπεια εξέπεσαν στο να θεωρούνται πολυτέλεια προκειμένου να συνεχίσει κάποιος το καταναλωτικό του καπρίτσιο. Μπορεί να θεωρεί ο αναγνώστης ότι γίνομαι υπερβολικός, όμως με την σειρά μου τον καλώ να σκεφτεί τα μύρια όσα παραδείγματα περί αυτού μπορεί να βρει στην καθημερινή του ζωή. Πόσους ανθρώπους ξέρει που έχουν φτάσει στο σημείο του αυτοεξευτελισμού προκειμένου να διαβιούν εν ευημερία; Πόσοι προσκύνησαν κομματικά μαντριά όχι γιατί πείστηκαν από τις "ιδέες" τους, αλλά γιατί έλαβαν υποσχέσεις υλικές; Καλλιεργήθηκε σε ολόκληρη την κοινωνία η ανάπτυξη της απληστίας, μιας αξίας πρωτεύουσας σημασίας για τον υλιστικό καπιταλισμό, μίας αξίας που μερικές φορές τα ΜΜΕ την ονομάζουν διαφθορά και άλλοτε "επιχειρηματικό δαιμόνιο", κατά το δοκούν πάντα. Η απληστία αυτή διαλύει ουσιαστικά την κοινωνία μας καθιστώντας μας δούλους, ουσιαστικά, σε αυτήν. Δημιουργεί μεταξύ της Λαϊκής Κοινότητας διαχωριστικούς τοίχους αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων και καταλαμβάνοντας πρωτεύουσα θέση στην σκέψη μας καθορίζει και τις πράξεις μας.

Φιλελεύθερη φεουδαρχία

Αυτό που κανείς δεν μας είπε όταν κόβανε πληθωριστικό χρήμα, για να συντηρήσουν το καταναλωτικό όργιο που διεξαγόταν, είναι ότι με αυτό τον τρόπο δημιουργούσαν μια οικονομία που έμοιαζε πολύ με μια φούσκα που είναι έτοιμη να σκάσει. Την ίδια ώρα, ενώ ο Λαός ήταν απασχολημένος στο όργιο που είχε στηθεί, ξήλωναν την πραγματική οικονομία της χώρας με σκοπό το ξεπούλημα της, το κύμα ιδιωτικοποιήσεων που έχει αρχίσει εδώ και χρόνια. Η ανεργία ήταν μοιραίο να χτυπήσει τελικά την πόρτα των Ελλήνων πολιτών, όντας κοινή ιστορική συνισταμένη της φιλελεύθερης πολιτικής, όπου και αν αυτή εφαρμόζεται. Στην ουσία η ανεργία είναι το "μάζεμα της πετονιάς", ώστε η κοινωνική ανισότητα να διευρυνθεί προς χάριν των μεγαλοκεφαλαιούχων. Ο ρόλος της ανεργίας είναι διττός αφού και υποτάσσει τον, συνήθως, νέο άνεργο και ρίχνει κατακόρυφα την ποιότητα διαβίωσης του Λαού. Εν τέλει το καταναλωτικό όργιο που στήθηκε στην Ελλάδα και γενικότερα σε όλο τον Δυτικό κόσμο ήταν το παραπέτασμα καπνού που οδήγησε τους Λαούς στην παγίδα του φιλελευθερισμού, μίας ιδεολογίας που θα οδηγήσει, όπως και το δίδυμο αδερφάκι της ο μαρξισμός, στην κυριολεκτική δουλεία. Στην πρώην ΕΣΣΔ οι δυνάστες ονομάζονταν κομισάριοι και κομματικά στελέχη και κυβερνούσαν με το περίστροφο, ενώ στις σύγχρονες καπιταλιστικές δημοκρατίες ο δυνάστης λέγεται πλουτοκράτης και κυβερνά με το κεφάλαιο και την δύναμη της απολύσεως, με το φόβητρο δηλαδή της ανεργίας. Μην νομίζει κανείς ότι στην Ελλάδα έχουμε κυβέρνηση που επιβάλλει τις πολιτικές και αντιπολίτευση που είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί. Οι κυβερνήσεις και οι αντιπολιτεύσεις αποτελούν απλά πιόνια της παγκόσμιας κορπορατικής (εκ του corporation)- σιωνιστικής (ας ελέγξει όποιος θέλει την καταγωγή των μεγαλύτερων πλουτοκρατών στον κόσμο) διακυβέρνησης, οι οποίες ανεβοκατεβάζουν κατά το δοκούν κυβερνήσεις ανά τον κόσμο. Τις περισσότερες φορές, όπως στην Ελλάδα, οι κυβερνήσεις τους "εκλέγονται", ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Χιλή και συντόμως στο Ιράν, επιβάλλονται με την δύναμη των όπλων. Η εκλογή αυτών των κυβερνήσεων στην Ελλάδα προϋποθέτει ένα ολόκληρο κύκλωμα ελέγχου των εκλογών που συνιστάται από τους δημοσιογράφους, μεγαλοκαναλάρχες, πολιτικούς έως την δημιουργία εκλογικών αναχωμάτων από πιόνια του συστήματος, όπως στην περίπτωση του κόμματος Καρατζαφέρη.

Τόκος και ανεργία, Κυριολεκτική Δουλεία

Το όλο αυτό σύστημα οδηγεί τον Λαό στην κυριολεκτική δουλεία. Την ονομάζω κυριολεκτική γιατί δεν μπορεί να ονομαστεί αλλιώς. Ο κάθε Έλληνας πολίτης, αυτή την στιγμή, από την γέννηση του έχει ένα χρέος, το οποίο καλείται να αποπειραθεί να ξεπληρώσει στην διάρκεια της ζωής του. Η χώρα όλη έχει μπει σε έναν κυκεώνα δανεισμού, ώστε να μπορεί απλά και μόνο να ξοφλά τους τόκους των προηγουμένων δανείων. Αυτό φυσικά ισχύει και σε καθαρά ατομικό επίπεδο, αφού σήμερα μιλάμε για τους τόκους. Ο δανεισμός ενός ατόμου οδηγεί σε πάγια έξοδα, την αποπληρωμή ουσιαστικά δόσεων και τόκων. Ξεκινά λοιπόν ο μήνας του Έλληνα οφειλέτη με ένα ποσόν αρνητικό στο ταμείο, ένα ποσό που καλείται να εξοφλήσει κάθε μήνα πριν αρχίσει να βγάζει κέρδος από την εργασία του. Αυτό σε υπερθετικό βαθμό είναι ουσιαστικά δουλεία. Ο εργαζόμενος μπορεί να καταλήξει να δουλεύει μόνο και μόνο για ένα πιάτο φαΐ, όταν οι φόροι (τόκοι για τα δάνεια του κράτους), οι τόκοι των δικών του δανείων, οι λογαριασμοί (κόστος διαβίωσης) και οι φόροι υπέρ τρίτων πλησιάσουν ή ξεπεράσουν τον μισθό που παίρνει. Ποια η διαφορά μεταξύ αυτού από την κλασσική εικόνα του σκλάβου στα χωράφια των αποικιοκρατών; Καμμία αν κάποιος εκλάβει τον φόβο της απόλυσης και της κατάσχεσης ως μια μεταφορική έννοια για το μαστίγιο και τις αλυσίδες. "Καλά και ωραία", θα πει κάποιος, "όλα αυτά, αλλά η λύση ποια είναι;". Το σύστημα δείχνει φανερά ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός του. Στην "αντικαπιταλιστική" αριστερά και την "εθνικόφρονα" δεξιά το σύστημα, μέσω των δημοσιογραφίσκων, προσκυνά, γεγονός που δείχνει την ακινδυνότητα αυτών των μορφωμάτων. Μόνο στις αυθεντικές εθνικολαϊκές δυνάμεις του Λαϊκού Εθνικισμού, βλέποντας έναν κίνδυνο για το σύνολο της πολιτικής του, δείχνει το σύστημα πραγματικά τα δόντια του, με ατελείωτους τόνους λάσπης και διώξεις. Δεν μπορούν οι φέροντες την κρίση και οι ιδεολογίες τους να μας οδηγήσουν έξω από αυτήν, είναι προφανές. Μόνο οι εχθροί του καθεστώτος, οι τελευταίοι πιστοί, μπορούν να ρίξουν ένα σύστημα σάπιο από τα θεμέλια του. Το όλο εγχείρημα βέβαια απαιτεί την σύμπλευση των Λαϊκών Εθνικιστικών κινημάτων, στο πλαίσιο που και οι τοκογλύφοι έχουν ένα διεθνές σύστημα συνεργασίας, που οι δημοσιογράφοι το αποκαλούν "κύκλωμα κερδοσκόπων". Η πανευρωπαϊκή άνοδος του Λαϊκού Εθνικισμού είναι επιβεβλημένη, ώστε να περιχαρακωθεί η Ευρώπη από τις βουλές και επιταγές των παγκόσμιων σιωνιστών.

Σπάμε τις Αλυσίδες με τον Λαϊκό Εθνικισμό

"Γιατί όμως Εθνικισμός;" θα ρωτήσει ο καλοπροαίρετος άνθρωπος που βλέπει θετικά την ιδέα του αυθεντικού σοσιαλισμού, που βρίσκεται μακριά από τον μαρξισμό και την σοσιαλδημοκρατία. Γιατί μόνο η δύναμη του Έθνους μπορεί να ανυψώσει τον άνθρωπο και να τον κάνει πομπό και δέκτη μιας ανώτερης συλλογικότητας, του Έθνους. Γιατί ο άνθρωπος, σε αντίθετη με τα μαρξιστογενή ιδεολογήματα, δεν είναι ένας απλός καταναλωτής-εργάτης. Είναι μέρος ενός, καθαρά φυλετικά προσδιορισμένου, συνόλου, που σκοπό του έχει την δημιουργία Πολιτισμού. Πέραν δηλαδή του, ανώτερου από κάθε άποψη, φυλετικού συνεκτικού δεσμού που διέπει την κάθε κοινωνία και την προστατεύει, μέσω της αλληλεγγύης, από τους εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους, υπάρχει και η ανάγκη για πρόοδο, για την δημιουργία ενός πολιτισμού που ολοκληρώνει την ανθρώπινη Φύση. Εθνικισμός, γιατί η ταξική πάλη ιστορικά έδρασε ως διαλυτική δύναμη ενός ανώτερου συνεκτικού δεσμού, που πρέπει να επανέλθει στο προσκήνιο και δεν είναι άλλος από την έννοια της Φυλής. Γιατί σήμερα το σύστημα γνωρίζει καλύτερα από ποτέ την τακτική του "διαίρει και βασίλευε", γιατί πλέον έχει κατασκευάσει από τα ίδια του τα σπλάχνα τους "ταξικούς εχθρούς" του που διαβιούν για στην Εκάλη και αγωνίζονται ενάντια στον ρατσισμό στις Ελληνικές γειτονιές. Εθνικισμός, γιατί πάντα αποτελούσε τον φόβο του συστήματος των τοκογλύφων ένας Εθνικισμός σοσιαλιστικός, αντισιωνιστικός, φιλολαϊκός, ένας αυθεντικός Λαϊκός Εθνικισμός. Λαϊκός Εθνικισμός, γιατί πλέον πρέπει να καταλάβουμε ότι ο μαρξισμός είναι το δίδυμο αδερφάκι του καπιταλισμού με μάνα την Σιών, το αποτυχημένο πείραμα προς την Σιωνιστική διακυβέρνηση. Γιατί ο κάθε Λαός έχει το δικαίωμα να κυβερνά τον εαυτό του και να προάγει τον πολιτισμό του. Γιατί εν τέλει δεν πιστεύουμε στην εξόντωση της μεσαίας τάξης μέσω της πάλης των τάξεων, όπως οι μαρξιστές και οι καπιταλιστές. Αντιθέτως πιστεύουμε στην συνεργασία των τάξεων ενάντια στους τοκογλύφους, τους κερδοσκόπους και τους υπηρέτες αυτών.

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Η έννοια του Δικαίου στον Εθνικοσοσιαλισμό

Ξεκινώ αυτό το άρθρο με αφορμή την ερώτηση μιας φίλης σχετικά με το δίκαιο στον Εθνικοσοσιαλισμό. Πρώτα απ'όλα θα πρέπει να σταματήσουμε και να σκεφτούμε τις αρχικές έννοιες οι οποίες θα μας απασχολήσουν καθώς και την παρουσία τους στην Ιστορία. Η έννοια της Δικαιοσύνης ακούγεται πολύ όμορφη πραγματικά, όπως και αυτή της Αλήθειας, όμως τι είναι πραγματικά Δίκαιο; Έχει υπάρξει ποτέ στην Ιστορία σύστημα απονομής δικαιοσύνης, δηλαδή αναζήτησης της Αλήθειας, το οποίο να μην ήταν ουσιαστικά άδικο; Θα πρέπει επίσης να ξεχωρίσουμε καθαρά και με σαφήνεια την έννοια του Δικαίου όσον αφορά τον νομοθέτη και όσον αφορά τον δικαστή. Ο δικαστής έχει ως περιορισμό ή σαν οδηγό αν θέλετε το έργο του νομοθέτη, ενώ αντιθέτως ο νομοθέτης έχει ως οδηγό του την έννοια του Δικαίου που πηγάζει από μέσα του, από την Ιδεολογία (ή τα συμφέροντα που εξυπηρετεί) του ουσιαστικά αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Αποστολή μας σήμερα να ψηλαφίσουμε τα ιστορικά γεγονότα όσον αφορά την δικαιοσύνη στο Γ' Ράιχ και να τα δούμε, όσο το δυνατόν, υπό το πρίσμα των τότε ημερών και όχι με τα σημερινά δεδομένα. Πολλοί είναι οι ιστορικοί που μέσα στην αντιναζιστική μανία τους γράψανε και γράφουν ότι κατά την περίοδο του Γ' Ράιχ, η δικαιοσύνη αλώθηκε από το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς και ότι έγινε υποχείριο του με πολλά περιστατικά ασυδοσίας. Βεβαίως κοιτάζοντας την βιβλιογραφία αυτά τα περιστατικά ασυδοσίας περιορίζονται από "πολλά" και γίνονται 3-4 σε όλη την διάρκεια ζωής του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος, αλλά εντάξει... ας μην το κάνουμε θέμα. Όμως πρωταρχικό ερώτημα και κρίσιμο για την συνέχεια είναι το "τι είναι δίκαιο"; Δίκαιο είναι η κωδικοποίηση σε ένα σύστημα νόμων της αίσθησης ενός Λαού περί του σωστού και του λάθους. Είναι δηλαδή τα βασικά στοιχεία της ηθικής αυτού του Έθνους κωδικοποιημένα σε ένα σύστημα νόμων και εξαναγκασμών-τιμωριών. Όλα αυτά φυσικά θα απαντηθούν στην συνήθη, για τέτοια άρθρα, ιδεολογική ανάλυση του ζητήματος. Θα προσπαθήσω παρακάτω να κρατήσω την Ιστορική ανάλυση καθαρά ιστορική και την ιδεολογική καθαρά ιδεολογική, δανειζόμενος μόνο ιστορικά παραδείγματα εκτός Γ' Ράιχ για την δεύτερη.

Ιστορική Ανάλυση

Το 1933 μετά από 3 συνεχόμενες, ουσιαστικά, εκλογικές διαδικασίες το NSDAP σχεδόν εξασφαλίζει το πολυπόθητο, για την αυτονομία, 50%. Σε όλες τις προηγούμενες εκλογές ήταν μακράν το πρώτο σε δύναμη κόμμα, αλλά ποτέ δεν του δόθηκε η εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης, σε μια πράξη καθαρού πείσματος, από την ολιγαρχία που ρούφαγε το αίμα της Γερμανίας εκείνη την περίοδο. Η πρώτη πράξη που θα μας απασχολήσει στο δρόμο μας για αναζήτηση της δικαιοσύνης στο Γ' Ράιχ θα είναι η πράξη εξουσιοδότησης, ένας νόμος που πέρασε στις 23 Μαρτίου (και υπογράφηκε την επομένη από τον Χίντενμπουργκ) από το Γερμανικό Κοινοβούλιο και έδιδε την δυνατότητα στον Χίτλερ να νομοθετεί χωρίς την ανάγκη συμβουλής από το Ράιχσταγκ. Ο νόμος αυτός πέρασε με πλήρως νόμιμο τρόπο, αφού τον υπερψήφισε το σύνολο των κομμάτων που απάρτιζαν το Γερμανικό Κοινοβούλιο, πλην των Σοσιαλδημοκρατών. Είχε προηγηθεί η φωτιά στο Ράιχσταγκ που το καθεστώς απέδωσε στους κομμουνιστές. Στην δίκη που ακολούθησε μόνο ένας από τους κατηγορουμένους βρέθηκε ένοχος γεγονός που από πολλούς ιστορικούς ήταν η αιτία για άλωση της δικαιοσύνης από το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς. Η ενοχή του εν λόγω ατόμου δεν αμφισβητείται ακόμα και σήμερα αν και οι σημερινοί ιστορικοί λένε πως λειτουργούσε υπό τις εντολές της Γκεστάπο, έστω και άθελα του. Πέρα από τις εικασίες βέβαια που όλοι ξέρουμε που οφείλονται κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το εν λόγω άτομο ήταν μέλος κομμουνιστικών κομμάτων και οργανώσεων από το 1925. Πλέον ο κατηγορούμενος έχει αθωωθεί μετά θάνατον με την δικαιολογία ότι ήταν τρελός. Φαίνεται ότι οι δικαστές της αστικής δημοκρατίας μπορούν να κάνουν και ψυχογραφήματα μετά θάνατον. Με αφορμή, πάντα σύμφωνα με τους "ιστορικούς", της κακοδικίας υπέρ του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος στην υπόθεση της Πυρκαγιάς στο Ράιχσταγκ, ο Χίτλερ που δεν ήταν ικανοποιημένος από την τροπή της υπόθεσης (ίσως ήθελε την κακοδικία εναντίον του) περνά νόμο για την "ομαλή λειτουργία του δημοσίου μηχανισμού" που θα φρόντιζε για την "άλωση" του δικαστικού συστήματος από φιλικούς προς την Εθνικοσοσιαλιστική Ιδέα δικαστές. Στις 24 Απριλίου του 1934 το "Ανώτατο Δικαστήριο της Πρωσίας" θα χάσει το προνόμιο της εκδίκασης υποθέσεων Εσχάτης Προδοσίας κενό που θα καλυφθεί από τον σχηματισμό Λαϊκών Δικαστηρίων (Volksgerichtshof) και τα Ειδικά Δικαστήρια τα οποία εκδίκαζαν τους εχθρούς του καθεστώτος αποδίδοντας την κατηγορία της Εσχάτης Προδοσίας, όπως άλλωστε είναι λογικό, εν καιρώ πολέμου. Κάποια ενδεικτικά στατιστικά στοιχεία σχετικά με τα Λαϊκά Δικαστήρια δείχνουν ότι το στην τριετία 1937-1939 διεξάχθηκαν 1700 δίκες ενώπιον τους (πολύ λιγότερες από τα σημερινά αστικά δικαστήρια για αντίστοιχες κατηγορίες) και το ποσοστό αθωώσεων κυμάνθηκε γύρω στο 9%. Όσο ο πόλεμος προχωράει τόσο αυξάνονται οι υποθέσεις των Λαϊκών και Ειδικών Δικαστηρίων και τόσο μειώνεται το ποσοστό αθωώσεων, γεγονός που εξηγείται από το προφανές των υποθέσεων, όπως π.χ. αυτοί που καταδικάστηκαν για τις προσπάθειες, εν καιρώ πολέμου, να δολοφονήσουν τον Χίτλερ (όλοι τους ήταν "φον", δηλαδή αριστοκράτες-ολιγάρχες). Δύο περαιτέρω σημαντικά γεγονότα χρίζουν σχολιασμού, όσο κοιτάμε το θέμα δικαιοσύνης στο Ράιχ. Αυτά είναι προφανώς το "ολοκαύτωμα" και η "νύχτα των κρυστάλλων".

Θα ξεκινήσουμε με την "Νύχτα των Κρυστάλλων" που συνέβη τον Νοέμβριο του 1938, έξι χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από το NSDAP. Πολλοί ιστορικοί αναφέρουν ότι "πρόφαση" της "Νύχτας των Κρυστάλλων" ήταν η δολοφονία ενός Γερμανού διπλωμάτη από έναν 17χρονό Εβραίο. Ακολούθησε ένα γενικό πογκρόμ εναντίον των Εβραίων που επεκτάθηκε σε όλη την επικράτεια και είχε ως αποτέλεσμα 91 νεκρούς και την καταστροφή πολυάριθμων συναγωγών. Ήταν όμως η "Νύχτα των Κρυστάλλων" κάτι που σχεδίαζε το καθεστώς και η δολοφονία ήταν πρόφαση; Ας το δεχτούμε και ας κάνουμε όλοι μαζί ένα ταξίδι στον κόσμο του παραλογισμού της σύγχρονης ιστοριογραφίας. Το NSDAP λοιπόν περίμενε έξι χρόνια για μια πρόφαση προκειμένου να κάνει αυτό το πογκρόμ και να ξεκινήσει ουσιαστικά η διαδικασία για την "Τελική Λύση του Εβραϊκού Προβλήματος". Μία εβραϊκή ιστοσελίδα μας πληροφορεί ότι το 1941 και το 1942 υπήρξαν προτάσεις των Γερμανών, μέσω της Γκεστάπο, προς τους ηγέτες των Σιωνιστών προκειμένου να μεταφερθούν ασφαλείς οι Εβραίοι της Γερμανίας στην Ισπανία και ακολούθως όπου θέλουν εκτός της Παλαιστίνης δίνοντας το ποσό των 1000$ ανά οικογένεια. Οι Σιωνιστές αρνήθηκαν την πρόταση λέγοντας ότι μόνο η Παλαιστίνη θα μπορούσε να αποτελεί προορισμό. Βλέπουμε οπότε πως ακόμα και όταν ο πόλεμος κυλούσε νικηφόρα για το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς υπήρχαν προτάσεις για ειρηνική λύση στο θέμα του Εβραϊκού προβλήματος, προτάσεις που απορρίφθηκαν από τους Σιωνιστές. Αποτέλεσε όμως πρόφαση η δολοφονία του Γερμανού διπλωμάτη ή απλά την "σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει"; Το εξώφυλλο της Αγγλικής εφημερίδας Daily Express, στις 24 Μαρτίου 1933, μας δείχνει ότι άμα ήθελαν οι Γερμανοί είχαν μια ολόκληρη πολεμική πρόκληση από τους Εβραίους, από το 1933, δηλαδή 5 χρόνια πριν συμβεί το οτιδήποτε και την ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ που υπογράφηκε η πράξη εξουσιοδότησης έδινε την πλήρη εξουσία στο NSDAP. Πολύ σκοτάδι και ψέμα λοιπόν στα Ιστορικά βιβλία. Γνώμη του γράφοντος είναι ότι η δολοφονία του Γερμανού διπλωμάτη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για έναν Λαό που έβλεπε τους Εβραίους να ακμάζουν μέσα στην δυστυχία του για πολλά χρόνια. Όσον αφορά για την συνέχεια του, δηλαδή το "Ολοκαύτωμα" θα μου επιτρέψετε αντί να κάνω εκτενή αναφορά να παραπέμψω στα έργα του David Irwing και των υπολοίπων διωκόμενων για αδικήματα γνώμης από την αστική δημοκρατία. Θα παραπέμψω επίσης στην κοινή λογική που απαγορεύει τον θάνατο "6 εκατομμυρίων" από ένα πληθυσμό που προπολεμικά ήταν 6,5 εκατομμύρια την στιγμή που ο αριθμός των "επιζώντων" είναι τεράστιος (65 χρόνια μετά). Επίσης θα παραπέμψω στις αναφορές Λόχτερ που κανείς δεν μπόρεσε να καταρρίψει επιστημονικά.

Κριτικής επί της Ιστορίας

Πολλοί μέμφονται το Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς επειδή φρόντισε να φέρει υπό την σκέπη του την Δικαιοσύνη στην υπόθεση της δημιουργίας των Λαϊκών Δικαστηρίων και τον παραγκωνισμό των δικαστηρίων της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Εγώ από την πλευρά μου θα κάνω ένα κάλεσμα στους αναγνώστες για σκέψη. Το μπολσεβίκικο καθεστώς επίσης είχε Λαϊκά Δικαστήρια και εν γένει είχε αλώσει την δικαιοσύνη. Το αστικοδημοκρατικό σημερινό καθεστώς, ακόμα και στην χώρα μας, έχει επίσης αλώσει την δικαιοσύνη με την πολιτική επέμβαση σε πολλές υποθέσεις και κυρίως στις προαγωγές και προσλήψεις των δικαστικών. Το κομμουνιστικό καθεστώς βέβαια έχει προ πολλού καταρρεύσει οπότε ας το αφήσουμε ήσυχο στον τάφο του, έτσι και αλλιώς τα γεγονότα με τις κακοδικίες είναι γνωστά ακόμα και από την Ελληνική Ιστορία του αντισυμμοριακού αγώνα που διεξήχθη μέχρι το 1949. Ας δούμε την αστική δικαιοσύνη παγκοσμίως... Ας δούμε τις περίφημες δίκες στην Αμερική, όπου η μαφία αθωωνόταν πανηγυρικά μονίμως. Ας θυμηθούμε στην Ελλάδα το πόσοι έχουν καταδικαστεί για τα οικονομικά σκάνδαλα των πολιτικών μας. Η πραγματικότητα δεν είναι ρόδινη για την αστική δικαιοσύνη, μάλιστα αν κάποιος δει το σύνολο των περιπτώσεων θα διαπιστώσει πως μάλλον επί Γ' Ράιχ γίνανε λιγότερες κακοδικίες. Στην σύγχρονη Ελληνική δημοκρατία με τα "άσυλα των αναρχικών", με την "ασυλία των πολιτικών", με τους φόρους που ο νομοθέτης χαρακτηρίζει ως "ανεπίδεκτους είσπραξης" (βλέπε Βοσκόπουλο) δεν θα έπρεπε βέβαια να ασκείται κριτική επί της δικαιοσύνης άλλων καθεστώτων. Προς απόδειξη τούτου παραθέτω τον επόμενο σύνδεσμο υπόθεση για την οποία ο παιδεραστής αφέθηκε ελεύθερος λόγω του πλημμεληματικού χαρακτήρα της κατηγορίας. Η αλήθεια είναι λοιπόν ότι η άλωση αυτή της δικαιοσύνης από το Γ' Ράιχ είναι κοινή πρακτική στην εγκαθίδρυση νέων καθεστώτων, ιδιαιτέρως δε αν αυτά τα καθεστώτα είναι επαναστατικά και ριζοσπαστικά. Σε αυτή την περίπτωση η άλωση αυτή γίνεται αναγκαία ειδάλλως θα παρακωλυθεί η δουλειά του καθεστώτος από την προηγούμενη άρχουσα τάξη που έλεγχε την δικαιοσύνη. Όσον αφορά την "Νύχτα των Κρυστάλλων" και το "Ολοκαύτωμα" θα παραπέμψω ευθέως στο πογκρόμ της δημοκρατίας των νεότουρκων του 55' και στις μεθόδους βασανισμού που εφαρμόζονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των αστικών δημοκρατιών, όπως αυτά περιγράφονται από τις κωδικές ονομασίες "Project Bluebird" και στο εγχειρίδιο βασανισμού "Kubark" και εφαρμόζονται στο Γκουαντάναμο και άλλα μέρη. Αυτές τις δύο περιπτώσεις που ανέφερα τις γνωρίζουν οι κυβερνώντες τον κόσμο σε αντίθεση με το "ολοκαύτωμα" που και δεν έγινε όπως περιγράφεται από τους επιζώντες και αν ίσχυαν επακριβώς όσα ψέμματα αυτοί λένε και πάλι δεν θα έφτανε σε αγριότητα τα στρατόπεδα των σοβιετικών και των αστικών δημοκρατιών.

Υποσημείωση: Επειδή η φίλη αυτή που έκανε την σχετική ερώτηση ειδικεύεται στο ναυτικό δίκαιο θα παραθέσω και έναν παραλογισμό περί ναυτικού δικαίου. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές στις αρχές του Σεπτεμβρίου 1939 οι Άγγλοι είχαν αρχίσει να οπλίζουν εμπορικά πλοία διεξάγοντας πόλεμο πριν την αρχή του πολέμου. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1939 ο Χίτλερ εκδίδει την Αρχηγική Διαταγή νούμερο 5 σύμφωνα με την οποία θα βυθίζονται όλα τα εχθρικά εμπορικά πλοία που πλέουν κοντά στις Βρετανικές νήσους χωρίς φώτα το βράδυ. Θα αφήσω την ίδια ως γνώστρια του αντικειμένου να σκεφτεί τι έγινε εκείνη την περίοδο. Εν τέλει ο πλοίαρχος Ντάινιτς καταδικάστηκε στην "δίκη" της Νυρεμβέργης λόγω της διεξαγωγής υποβρυχίου πολέμου. Φυσικά καταδίκες για το Ολοκαύτωμα της Δρέσδης, τις δύο πυρηνικές βόμβες εναντίον της Ιαπωνίας και τον βομβαρδισμό του Πειραιά δεν υπήρξαν. Για αυτούς τους εγκληματίες πολέμου υπήρξαν μόνο παράσημα.

Ιδεολογική Ανάλυση

Στον Εθνικοσοσιαλισμό υπάρχει μια αλλαγή της έννοιας του Δικαίου σε σχέση με τις αστικές δημοκρατίες, γεγονός που εξηγεί τις όποιες διαφορές εμφανίζονται στον τομέα της δικαιοσύνης. Εξηγείται δε με αυτόν τον τρόπο και η ανάγκη του καθεστώτος για άλωση και διάλυση της πρότερης αστικής δικαιοσύνης, αφού αυτή δεν σήμαινε τίποτα για το καθεστώς. Ως δίκαιο στην Εθνικοσοσιαλιστική κοινωνία παύει να είναι το δίκαιο του ισχυρότερου οικονομικά ή το δίκαιο του ατόμου, όπως το θέτουν εξευγενισμένα. Ως δίκαιο τίθεται το συμφέρον της Λαϊκής Κοινότητας και του Λαού. Υπό αυτό το πρίσμα μπορεί κάποιος να καταλάβει την έννοια που οι νόμοι περί ευγονικής θεωρούνταν δίκαιοι από το καθεστώς, αφού επιστημονικά αποδεδειγμένα έτσι προωθούταν το συμφέρον του Έθνους. Η ριζική αυτή αλλαγή στην έννοια του δικαίου μαζί με την χρόνια εγκαθίδρυση της εχθρικής, προς τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Λαό, ολιγαρχίας στα ανώτερα και ανώτατα κλιμάκια της δικαιοσύνης κάναν επιτακτική την ανάγκη άμεσης μεταρρύθμισης προκειμένου να μπορέσει το καθεστώς να εργαστεί προς την διάλυση αυτών των ολιγαρχικών κύκλων. Ποιος δικαστής που ήταν προσκείμενος στους μεγαλογαιοκτήμονες Γιούνγκερς θα άφηνε το καθεστώς να προχωρήσει στον αναδασμό της γης και την παραχώρηση της στους ακτήμονες αγρότες; Η ανάγκη λοιπόν για ταχύτατη σοσιαλιστική μεταρρύθμιση ανάγκασε το καθεστώς να αλώσει την δικαιοσύνη. Αυτό συνέβηκε λόγω του ότι το καθεστώς αναρριχήθηκε στην εξουσία μέσω εκλογών και δεν προηγήθηκε η επανάσταση, όπως στους μπολσεβίκους, που θα επικυρώσει με αίμα την ισχύ του καθεστώτος. Η πτώση μιας χρόνιας και πολυπλόκαμης ολιγαρχίας δεν είναι κάτι το εύκολο και έτσι απαιτήθηκαν ουσιαστικά αυτά που έγιναν. Οι μαρτυρίες από ξένους ανταποκριτές σχετικά με την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία αποτελούν την επιβεβαίωση της Νίκης του καθεστώτος, αφού εν τέλει αυτό που μαρτυρούσαν οι ανταποκριτές ήταν μια ακμάζουσα κοινωνία με χαρούμενο Λαό που για πρώτη φορά γευόταν πραγματικά τους καρπούς της εργασίας του χωρίς κανέναν Γιούνγκερ, "φον" ή Εβραίο τραπεζίτη να του απομυζά τον ιδρώτα, την ελπίδα και την αξιοπρέπεια.Όσον αφορά την κατάλυση της δημοκρατίας και την διάλυση των κοινοβουλευτικών κομμάτων που θα φέρει πολλά δάκρυα στους δημοκράτες που θυμούνται αυτή την περίοδο να ενθυμήσω ότι αναφερόταν ρητά στο άρθρο 25 της διακήρυξης του NSDAP, μίας διακήρυξης που τίμησε με την ψήφο του η πλειοψηφία του Γερμανικού Λαού.