Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Η παρερμηνεία και η διαστρέβλωση των ιδεών ως όπλο του συστήματος

Ένα από τα πιο σημαντικά όπλα του καθεστώτος, σημαντικότερο ίσως και από την συνωμοσία της σιωπής και από την λάσπη, είναι η χρήση της παραπληροφόρησης και της ελλιπούς παιδείας που παρέχει αφειδώς στον Λαό. Έτσι δύναται να διαστρεβλώσει σωστές και ισχυρές ιδέες και να τις μετατρέψει σε σειρήνες που θα οδηγούν τον οργισμένο Λαό στις αγκάλες του συστήματος, από την άλλη πλευρά. Αυτό, φυσικά, δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο ή το πρωτότυπο, στην πραγματικότητα από την απαρχή της πολιτικής είναι μία από τις πάγιες τακτικές της οποίες πρέπει να υπερβεί, ως ο μόνος γνήσιος εχθρός του καθεστώτος, ένα γνήσιο Λαϊκό και Εθνικιστικό Κίνημα πριν μπορέσει να ακουμπήσει το ίδιο το σύστημα. Είναι ο πρώτος εχθρός που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα Κίνημα, όταν θα καταφέρει να υπερβεί την λάσπη και την συνωμοσία της σιωπής. Στην σημερινή πολιτική κατάσταση, όπως αυτή σήμερα δείχνει ένα σύστημα σε πλήρη πανικό, περικυκλωμένο θα λέγαμε. Από την μία βλέπει την άνοδο των Εθνικιστικών Ιδεών ανά τον Λευκό Κόσμο και από την άλλη βλέπει την φυσική οργή που προκαλεί η φάση του σχεδίου παγκόσμιας κυριαρχίας στην οποία βρίσκεται. Επειδή κανείς στρατός δεν θέλει να πολεμάει σε δύο μέτωπα το σύστημα επιλέγει την τακτική των αναχωμάτων, προκειμένου να ανακόψει το ανερχόμενο Λαϊκό Εθνικιστικό Επαναστατικό Κίνημα που ορθώνεται για να το καταπνίξει, έτσι ώστε στο ένα μέτωπο να έχει στην πραγματικότητα φίλιες δυνάμεις, οι οποίες θα πρεσβεύουν ακίνδυνες παρερμηνείες των Ιδεών που το σύστημα φοβάται και θα εκπροσωπούνται από άτομα φαιδρά, ανάλογα των παρερμηνειών αυτών.

Δεν κακίζω φυσικά τους ανθρώπους αυτούς που, από αγνά αισθήματα ορμώμενοι, κατέληξαν να υποστηρίζουν κάποιο τέτοιο ανάχωμα, μια τέτοια ακίνδυνη παρερμηνεία των Ιδεών του Λαϊκού Εθνικισμού. Στην Ελλάδα, άλλωστε, έχουμε δει πολλά τέτοια αναχώματα στην διάρκεια της μεταπολίτευσης, με την κορύφωση του φαινομένου να είναι τώρα που το Γνήσιο Λαϊκό Εθνικιστικό Επαναστατικό Κίνημα είναι σε πραγματική και μεγάλη άνοδο. Το τελευταίο μεγάλο ανάχωμα που χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να πράξει αυτά που προείπαμε ήταν το τηλεκόμμα του ΛΑ.Ο.Σ και η ιστορία των αναχωμάτων συνεχίζεται με νέα αναχώματα να ξεπροβάλλουν συνεχώς διαφημιζόμενα από πηγές συνεργαζόμενες με το αρχικό ανάχωμα. Κάποιος ο οποίος έχει την στοιχειώδη κρίση για να ενώσει δύο τελείες με μία ευθεία θα μπορεί να δει ποιο μέσον ανήκει στο ανάχωμα και ποια είναι τα κόμματα – παρατάξεις που διαφημίζει. Δεν κακίζω, όπως προείπα, τους ανθρώπους που, από αγνά αισθήματα και άγνοια, υποστήριξαν αυτά τα αναχώματα, όμως τα στελέχη τους, που συνειδητά υπήρξαν άγρυπνοι φρουροί του αστικού κοινοβουλευτισμού και ότι πιο σάπιου αυτός εκφράζει τους θεωρώ προδότες, άνευ καμμίας δυνατότητας μεταστροφής αυτού. Θα συνεχίσουμε παραθέτοντας μερικά παραδείγματα εκούσιας παρερμηνείας συγκεκριμένων Ιδεών του Γνήσιου Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος και πως αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή αναχωμάτων και να εξυπηρετήσουν το σύστημα με αυτό τον τρόπο. 

Αντικομμουνισμός – Αντικαπιταλισμός 

Είμαστε, και ορθώς είμαστε, αντικομμουνιστές. Δεν θα μπορούσαμε, άλλωστε, να μην είμαστε από την στιγμή που ο κομμουνισμός είναι η μήτρα της προδοσίας. Είμαστε εθνικιστές, αντικαπιταλιστές, πραγματικά σοσιαλιστές και συνεπώς αντικομμουνιστές, αφού ο κομμουνισμός είναι η μία όψη του νομίσματος, με την άλλη να είναι ο άκρατος φιλελευθερισμός. Γεννήματα της ίδιας ιδεολογικής – θρησκευτικής μήτρας έχουν μηδαμινές διαφορές βιτρίνας, απαιτούν και τα δύο υλιστικές και αντιφυσικές θεωρίες που σκοπό τους έχουν την θέωση της μετριότητας, της παρακμής και του κεφαλαίου. Ο μεν κομμουνισμός απαιτεί την κατανομή της εξουσίας από κάτω και ο φιλελεύθερος καπιταλισμός από πάνω, βλέποντας τους «άξονες» με καθαρά οικονομικά κριτήρια. Στην πράξη ο καπιταλισμός όσο πιο μονοπωλιακός και ασύδοτος γίνεται πλησιάζει το μαρξιστικό μοντέλο διακυβέρνησης, όπως αυτό εφαρμόστηκε στην πρώην ΕΣΣΔ. Το σύστημα εκμεταλλεύεται την φυσική αποστροφή του Ελληνικού Λαού προς τον κομμουνισμό και αντιπαραβάλει τον κρατισμό του κομμουνισμού με τον κρατισμό από την ανάποδη του φιλελευθερισμού, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση πως είναι κάτι το διαφορετικό στην ουσία του, ενώ στην πραγματικότητα ο «κομισάριος» φοράει στολή στην μία περίπτωση και γραβάτα στην δεύτερη. Με αηδία μπορεί κάποιος να δει στο «forum» του Άδωνι Γεωργιάδη του λόγου το αληθές, αφού το μόνο επιχείρημα που έχει ο βουλευτής απέναντι σε αυτούς που τον κατακρίνουν για την συναίνεση του στο ξεπούλημα της Πατρίδος είναι το «μα καλά, όλοι κομμουνιστές γίνατε;».

Αντιστοίχως ισχύει και το ακριβώς αντίθετο στην σκέψη που είχαμε στην προηγούμενη παράγραφο. Το σύστημα επιθυμεί διακαώς ώστε να μπορέσει να εμφανίσει τον κομμουνισμό (ασχέτως ιδεολογικής φράξιας) ως αντικαπιταλιστική δύναμη, ενώ όπως είπαμε αυτά τα δύο είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Έχουμε όλοι δει πως η πορεία των Ιμίων με 10.000 κόσμο δεν προβλήθηκε από κανένα πορνοκάναλο, ενώ έχω συγκεκριμένο παράδειγμα, όπου συγκέντρωση τεσσάρων (4) μαρξιστοειδών έγινε θέμα στα δελτία ειδήσεων. Αυτό φυσικά και έχει τον σκοπό του, που έχουμε κάνει ήδη προφανή. Σίγουρα μάλιστα υπάρχει στην αριστερά ο αντίστοιχος «άδωνις» που στους κατακριτές της μαρξιστικής υποκρισίας ανταπαντά «μα καλά, όλοι δεξιοί γίνατε»; 

Εθνικισμός

Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε και πάλι, αν και το έχουμε κάνει, ότι ορίζουμε το Έθνος φυλετικά. Δεν θα πρέπει να κουραστούμε να το λέμε αυτό, γιατί ο κίνδυνος της παρερμηνείας βρίσκεται συνεχώς προ των πυλών και στην πραγματικότητα αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός του καθεστώτος. Η ιστορία των αναχωμάτων του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος στην Ελλάδα, όσο και παγκοσμίως έχει δείξει πως αυτό που πραγματικά πειράζει το σύστημα είναι ο ορθός ορισμός του Έθνους, αυτός που θέτει τον παράγων Αίμα σε πρώτη προτεραιότητα. Πως μπορεί, όμως, το σύστημα να στρέψει τον ίδιο τον Εθνικισμό εναντίον του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος άμα τον διαστρεβλώσει; Στον σκεπτόμενο άνθρωπο θα είναι ήδη προφανές ότι αυτό γίνεται μέσω του θρησκευτικού ορισμού του Έθνους. Στην λαθρομετανάστευση πλήθους μεγάλου αλλόφυλων και αλλόθρησκων ελοχεύει ο κίνδυνος των φιλοσιωνιστικών θέσεων, που με την ύπαρξη τους ακυρώνουν αυτόν τον ίδιο τον ψευδεπίγραφο διαστρεβλωμένο Εθνικισμό που τις γέννησε. Όχι γιατί μόνο καταλήγει να προσεταιρίζεται αλλόθρησκους, αλλά επειδή προσεταιρίζεται αυτούς που ουσιαστικά δημιουργούν το πρόβλημα. Όλοι έχουμε δει στις τηλεοράσεις μας ή και αλλού το γαϊτανάκι της λαθρομετανάστευσης, με τις φιλοσιωνιστικές δυνάμεις αυτού του κόσμου, την λεγόμενη «συμμαχία» να επιβάλλει τα σχέδια της για ελεύθερες αγορές και «δημοκρατία» διαμέσου των πολέμων είτε οικονομικών, είτε δολιοφθοράς, είτε στρατιωτικών, πολέμων που η αποτυχία τους ή η επιτυχία τους είναι κάθε φορά αιτίες δημιουργίας λαθρομεταναστευτικού ρεύματος. Στην περίπτωση αποτυχίας είναι οι πράκτορες τους μαζί με τυχοδιώκτες που φεύγουν από την χώρα για να γλιτώσουν την αντεκδίκηση του εκεί λαού. Στην περίπτωση επιτυχίας είναι οι πιο αδύναμοι που είτε φεύγουν για να σωθούν από την μανία των πρακτόρων και των καπιταλιστών αφεντικών τους, είτε πέφτουν θύματα κυκλωμάτων και προωθούνται στην Ευρώπη με σκοπό το κέρδος. Και εκεί είναι η μεγάλη παγίδα του διεθνούς σιωνισμού που βρίσκεται, ουσιαστικά, πίσω από αυτούς τους πολέμους. Τοποθετεί μίσθαρνα όργανα του και χρήσιμους ηλίθιους να τον προωθούν με τον μανδύα του αντι-μουσουλμανισμού. Έτσι το θύμα προσεταιρίζεται τον θύτη εναποθέτοντας σε αυτόν ελπίδες προκειμένου να το λυτρώσει από τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό δεν θα έπρεπε να μας φαίνεται παράδοξο εδώ στην Ελλάδα που το 80% του κόσμου έλπιζε στην ΝΔ για να μας σώσει από το ΠΑΣΟΚ και τούμπαλιν. Εμείς από την πλευρά μας πρέπει να δηλώσουμε σαφώς και να το κάνουμε κατανοητό στους πάντες ότι ναι είμαστε ενάντια στην λαθρομετανάστευση, όμως φροντίζουμε να βλέπουμε τον πραγματικό εχθρό που κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες, αυτόν που πάντα κρυβόταν. Τον αιώνιο εχθρό του Ελληνισμού. Δεν τον προσεταιριζόμαστε έχοντας ελπίδες ότι θα μας σώσει από τον εαυτό του. Τον πολεμάμε γνωρίζοντας πως μόνο έτσι μπορούμε να βρούμε λύση στο πρόβλημα. Δεν χωρίζουμε τους λαθρομετανάστες σε «ομόδοξους» και «ετερόδοξους», το ζήτημα μας αφήνει παγερά αδιάφορους.

Επαναστατικότητα

Η πιο παλιά από τις παρερμηνείες των γνήσιων Λαϊκών Εθνικιστικών Ιδεών είναι η προβολή τους στον κόσμο των αστών. Μιλάω, φυσικά, για την «εκ των έσω άλωση» του αμαρτωλού, κατάπτυστου συστήματος που διαφεντεύει και καταπιέζει την ζωή μας. Εχθρός και όργανο του συστήματος όποιος μπροστά σε ένα τέτοιο οικοδόμημα, όπως η σημερινή κοινωνία, έρχεται με μυστρί και πηλοφόρι, αντί για βαριοπούλα. Εχθρός ο επίδοξος μεταρρυθμιστής, αυτός που θέλει να αναστυλώσει αυτό που πρέπει να πεθάνει άμεσα, προκειμένου να αναγεννηθεί. Αυτόν τον τοίχο δεν προσπαθούσε να τον στηρίξουμε για να μην πέσει. Σπρώχνουμε με όλη μας την δύναμη! Ιστορικό παράδειγμα που καταδεικνύει ακριβώς την διαφορά μεταξύ των «ακροδεξιών» αστικών κομμάτων και ενός γνήσιου Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος είναι η διαφορά μεταξύ του Κολοκοτρώνη και των Φαναριωτών που έληξε με το γνωστό «Τσεκούρι και Φωτιά στους προσκυνημένους». Οι δεύτεροι υπόσχονταν «άλωση του συστήματος εκ των έσω», μια «άλωση» που όλοι ανέμεναν επί 400 σχεδόν χρόνια και την οποία έφερε με την ευθεία οδό σε πολύ λίγο χρόνο ο Ήρωας του Ελληνικού Έθνους, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μαζί με άλλους Αθάνατους Ήρωες. Όχι, το σύστημα δεν πρόκειται ποτέ να αλωθεί εκ των έσω! Δεν υπάρχει αυτή η επιλογή. Όποιος το συνεταιριστεί είναι μοιραίο να μολυνθεί από αυτό, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι ήταν πριν αμόλυντος, που φυσικά δεν ήταν.

«Τότε γιατί μέσω εκλογών;» θα πει κάποιος αφελής νεανίας. Γιατί μεγάλο ρόλο στην διεξαγωγή ενός πολέμου έχει η στρατηγική. Αυτή τη δεδομένη στιγμή ο μοναδικός δρόμος που πραγματικά προσφέρεται για πόλεμο εναντίον του συστήματος είναι ο πολιτικός. Για ποιο λόγο; Μα, φυσικά, για να καταφέρουμε την αφύπνιση ενός κοιμώμενου Λαού, του Ελληνικού. Για να του δώσουμε να καταλάβει ότι «όποιος θέλει να ζήσει, ας πολεμήσει», για να του κάνουμε σαφές ότι δεν γίνεται να προσεταιρίζεται και ταυτοχρόνως να διαμαρτύρεται για την σαπίλα και την διαφθορά. Δεν ερχόμαστε για να προσεταιριστούμε τον κοινοβουλευτισμό και τις συνήθειες του. Ερχόμαστε για να δυναμώσουμε την φωνή μας, για να την διαδώσουμε σε όλους τους συμπατριώτες μας, για να τους δείξουμε ότι η δική μας φωνή είναι η φωνή της Αλήθειας. Ερχόμαστε για να τους κάνουμε να νιώσουν άβολα μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, την βουλή. Ερχόμαστε για να καταργήσουμε την σαπίλα και την διαφθορά, μια για πάντα!

Το σύστημα μας πολεμά με κάθε μέσον, ακόμα και με το να προσπαθεί να μιμηθεί διαστρεβλωμένους αντικατοπτρισμούς των Ιδεών μας. Καλά κάνει το σύστημα, για την επιβίωση του μάχεται άλλωστε. Το θέμα και το τονίζω αυτό είναι το ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ! Δύο οι επιλογές φυσικά. Είτε αφήνουμε αυτή την διαστρέβλωση στην τύχη της και αφήνουμε το ζήτημα να κυλίσει φυσικά, είτε διατρανώνουμε την διαφορά μας με τα κάτοπτρα και μάλιστα τα καταγγέλλουμε ως κάτοπτρα και απάτες. Επίσης φυσικά μία από τις δύο μόνο είναι η σωστή επιλογή! Διατρανώνουμε τις Ιδέες μας ευθαρσώς και καταγγέλλουμε τους πολιτικούς απατεώνες για αυτό που ακριβώς είναι. Ετοιμαζόμαστε για την Μάχη που θα οδηγήσει στην Νίκη! Ζήτω Η Νίκη!

πηγή: xagr.net

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Κοιτάζοντας την Ιστορία κατάματα

Η Ιστορική Μνήμη και συναίσθηση ενός Έθνους μπορεί να αποτελεί, κατά περίπτωση, είτε το εχέγγυο για το μεγαλείο αυτού του Λαού, είτε την τροχοπέδη που τον οδηγεί στο βάθος ενός βούρκου. Αυτό δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από αυτή την ίδια την Ιστορική Μνήμη, αλλά και την οπτική γωνία με την οποία την αντικρίζει αυτός ο Λαός. Θα έλεγα μάλιστα πως είναι εξίσου σημαντική, για την πορεία του Λαού, η οπτική γωνία αυτή κάθ’ εαυτή, όσο και το ύφος αυτής της Ιστορικής Μνήμης. Στην σύγχρονη Ιστορία μπορούμε να δούμε Λαούς με πλαστή εθνική ταυτότητα να την χρησιμοποιούν για να αναρριχηθούν στον ζωντανό κορμό της Ιστορίας και Λαούς με αληθινή Ιστορία να την αρνούνται και να προσαρτώνται σε αδιέξοδα διεθνιστικά δόγματα, κατασκευασμένα από Εβραίους και εφαρμοσμένα από πράκτορες, με αποτέλεσμα να βυθίζονται στον βούρκο της ανυπαρξίας ολοένα και περισσότερο. Ο λόγος φυσικά για χώρες, όπως η Τουρκία από την μία, που έχει αρνηθεί πλήρως την πραγματική της, προερχόμενη από τους Μογγόλους του Τζένγκις Χαν, Ιστορία και τις προσπάθειες της να υιοθετήσει κομμάτια της Ελληνικής Ιστορίας ανακατεμένα με κομμάτια Παντουρανισμού και ισλαμισμού. Από την άλλη έχουμε την Ελλάδα με τις οπτικές γωνίες ανάγνωσης να ποικίλουν από τις “δεξιές” αγιογραφίες που προάγουν την “συμφιλίωση των Λαών” και τον πασιφισμό, μέχρι αριστερές διαστρεβλώσεις και ρηχούς εξυπνακισμούς, που προάγουν ακριβώς τα ίδια με τους “δεξιούς”.

Τι εννοώ, όμως, όταν μιλάω για “δεξιές” αγιογραφίες; Συγκλονίζεται και διαρρηγνύει τα ιμάτια του ο “πατριωτικός χώρος”, όταν κάποιος τολμήσει να μιλήσει για την τύχη των Εβραίων, των Τούρκων και των Αλβανών στις ιστορίες απελευθερώσεως των Ελληνικών πόλεων κατά την διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα του 1821. Πόσο δε μάλλον άμα ακούσουν για το πως γινόταν στην πραγματικότητα η Κρυπτεία των Σπαρτιατών ή αν τους θυμίσει κανείς την αιτία ονοματοδότησης του Βασιλείου Β’ ως Βουλγαροκτόνου. Πολύ θα ήθελαν να μπορέσουν, όπως οι φίλτατοι τους Εβραίοι, να γράψουν χωρίς έλεγχο την Ελληνική Ιστορία και να παρουσιάσουν τις μάχες ως “κατακεραύνωση των εχθρών από τον Θεό” και τους Ήρωες του Έθνους άψυχους μοιρολάτρες σαν και τους ίδιους. Η Αλήθεια προφανώς δεν είναι αυτή, όσο και αν προσπαθούν. Οι δε αριστεροί προσπαθούν να απαξιώσουν όλα τα σημεία της Ελληνικής Ιστορίας, προσπαθώντας να παρουσιάσουν μια Ιστορία στην οποία τα πάντα δικαιολογούνται με βάση το “κέρδος”, τις “πλουτοπαραγωγικές πηγές” και τον “ταξικό πόλεμο”, φροντίζοντας βέβαια σε κάθε τους βήμα να προσπαθούν να δουν τα άψυχα, υλιστικά “Εγώ” τους στα μάτια των Ηρώων, όσο αστείο και αδύνατον και αν αυτό φαίνεται.

Ο “δεξιός” φιλελευθερισμός και ο αριστερίστικος μετακομμουνισμός του ανθρωπισμού, της αριστεράς και της “προόδου” έχουν κοινές καταβολές σε όλα, ουσιαστικά είναι η μετενσάρκωση του ίδιου μεσανατολίτικου ιδεολογήματος. Αμφότερες οι ιδεοληψίες είναι υλιστικές και ως υλιστικές τρέμουν μπροστά σε μια Ιστορία γραμμένη με Αίμα και με Ήρωες, αφού αυτή αποδεικνύει το λάθος της σκέψεως τους. Δεν χωρά στον ψευδεπίγραφο ανθρωπισμό αμφοτέρων μια Ιστορία η οποία παράγει πρότυπα Ανθρώπων και όχι μονάδων παραγωγής και κατανάλωσης. Δεν έχει καμμία διαφορά, επί της ουσίας, ο τρόπος που οι δύο “πόλοι” της πολιτικής μας σκηνής βλέπουν την Ιστορία και συνεπώς το μέλλον που θέλουν για την Πατρίδα και τον Λαό μας. Δεν είναι άλλωστε μυστικό, ούτε δύσκολο να το καταλάβει κανείς ότι αμφότεροι οι δύο πόλοι είναι υπέρ της παγκοσμιοποίησης και των επιταγών της. Γι’ αυτό και ο μεν ένας αποκρύπτει την Ελληνική Ιστορία και ο άλλος προσπαθεί να την απαξιώσει. Εν τέλει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, αφού στην μεν πρώτη περίπτωση δεν παράγονται πρότυπα, ενώ στην δεύτερη εμφανίζονται διαστρεβλωμένα και άψυχα.

Ανάμεσα στις δύο, εξίσου εθνομηδενιστικές, θεωρήσεις περί της Ιστορίας μας στέκεται το ορθόν της ανάγνωσης της Ιστορίας ως έχει. «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές», γράφει ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός και φυσικά ο μεγάλος, αυτός, ποιητής δεν εξαίρεσε τον εαυτό του σε αυτό, όπως θα πούμε και στην συνέχεια. Στο περισπούδαστο έργο του, “Η παρακμή της Δύσεως”, ο Γερμανός φιλόσοφος Oswald Spengler κατακεραυνώνει αυτή ακριβώς την παραφροσύνη των ανθρώπων, που από ότι φαίνεται είναι διαχρονική, να θωρούν την ιστορία μέσα από πρίσματα ιδεοληπτικά προκειμένου να βγάλουν τα πορίσματα που τους αρέσουν. Είναι αληθές πως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κατά την είσοδο του στην Τριπολιτσά δεν είχε παντελώς καμμία έγνοια για τα “ανθρωπιστικά” ιδεολογήματα του φιλελευθερισμού και του “ροζ” μαρξισμού. Σημειώνει μάλιστα στο ημερολόγιο του: «Το ασκέρι όπου ήτον μέσα, το ελληνικό, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άντρες, τριάνταδύο χιλιάδες. Το άλογό μου από τα τείχη έως τα σαράγια δεν επάτησε γη. Ελληνες εσκοτώθηκαν εκατό.». Ο δε Σολωμός γράφει για το ίδιο σημείο της Ιστορίας στον “Ύμνο προς την Ελευθερία” στους στίχους 68 και 69: ”Ὀλιγόστευαν οἱ σκύλοι, καὶ «Ἀλλά», ἐφώναζαν, «Ἀλλά», καὶ τῶν Χριστιανῶν τὰ χείλη «φωτιά», ἐφώναζαν, «φωτιά». Λιονταρόψυχα, ἐκτυπιοῦντο, πάντα ἐφώναζαν «φωτιά», καὶ οἱ μιαροὶ κατασκορπιοῦντο, πάντα σκούζοντας «Ἀλλά».” Η αντιμετώπιση που θα έχει το παραπάνω απόσπασμα από τους δύο “πόλους” είναι η εξής: Η μεν “δεξιά” φροντίζει να αποκρύπτει τα γεγονότα κάτω από ένα πλέγμα “εθνικοφρονισμού”, ενώ η αριστερά κατακεραυνώνει τα ίδια γεγονότα. Και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, ενώ σαφώς η ορθή οπτική της Ιστορίας είναι η ανάγνωση όλης της Ιστορίας και η εξαγωγή από το Όλον της των όποιων συμπερασμάτων. Παραθέτουμε και εκτενέστερο απόσπασμα για την Τριπολιτσά από τον “Ύμνος προς την Ελευθερία”, εδώ

Διαβάζοντας το περισπούδαστο έργο του Spengler, που προαναφέραμε, κάποιος καταλαβαίνει πως εμείς, σήμερα, δεν μπορούμε σε καμμία περίπτωση να καταλάβουμε την Ιστορία στο Όλον της με το γεγονός αυτό να χειροτερεύει όσο αυτή απομακρύνεται από εμάς χρονικά και γεωγραφικά. Οπότε ένας Λαός για να μην βρεθεί άνευ Ιστορίας και συνεπώς άνευ οράματος και πυξίδας για το Μέλλον θα πρέπει να βρει τρόπο να προσεγγίσει αυτή την Ιστορία. Έχω πολλάκις, προσωπικά και αρθρογραφικά, ταχθεί στο πλευρό της Ηρωολατρείας ως αληθινής Πίστεως στα Ιδανικά της Φυλής και της Αρετής. Είναι αληθινή Πίστη γιατί η αυτοθυσία του Ήρωα, του συνεχιστή του Λεωνίδα είναι, στην ουσία, θέωση. Τι είναι όμως ο Ήρωας πέρα από το μήνυμα που εξακοντίζει διαμέσω των αιώνων; Δουλειά των νέων γενιών να αποκρυπτογραφήσουν αυτό το μήνυμα, να “ακούσουν μέσα τους τη βουή των προγόνων”, να τους ξεδιαλέξει και να συνεχίσει το έργο τους, όπως λέει ο Νίκος Καζαντζάκης στην “Ασκητική”. Μονόδρομος, για να μπορέσει αυτή η δουλειά να γίνει πραγματικά σωστά, είναι η θεώρηση της Ιστορίας χωρίς διαστρεβλώσεις, “αγιογραφικές” ή απαξιωτικές.

Συστηματικά οι αριστεροδεξιοί της ελληνικής πολιτικής σκηνής καλλιέργησαν τις πληγές που κατατρώγουν αυτή τη στιγμή τις σάρκες της Ελληνικής Κοινωνίας. Η συστηματική διαστρέβλωση της Ελληνικής Ιστορίας και από τις δύο πλευρές της πολιτικής μας ζωής έχει οδηγήσει στην δημιουργία του προβλήματος που ζούμε αυτή τη στιγμή, του οποίου η κορυφή του παγόβουνου είναι η οικονομική κρίση και η λαθροεγκληματικότητα. Δημιούργησαν έναν λαό απαθή και εγωπαθή, ο οποίος όχι μόνο ψήφισε τους δυνάστες του, αλλά σε σημεία χάρηκε και την κυριαρχία τους. Μέσα από την διαστρέβλωση της Ιστορίας παραχαρακτήκαν και τα μηνύματα της, επιτρέποντας έτσι την ονοματοδοσία του καταναλωτικού εγωκεντρισμού ως αρετής και της αρετής ως βαρβαρότητας. Κάπως έτσι ο Έλληνας προκειμένου να συνεχίσει να καταναλώνει αγνόησε τα ίδια του τα αδέρφια και μετετράπη σε έναν “παρτάκια”, “ωχαδερφιστή”, ο οποίος τείνει να βλέπει αδιέξοδα εκεί που δεν υπάρχουν. Ένα πλήρως έρμαιο των ταγών του καθεστώτος.

Σε όλη αυτή την διαστρέβλωση της Ιστορίας δεν υπάρχει βέβαια μόνο η “απόκρυψη” και η “καταγγελία”, αλλά σε μεγάλο βαθμό υπάρχει και η ψευδολογία με τα Ιστορικά γεγονότα όχι μόνο να παραχαράσσονται, αλλά και να δημιουργούνται από το μηδέν, όπως για παράδειγμα η ιστορία του Γλέζου και του “κατεβάσματος της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη” και της απόκρυψης της γραμμής του ΚΚΕ σχετικά με αποχή των κομμουνιστών από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Η συγκεκριμένη ψευδολογία, και ας μην γελιούνται οι δεξιοί, έχει γίνει και από τις δύο πλευρές με σύστημα και έχει εισαχθεί μάλιστα και στα σχολεία της χώρας. Ας ρωτήσουν οι δεξιοί του πολιτικούς – πρώην και νυν – της ΝΔ για τον λόγο που έγινε αυτό.

Οφείλουμε να δούμε την Ιστορία κατάματα. Χωρίς πρίσματα, φίλτρα και “διορθώσεις”. Οφείλουμε να νιώσουμε όλους τους προγόνους μας, να τους ξεδιαλέξουμε, να τους κρίνουμε και να προχωρήσουμε με βάση τα διδάγματα της Ιστορίας. Τα διδάγματα οφείλουν να μείνουν αυτούσια και βάσει αυτών να διαλέξουμε την μελλοντική μας πορεία. Σίγουρα κανείς δεν θα κρατούσε τα πάντα, ήδη έδωσα ένα παράδειγμα και θα δώσω και άλλο: Πρόγονος μας ο Λεωνίδας, πρόγονος μας και ο Εφιάλτης. Γίνεται σαφές, βέβαια, ότι δεν γίνεται να κρατηθούν τα πάντα και να γίνουν διδάγματα και πρότυπα. Όμως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χαλκεύει την Ελληνική Ιστορία προς χάριν των δικών του ιδεολογικών στρεβλώσεων. Γιατί η Ελληνική Ιστορία στην καθαρή της μορφή θα οδηγήσει σε μια Ελληνική Ηρωολατρεία γνήσια και αληθινή, η οποία με την σειρά της θα οδηγήσει σε καλύτερες βάσεις για την αναγέννηση ενός Έθνους που βρίσκεται σε δεινή θέση, και δεν εννοώ οικονομικά. Αυτό όπως προείπαμε είναι η κορυφή του παγόβουνου, το αποτέλεσμα και όχι το αίτιο. Χώρες που δεν έχουν λαμπρή Ιστορία ίσως χρειάζεται, για το καλό τους να την πλάθουν, όμως η Ελλάδα, το λίκνο του Πολιτισμού, οφείλει να κοιτάει την Ιστορία κατάματα και περήφανα και να την υπερασπίζεται απέναντι σε κάθε έναν που την επιβουλεύεται ή την λοιδορεί, γιατί αυτός προσπαθεί να της κλέψει το ίδιο το Μέλλον!

πηγή: xagr.net
K.A.

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Τι είναι ο Χρυσαυγίτης


Αγανακτούν οι αστοί που έφτασε τελικά το μακρύ χέρι του ανθελληνικού κράτους μέχρι την τσέπη τους. Δεν αγανακτήσαν όμως όταν το παιδί του γείτονα πέθαινε από την πρέζα που πούλαγε το ίδιο το κράτος ακόμα και μέσα στα σχολεία. Τους πείραξε το κόψιμο του επιδόματος τους, όμως ξεχάσανε εν ριπεί οφθαλμού τους νεκρούς που έσπειρε το αριστερό παρακράτος στην Marfin, στην προσπάθεια του κράτους να περιορίσει την δίκαιη οργή του Λαού. Ανησυχούν για την, συνεχώς διογκούμενη, ανεργία, όμως πονηρά εισπράττανε σε χρήμα την αγωνία του γείτονα τους που έμενε άνεργος από τους ίδιους, αφού αυτοί προσλαμβάναν λαθρομετανάστες στα χωράφια, στις οικοδομές, στα εστιατόρια. Βρίζουν τους πολιτικούς και βλέπουν με δυσπιστία οτιδήποτε μη ελεγχόμενο, οτιδήποτε δεν πλασάρεται από τους δέκτες της παραπληροφόρησης και της αλητείας. Οτιδήποτε, δηλαδή, δεν προβάλλουν τα φερέφωνα του καθεστώτος. Κοιτάν με αγωνία τις εξελίξεις σχετικά με τους φυσικούς πόρους της Ελλάδας, όμως πριν λίγο καιρό που δεν ξέραν για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο χειροκροτούσαν τον Λάκη και όποιον έλεγε ότι το “Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του”. Ακόμα και τώρα βλέπουν ως “δίκαια” τα μέτρα που αρπάζουν τα δικαιώματα άλλων κλάδων, όσο τα δικά τους μένουν σχετικά ανέπαφα, αδιαφορώντας για το ότι Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΓΟΡΓΑ. Σαν στρουνθοκάμηλοι κρύβουν το κεφάλι τους μες την άμμο προσπαθώντας να μην δουν την άσχημη αλήθεια για την κοινωνία μας. Είναι οι δέσμιοι του σπηλαίου, αυτοί που θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να καταπνίξουν την αλήθεια, για να μην τους διαταράξει τον ύπνο τον βαθύ, στον οποίο βρίσκονται. Είναι οι αστοί.

Μαζί τους από κοντά οι αριστεροί ταγοί του καθεστώτος. Οι φρουροί της Βουλής, τα ορφανά του Στάλιν, του Μπακούνιν, του Τσαουσέσκου, του Μάο και του Χότζα. Οι δολοφόνοι της Marfin, οι μόνιμοι προβοκάτορες που καλούνται να διαλύσουν τις συγκεντρώσεις, όταν η κατάσταση ξεφύγει από την περιφρούρηση του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αυτοί που ποτέ δεν συλλαμβάνονται και μπροστά τους οι βόμβες μολότωφ, γίνονται σαμπουάν και οι αντισφυξιογόνες μάσκες, διακοσμητικά. Είναι οι υποστηρικτές των λαθρομεταναστών, των δολοφόνων, των πρεζέμπορων, γιατί κατ’ αυτούς είναι φιλολαϊκό να στηρίζεις τον έμπορο θανάτου και να τον ονομάζεις “παλικάρι από το Μπαγκλαντές” προκειμένου να στηρίξεις την προπαγάνδα των Μάκηδων και των Λάκηδων. Είναι που μιλούν για σοσιαλισμό, όταν ακόμα και το ίδιο τους το κόμμα τους πετάει στυγνά στον δρόμο προκειμένου να μην ελαττωθεί το κέρδος του και δεν μπορέσουν τα στελέχη του να πληρώσουν την βενζίνη για το Lexus, ασχέτως που αυτό είναι δωρεά, βάσει νόμου, του Ελληνικού Λαού. Είναι αυτοί που το παίζουν αντικαθεστωτικοί και δεν έχουν το μυαλό για να καταλάβουν ότι εφόσων τα ΜΜΕ και η ελίτ της σύγχρονης πλουτοκρατίας τους στηρίζει και προπαγανδίζει τις “ιδέες” τους, τότε ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΤΙ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΒΑ ΜΕ ΤΗΝ “ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ” ΤΟΥΣ! Είναι οι αντανακλάσεις του σπηλαίου, οι ζωντανοί νεκροί, τα μισθαρνά όργανα των δεσμωτών, του καθεστώτος. Είναι οι αριστεροί.

Δίπλα από όλους αυτούς, πτυόμενο και αλώβητο, το άλλο πρόσωπο του καθεστώτος. Οι κεντροδεξιοί, οι κεντροαριστεροί, οι κυβερνώντες και οι αντιπολιτευόμενοι. Οι συντηρητικοί και οι “προοδευτικοί”, οι δημοσιογράφοι. Αυτοί που δέχονται την χλεύη και τις επιθέσεις των πάντων γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η εξουσία τους είναι εξασφαλισμένη, όσο στέκονται στην πύλη για το κάστρο της τα “ιερά τέρατα”, τα “τοτέμ” του καθεστώτος, η δημοκρατία που “δεν πρέπει να κινδυνεύσει”, η “έννομος τάξη”, η “πολιτική ορθότητα”, ο “πολιτικός πολιτισμός”. Δεν ανησυχούν γιατί “μόνο αυτοί έχουν την εμπειρία” και αυτό είναι το μόνο στο οποίο έχουν δίκιο. Πράγματι είναι οι μόνοι που έχουν την εμπειρία, όχι όμως για τον λόγο που το λένε, αλλά γιατί είναι οι μόνοι που γνωρίζουν πως είναι να έρπεσαι, να γλύφεις και να παρακαλάς. Είναι οι μόνοι που έχουν την εμπειρία της παντελούς έλλειψης τσίπας και ντροπής, είναι οι μοναδικοί που ποζάρουν ως “ελληνοκεντρικοί” και παράλληλα ξεπουλάνε την Παιδεία και ποζάρουν δίπλα στην υπουργό μπας βγουν κανά λεπτό παραπάνω στην οθόνη προβολής των οπτικών ναρκωτικών. Δεν ανησυχούν γιατί οι δημιουργοί του σπηλαίου τους έχουν διορίσει και είναι ευχαριστημένοι από αυτούς. Είναι αυτοί που πάντα αγκαλιάζουν τον διαμαρτυρόμενο μόνο για να του μπήξουν το μαχαίρι στην πλάτη. Είναι αυτοί που λένε πως σε “καταλαβαίνουν” μέχρι να φτάσουν οι εκλογές. Είναι οι σκώληκες, οι έρπωντες στην Γη, οι χθόνιοι, οι δεσμώτες του σπηλαίου.

Υπάρχουν και οι σκιές, οι άνθρωποι πίσω από τις μαριονέτες. Αυτοί που με ψυχρούς υπολογισμούς καθορίζουν την μοίρα του κόσμου, αυτοί που διατάζουν από την πορεία της Παιδείας μέχρι την εξωτερική πολιτική των κρατών. Είναι οι τραπεζίτες, οι οίκοι αξιολόγησης, οι διεθνείς τοκογλύφοι, οι αιώνιοι σιωνιστές. Είναι οι άνθρωποι πίσω από τις κουρτίνες, οι σύμβουλοι των υπερκυβερνήσεων, οι αόρατες δυνάμεις, μπροστά στις οποίες οι κυβερνώντες αδύναμοι δηλώνουν, ενώ στην ουσία, φυσικά, είναι υπάλληλοι τους. Είναι οι χρηματοδότες, ή μάλλον καλύτερα επενδυτές, όλου του συστήματος, είναι οι ιερείς του σύγχρονου Μάμμωνα, οι δημιουργοί και του μαρξισμού και του φιλελευθερισμού. Είναι οι δημιουργοί του σπηλαίου, οι σχεδιαστές του, αυτοί που το μόνο που φοβούνται είναι το στατιστικό σφάλμα της δημιουργίας τους. Είναι οι χαρτογιακάδες που μισούν την έννοια του Αίματος και της Τιμής, αφού δικός τους “θεός” είναι μόνο το χρήμα. Μόνος τους σκοπός η επικράτηση επί ενός κόσμου ερειπίων, μπάσταρδων και ανίκανων για αντίσταση ανθρώπων. Είναι ο Εχθρός!

Απέναντι όλων αυτών ζει το μόνο λάθος τους. Ο μόνος εχθρός στον οποίο όλοι οι παραπάνω συμφωνούν. Το μόνο που καταφέρνει να τους ενώσει φανερά, γιατί στα κρυφά είναι μονίμως ενωμένοι. Ζει ο Ζωντανός στην Γη των Πεθαμένων. Αυτός που δεν καταφέρουν να του κάμψουν το σώμα με τα ναρκωτικά τους. Αυτός που δεν καταφέραν να τον κάνουν φοβισμένο κουτάβι με τα ψέμματα τους. Αυτός που δεν κατάφεραν να μισθώσουν την οργή του για τους σκοπούς τους. Αυτός που δεν “μεγάλωσε” και δεν “ωρίμασε ποτέ”, αυτός που δεν έγινε “καθώς πρέπει” γιάπης. Αυτός, ο μόνος, που έλαβε, από τον Θεό, Ψυχή. Αυτός που ποτέ δεν έκανε πίσω ούτε ένα χιλιοστό στην μάχη ενάντια στον εχθρό. Αυτός που εις βάρος της όποιας μικροαστικής του ανησυχίας έδωσε και δίνει καθημερινά τον υπέρ πάντων Αγώνα, χωρίς να υπολογίζει συνέπειες κι διώξεις. Είναι αυτός που με το ήθος και την αυταπάρνηση του, δίνει το παράδειγμα για τους νέους. Ο τελευταίος φάρος του Ελληνικού Έθνους. Είναι αυτός που ανέβηκε στο Φως από το Σπήλαιο και κατέβηκε και πάλι για να πει την Αλήθεια στους δέσμιους, αδιαφορώντας αν αυτοί θα προσπαθήσουν να τον σκοτώσουν. Είναι ο Χρυσαυγίτης!

Κ.Α.

πηγή: xagr.net

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Το Εγώ εναντίον της Λαϊκής Κοινότητας

Ο Δυτικός πολιτισμός φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του. Ο προσεκτικός αναγνώστης των ημερών θα μπορεί να αφουγκραστεί με βεβαιότητα αυτή την αλήθεια, πικρή ή γλυκιά, όπως το δει κανείς. Ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα ως προς την δημιουργία πολιτισμών, δηλαδή την δημιουργία στόχων και ερωτημάτων και εν συνεχεία την επιδίωξη επίτευξης και απάντησης τους, αντίστοιχα. Στο πλαίσιο αυτό ο πολιτισμός, τον οποίο η Ελλάδα εγκαινίασε με φιλοσόφους, όπως ο Πλάτων και ο Σωκράτης, βασιλείς, όπως ο Λεωνίδας και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, επιστήμονες και πανεπιστήμονες, όπως ο Δημόκριτος, αλλά και πολλοί σύγχρονοι όπως ο καθηγητής Παπανικολάου και ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, φαίνεται να βρίσκεται στην γεροντική του ηλικία, έχοντας περάσει ήδη το στάδιο του παλιμπαιδισμού και προχωρόντας γοργά προς τον Θάνατο. Τα συμπτώματα της ασθένειας που κατατρώγει το σώμα του πολιτισμού αυτού είναι εμφανή πλέον και στον πιο άσχετο από αυτά τα ζητήματα. Τα χαρακτηριστικά της σημερινής μας κοινωνίας, αυτής που βιώνουμε όλοι μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα τελευταία στάδια ενός καρκινώματος, το οποίο κατατρώγει τις σάρκες του πολιτισμού μας εδώ και περίπου δύο αιώνες, ενός καρκινώματος που μόνο ένας Άνδρας μπήκε στην διαδικασία να προσπαθήσει να καυτηριάσει, αλλά δυστυχώς για όλους μας απέτυχε υποκύπτωντας στην πίεση ενός κόσμου με αυτοκαταστροφικές διαθέσεις. Σκοπός ενός πολιτισμού είναι να εκφράσει το Είναι ενός Λαού και πλέον αυτό το Είναι δεν υπάρχει· έχει πολυδιασπαστεί σε αμέτρητα Εγώ που το καταπολεμούν, το πνίγουν, το σκοτώνουν. Στην πραγματικότητα αυτό που βιώνουμε είναι μια ευκαιρία, ο τελευταίος, ίσως, σπασμός του σώματος του πολιτισμού μας.

Σκοπός ενός Πολιτισμού, προείπαμε, είναι η έκφραση του Είναι του Λαού που τον δημιουργεί. Η απόδοση απαντήσεων στα αρχέγονα αναπάντητα ερωτήματα, έτσι όπως θα ήθελε να τα απαντήσει ο κάθε Λαός. Ο ορισμός στόχων, η χάραξη στρατηγικής επίτευξης τους και η πορεία προς αυτήν. Η έκφραση των φυσικών και μεταφυσικών ανησυχιών του Ανθρώπου αυτού του Πολιτισμού. Συνεπαγωγικά Πολιτισμός είναι οι Τέχνες, οι Επιστήμες, η Πολιτική, η Θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα και συνεπώς το σύνολο αυτό παράγεται από έναν Λαό και μπορεί να γίνει αντιληπτό στην ολότητα του από αυτόν τον Λαό και μόνο. Πολιτισμός είναι ο καθρέφτης στον οποίο αντικατοπτρίζεται το Είναι ενός Λαού και αυτός αυτόφωτος πλέον λάμπει σε όλη την σφαίρα επιρροής του. Τι γίνεται όμως όταν το Είναι παύει να υπάρχει; Προφανώς όταν λείψει το πρότυπο, παύει να υπάρχει και το είδωλο, όταν δηλαδή δεν υπάρχει πλέον Λαός ή όταν ο Λαός έχει απωλέσει το Είναι του, παύει να υπάρχει πολιτισμός. Το Είναι της Λαϊκής Κοινότητας είναι ο δεσμός αίματος μεταξύ των μελών της και οι συνεπαγωγές της κοινής ζωής και τριβής μεταξύ αυτών. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο ορίζεται η Επιστήμη δεν είναι ένας και μοναδικός, αλλά αντιστοιχεί στην εικόνα της Φυλετικής Ψυχής μιας Λαϊκής Κοινότητας· αυτό ισχύει και στις αυστηρότερες των επιστημών. Επί παραδείγματι ας πάρουμε τα μαθηματικά, την αυστηρότερη, ίσως, επιστήμη. Μια από τις σημαντικότερες έννοιες των σύγχρονων μαθηματικών, σε όλα τους τα πεδία, είναι η έννοια του απείρου, έννοια την οποία οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι και Μαθηματικοί προσπαθούσαν να ξεπεράσουν, χωρίς να την αγγίξουν. Εμπρός στο κοσμοθεωρητικό αυτό εμπόδιο χρησιμοποιήσαν πολλές «υπεκφυγές», τεχνικές για να το προσεγγίσουν, χωρίς όμως να το αγγίξουν, τεχνικές, όπως η μέθος της Εξαντλήσεως. Με παρόμοιο τρόπο που δεν θέλαν να αγγίξουν το απείρως μεγάλο, δεν θελήσαν ποτέ να αγγίξουν και το απείρως μικρό, το μηδέν.

Ας δούμε όμως σήμερα, σαν γιατροί που κοιτάνε τα συμπτώματα σε έναν ασθενή, τι αλλαγές έχουν περιέλθει στις προαναφερθείσες εκφάνσεις του Δυτικού πολιτισμού, στον οποίο έχει ταχθεί εδώ και πολύ καιρό και η Ελλάδα. Δεν θα ομιλήσουμε για τον Αμερικανισμό, αφού αυτός είναι η ακραία περίπτωση, που προσπαθεί παγκοσμίως, πλέον, να επιβληθεί. Θα μιλήσουμε, όμως, για την εξέλιξη του πολιτισμού μας, ως έχει μέχρι στιγμής, προ της πλήρους επικράτησης του Αμερικανισμού και θα ξεκινήσουμε κοιτάζοντας την ίδια την κοινωνία μας. Σε αυτό το σημείο δεν μπορώ παρά να δώσω ένα δίκιο στους διεθνιστές, για να το πάρω πίσω την ίδια στιγμή, φυσικά. Όντως ο άνθρωπος των μητροπόλεων, στις οποίες πλέον έχουμε οι περισσότεροι συνωστιστεί, τείνει να γίνει απάτριδος, άθρησκος και μηδενιστής, όμως καταλαβαίνοντας την δομή, που τους επιτρέπει έστω και σε απειροελάχιστο επίπεδο την ύπαρξη, απέτυχαν να αισθανθούν την τάση. Όντως ο άνθρωπος έχει διασπαστεί σε ένα πολυατομικό αντικοινωνικό συνοθύλευμα, όμως οι θιασώτες του ιστορικού υλισμού απέτυχαν να αντιληφθούν ότι η Ιστορία κινείται σαν ελατήριο σε αυτά τα θέματα ανάμεσα στις τάσεις. Ναι, είναι δύσκολο για έναν κάτοικο της Αθήνας να αισθανθεί Πατρίδα και Θεό, είναι δύσκολο να αισθανθεί μέλος μιας συγκροτημένης κοινωνίας· δεν βρίσκει χώμα για να συνδεθεί με την Γή, δεν βλέπει ουρανό για να συνδεθεί με το Θείο, δεν έχει χρόνο, ελέω καπιταλισμού, να εγκολπιστεί στην Λαϊκή Κοινότητα. Όμως αυτό ακριβώς σημαίνει τον επικείμενο θάνατο των διαλυτικών ιδεών και όχι την επικράτηση τους, αφού όντας κάτι το μη φυσικό είναι μοιραίο να καταλήξουν στο μη Όν. Προς το παρόν, όμως, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τον άκρατο υλισμό, τον ατομισμό και εν γένει την επικράτηση του αχαλίνωτου Εγώ, την διάλυση του συλλογικού Όντος εμπρός στην επέλαση των μικροσκοπικών Εγώ μας.

Στις τέχνες δεν μπορούμε παρά να διαισθανθούμε την ίδια αποδόμηση του Είναι της Λαϊκής Κοινότητας σε αμέτρητα μικροσκοπικά Εγώ και συνεπώς την ίδια την αποδόμηση του πολιτισμού, όπως άλλωστε διαφάνηκε και από την ματιά μας στην κοινωνία. Ο κάθε πολιτισμός έχει τις μορφές τέχνης του και τις τεχνοτροπίες του στις ήδη υπάρχουσες τέχνες. Οι Έλληνες είχαν τον δωρικό και τον ιωνικό ρυθμό, οι άραβες τα αραβουργήματα, στην Ευρώπη αργότερα εμφανίστηκε το μπαρόκ, το Βυζάντιο είχε τις αντίστοιχες δικές του τεχνοτροπίες και μουσικές. Ο κάθε πολιτισμός είχε κάτι, το οποίο αντιπροσώπευε την Λαϊκή Κοινότητα και την Φυλή εκείνη την στιγμή. Πολλοί μπορεί να επιχειρηματολογήσουν ότι όλα αυτά δεν ήταν προέκταση της Φυλετικής Ψυχής του κάθε Έθνους, όμως αυτό δεν είναι σκοπός μας να αναλυθεί τώρα, αν και φανερά ήταν. Στην σημερινή εποχή άραγε υπάρχει τέχνη; Σίγουρα και ναι και μάλιστα πολλές και διάφορες μορφές της, ριζοσπαστικές και μη. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι δεν υπάρχει κάποια μορφή τέχνης που να εκφράζει την Λαϊκή Κοινότητα, αλλά αντιθέτως το ζήτημα αυτό έχει υποπέσει σε καθαρά υποκειμενικό, εγωιστικό επίπεδο με πολλά και διάφορα γούστα να καλύπτονται σε οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς ως τέχνη ή α-τέχνη. Θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογεί με τις ώρες αφορίζοντας το ένα είδος τέχνης και αποδεχόμενος το άλλο, όμως το γεγονός παραμένει ότι η σημερινές μορφές τέχνης αποτελούν μια σαφή ένδειξη της διάλυσης και της άρνησης στην οποία έχει περιέλθει η κοινωνία μας, καθισταμένη, αργά αλλά σταθερά, ακοινωνία, με ανθρώπους ακοινώνητους. Όποιος θέλει μπορεί κοιτάζοντας απλά τον περίγυρο του να δει την αύξηση αυτής της συγκεκριμένης κατηγορίας. Η επέλαση της «έθνικ» υποκουλτούρας είναι ένα σαφές παράδειγμα της σύγχυσης και α-κοινωνίας, για την οποία συζητούμε.

Στην Θρησκεία έχουμε την ορθή επανάληψη των παραπάνω φαινομένων, δεν περιμέναμε άλλωστε και τίποτε διαφορετικό, αφού όλα αυτά, εν τέλει, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Η αλήθεια είναι ότι στην σημερινή δυτική κοινωνία έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα, όσον αφορά τον «καταστατικό χάρτη των θρησκειών» στην ήπειρο μας και στον πολιτισμό μας. Επικρατώντα ή συντόμως επικρατώντα, δεδομένης της δυναμικής τους, «δόγματα» είναι αυτή τη στιγμή ο ντεϊσμός, ο αγνωστικισμός και ο αθεϊσμός. Στο μεν πρώτο αναγνωρίζεται η ύπαρξη Θεού, ως δημιουργού, αλλά τονίζεται η μη παρέμβαση του στον κόσμο μετά την δημιουργία. Στο δεύτερο έχουμε άρνηση και του Θεού και, προφανώς, της παρέμβασης του. Ο τρίτος δηλώνει άγνοια ή και αδιαφορία, αναλόγως. Και οι τρεις έχουν ένα κοινό δομικό χαρακτηριστικό, το οποίο απαντάται και στις σύγχρονες μονοθεϊστικές Θρησκείες, είναι ότι θέτουν τον Θεό εκτός του Κόσμου, λίγο έως πολύ. Του λόγου το αληθές, περί της δυναμικής των εν λόγω κινημάτων, μπορεί πέρα από μια απλή συζήτηση σε έναν χώρο σύναξης νέων να βεβαιωθεί και από σχετικές έρευνες. Ακόμα πιο έντονα θα φαινόντουσαν τα αποτελέσματα αν σε όλους αυτούς συμπεριλαμβάνονταν και οι ένθεοι «από γεννησιμιού», δηλαδή αυτοί που βαφτίστηκαν, αλλά δεν ασχολήθηκαν ή ενδιαφέρθηκαν ποτέ για το ζήτημα. Καλό ή κακό το έχουμε σχολιάσει ήδη πολλάκις. Το αδιαμφισβήτητο είναι, όποια άποψη και αν έχει κάποιος για τα παραπάνω, ότι για άλλη μία φορά βλέπουμε, σε μια εκδήλωση της κοινωνίας μας την άρνηση, αφού περνάμε γοργά από την Θρησκεία στην ά-θρησκεία. Το που θα οδηγήσει αυτό, προφανές. Μια κοινωνία σοφιστών, αμφισβητιών που μοιραίως θα έχει την τύχη που είχαν και οι προηγούμενες γενέες αυτών, δηλαδή θα καταλήξουν να εξουσιάζονται. Ο λόγος είναι απλός στην ουσία του, αφού ο κάθε άνθρωπος θέτει σε κάποια φάση της ζωής του την «εξ άνωθεν» εντολή του. Η ύπαρξη Θεού, όποιος και αν είναι αυτός – πλην χρήματος και εαυτού – μειώνει αυτομάτως το Εγώ του ανθρώπου και το θέτει σε δεύτερη, τουλάχιστον, μοίρα. Η Θρησκεία, λοιπόν, είναι η Μήτρα των Ηρώων, αυτών που θυσιάζουν τον εαυτό τους για ένα ανώτερο ιδανικό, για μια Ιδέα, για μια Πίστη. Η α-θρησκεία αντιστοίχως είναι η μήτρα μεγαλοσχήμονων Εγώ που είναι μοιραίο να καταλήξουν στο μηδέν, μητέρα δειλών και ιδεοτελών ανθρωποειδών, οσφυοκαμπτών και ανύπαρκτων, τους οποίους βλέπουμε να πολλαπλασιάζονται στην κοινωνία μας. Προφανώς στην τελευταία κατηγορία ανήκουν και πολλοί ένθεοι που πλέον έχουν καταλήξει να έχουν ένα Εγώ τόσο μεγάλο που να τους κάνει να νομίζουν ότι ο κόσμος γυρνάει γύρω τους.

Στις Επιστήμες και εν γένει τα γράμματα έχουμε παρόμοια φαινόμενα με την επικράτηση της εξειδίκευσης και “της Παιδείας στην υπηρεσία των αγορών”, δηλαδή μια πλήρης εμπορευματοποίηση ακόμα και του βασικότερου καθοδηγητή της κοινωνίας μας, ο οποίος περνά όλο και περισσότερο υπό τον έλεγχο της “ελεύθερης οικονομίας”, όπως και οι κυβερνώντες μας. Οι Επιστήμες και τα Γράμματα, το πνεύμα ενός πολιτισμού, είχε πάντοτε ως σκοπό την έκφραση, την εξωτερίκευση με λέξεις και πορίσματα, αυτού του Πολιτισμού, αυτής της Λαϊκής Κοινότητας. Έτσι υπήρξε ο Πλάτων, έτσι υπήρξε ο Αριστοτέλης, έτσι υπήρξαν ακόμα και οι υλιστές φιλόσοφοι της αρχαιότητας, αλλά και άλλων εποχών. Τώρα η Φιλοσοφία έχει μηδενιστεί, πολλές Επιστήμες είναι ψευδοεπιστήμες που εξυπηρετούν μόνο πολιτικά συμφέροντα, εις βάρος της Αλήθειας, και ποιητές δεν ξέρω κανέναν που θα μπορούσε να εμπνευστεί από την σημερινή εποχή και να γράψει κάτι χωρίς την παρακμή ή τον μηδενισμό έκδηλο. Δεν θα μιλήσω καν για τα Ελληνικά Πανεπιστήμια και το “άσυλο”, του οποίου την ψευτοκατάργηση τόσο ξεδιάντροπα χρησιμοποίησαν κεντροαριστεροί και κεντροδεξιοί πολιτικάντηδες στην Ελλάδα για να προσδέσουν τα Πανεπιστήμια της Ελλάδας στο άρμα των αγορών. Δεν έχει νόημα να μιλήσω για αυτά· κάτι τέτοιο θα προσέδιδε έναν πιο αρνητικό τόνο, που ίσως θα ήταν επιθυμητός, αλλά δεν θα το κάνω για λόγους ακρίβειας, άλλωστε νομίζω ότι το νόημα έχει ήδη αποκαλυφθεί επαρκώς. Θα αναφέρω μόνο κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού με την απόρριψη αληθειών από την παγκόσμια πανεπιστημιακή κοινότητα, λόγω “μη πολιτικής ορθότητας”, με την προσκόλληση των οικονομικών επιστημών σε δόγματα που πολλαπλώς έχουν αποδειχθεί καταστροφικά, όπου επικράτησαν, με την οχλοποίηση κάθε τι όμορφου και ανώτερου, εν γένει, και τον μοιραία επερχόμενο υποβιβασμό του.

Είναι εμφανές ότι ο Δυτικός πολιτισμός συντόμως θα πνιγεί σε αυτά που στο τέλος του ανέδειξε. Θα αποπροσωποποιηθεί μέσα σε ένα χάος καπιταλιστικών διαφημιστικών φωτεινών επιγραφών με την Αστυνομία να ελέγχει ακόμα και τις σκέψεις του καθενός, προς χάριν φυσικά της “ελευθερίας” και της “δημοκρατίας”. Αυτά, βέβαια, ο κάθε ένας μπορεί να τα φανταστεί και να τα προβλέψει, άλλωστε το εκπληκτικό θα ήταν άμα τα προέβλεπε κάποιος στο απώτερο παρελθόν, τώρα βρίσκονται αρκετά κοντά για να φαίνονται εμφανώς. Ακόμα και ο πιο αναίσθητος στα εθνικά και φυλετικά θέματα μπορεί πλέον να δει την “σύμπτωση” συμφερόντων και απόψεων, ανάμεσα στο βαθύ σύστημα και τους όψιμους αριστερούς αντιπάλους του, οι οποίοι δηλώνουν από τη μία αντικαπιταλιστές, αλλά από την άλλη στηρίζουν τις ιδέες και τις επιταγές του συστήματος μέχρι και το τελευταίο, πιο ανούσιο γράμμα τους. Αυτοί οι “αντικαπιταλιστές” από την μία, αλλά από την άλλη υλιστές και εγωιστές είναι προφανές ότι ζουν και εργάζονται για την αποδόμηση του ανθρωπίνου Είναι, όπως το ορίσαμε, και την πλήρη επικράτηση του Εγώ με σκοπό την αποδυνάμωση της όποιας αντίδρασης ενάντια στα εξουσιαστικά σχέδια των αφεντικών τους.

Όμως η Ιστορία έχει αντικρύσει και άλλες φορές πολιτισμούς να πεθαίνουν και να χάνονται, δεν θα χύσει δάκρυα για εμάς και για τον πολιτισμό στον οποίο ζούμε. Ούτε καν πρόκειται να επιτρέψει την υποστήλωση του. Ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω, παρά μόνο μπροστά πηγαίνει, όμως θα ευλογήσει σίγουρα την δημιουργία ενός Γ’ Ελληνικού Πολιτισμού. Άλλωστε οι υπόλοιπες προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας δεν είναι και ιδιαιτέρως θελκτικές. Η μία είναι η εποχή του άκρατου απάνθρωπου καπιταλισμού, είτε “παραδοσιακού” με παραγκουπόλεις άμα επικρατήσουν οι ΗΠΑ, είτε μετακομμουνιστικού, αλά Κίνα, με ανθρώπους μηρμύγκια αν η Κίνα συνεχίσει να γιγαντώνεται ανεξέλεγκτα. Απεναντί σε αυτά εμείς με όπλο την Πίστη μας, με χρέος μας να αδράξουμε κάθε ευκαιρία προκειμένου να συσπειρώσουμε τον Λαό, να σπάσουμε την μονοκρατορία του υλισμού, του εγωισμού, του “παρτακισμού” και να επιστρέψουμε τα ιδανικά της Ελληνικής Φυλής στον δικαιούχο τους. Να δώσουμε σε όλους τους Έλληνες να καταλάβουν ότι ο κάθε Λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει και ότι θα πρέπει αυτοί να δείξουν στην Ιστορία ότι δεν τους αξίζει ο βούρκος στον οποίο τους έχουν πετάξει. Να το αποδείξουν όχι με λόγια και προσευχές, αλλά με συσπείρωση και αδιαπραγμάτευτο ολομέτωπο αγώνα ενάντια σε όλες τις πτυχές του σχεδίου των παγκόσμιων εξουσιαστών. Από την προσπάθεια για σκλάβωμα των Εθνών μέσω των χρεών μέχρι την λαθρομετανάστευση που θα τους προσφέρει τα φθηνά εργατικά χέρια και τον δούρειο ίππο μέσα στις κοινωνίες μας. Από την Άλωση της Παιδεία μας με τα υλιστικά τους “ιδεώδη” μέχρι την κατάλυση της ίδιας της έννοιας της αξιοπρέπειας μέσα από την ανεργία, τον πληθωρισμό και τα δάνεια. Ολομέτωπο Αγώνα με Μονόδρομο την Νίκη!

Κ.Α.

πηγή: xagr.net

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Η μεταστροφή των προτύπων

Η Παιδεία είναι μια δύναμη που μπορεί να στρέψει ολόκληρη την Κοινωνία σε διάστημα πολύ συντομότερο από οποιαδήποτε άλλη μεταρρύθμιση ή πολιτική. Εξαιρουμένων γεγονότων που πραγματικά δημιουργούν σοκ στον πληθυσμό, η Παιδεία είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξουν πραγματικά οι συνήθειες και τα δεδομένα εντός μιας Κοινωνίας. Η Παιδεία χωρίζεται σε προσχολική, ενδοσχολική και εξωσχολική, με την προσχολική και την εξωσχολική να είναι οι κυριότερες επιδράσεις σε έναν νέο ή μία νέα. Στα χρόνια που έχω ζήσει έχουμε ήδη μία μεταστροφή των προτύπων, όπως είναι και ο τίτλος του κειμένου, από τον επιστήμονα προς τον τηλεοπτικό μαϊντανό. Στα χρονικά του Ελληνικού Έθνους τα πρότυπα έχουν αλλάξει ισάριθμες φορές με τις στροφές που έχει λάβει η Ελληνική Κοινωνία. Από τον Πολεμιστή, στον Φιλόσοφο, στον Ασκητή, στον Δάσκαλο, στον μαϊντανό έχει πάει η Ελληνική Κοινωνία και οι μεταστροφές αυτές μπορούν να ειδωθούν και ιστορικά με τις μεταστροφές της ίδιας της κοινωνίας. Δεν θα αναφέρω σε κανένα πρότυπο αν είναι καλό ή κακό, δεν μου άρεσε ποτέ ο ιουδαϊκός δυϊσμός. Το κάθε πρότυπο απλά Είναι, όπως και όλα τα άλλα πράγματα, πριν ο άνθρωπος επισυνάψει σε αυτά την ταμπέλα κακό ή καλό. Ο καθένας ας προσδιορίσει με τι συμφωνεί και με τι όχι. Τι είναι όμως αυτό που προκαλεί την μεταστροφή των προτύπων σε μια κοινωνία και πως αυτή επηρεάζει την ίδια την κοινωνία στην συνέχεια δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο αλλαγής; Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που τα παράγουν και πως αυτοί οι μηχανισμοί μπορούν να επηρεαστούν;

Η γνώση αυτή είναι κάτι που έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και χρόνια εναντίον του Ελληνικού Λαού, μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί και προς όφελος του, στην περίπτωση ενός μελλοντικού Εθνικού Κράτους. Μία από τις κύριες νίκες, σε ιδεολογικό επίπεδο, των φιλελευθέρων και των αδερφών τους, των μαρξιστών, είναι η δημιουργία της ψευδαίσθησης ελευθερίας επιλογής στο θέμα των προτύπων, μια ελευθερία που είναι βεβαίως ψευδεπίγραφη, δεδομένου του συντονισμού προβολής αυτών των προτύπων από όλα τα καθεστωτικά μέσα, είτε σχολικά, είτε εξωσχολικά. Μια άλλη ψευδαίσθηση είναι ότι αυτή η προβολή προτύπων αφορά μόνον τα παιδιά, ενώ ουσιαστικά αυτά αφορούν και τους γονείς που θα τα επιβάλλουν εμμέσως πλην σαφώς στα παιδιά, ώστε η Επιχείρηση “Τανάλια” να συντελεστεί με κάθε επιτυχία και με μηδαμινό ρίσκο.

Προσπαθώντας να εντοπίσουμε τους μηχανισμούς που συντελούν στην μεταστροφή των προτύπων, θα ξεκινήσουμε από αυτούς που επιδρούν απευθείας στην νεολαία. Όπως είναι προφανές, ο νέος ή η νέα είναι ένα άτομο που, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία, αναζητά την πρώτη κοινωνική του αναγνώριση εκτός οικογενείας. Στην σύγχρονη εποχή, στην οποία ζούμε, το πρότυπο αυτό μπορεί να μεταδοθεί και με άλλους τρόπους πέρα από τους παραδοσιακούς, που περιοριζόντουσαν στο ποιόν του κοινωνικού περίγυρου, την οικογένεια και τους δασκάλους, τα οποία μέσα σε μια κλειστή κοινωνία δρούσαν τουλάχιστον συντηρητικά αποτρέποντας την αλλαγή. Σήμερα η τηλεόραση, λιγότερο το ραδιόφωνο και πλέον κυρίως το διαδίκτυο είναι που δρουν καταλυτικά στην επιβολή των προτύπων που θέλει να επιβάλλει η πολιτική ηγεσία του τόπου, ώστε να στρέψει καταλλήλως την κοινωνία. Η φιλελευθεροποίηση και παγκοσμιοποίηση των εν λόγω μέσων στην σημερινή κοινωνία είναι ουσιαστικά ένα προεόρτιο της παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας διακυβέρνησης που ετοιμάζουν. Σκοπός τους η μετάλλαξη του λαού σε πληθυσμό. Έναν πληθυσμό άφυλο, απάτριδο, άθρησκο, χωρίς κανέναν συνεκτικό δεσμό. Ακόμα και στον τομέα των ειδήσεων δεν είναι τυχαία ούτε η επιλογή των ειδήσεων, ούτε η σειρά και ώρα προβολής τους. Συνεπώς τα διευρυμένα, πλέον, μέσα, αφότου η πολιτική ηγεσία έχει επιλέξει το πρότυπο που θα διέπει την κοινωνία, το παρουσιάζει στους νέους ενδεδυμένο ήδη, μέσω του σεναρίου, με την κοινωνική αναγνώριση, που αυτοί ψάχνουν. Ταυτοχρόνως όλα τα αντίπαλα δέη και ιδιαιτέρως το προηγούμενο πρότυπο ή, τέλος πάντων, το ότι πρέπει να αντιπαλευθεί από το καθεστώς παρουσιάζονται απογυμνωμένα, βάσει σεναρίου και πάλι, από κάθε κοινωνική αναγνώριση και τοποθετούνται στο κοινωνικό περιθώριο. Εκεί, στο κοινωνικό περιθώριο, το αποβληθέν πρότυπο θα πρέπει να υποστεί περαιτέρω διεργασία για να καταστεί ανενεργό και μη επιβλαβές προς το καθεστώς. Να διοχετευθεί δηλαδή σε υποπρότυπα που, εμμέσως πλην σαφώς, θα διορθώσουν την παρέκκλιση στο μέλλον ή θα βοηθήσουν αλλοτρόπως το καθεστώς ή να καταστούν παντελώς ανενεργά και ακίνδυνα ως προς την διάδοση τους.

Οι γονείς, από την άλλη πλευρά, είναι απολύτως φυσικό και αναμενόμενο, βάσει ενστίκτων, να θέλουν να μεταδώσουν στα παιδιά τους πρότυπα, τα οποία θα τα οδηγήσουν ασφαλέστερα στην επιβίωση και στην κοινωνική καταξίωση, συνδυάζοντας τα παραπάνω στο μέτρο του δυνατού. Το όλο πρόβλημα από πλευράς καθεστώτος είναι να επιτευχθεί η συμπόρευση του φύσει συντηρητικού, ως προς το παιδί του, γονέα και του φύσει επαναστατικού, ως προς τον γονέα, τέκνου. Αυτό στην σύγχρονη φιλελεύθερη δημοκρατική κοινωνία, στην οποία ζούμε, επιτεύχθηκε με τα εξής βήματα. Πρώτον απ΄ όλα η επικράτηση του υλισμού, ιστορικού και μη, κατάφερε αυτή την ρήξη μεταξύ γονέα και τέκνου να την μεταφέρει σε διαφορετικά επίπεδα του ίδιου προτύπου, αφού το πρότυπο «μαϊντανός» συνδύασε την επιβίωση, μέσω της πλουσιοπάροχης αμοιβής, και την κοινωνική καταξίωση, μέσω της ηθικής κατάπτωσης όλης της κοινωνίας, σε ένα και μόνο πρόσωπο.Αφελώς κάποιος θα μιλήσει για ήθη, τα οποία χαθήκαν και τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τροχοπέδη στην όλη πτωτική πορεία. Όμως, κανείς από τους διάφορους ηθικολόγους δεν είχαν καμμία ένσταση όταν η ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοφωνία βρισκόταν ακόμα στην αρχή της. Δεν είχαν καμμία αντίρρηση όταν κάποιοι επενδύανε τεράστια ποσά στην διάλυση της Παιδείας και στην σταδιακή απαξίωση των ηθών αυτών. Δεν είχαν ούτε και τώρα όταν ως πρότυπο στις νέες εμφανιζόταν η κάθε Τζούλια και η σαμπάνια της. Όχι, δεν φταίει η κατάπτωση των ηθών για την κατάληξη των προτύπων μας, φταίει το γεγονός ότι μια ολόκληρη κοινωνία αναβαπτίστηκε μέσα στον υλισμό και στον καταναλωτισμό. Δεν μπορούμε να καταριόμαστε τα πρότυπα που έφερε η κοινωνία, την οποία εμείς οι ίδιοι επιλέξαμε. Αυτά ήρθαν μέσω αυτής της κοινωνίας και για αυτή την κοινωνία, είναι τα φυσικά επακόλουθα της, οι μηχανισμοί άμυνας και επεκτατισμού της.

Μιλήσαμε πριν για το πως η προπαγάνδα των προτύπων προβάλλει αυτό που θέλει και ταυτοχρόνως απαξιώνει οτιδήποτε άλλο σε δύο επίπεδα, αυτό των τέκνων και αυτό των γονέων. Πως οδηγεί τους μη αποδέχοντες το κυρίαρχο πρότυπο σε άλλα δευτερεύοντα – πλην αποδεκτά – πρότυπα και πως το στατιστικό σφάλμα ελλοχεύει πάντα σε αυτή την προσπάθεια του καθεστώτος. Ποια, όμως, ήταν τα μέσα αυτής της επιβολής στο παρελθόν και ποια είναι αυτά στο παρόν; Στο παρελθόν αυτό τον καθοριστικό παράγοντα τον είχαν αναλάβει αποκλειστικά η οικογένεια και η παιδεία, ενώ πλέον ο ρόλος αυτών των δύο μέσων έχει ελαττωθεί αποφασιστικά με την άμβλυνση των οικογενειακών δεσμών και την απαξίωση της Παιδείας. Τον ρόλο αυτόν πλέον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, όπερ και σημαίνει ότι οι καπιταλιστές, οι μεγαλοκεφαλαιούχοι, ουσιαστικά οι πραγματικοί άρχοντες του καθεστώτος έχουν αναλάβει ευθέως τον ρόλο αυτό. Η παραλλαγή αυτή των μέσων έχει ως σκοπό της την υπερκέραση των εμποδίων που ελλοχεύουν στα παλαιότερα μέσα και είναι η παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα, η φυσική ροπή των πραγμάτων. Η πρόσφατη ένταξη του διαδικτύου στο παιχνίδι ίσως είναι ο αποφασιστικός παράγοντας εκτροπής της κατάστασης, αφού πλέον η κατάσταση ξεφεύγει από τον πλήρη έλεγχο των διεθνών αφεντικών, έστω και για λίγο. Είναι σίγουρο βέβαια πως η κατάσταση θα καταστεί αναγκαίο, για το καθεστώς, να ελεγχθεί, αλλιώς σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση και τον λαθρομεταναστευτικό εποικισμό θα οδηγήσει σε επικίνδυνα, για το καθεστώς, μονοπάτια.

Βρισκόμαστε, όπως έλεγε και ο Έβολα, σε μια περίοδο Μεγάλου Ιδεολογικού Πολέμου. Δεν χωρά αμφιβολία πως το καθεστώς έχει ήδη εξαπολύσει έναν επεκτατικό πόλεμο εναντίον των δυνάμεων που το αντιπαλεύονται. Το σίγουρο είναι πως οι Λαοί της Ευρώπης έχουν ένα σίγουρο συμφέρον, που είναι η ολοκληρωτική και αμετάκλητη καταστροφή του καθεστώτος, το οποίο τους έχει οδηγήσει στην σημερινή κατάσταση. Τα πάντα κινούνται σε αναλογίες πραγματικού πολέμου, δεν υπάρχει αμφιβολία. Έχουν στηθεί αναχώματα, προγεφυρώματα, συρματοπλέγματα και ο εχθρός εξαπολύει συνεχείς επιθέσεις κρατώντας πάντα εφεδρείες έτοιμες να ριχτούν στην μάχη αργότερα. Η όλη κατάσταση οφείλει να αντιμετωπιστεί στην πραγματική της φύση και διάσταση, δηλαδή ως πολεμική επιχείρηση μεγάλου μεγέθους. Μία από τις πρώτες μάχες που θα πρέπει να κερδηθούν είναι η μάχη των προτύπων που ουσιαστικά κρατούν το κλειδί της στρατολόγησης για την μία πλευρά ή την άλλη. Είναι μια μάχη σημαντική, την οποία δεν θα πρέπει να αφήσουμε ελαφρά τη καρδία, αλλά αντιθέτως να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό για την Νίκη. Το σίγουρο είναι ότι το συμφέρον του καθεστώτος σε αυτή την φάση του πολέμου είναι να στρέψει τους «αντιφρονούντες» προς την αδράνεια ή την περιστασιακή ατομικιστική, τυχοδιωκτική δράση, να δημιουργήσει δηλαδή «λόχους» ανταρτών, που ευκόλως θα μπορεί να χειραγωγήσει και να αντιμετωπίσει, αντί για «μεραρχίες» συγκροτημένου και πειθαρχημένου «στρατού», που θα το αναγκάσουν να δώσει πραγματική μάχη.

Η μάχη, αυτή τη στιγμή, φλέγεται στον τομέα της ενημέρωσης, όπου ένα στρατηγικό κάστρο του εχθρού, ο δρόμος, έχει ήδη καταληφθεί και κινούμαστε ευθέως για την κατάληψη του δεύτερου στόχου που είναι το διαδίκτυο. Πρέπει να συνεχίσουμε με αμείωτο φανατισμό και πίστη στην Ιδέα να καταλαμβάνουμε τα οχυρά ενημέρωσης του εχθρού, ένα προς ένα, ενθυμούμενοι πάντα ότι ο εχθρός σε κάποια φάση δεν θα διστάσει να συνεχίσει την πολιτική και με άλλα μέσα, για τα οποία επίσης θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Θα πρέπει να θυμόμαστε μονίμως ότι επειδή το καθεστώς δεν μπόρεσε να βλάψει την προαιώνια Λατρεία των Ηρώων, φρόντισε να την διαστρεβλώσει με επιβλαβή για το έθνος λατρευτικά στοιχεία. Όμως αυτή είναι και η ελπίδα μας, αφού προχωρώντας γρήγορα θα μπορέσουμε αυτή την διαστρέβλωση να την αντιστρέψουμε και να οδηγήσουμε τον Λαό σε υγιή πρότυπα, κοινωνικά και ατομικά, αλλάζοντας έτσι συστηματικά όλη την μορφή της Ελληνικής Κοινωνίας, έως ότου αυτή η ίδια αποτινάξει από μόνη της το καρκίνωμα που της είχαν επιβάλλει επί τόσα χρόνια. Βέβαια, για να μπορέσει η πληγή να θεραπευτεί πλήρως στα πλευρά του Έθνους, θα πρέπει να περάσουν γενιές, ώστε να ξεχαστεί η πρότερη κατάσταση σήψης, όμως μπορούν σε εύλογο χρονικό διάστημα να αλλάξουν τόσο πολύ τα πράγματα, που το ποτάμι να γίνει ακόμα πιο ορμητικό από ότι είναι τώρα. Δεν θα πρέπει, σε καμμία φάση του Αγώνα, να θεωρήσουμε πως το σύστημα θα εμπλακεί σε έναν ιπποτικό αγώνα, αντιθέτως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για τα πιο ύπουλα παιχνίδια και προσηλωμένοι στον αντικειμενικό μας στόχο.

Όσο ψυχρά και υπολογιστικά και αν ακούγονται τα παραπάνω, είναι ακριβώς αυτά που χρησιμοποιούνται από το σημερινό καθεστώς. Όπως είναι λογικό μόνο ένα πολύ μικρό στατιστικό σφάλμα ξεφεύγει από αυτό το σύστημα προπαγάνδας, το οποίο στην σημερινή κοινωνία φροντίζει να κρατά μακριά από το να γίνει απειλητικό η αρχή της πλειοψηφίας. Αυτό το στατιστικό σφάλμα, οι λίγοι εκλεκτοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως η εποχή της άμυνας έχει προ πολλού περάσει. Βρισκόμαστε στην επίθεση και τίποτα δεν θα πρέπει να καταδικάσει αυτή την επίθεση σε στασιμότητα. Οι δυνάμεις του εχθρού είναι, όντως, πολυάριθμες και οι ενισχύσεις του, προς το παρών, ανεξάντλητες. Γι’ αυτό ακριβώς οι κρίσιμες μάχες πρέπει να δοθούν με ύψιστη αποφασιστικότητα, ώστε να καταστήσουν τα πλεονεκτήματα του εχθρού άχρηστα στο εγγύς μέλλον. Μία από αυτές τις στρατηγικές μάχες υψίστης σημασίας είναι και η μάχη των προτύπων, αφού κανείς Λεωνίδας και κανείς Πλάτωνας δεν θα δεχόταν να γίνει αργυρώνητος οσφυοκάμπτης στην υπηρεσία του μαρξιστοφιλελεύθερου δράκου. Έτσι θα φτάσουμε από την εποχή των Εφιαλτών, του σήμερα, στην νέα εποχή των Λεωνίδων, στο αύριο, και τότε η μάχη θα έχει κατά μεγάλο ποσοστό ήδη κερδηθεί.

K.A.

πηγή: xagr.net

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

“Ρατσισμός”, Φυλετισμός και προπαγάνδα

Όλοι γνωρίζουμε, λίγο έως πολύ, την κλασσική εικόνα του "ρατσιστή", όπως αυτός εμφανίζεται σε αναρίθμητες ταινίες και ντοκιμαντέρ σχετικά, κυρίως, με την Κου Κλουξ Κλαν. Φλεγόμενοι σταυροί και μαύροι εκδουλευμένοι ή κρεμασμένοι. Στα χωράφια μια σαφής χρωματική αντίθεση μεταξύ του λευκού βαμβακιού και των μαύρων σκλάβων. Άσπρες κουκούλες και η καλύβα του μπάρμπα-Θωμά να φλέγεται. Αυτά όλοι τα έχουν δει σε ταινίες του Χόλιγουντ. Λίγοι, όμως, έως ελάχιστοι γνωρίζουν πως αυτές οι εικόνες ουδεμία σχέση έχουν με οποιαδήποτε μορφή πραγματικού φυλετισμού. Ακόμα και το Εθνικοσοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Γερμανίας (NSDAP), το απόλυτο "κακό", όπως προπαγανδίζουν, μέσω τηλεοράσεων και τύπου, οι εκπρόσωποι της δημοκρατίας, είχε καταδικάσει τις εν λόγω εικόνες, όχι για λόγους μικροπολιτικής, αλλά λόγω βαθέους ιδεολογικού και φιλοσοφικού χάσματος που χώριζε αυτές τις εικόνες με την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Ίσως σε κάποιους αυτό να φαντάζει παράδοξο. Λογικό είναι, αφού το βάρος της μαύρης μεταπολεμικής προπαγάνδας των νικητών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου είναι πραγματικά μεγάλο. Ίσως να το βρουν παράδοξο και μερικοί επίδοξοι "εθνικοσοσιαλιστές", όψιμοι "υπερεπαναστάτες". Καλύτερα, για να διαφανεί πλήρως η άγνοια ή η ιδιοτέλεια τους. Στη συνέχεια θα παρατεθούν αποσπάσματα, φωτογραφίες και ιστορικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο φυλετισμός του Γ' Ράιχ δεν είχε, ούτε θα μπορούσε να έχει ουδεμία σχέση με τον, Χολιγουντιανής παραγωγής, "ρατσισμό".

"Άρθρο 4ο: Δεν μπορούν να είναι Γερμανοί πολίτες παρά μόνον όσοι αποτελούν μέρος του Γερμανικού Λαού. Και δεν μπορούν να θεωρούνται ως αποτελούντες μέρος του Γερμανικού Λαού παρά μόνο όσοι έχουν γερμανικό αίμα"

Θα ξεκινήσουμε παραθέτοντας μερικά άρθρα του επισήμου προγράμματος του NSDAP, όπως αυτό ψηφίστηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1920 και ίσχυσε μέχρι την πτώση του Γ' Ράιχ. Το πρόγραμμα αυτό εφαρμόστηκε στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, με λάθη, σε κάποιες στιγμές, αλλά χωρίς παρεκκλίσεις. Ξεκινάμε με το άρθρο 4, το οποίο δείχνει ότι η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία ήταν υπέρ του δικαίου του Αίματος, έναντι του δικαίου του εδάφους, σχετικά με την πολιτογράφηση. Το δίκαιο του Αίματος καθιστά κάποιον πολίτη ενός κράτους αν και μόνο αν αυτός έχει κοινή καταγωγή με τους υπόλοιπους πολίτες αυτού του κράτους. Το δίκαιο του Αίματος εφαρμόζεται ακόμα σε μεγάλο μέρος της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και οι μόνες φωνές που του εναντιώνονται είναι οι φωνές της παγκοσμιοποίησης.

"Άρθρο 8: Κάθε νέα μετανάστευση μη Γερμανών στη χώρα, πρέπει να απαγορευθεί. Απαιτούμε, όλοι οι μη Γερμανοί που έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία από τις 2 Αυγούστου του 1914 να υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν αμέσως το Ράιχ."

Τέλη Ιουλίου του 1914 οι φλόγες του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου τυλίγουν την Ευρώπη και προκαλούν σοβαρές μεταβολές στο χάρτη της, καθώς αυτοκρατορίες καταρρέουν και νέα κράτη εμφανίζονται στο προσκήνιο. Πολλοί μελετητές, μάλιστα, τοποθετούν τα αίτια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου στο καλοκαίρι του 1914. Το ζήτημα, όμως, που απασχολεί στην προκειμένη περίπτωση την αναζήτηση μας είναι το άρθρο 8 του επίσημου προγράμματος του NSDAP, το οποίο ρητά αναφέρει ότι όσοι ξένοι ζουν σε Γερμανικό έδαφος από πριν την κήρυξη του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου είναι ελεύθεροι να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη διαμονή τους, με κανόνες που θα εξηγήσουμε παρακάτω. Οι λόγοι για την εν λόγω πολιτική εδράζονται, όχι μόνο στο φυλετικό επίπεδο, αυτό άλλωστε θα καλυφθεί από την νομοθεσία που διέπει την διαμονή των ξένων, αλλά και σε καθαρά εργασιακούς λόγους, αφού η Γερμανία εκείνη την περίοδο γνώριζε εξαιρετικά μεγάλους δείκτες ανεργίας και η οικονομική κρίση του 1929 δεν είχε αρχίσει καν να διαφαίνεται στον ορίζοντα. Η εφαρμογή αυτού του άρθρου σε συνδυασμό, φυσικά, με την αναπτυξιακή πολιτική του Γ' Ράιχ είχε ως αποτέλεσμα την ριζική και άμεση καταπολέμηση της ανεργίας, πριν ακόμα ξεσπάσει ο πόλεμος.

Αυτό το άρθρο και η αντίστοιχη νομοθεσία, η οποία το πραγμάτωσε, δείχνουν το πρώτο ιδεολογικό χάσμα μεταξύ φυλετισμού και χολιγουντιανού "ρατσισμού". Η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, σε αντίθεση με τις νότιες Αμερικανικές επαρχίες, απέλασε και δεν εκδούλευσε τους ξένους. Προτίμησε να δώσει δουλειά στους Γερμανούς εργάτες και να αφήσει τους ξένους να αναζητήσουν την τύχη τους ελεύθερα στις χώρες προέλευσης τους. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι σε όσους ζούσαν για καιρό στην Γερμανία, τους επιτράπηκε να μείνουν.

Τι όριζε, όμως, η νομοθεσία που προαναφέραμε σχετικά με την διαμονή των ξένων στην Γερμανία; Πρώτον απ' όλα όριζε ότι μόνο Γερμανοί πολίτες θα μπορούσαν να αναλάβουν δημόσια αξιώματα, διασφαλίζοντας ότι κανείς και τίποτα εντός του κρατικού μηχανισμού δεν θα ενδιαφέρεται για συμφέροντα τρίτων, χωρών ή μη. Δεύτερον περιόριζε την απονομή πολιτικών δικαιωμάτων στους Γερμανούς πολίτες, δηλαδή στους Γερμανούς στο αίμα, που, επιπροσθέτως, έχουν προσφέρει έστω τα ελάχιστα στην Κοινωνία και την Πατρίδα τους, διασφαλίζοντας έτσι ότι μόνο ο γηγενής πληθυσμός θα έχει λόγο στην λήψη αποφάσεων, που αφορούν την χώρα. Τρίτον, και "ρατσιστικότερον" απαγόρευσε ρητά την φυλετική επιμιξία, γεγονός που ναι μεν είναι φυλετιστικό, όμως αποτελεί και έναν σαφή Ιδεολογικό διαχωριστικό τοίχο μεταξύ του φυλετιστή και του δουλοκτήτη που βιάζει την μαύρη που έχει στην δούλεψη του.

"Μια και μόνη επιτυχία αξίζει να αναγνωριστεί στους αποικιστές: Όπου και εάν πήγαν, κατάφεραν να εγείρουν το μίσος, ένα μίσος που ωθεί τους λαούς αυτούς σε αφύπνιση από τη νάρκη τους, να εγερθούν και να μας εκδιώξουν."
Adolf Hitler - "Η πολιτική μου διαθήκη"

Μια από τις μεγαλύτερες ιστορικές αδικίες είναι η λήθη ή μάλλον καλύτερα η σκόπιμη απόκρυψη των αιτιών και των πηγών του "ρατσισμού", όπως αυτός προλέχθηκε. Συνηθίζεται δε να αποδίδονται ιστορικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των νικητών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου στους ηττημένους, με σκοπό την αγιοποίηση των πρώτων και την δαιμονοποίηση των δεύτερων. Η κύρια πηγή που τροφοδοτούσε τα σκλαβοπάζαρα της Αμερικής ήταν οι γαλλικές και αγγλικές αποικίες. Υπήρχαν βέβαια και γερμανικές, προεθνικοσοσιαλιστικές προφανώς, αποικίες οι οποίες όμως ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό, εμπρός στην Βρεταννική Αυτοκρατορία. Αυτό βέβαια και παρά το γεγονός ότι η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία τάχθηκε ευθύς εξαρχής εναντίον της αποικιοκρατίας έκανε τον Αδόλφο Χίτλερ να χρησιμοποιήσει την έκφραση "να μας εκδιώξουν", πιθανώς αναφερόμενος και στον σύμμαχο- βαρίδι, την Ιταλία, την οποία κατακεραυνώνει σχετικά με την αποικιακή πολιτική της, στην πολιτική του διαθήκη.

"Αφού ο αποικισμός δεν είναι μια δραστηριότητα που αρμόζει σε Γερμανούς, η Γερμανία δεν θα έπρεπε να συμπράξει σε κοινό μέτωπο με έθνη που ακολουθούν αποικιακή πολιτική και πάντοτε οφείλει να απέχει από την προάσπιση των αποικιστικών φιλοδοξιών τους."
Adolf Hitler - "Η πολιτική μου διαθήκη"

Ποια ήταν όμως η αιτία που οδήγησε τις αποικίες να γίνουν "ορυχεία" σκλάβων; Μα, φυσικά, η ιδέα πως όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται που είναι στον ιδεολογικό πυρήνα των υλιστικών κρατών, όπως τα καπιταλιστικά και τα κομμουνιστικά, στους δύο συμμάχους δηλαδή του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι απεμπόλησαν την δουλεία, μόνο όταν οι οικονομικές συνθήκες ανέδειξαν την κακοπληρωμένη εργασία, ως πιο προσοδοφόρα. Αυτό, βέβαια, που μονίμως αποκρύπτεται, σε σχέση με το εμπόριο δούλων, είναι η πραγματική εθνικότητα των δουλεμπόρων και το γεγονός ότι οι πρώτοι που πωλούσαν μαύρους σκλάβους ήταν οι μαύροι φύλαρχοι, άλλων φυλών. Κάπως έτσι η ανθρώπινη ζωή έγινε άλλο ένα εμπόρευμα θυσιασμένο στο βωμό του χρήματος και το ηρωικό πνεύμα του πολεμιστή- κατακτητή έγινε ένας νωθρός, πλιατσικολόγος, μεταπράτης ψυχών που, από πολεμικής απόψεως, έχανε μάχες ακόμα και από ιθαγενείς με τόξα, πόσο μάλλον από έναν κανονικό στρατό.

"Η υπερηφάνεια για την δική μας Φυλή, χωρίς να υποτιμούμε ή να περιφρονούμε οιαδήποτε άλλη Φυλή, αποτελεί ένα ορθό και υγιές από κάθε άποψη συναίσθημα."
Adolf Hitler - "Η πολιτική μου διαθήκη"

Κάπως έτσι οι δουλοκτήτες και οι δουλέμποροι γίνανε "αντιρατσιστές" και οι αντιαποικιοκράτες μετατράπηκαν στο "απόλυτο κακό". Βέβαια δεν είναι η μόνη περίπτωση που εγκλήματα των νικητών και των ιδεολογικών τους απογόνων φορτώνονται στους ηττημένους. Αυτό συμβαίνει και σήμερα με την Μέρκελ να παρουσιάζεται ως "ναζί", με την νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να παρουσιάζεται ως "ναζί", οι αντιναζί γίνονται ναζί κατά το δοκούν, ακόμα και με τους Εβραίους να παρουσιάζονται ως "ναζί". Φυσικά όλα αυτά γίνονται από ανθρώπους ιδιοτελείς, που έχουν πλήρη ιδεολογικά και ηθικά μεσάνυχτα και έναν σαφή σκοπό να διέπει τις πράξεις τους: την εξυπηρέτηση συμφερόντων.

"Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να επαναλαμβάνουμε, με επιμονή και πειθώ, ότι ο Γερμανικός φυλετισμός δεν αξιολογεί, ούτε απαξιώνει τις άλλες φυλετικές ομάδες... Παρά μόνον αναγνωρίζει, επιστημονικά, ότι υπάρχουν διαφορές."
Dr. Walter Gross - Επικεφαλής του Τμήματος Φυλετικής πολιτικής του NSDAP

Σ' ένα άρθρο περί της φυλετικής πολιτικής του Γ' Ράιχ, δεν θα μπορούσαν, φυσικά, να λείπουν οι Εβραίοι, θα ήταν λειψό, πραγματικά, ένα τέτοιο άρθρο χωρίς αυτούς. Βέβαια, για να είναι κάποιος δίκαιος, επί του θέματος, οφείλει, φυσικά, να δει και την προϊστορία του. Επειδή, προφανώς, το ζήτημα αυτό καθ' αυτό είναι τεράστιο θα παρατεθούν κάπως τηλεγραφικά κάποιες σκέψεις και θα παρατεθεί κατάλληλη βιβλιογραφία και παραπομπές σε έγκυρες ιστοσελίδες.

"Ο εθνικοσοσιαλιστικός φυλετισμός ήταν πιστός στην γερμανική Φυλή και σεβόταν απολύτως τις άλλες Φυλές. Και στο σημείο αυτό έρχεται η φωνή: "Και τότε γιατί ο αντιεβραϊκός φυλετισμός;" Και μπορεί κανείς να απαντήσει: "Και τότε γιατί ο εβραϊκός αντιχριστιανικός φυλετισμός;"."
Leon Degrelle - "Η ιστορία των Waffen SS"

Το παραπάνω απόσπασμα, από το βιβλίου του Βαλλόνου Λέον Ντεγκρέλ, φανερώνει τον λόγο, για τον οποίο υπήρξε αυτή η διαφορά πολιτικής, όσον αφορά τους Εβραίους. Οι λόγοι αυτοί ήταν ότι οι Γερμανοί πολίτες τον καιρό της μεγάλης δυστυχίας τους είδαν ως κύριους υπεύθυνους τους Εβραίους, που συνολικά ευημερούσαν, έχοντας θώκους κυβερνητικούς και δημοσιογραφικούς, με τον ένα θώκο να "λιβανίζει" τον άλλο. Οι λόγοι αυτοί καθώς και πολλοί άλλοι μπορούν να βρεθούν στο, γενικότερης φύσεως, βιβλίο του Εβραίου Bernand Lazare με τον τίτλο "Αντιεβραϊσμός", καθώς και σε άλλα βιβλία που καταδεικνύουν την σιωνιστική επιρροή στο βάθος των αιώνων, ακόμα μέχρι και σήμερα. Όπως αναφέρεται και σε απόρρητο έγγραφο του προκατόχου του Χίτλερ, dr. Heinrich Bruning, και μας αποκαλύπτει σε βιβλίο του ο έγκριτος Ιστορικός David Irwing, στην εποχή της μεγάλης ύφεσης υπήρχε μόνο μία γερμανική τράπεζα που δεν ελεγχόταν από Εβραίους και τα στοιχεία για την ανεξέλεγκτη διαφθορά τους έμεναν απόρρητα λόγω φόβου "πρόκλησης αντισημιτικών ταραχών".

Υπάρχουν, όμως, ακόμα και σε αυτό ιστορικά στοιχεία, τα οποία έχουν σκοπίμως αποκρυφτεί από τον κόσμο, με φανερό σκοπό την χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Το πρώτο από αυτά είναι τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων της εποχής που αποδεικνύουν πως πρώτη η Ιουδαία κήρυξε τον πόλεμο στην Γερμανία και όχι το αντίθετο. Αυτό έγινε πριν από οτιδήποτε μπορούσε να χαρακτηριστεί ως casus belli. Έγινε, παραδείγματος χάριν, πολύ πριν την περίφημη "Νύχτα των Κρυστάλλων". Το δεύτερο είναι ότι υπήρχε συγκεκριμένο σχέδιο για άμεση απέλαση των Εβραίων και για την δημιουργία κράτους του Ισραήλ στη Μαδαγασκάρη ή οπουδήποτε αλλού, πλην φυσικά της Παλαιστίνης. Το σχέδιο αυτό απερρίφθη από τους σιωνιστές, γιατί για αυτούς μόνο η Παλαιστίνη ήταν αποδεκτή λύση. Το τρίτο είναι το έργο των ιστορικών του αναθεωρητισμού, η αλήθεια του οποίου αποδεικνύεται όχι μόνο από τα αδιάσειστα στοιχεία, αλλά και από το γεγονός ότι η μόνη "επιχειρηματολογία" εναντίον τους είναι οι ύβρεις και τα σκοταδιστικά νομοθετήματα, που απαγορεύουν ακόμα και την ιστορική έρευνα, επί του ζητήματος.

"Ωστόσο αυτό που πρέπει να τονιστεί στον Εθνικοσοσιαλισμό είναι ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής ή πολιτισμού, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον δέοντα σεβασμό. Πράττοντας το αντίθετο είναι σε ευθεία αντίθεση με την ηθική του Εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος βασίζεται στην έννοια της Τιμής."
Rudolf Hess- "Τι είναι Εθνικοσοσιαλισμός"

Οι πραγματικοί ιδεολογικοί, και όχι μόνο, απόγονοι αυτών που απεικονίζονται στις πάσης φύσεως "αντιρατσιστικές" ταινίες ως "ρατσιστές", είναι ακριβώς αυτοί που φτιάχνουν αυτές τις ταινίες και τα αφεντικά τους. Αυτοί που θέλουν να απαλείψουν από προσώπου γης τις διαφορετικές φυλές και τους διαφορετικούς πολιτισμούς. Αυτοί που θέλουν να αντικαταστήσουν την δημιουργία της Φύσης με μια άφυλη κοινωνία μιγάδων, από έναν κόσμο άβουλων εργατών- καταναλωτών. Η φυλετική θεώρηση βρίσκεται αντιδιαμετρικά τους και δηλώνει σαφώς υπέρ του φυλετικού διαχωρισμού και της φυλετικής καθαρότητας, όμως δηλώνει κατά της επιμειξίας και της εκμετάλλευσης. Στην περίπτωση της σημερινής Ελλάδας ένας φυλετιστής σαφώς δηλώνει ενάντιος της λαθρομετανάστευσης, όπως και αντίθετος με και με "φραουλοχώραφα". Η θέση ενός φυλετιστή (συνεπώς εθνικιστή και αναγκαστικώς σοσιαλιστή) είναι υπέρ του "κάθε λαός στον τόπο του και με τον πολιτισμό του".

"Ενώ οι λαοί μας της Ευρώπης, προς μεγάλη δόξα και τιμή του Υψίστου, έχουν διαποτισθεί από μια φυσική και ηθική λέπρα, οι σεβάσμιοι ιεραπόστολοι ξεχύνονται στην Κεντρική Αφρική και εγκαθιδρύουν αποστολές για τους νέγρους, σε τέτοιο βαθμό ώστε ο "υπέροχος πολιτισμός" μας να μεταβάλλει αυτούς τους υγιείς ανθρώπους, έστω και πρωτόγονους και καθυστερημένους, σε μια φάρα μπάσταρδων τεμπέληδων"
Adolf Hilter - "Ο Αγών Μου"

Βιβλιογραφία:
Δεύτερη Αναφορά Λόχτερ
Bernarnd Lazare - Αντιεβραϊσμός
Σίτσα Καραϊσκάκη - Εβραίοι και Κομμουνισμός
David Irwing - Ο Πόλεμος Του Χίτλερ

Κ.Α.

πηγή: xagr.net

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Ο Λεωνίδας και οι σημερινοί Έλληνες

Πείτε το παραξενιά ή οτιδήποτε άλλο θέλετε, αλλά όταν σκέφτομαι κάποιον από τους ήρωες του παρελθόντος ή και του παρόντος μου έρχεται άμεσα στο μυαλό η απορία σχετικά με το τι θα σκεφτόταν αν ζούσε τις καταστάσεις που ζούμε σήμερα. Αν περπατούσε ανάμεσα στους απογόνους του. Ίσως σκέφτομαι έτσι γιατί κριτές μας θα είναι οι νεκροί και οι αγέννητοι. Δεδομένου αυτού και λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι οι αναγνώστες μου κάνουν ό,τι κάνουν για τους αγέννητους το μόνο που απομένει για τους νεκρούς είναι να σκεφτόμαστε και να οδηγούμαστε από το παράδειγμα τους. Να σκεφτόμαστε δηλαδή “τι θα έκανε σε αυτή την περίπτωση ο Λεωνίδας;”. Αυτή ακριβώς η ερώτηση είναι νομίζω ο ζωντανός παλμός της Ιστορίας, αυτό ακριβώς που έχει σημασία σε αυτήν, αυτό δηλαδή που οι διάφοροι “εθνικόφρονες” αστοί δημοκράτες πετάνε στον κάλαθο τον αχρήστων και φτάνουν να γίνονται εντελώς γελοίοι όταν επικαλούνται τον Πλάτωνα για να δικαιολογήσουν το ότι είναι δουλοπάροικοι των Εβραίων, όταν επικαλούνται τον “πατριωτισμό” για να μας πουν ότι θα πρέπει να τους ευχαριστούμε που πληρώνονται μισθοί και συντάξεις. Αυτού του είδους ο “πατριωτισμός” θα πρέπει να καταπολεμηθεί άμεσα, να ποδοπατηθεί μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή πάνω σε ένα αντίγραφο από το μνημόνιο, μέχρις ότου βυθιστεί για πάντα στην λήθη. Η μελέτη της αρχαίας ψυχής δεν έχει παντελώς κανένα νόημα αν δεν συνδυάζεται με προσπάθεια ανασκαφής της, αποκάλυψης της, αφού ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη, όπως λέει και ο Κωστής Παλαμάς. Στην αναζήτηση πορείας για τον Γ' Ελληνικό Πολιτισμό κάποιοι θα δείξουν προς τα πίσω. Πρέπει να τους χλευάσουμε και να τους θυμίσουμε ότι η Ιστορία κινείται μεν σε κύκλους, όμως όχι στον ίδιο κύκλο, αλλά σε ομόκεντρους. Κάποιοι άλλοι θα δείξουν προς τα μπροστά. Πρέπει να τους συνετίσουμε, με το καλό ή το κακό, και να τους πούμε ότι ένα Έθνος, όπως το Ελληνικό, οφείλει να προχωράει μπροστά με πυξίδα του το παρελθόν. Σε όλους αυτούς θα πούμε ακριβώς αυτό. Ότι κοιτάμε την Ιστορία ως πρότυπο και όχι ως ένα στείρο παρελθόν γραμμένο σε σελίδες κίτρινες που μυρίζουν νεκροταφείο. Νιώθουμε μέσα στο Αίμα μας να πάλλεται ο Λεωνίδας, δεν είναι για μας μια Ιστορία απλά είναι ένα παράδειγμα. Για όλα αυτά τα παραπάνω δεν πιστεύω στα μνημόσυνα. Ταιριάζουν ίσως στους μικρούς και τους ασήμαντους, όμως όχι σε Άνδρες, όπως ήταν ο Λεωνίδας. Σε αυτούς ταιριάζουν οι Τελετές Ηρωολατρείας, οι ανανεώσεις του Όρκου Τιμής που δίνουν οι νεώτεροι ενώπιον του Ήρωα, ένας Όρκος που δεσμεύει τον νεώτερο να ζει με γνώμονα το πρότυπο του Ήρωα!

Μια μικρή ιστορική αναδρομή, κυρίως για να γίνει η σύνδεση του άρθρου με την Ιστορία, είναι απαραίτητη, παρά το γεγονός ότι κάθε ένας από εμάς οφείλει να γνωρίζει την Ιστορία του Λεωνίδα και της Μάχης των Θερμοπυλών, αλλιώς πραγματικά κάτι πάει στραβά. Θα κοιτάξω να κρατήσω αυτή την ιστορική αναδρομή όσο το δυνατόν μικρότερη, επειδή ακριβώς θεωρώ πως όλοι γνωρίζουμε τα περί της Μάχης. Βρισκόμαστε, λοιπόν, στο 480 π.Χ και ο εξηντάχρονος πλέον Λεωνίδας, Βασιλέας της Σπάρτης εδώ και τριάντα χρόνια, λαμβάνει τον χρησμό των Δελφών που λέει ότι η Σπάρτη είτε θα πεθάνει είτε θα θρηνήσει τον βασιλιά της. Από την στιγμή του Χρησμού ο Λεωνίδας έχει αποφασίσει τι πρέπει να γίνει. Η Σπάρτη πρέπει να θρηνήσει τον βασιλιά της, είναι για αυτόν μονόδρομος οπότε το να πάει και να συγκρουστεί με τους Πέρσες που έρχονται. Πρέπει να πάει να συγκρουστεί και να πεθάνει. Ξεκινάει λοιπόν με λίγους εκλεκτούς Ομοίους και Συναγωνιστές για την περιοχή που θα διεξαχθεί η Μάχη. Μόνος στόχος ο Θάνατος, με τον Σπαρτιατικό Τρόπο, με τον Ηρωικό Τρόπο Ζωής. Ένας Θάνατος εκρηκτικός που θα μείνει γραμμένος στην Ιστορία για πάντα. Στην πορεία μαζεύουν και άλλους συντρόφους, συμμαχητές από την υπόλοιπη Ελλάδα. Ο εχθρικός Στρατός σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν θεωρήσουμε σωστή την πιο μετριοπαθή ιστορική άποψη, ήταν τουλάχιστον δεκαπλάσιος σε μέγεθος. Ο Θάνατος ήταν βέβαιος και αυτό έδειχνε να ευχαριστεί τον Λακεδαίμονα Βασιλέα, γιατί θα ικανοποιούταν σίγουρα ο Χρησμός του Μαντείου των Δελφών, η Σπάρτη θα θρηνούσε τον Βασιλιά της. Στις Θερμοπύλες διάλεξε τον τόπο που θα πεθάνει, εκεί όπου τα στενά θα του χάριζαν όχι ζωή, αλλά χρόνο για να γράψει το όνομα του με φωτιά στην Ιστορία. Εκεί ήταν που έγραψε πρώτον απ' όλα το απόφθεγμα μήνυμα προς όλους τους απογόνους του, η φοβερή εντολή να τον ξεπεράσουν, το “Μολών Λαβέ” προς τον Πέρση Αυτοκράτορα, καταδείχνοντας τον μονόδρομο του Ηρωικού Τρόπου Ζωής, του μόνου τρόπου που αξίζει κανείς να ζει. Εκεί ήταν που η αναμονή του Θανάτου έφερνε χαρά και διάθεση για καλλωπισμό, για γυμναστική. Για να δείχνει κάποιος όμορφος όταν πεθαίνει, για να είναι έτοιμος για το πέρασμα στην αιωνιότητα. Εκεί ήταν που η αθάνατη έννοια της ποιότητας νικούσε καθημερινά την ποσότητα σε μια ένδειξη αντιδημοκρατικότητας της Θείας προέλευσης του Κόσμου, σε ένα θεϊκό σημάδι Νίκης του Λαϊκού Εθνικισμού επί όλων των υλιστικών ιδεολογιών. Μια Νίκη σε επίπεδο αντιλήψεως και κοσμοθεάσεως. Εν τέλει χρειάστηκε, όπως και στην Ιστορία του άλλου Ήρωα της Φυλής μας, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ένας προδότης για να καταφέρουν οι ασιατικές ορδές να περάσουν. Στην περίπτωση βέβαια της Περσικής επιθέσεως, ο Χρησμός βγήκε αληθινός, αφού οι ενωμένες δυνάμεις των Ελλήνων τελικώς συνέτριψαν στην μάχη των Πλαταιών τις Περσικές δυνάμεις και τερμάτισαν την δεύτερη Περσική εκστρατεία.

Τι θα έλεγαν, όμως, αυτοί οι Άνδρες, εκπροσωπούμενοι από τον Αρχηγό τους, τον Λεωνίδα, αν περιδιάβαιναν αυτή την γη των απογόνων τους; Ποια αντιμετώπιση θα μπορούσε να έχει ο σύγχρονος Έλληνας, από τους Άνδρες που είχαν ως έθιμο, πριν την μάχη, τον καλλωπισμό τους, ώστε να τους πάρει ο Χάρος στην καλύτερη δυνατή εμφάνιση; Σίγουρα θα αηδίαζαν βλέποντας τους απογόνους τους να είναι ατομιστές, υλιστές, χαμερπή ανθρωπάκια και δειλοί, έτοιμοι να φιλήσουν τα πόδια του δυνάστη τους προκειμένου να συνεχίσουν για λίγο ακόμα να υπνοβατούν σε έναν κόσμο γεμάτο με χρώματα και οθόνες plasma. Αυτά είναι τα σίγουρα, όμως δεν είναι αυτά τα ζητούμενα, τα γνωρίζαμε άλλωστε. Το πραγματικά ζητούμενο, όπως προείπαμε, είναι το μήνυμα που στέλνει μέσα από τον χρόνο η θυσία αυτών των Ανδρών, τον στόχο που θέτει κανείς, σήμερα, αν επιλέξει να ακολουθήσει το πρότυπο τους. Ο Ηρωικός Τρόπος Ζωής, ο Κοινωνισμός και φυσικά ο Φυλετισμός ήταν κύρια στοιχεία της Σπαρτιατικής κοινωνίας. Η Πειθαρχία κρατούσε σε συνοχή αυτή την κοινωνία των Ηρώων και η Φάλαγγα προχωρούσε ομοιόμορφη μην αφήνοντας στον αντίπαλο την ουδεμία ελπίδα. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι Αυτοί δεν ήταν ένας Λαός των λόγων, όπως οι σύγχρονοι Έλληνες, ήταν ένας Λαός των πράξεων και δει των πράξεων που τις επικυρώνει, τις σφραγίζει, τρόπον τινά, ο ίδιος ο Θάνατος.

"Όλα έμεναν άκαρπα χωρίς τον Ήρωα. Χρειάσθηκε ο θάνατος ενός παλικαριού για να δώσει πνοή στις πρώτες εκείνες ενέργειες και σ' όλα τα σχέδια. Τα λόγια των Ελλήνων έμεναν λόγια ώσπου να έλθει ο θάνατος να τα ζωντανέψει. Ο Θάνατος δεν είναι λόγια, είναι αλήθεια. Ο Θάνατος είναι ζωή."
Ίων Δραγούμης - "Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα"

Το μήνυμα που εξακοντίζει ο Λεωνίδας διαμέσου των αιώνων είναι σαφές και επίκαιρο, αφού αυτός ένας Άνθρωπος Ενάντια στο Χρόνο, δεν θα μπορούσε σε καμμία περίπτωση να αφήσει μήνυμα εφήμερο και ποταπό. Είναι ένα μήνυμα που περικλείει μια κοσμοθέαση, είναι ένα μήνυμα βαθύτατα προπομπός της Ιδεολογίας μας, του Λαϊκού Εθνικισμού. Είναι το μήνυμα που μήνυμα που δείχνει τον Έλληνα, όπως θα έπρεπε να είναι. Αληθινός, αποφασιστικός, Πολεμιστής και Φιλόσοφος ταυτοχρόνως, Φιλόπατρις, Φυλετιστής, μετουσίωση του Φιλοσοφικού Λόγου σε Πράξη, μέλος της Ιδεατής Πολιτείας των Ομοίων, δηλαδή με λίγα λόγια μια πλήρη Άρνηση του σημερινού μέσου νεοέλληνα, όπως αντιστοίχως ο σύγχρονος νεοέλληνας είναι μια πλήρη άρνηση του ήθους, της αρετής και της ανδρείας. Μια Κατάφαση λοιπόν, ο Λεωνίδας, της Ζωής, η οποία λαμβάνει την ύψιστη τιμή επικύρωσης από τον Θάνατο, γιατί όπως έχουμε πει και άλλες φορές οτιδήποτε στην Ζωή μπορεί να παραγραφεί και να διαγραφεί αν δεν το έχει επικυρώσει ο Θάνατος. Τα στερνά τιμούν τα πρώτα, που λέει και η παροιμία.

Το μήνυμα αυτό λαμβάνουμε σήμερα, 17 Ιουλίου και ώρα 8 το απόγευμα, κάτω από το άγαλμα Του, στις Θερμοπύλες. Εκεί ανανεώνουμε τον όρκο τιμής να συνεχίσουμε το έργο Του και να ακολουθήσουμε την διδασκαλία του την έμπρακτη. Τον όρκο να τιμούμε τον ίδιο μας τον ύμνο που λέει: “Τρανών προγόνων ιχνηλάτες, λαμπρών αγωνιστών παιδιά, οι νέοι είμαστε Σπαρτιάτες, με τη γενναία μας καρδιά”.

“Φυλάτε τη Γη σας και την Τιμή της μόνο με Σπαθί. Πάψετε σαπιοδάσκαλοι και σαπιορήτορες- ΑΝΑΦΟΡΑΤΖΗΔΕΣ- να εξευτελίζετε τη Φυλή. Πάψετε παλιόγρηες τις κλάψες, τα σάλια, τα μελάνια και πιάστε το Σπαθί. Τα πάντα στη Ζωή -Η ΦΥΣΙΣ ΤΟ ΛΕΕΙ- κατακτώνται με το Σπαθί.”
Περικλής Γιαννόπουλος

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Η αξία του Φυλετισμού

«το ελληνικόν εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον και θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα» (Ηρόδοτος, Ουρανία 144).

Ο πρώτος ορισμός του Έθνους από τον Ηρόδοτο είναι και αξεπέραστος έως τώρα. Θέτει σε πρώτη προτεραιότητα το όμαιμον γιατί σημασία δεν έχουν μόνο τα γραφόμενα, αλλά και η σειρά τους, ιδιαιτέρως αν μιλάμε για κάποιον όπως ο Ηρόδοτος. Έτσι και για μας η Φυλή αποτελεί το πρώτιστο, προς διαφύλαξη αγαθό. Η Φυλή με την έννοια της, έστω και μακρινής, συγγένειας αποτελεί τον πρώτο και ισχυρότερο συνεκτικό δεσμό της κοινωνίας, την προϋπόθεση για πραγματική ευημερία και ανάπτυξη, όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά και του πολιτισμού. Το πραγματικά επικίνδυνο αυτές τις ημέρες είναι η προσπάθεια αναδιάταξης των εννοιών, από τους αποδομητές της κοινωνίας μας, σε μια προσπάθεια να χαθεί το πραγματικά σημαντικό σε αυτό τον ορισμό που είναι ακριβώς η σειρά με την οποία κατατάσσονται οι συνεκτικοί δεσμοί του Έθνους. Αυτό αποτελεί ένα ζήτημα διαφωνίας ανάμεσα στους πραγματικούς εθνικιστές και τους διάφορους ακροδεξιούς φελλούς. Κάπως έτσι φτάσαμε στην φρικαλέα περίσταση, από βήματος βουλής να λέγεται ότι “ Έλληνες είναι όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας”, γεγονός που ως μόνο συμπέρασμα μπορεί να έχει είναι ότι αυτός που το είπε, σύμφωνα πάντα με τον ορισμό που έδωσε ο ίδιος, οφείλει να αποβληθεί από το Έθνος άμεσα, εφόσον παράφρασε με τέτοιο βάναυσο και διεθνιστικό τρόπο, τον πλέον φυλετιστή Ισοκράτη, του “τους βαρβάρους ειλωτεύειν”. Κάποιοι άλλοι θεωρούν την θρησκεία ως ενδεικτικό εθνικότητας, με αποτέλεσμα αντίπαλες θρησκευτικές ομάδες να λεξιμαχούν σχετικά με το ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι, ενώ και των δύο οι απόψεις είναι αρκούντως μη Ελληνικές. Αυτά παρότι φαντάζουν προφανώς αστεία, στον μη υποψιασμένο, ο αναγνώστης που έχει παρακολουθήσει, έστω και ελάχιστα, την επικαιρότητα γνωρίζει ότι είναι δυστυχώς αληθινά. Η αλήθεια είναι ότι ο Ηρόδοτος έθεσε σε πρώτη προτεραιότητα το Αίμα γιατί είναι αυτό που συνεπάγεται όλα τα υπόλοιπα του ορισμού, χωρίς τα υπόλοιπα να συνεπάγονται αυτό, και ταυτοχρόνως είναι το μόνο που δεν μπορεί να αντικατασταθεί αν οι συνθήκες της ζωής και της κοινωνίας προκαλέσουν την αλλαγή του.

Το Αίμα, ορθώς, αποτέλεσε πρώτιστο παράγοντα στον ορισμό του Έθνους από τον Ηρόδοτο, γιατί μέσω αυτού και μόνο αυτού επάγονται και συνεπάγονται τα άλλα συστατικά του ορισμού, όπως οι κοινές παραδόσεις, η κοινή γλώσσα και η κοινή θρησκεία. Η αντίθετη συνεπαγωγή δεν ισχύει για να καταστήσει τις έννοιες ισοδύναμες, γεγονός που καταδεικνύει που ακριβώς στοχεύουν οι υπηρέτες της παγκοσμιοποίησης. Οι Φυλετικές κοινότητες από την αρχή της σύστασης τους δημιούργησαν μία γλώσσα κοινή που αντικατόπτριζε ανά πάσα στιγμή την Φυλετική Ψυχή τους, μέση της μορφής της, του συντακτικού της και του λεξιλογίου της. Η κοινή ζωή της κοινότητας, η ευλογημένη από το πρωταρχικό συνεκτικό δεσμό του Αίματος, ανέπτυξε τα ήθη, τα έθιμα που αποτελούν την ανάπτυξη της συνήθειας σε μια κοινή ζωή. Οι κοινές ανησυχίες, μεταφυσικές και μη, των ανθρώπων της κοινότητας, τα ήθη τους, αλλά και η ίδια η Φύση που τους περιέβαλε σχημάτισαν τα αξιακά συστήματα τους που οδήγησαν στην Θρησκεία τους, η οποία, λόγω του ότι οι λόγοι δημιουργίας της ήταν κοινοί, ήταν και αυτή ίδια για όλους και με την σειρά της δημιούργησε νέα ή ανέλιξε τα παλαιά έθιμα σε τελετουργικά της. Σκεπτόμενοι αντίθετα θα βρούμε πολλά λογικά σφάλματα, αφού οι αντίθετες συνεπαγωγές, όπως είπαμε, δεν ισχύουν. Το γίγνεσθαι της Ιστορίας ανάγκασε πολλούς αδερφούς μας που βρίσκονται εκτός Ελλάδος να αλλάξουν γλώσσα, ενώ σε άλλους τους ανάγκασε να αλλάξουν κάποια από τα ήθη και τα έθιμα τους, όμως είναι απολύτως αληθές ότι αυτοί, λόγω Αίματος και μόνο, μπορούν, όταν έρθει η ώρα, να υιοθετήσουν τα υπόλοιπα σημεία του ορισμού, που έτσι και αλλιώς τους είναι οικεία, αφού πηγάζουν μέσα από την Φυλετική Ψυχή. Ακόμα και αν μια νέα Θρησκεία μπει στην ζωή της Λαϊκής Κοινότητας θα πρέπει εν τέλει να προσαρμοστεί στην Φυλή στην οποία απευθύνεται. Αυτό έγινε και στον Χριστιανισμό στην Ελλάδα, ο οποίος ερχόμενος στην Ελλάδα προσαρμόστηκε για να αντικατοπτρίζει τον Λαό. Έτσι είδαμε, εμφανώς, κάποια σημεία του δόγματος να καθίστανται “ανενεργά”, ενώ αντιθέτως κάποια άλλα σημεία γράφτηκαν στην πορεία, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Κάπως έτσι ένα πολύ συγκεκριμένο δόγμα, όπως ο Χριστιανισμός, διαιρέθηκε σε διάφορες εκκλησίες και διαφορές μπορούν να βρεθούν ακόμα και σε εκκλησίες ομόδοξες. Ενδεικτικό αυτού που λέμε είναι ότι ενώ οι Αβρααμικές θρησκείες επικρατούν σε όλη σχεδόν την υφήλιο, ο σχετικός χάρτης θρησκειών, ομοιάζει σε πολλά σημεία με τον φυλετικό χάρτη, με τον Χριστιανισμό να βρίσκεται κατά κόρον στις περιοχές των Λευκών, το Ισλαμ να επικρατεί κυρίως στην μαύρη και την σημιτική φυλή και τον Ιουδαϊσμό να βρίσκεται περιορισμένο στους Εβραίους.

Οι Έλληνες ανήκουν στην Λευκή Άρια Φυλή, της οποίας αποτέλεσαν το πιο λαμπρό παράδειγμα πολιτισμού. Αποτελούνται από συγκεκριμένα υποφύλα, όπως είναι οι Αχαιοί, οι Δωριείς, οι Δαναοί, οι Αιολείς, οι Μινωίτες, τα οποία αποτέλεσαν τον πυρήνα των πόλεων – κρατών και που γνώριζαν και αναγνώριζαν την κοινή τους καταγωγή, αυτοαποκαλούμενοι Έλληνες. Η φυλετική συνέχεια των σημερινών Ελλήνων από τους Αρχαίους δεν είναι κάτι που βεβαιώνεται μόνο από τις ανθρωπολογικές και γενετικές μελέτες. Αυτές είναι δεδομένες και τα αποτελέσματα τους αδιαμφισβήτητα. Όμως η φυλετική συνέχεια δεν φαίνεται μόνο από τα παραπάνω, αλλά και από τα παράγωγα της, δηλαδή την λαογραφία, την γλώσσα, ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο έχει “στραφεί” η Ελληνική Ορθοδοξία. Δεν ανάγκασε κανείς τους σύγχρονους προγόνους μας να υιοθετήσουν ήθη και έθιμα της αρχαιότητας και να τα προσαρμόσουν στον νέο τρόπο ζωής τους. Αυτό γίνεται εμφανές ιδιαιτέρως στην επαρχία, όπου ο αστικός τρόπος ζωής δεν έχει απαλλοτριώσει τον άνθρωπο. Οι Έλληνες μέσω των αποικιών τους, αλλά και άλλων μετακινήσεων, όπως η κάθοδος των Δωριέων συνδέονται άρρηκτα με τον Λευκό Ευρωπαίο Αδερφό. Η σύνδεση αυτή γίνεται εμφανής με μια απλή ματιά στις θρησκείες των Ευρωπαϊκών Λαών, όπως και στην συνάφεια ηθών και εθίμων. Ενδεικτικά θα αναφέρω την πίστη των Βίκινγκς, αλλά και των υπολοίπων λαών της Ευρώπης για εκ των προτέρων καταγραφή της μοίρας, του πεπρωμένου, ρήση και πίστη που εμφανίζεται και στον Σωκράτη, τον Ηρόδοτο, τον Αισχύλο, τον Όμηρο, αλλά και σε άλλους. Αυτό αποτελεί μια συνάφεια, η οποία έχει σαφείς και προφανείς αντανακλάσεις στην κοσμοθέαση, στον τρόπο ζωής του εκάστοτε Λαού. Η ίδια ρήση εμφανίστηκε ως παροιμία και στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που για αιώνες αποτέλεσε μια καθαρά Άρια Αυτοκρατορία, της οποίας η φυλετική βάση και αριστοκρατία, ήταν η Ελλάδα και το Ελληνικό υποφύλο της Άριας Φυλής. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που αυτή εμφανίστηκε στην περιοχή που βρισκόντουσαν πολλές και σημαντικές Ελληνικές αποικίες.

Η φυλετική καθαρότητα δεν αποτελεί κάποιου είδους φετίχ μας, ούτε κάποιο φιλολογικό ενδιαφέρον που θέλουμε λόγω συντηρητισμού και φοβίας να διατηρήσουμε. Η Φύση δημιούργησε τις ανθρώπινες φυλές διαφορετικές και τις έβαλε σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές με προφανή σκοπό να ευημερήσουν σύμφωνα με τις ξεχωριστές και διαφορετικές βιολογικές ικανότητες. Εμείς σε αντίθεση με κάποιους “οικολόγους” δεν φροντίζουμε μόνο για την διατήρηση κάποιου υποείδους χελώνας, αλλά και για την διατήρηση των φυλών του ανθρώπινου είδους. Αυτός είναι και ο σκοπός της προσπάθειας διάδοσης του φυλετισμού, της έμφυτης προδιάθεσης μας, την οποία προσπαθούν να σπιλώσουν οι σωβινιστές και να αφαιρέσουν οι αντιρατσιστές. Αυτοί είναι που τρέφουν το πραγματικό μίσος, εμείς αντιθέτως πορευόμαστε από αγάπη και μόνο, αγάπη πρωτίστως για την Φυλή μας και την Φυσική δημιουργία. Η φυλετική καθαρότητα και συνεπαγωγικά η παρουσία του ισχυρότερου συνεκτικού δεσμού στην κοινωνία είναι η πρώτη προϋπόθεση για ανάπτυξη πραγματικού, και όχι εφήμερου, πολιτισμού. Στην Ιστορία της Ευρώπης δύο πολύ σημαντικά παραδείγματα όταν η Φυλή, ως πρώτιστος συνεκτικός δεσμός της κοινωνίας, αντικαταστάθηκε με οτιδήποτε άλλο. Και στις δύο περιπτώσεις, της Ρώμης και του Βυζαντίου δηλαδή, η παρακμή προχώρησε με γρήγορους ρυθμούς, όταν η κοινή θρησκεία αντικατέστησε την κοινή φυλή. Αυτός είναι και στόχος των παγκοσμιοποιητών σήμερα, για αυτό και βλέπουμε το ένα τους χέρι να ταρακουνά χώρες με σκοπό την δημιουργία μεταναστευτικών ρευμάτων και άλλο χέρι τους να ανοίγει τις κερκόπορτες στις χώρες- στόχους. Ο σκοπός είναι ο εκφυλισμός και η εν τέλει διάλυση των ανθρώπινων φυλών και η σύσταση μιας και μόνης “φυλής”- σούπας, η οποία δεν θα είναι ικανή ούτε για πολιτισμό, ούτε για αντίδραση στα σχέδια του κιληδωτή, μιας “φυλής” που στην ουσία θα είναι απλά και μόνο μια αγέλη καταναλωτών και εργατών, όπως ακριβώς το ονειρευόντουσαν από κοινού κομμουνιστές και καπιταλιστές. Εκεί στεκόμαστε εμείς, φρουροί του πραγματικού Έθνους και αποδομητές του Έθνους που ονειρεύονται οι πάσης φύσεως αιώνιοι ψεύτες, οι διεθνείς τοκογλύφοι και τα εκάστοτε τσιράκια τους. Οι πραγματικοί εχθροί του καπιταλισμού, αυτοί που αντιπαλευόμαστε και τον σκοπό και τα μέσα του.

“Ωστόσο, αυτό που πρέπει να τονιστεί στον Εθνικοσοσιαλισμό είναι ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής ή πολιτισμού, πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον δέοντα σεβασμό. Πράττοντας το αντίθετο είναι σε ευθεία αντίθεση με την ηθική του Εθνικοσοσιαλισμού, ο οποίος βασίζεται στην έννοια της Τιμής.”
Rudolf Hess

“Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος.”
Ίων Δραγούμης

Βασικός πυλώνας της Ιδεολογίας μας πέρα από το Αίμα, είναι η Τιμή και η Αυτοβελτίωση, η προσπάθεια για θέωση της ίδιας μας της Φύσης. Θα ήταν βλάσφημο εκ μέρους μας, εκ μέρους των Πραγματικών Εθνικιστών να διαλέξουμε οποιονδήποτε δρόμο πέρα από τον πιο δυσβάσταχτο, τον πιο ανηφορικό, τον πιο δύσκολο. Είναι εύκολο να αρνηθεί κανείς το κάλεσμα του Αίματος, ιδιαίτερα όταν αυτό είναι βαρύ, όπως το Ελληνικό. Είναι εύκολο να επικαλείται την δική του ψευδεπίγραφη ελευθερία για παρακμή. Είναι εύκολο να απαρνείται τις λαμπρές ψυχές που πάλλονται μέσα στο ίδιο του το Αίμα. Εμείς από την πλευρά μας ακούμε μέσα μας να δονείται η θυσία του Λεωνίδα, να πάλλεται το πνεύμα του Πλάτωνα, να διαφαίνεται η γενναιότητα του Κολοκοτρώνη. Επιλέγουμε να ακολουθήσουμε αυτό το κάλεσμα, να προσπαθήσουμε να φανούμε αντάξιοι του και να παραδώσουμε στο γόνο μας την φοβερή εντολή να μας ξεπεράσει. Ζήτω Η Νίκη!