Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Χρόνια πολλά, Καλή Χρονιά και Αναγέννηση

Σε μια δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα, σε μια περίοδο που η κάθε ελπίδα δείχνει θαμμένη κάτω από τόνους δημοσιευμάτων, ατελείωτο τηλεοπτικό χρόνο μοιρολατρίας και προβολής της απελπισίας. Σε μια περίοδο που ο κάθε άνθρωπος των μη προνομιούχων τάξεων της ολιγαρχίας στενάζει κάτω από τον ζυγό που του επιβάλλανε το Πα.Σο.Κ, το Λα.Ο.Σ και φυσικά η ΔΗ.ΣΥ (ή ΔΥΣΗ άμα θέλετε...). Σε μια περίοδο αβεβαιότητας για τον μέσο Έλληνα πολίτη και απεριόριστης βεβαιότητας ότι τα πράματα θα πάνε καλά... για τους εκλεκτούς και τους "εκλεκτούς" μόνο φυσικά. Σε αυτή την περίοδο καλούμαστε να θυμηθούμε το πραγματικό μήνυμα των Χριστουγέννων που δεν είναι φυσικά αυτό που θα μας πουν οι πολυεθνικές, η κυβέρνηση και οι εγχώριοι ντελάληδες τους, τα ΜΜΕ. Το μήνυμα αυτό θα πρέπει να το αναζητήσουμε, ως Έλληνες, βαθιά μέσα στις πτυχές των εορτών. Τι είναι η περίοδο των Χριστουγέννων λοιπόν; Από την μία έχουμε την γέννηση του Θεανθρώπου και από την άλλη το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Δεν θα σας κουράσω με πολλές θρησκευτικές λεπτομέρειες, δεν είναι και ο σκοπός μου άλλωστε. Για περαιτέρω σχετική ενημέρωση θα σας παραθέσω τον παρακάτω σύνδεσμο και προχωρήσω ταχέως σε αυτό που θέλω να πω. Το μήνυμα των Χριστουγέννων είναι η αναγέννηση, μία μεταφυσική αναγέννηση και η ελπίδα για πραγματοποίηση αυτής αναγέννησης για τον Λαό μας. Για το σύγχρονο μήνυμα των Χριστουγέννων θα μπορούσαν να γραφούν πολλά, αφού η έννοια του Σκότους ή του Φωτός δεν μπορούν να περιοριστούν σε έναν ή δύο τομείς της ζωής μας, αλλά αντιθέτως διέπουν τα πάντα. Θα αναγκαστώ λοιπόν σε αυτοπεριορισμό, θέτοντας το ζήτημα σε πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό επίπεδο.

Πολιτική- Οικονομία

Διαβάζουμε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού της νέας σωτήριας για τους εγκεφαλικά ευνουχισμένους, Λιάνας Κανέλλη, ένα απόφθεγμα του Πλάτωνα που λέει "ουχ υμάς, δαίμων λήξεται, αλλά υμείς δαίμονα αιρήσθεσθε". Στο συντακτικό σημείωμα βέβαια η αγαπητή Λιάνα "ξεχνά" να μεταφράσει ολόκληρο το απόσπασμα, αφήνοντας φυσικά έξω την πρώτη πρόταση που δεν την συνέφερε. Λέει λοιπόν όλο το απόσπασμα:

"Εφήμερες ψυχές, αυτή είναι η αρχή για το θνητό γένος ενός άλλου κύκλου που κλείνει με τον θάνατο. Δε θα σας πάρει με κλήρο κάποια θεότητα, αλλά εσείς θα διαλέξετε την θεότητα. Όποιος πάρει τον πρώτο κλήρο, αυτός ας διαλέξει την ζωή που θα ζήσει αναγκαστικά. Η αρετή δεν έχει αφέντη· ανάλογα με την τιμή και την περιφρόνηση της θα έχει ο καθένας πιο μεγάλο ή πιο μικρό μερίδιο από αυτήν. Η ευθύνη είναι εκείνου που διαλέγει· ο θεός δεν έχει ευθύνη."

Συνεπώς αυτό που δεν ήθελε να μεταφράσει η αγαπητή Λιάνα, ελπίδα των εγκεφαλικά ευνουχισμένων, είναι ότι για όλους ο νέος κύκλος αρχίζει ενώπιον της Ανάγκης και τελειώνει με τον Θάνατο. Ο δικός της κύκλος του καιροσκοπισμού και του πολιτικού ταξιδιού από την δεξιά μέχρι την μαρξιστική αριστερά δεν έχει κλείσει ακόμα, συνεπώς δεν μπορεί να αποτελεί ελπίδα για κανέναν και για τίποτα. Ας πάμε όμως σε αυτό το κομμάτι που μετέφρασε. Μετά το πέρασμα από τον Άδη, λοιπόν, οι ψυχές οδηγούνται στην Ανάγκη για να διαλέξουν μια νέα ζωή για να ζήσουν, για να περάσουν δηλαδή την δική τους αναγέννηση. Εκεί τους παρατίθενται όλες οι πιθανές ζωές που μπορούν να ζήσουν και σύμφωνα με την φρόνηση τους διαλέγουν, την φρόνηση που έχει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θεϊκή προέλευση, σύμφωνα πάντα με τον Πλάτωνα. Το μήνυμα λοιπόν που περνά μέσα από αυτή την μεταφυσική ρήση ο Πλάτωνας, είναι ότι ο καθένας θα διαλέξει αυτό που θα πράξει, θα διαλέξει μόνος του την σωτηρία του ή το δαίμονα του. Μπορεί βέβαια να διαλέξει και τον καναπέ του, αλλά όπως πάλι λέει ο Πλάτωνας, τότε αυτός ο άνθρωπος θα είναι καταδικασμένος να κυβερνάται από κατώτερους ανθρώπους και συνεπώς δεν θα έχει ούτε καν το δικαίωμα να μοιρολογεί. Ποιες είναι λοιπόν οι επιλογές του σύγχρονου Έλληνα ψηφοφόρου; Οι δύο ουσιαστικές επιλογές του όπως πολλές φορές έχουμε αναλύσει είναι δύο. Ή με το σύστημα ή με τις εθνικολαϊκές αντισυστημικές δυνάμεις. Το σύστημα μην το νομίζουμε ως ηλίθιο ή μονόπλευρο. Έχει ναι μεν όλες τις δυνάμεις του κοινοβουλίου, όμως έχει φροντίσει να δημιουργήσει και τους ίδιους του τους εχθρούς, τους οποίους ποτέ δεν αντιπαλεύεται ουσιαστικά, όπως αντίστοιχα αυτοί οι "εχθροί" δεν το αντιπαλεύονται ποτέ ουσιαστικά, αλλά δρουν ουσιαστικά ενάντια των πραγματικών εχθρών του καθεστώτος. Ας δούμε λίγο όμως πως τα πιόνια του συστήματος συνεργάζονται. Μετά από την διαμαρτυρία των κατοίκων της Πλ.Αττικής, στην οποία παρευρέθηκαν και μέλη της Χρυσής Αυγής, άνοιξαν διάπλατα τα τηλεπαράθυρα για να συζητηθεί το θέμα, όμως προσκεκλημένος δεν ήταν ένας εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, αλλά βουλευτές του συστημικού Λα.Ο.Σ. Αυτή η προβολή βεβαίως αποτελεί εξαργύρωση της υπογραφής του μνημονίου και εν γένει της συστημικής στάσης του εν λόγω αποκόμματος. Επιστρέφοντας τώρα στην αγαπητή Λιάνα και το περιοδικό της διαβάζουμε ένα άρθρο για την άνοδο της "ακροδεξιάς", των "νεοναζί" κλπ. Θα μου πείτε... Μα προφανώς και θα υπήρχε ένα τέτοιο θέμα στο περιοδικό της μετά την επιτυχία της Χρυσής Αυγής στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές. Εμ... Εδώ είναι που θα πέσετε έξω. Μέσα στο άρθρο ως ακροδεξιά στην Ελλάδα ονομάζεται η "πολυκατοικία", δηλαδή το Λα.Ο.Σ. Για Χρυσή Αυγή ούτε αναφορά. Φυσικά το σημείο αυτό είναι σωστό, αφού ουδεμία σχέση με δεξιά έχουμε, όμως έχει τον σκοπό του όταν όλοι μιλάνε για αντιδράσεις της "ακροδεξιάς". Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Χρησιμοποιώντας την γλώσσα του Λαού αυτό συμβαίνει γιατί "όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη". Το ένα πιόνι νίβει τ'άλλο και τα δυο το σύστημα, για να παραφράσουμε μία άλλη παροιμία. Την ίδια ώρα λοιπόν που όλα τα κανάλια προπαγανδίζουν ότι αυτοί που αντιστέκονται μαζί με τους Έλληνες πολίτες είναι "ακροδεξιοί" έρχονται τα κανάλια να προβάλλουν βουλευτές του αποκόμματος και η Λιάνα να χρίσει το σύνολο της "ακροδεξιάς" ως "πολυκατοικία". Όλα δηλαδή τα πιόνια του συστήματος προσπαθούν να διοχετεύσουν το ρεύμα του αντικομματισμού και της ανάγκης του Ελληνικού Λαού για Λαϊκό Εθνικισμό στο Λα.Ο.Σ που είναι ένα διαπιστωμένα συστημικό κόμμα. Καλείστε να διαλέξετε λοιπόν τον δαίμονα σας: Με το σύστημα του οποίου τα πιόνια είτε συστημικά είτε αντισυστημικά αλληλοτροφοδοτούνται και αλληλοδιαφημίζονται ή ενάντια στο σύστημα;

Πνευματικά

Το να βάλει κάποιος έναν τίτλο στην κατάσταση του πνεύματος στην εποχή μας θα ήταν ένα δύσκολο έργο. Δύσκολο όχι γιατί είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς την κατάσταση, αλλά δύσκολο για να περιγραφεί χωρίς κάποιος να βωμολοχήσει. Μια Ελληνική "διανόηση" βουτηγμένη στον υλισμό και τα συμφέροντα ενθυμίζουσα πάμπολλα παραδείγματα άκρατης παρακμής. Το πρώτο και κύριο που θα έπρεπε να λάβουν υπόψιν τους οι εν λόγω "διανοούμενοι" είναι το κατά πόσον είναι αποκομμένοι και απομακρυσμένοι από τον ίδιο τον Λαό. Μια Ελληνική Παιδεία βουτηγμένη και αυτή στον υλισμό και στην εξυπηρέτηση συμφερόντων. Αφελληνισμένη και από πλευράς λαογραφίας και από πλευράς Ιστορίας προχωρεί στο έργο της κατασκευής εξειδικευμένων εργατών για τους μεγαλοκεφαλαιούχους αφέντες της. Μια ατελείωτη θάλασσα μετριότητας που κάνουν ακόμα και τον πιο αισχρό προπαγανδιστή να ξεχωρίζει μόνο και μόνο γιατί δεν ντρέπεται να υποπέσει σε χαμηλότερο επίπεδο από όλους τους άλλους. Όμως ας μην είμαστε άδικοι. Δεν φταίνε για όλα οι άλλοι. Ένας Λαός βουτηγμένος στον υλισμό, τον ωφελιμισμό, τον ωχαδερφισμό, την παρακμή την ίδια, δεν μπορεί να απαιτεί κάτι καλύτερο για αυτόν. Γράφει ο Γάλλος διανοητής Αλαίν ντε Μπενουά στο έργο του "Φιλελευθερισμός: Ο Εχθρός των Λαών", ότι η δημιουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Γαλλία επέφερε μια κατακόρυφη πτώση της ποιότητας. Δεν μπορούμε φυσικά παρά να συμφωνήσουμε και να δούμε την ακριβή αναπαράσταση των λόγων του και στην Ελλάδα. Μπορούμε επίσης να δούμε και τον φιλελευθερισμό να υποβόσκει ως αιτία και ως συνέπεια αυτής της ιδιωτικής αποχαύνωσης. Όμως δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε ότι στην ουσία οι λαϊκές μάζες κατοχύρωσαν αυτή την πτώση στην ποιότητα με την τηλεθέαση που προσέφεραν σε αυτές τις εκπομπές. Το ίδιο ισχύει και σε όλα τα επίπεδα της πνευματικής ζωής, όπως η πεζογραφία, η ποίηση, ο κινηματογράφος κ.α. Ο κάθε ένας από εμάς θα πρέπει να γνωρίζει τι μας οδήγησε έως αυτή την πνευματική παρακμή, όμως δεν θα πρέπει να προτάσσει αυτές τις αιτίες ως απολογία και ως αποποίηση των δικών του ευθυνών. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε γίνει άμα δεν προσυπόγραφε της παρακμής και ο ίδιος ο Λαός, άλλωστε μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ζούμε σε μια φιλελεύθερη δημοκρατική κοινωνία ή τουλάχιστον έτσι μας λένε, οπότε είναι σαφές ότι ο καθένας είχε το δικαίωμα της επιλογής.

Σε αυτό το σημείο θα επικαλεστώ για άλλη μία φορά τον Μέγα Περικλή Γιαννόπουλο και την έκκληση του για πνευματική επανάσταση ήτοι μια πνευματική αναγέννηση, τα πνευματικά Χριστούγεννα ή Ηλιούγεννα δηλαδή που θα ετοιμάσουν,ή μάλλον καλύτερα θα πλαισιώσουν, την πολιτική-οικονομική επανάσταση-αναγέννηση, όπως και όλες τις άλλες επαναστάσεις-αναγεννήσεις που θα απαιτηθούν για να επέλθει τελικώς η αποκόλληση από το τέλμα αυτού του ίδιου του Ελληνικού Έθνους. Αυτό είναι και το μήνυμα που θέλω να αποστείλω και σε όλους εσάς επ'ευκαιρίας της νέας χρονιάς, του 2011. Ότι δηλαδή υπάρχει ελπίδα για αναγέννηση, δεν είναι όλα προδιαγεγραμμένα και τετελεσμένα. Οι κηφήνες της Βουλής και της "διανόησης" αποτελούν στην ουσία το σκότος που μπορεί απλά να αποχωρήσει-υποχωρήσει προκειμένου να επέλθει και πάλι το Φως. Όμως, επικαλούμενος για άλλοι μία φορά τους αρχαίους προγόνους μας, οφείλω και πάλι να προειδοποιήσω για έναν επερχόμενο κίνδυνο που ετοιμάζει εδώ και καιρό το σύστημα, μία μπανανόφλουδα που έχει πετάξει προκειμένου να σταματήσει εν τη γέννεση της οποιαδήποτε κίνηση αμφισβήτησης του. Η σωτηρία δεν θα επέλθει ούτε από τους "ΕΛ", ούτε από τα πιο σάπια κομμάτια του συστήματος, τους ομοτράπεζους του Πάγκαλου. Η αναγέννηση δεν μπορεί παρά να κατασκορπίσει όλους αυτούς τους φαύλους και τους υπαλλήλους του συστήματος. Η σωτηρία δεν θα έρθει από κανέναν παρά μόνο από τον ίδιο τον Λαό που θα πλαισιώσει το κατάλληλο άτομο που όντως θέλει να ρίξει το σύστημα. Συν Αθηνά λοιπόν και χείρα κίνει κύριοι και κυρίες. Οι Θεοί (ή ο Θεός ότι προτιμάτε...) είναι μαζί μας αυτό που είναι το σίγουρο, δεδομένου ότι οι άλλοι πραγματικά δεν έχουν τον Θεό τους, όμως αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Η συστράτευση με τις αυθεντικά αντισυστημικές δυνάμεις είναι επιβεβλημένη, όπως και η δραστηριοποίηση όλων μας. Ζήτω Η Νίκη!

Για μια νέα Χρυσή Αυγή του Ελληνισμού!

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Η γενιά που σκότωσε τον Θεό!


"Ο Θεός είναι νεκρός! Ο Θεός παραμένει νεκρός! Κι εμείς τον σκοτώσαμε! Πως να παρηγορηθούμε εμείς, οι φονιάδες των φονιάδων; Κάτω απ’ το μαχαίρι μας μάτωσε ότι πιο άγιο και πιο ισχυρό είχε ως τώρα ο κόσμος – ποιος θα μας καθαρίσει απ’ αυτό το αίμα; Ποιο νερό μπορεί να μας πλύνει; Ποιους εξιλασμούς, ποια ιερά παιχνίδια πρέπει να εφεύρουμε; Το μέγεθος αυτής της πράξης δεν είναι πολύ μεγάλο για μας; Δεν πρέπει να γίνουμε κι εμείς οι ίδιοι θεοί απλώς για να φαινόμαστε άξιοι της;"

Αυτά έγραφε ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Νίτσε στο βιβλίο του "Η Χαρούμενη Επιστήμη". Πολλές ρηχές επεξηγήσεις της φράσης αυτής μιλάνε για αθεΐα, αλλά δεν τους παρεξηγούμε. Ο καθένας έχει φαίνεται σήμερα το δικαίωμα της παρερμηνείας. Σκοπός δικός μου σήμερα δεν είναι να ερμηνεύσω τον Νίτσε, άλλωστε ούτε το ανάστημα έχω και το κάναν πριν από μένα άνθρωποι με νόηση γίγαντα, όπως ο πολύς Heidegger, ο οποίος ερμηνεύοντας αυτή την φράση του Νίτσε μίλησε για το θάνατο του Μεταφυσικού, για τον θάνατο της ίδιας της Φιλοσοφίας, η οποία έδειχνε εκείνη την εποχή να έχει φτάσει σε ένα κομβικό της σημείο. Στην θεώρηση του Heidegger βλέπω να προσεγγίζεται η αλήθεια σχετικά με την παραπάνω αινιγματική φράση με τουλάχιστον δύο τρόπους. Βλέπω τον άνθρωπο της εποχής του Νίτσε να βυθίζεται στον υλισμό έχοντας βίαια αποκοπεί από τις παραδόσεις του μέσα στους ήχους της βιομηχανικής-τεχνολογικής εξέλιξης της εποχής του. Βλέπω την Φιλοσοφία να επιστρέφει στα πρωταρχικά οντολογικά ερωτήματα μέσα από την σχολή του υπαρξισμού για να μπορέσει να βρει τρόπο να αναπαράγει τον ίδιο της τον εαυτό, να βρει τρόπο να δώσει απαντήσεις για τον προσανατολισμό του ανθρώπινου Όντος σε μία νέα πολύ διαφορετική εποχή. Όμως όπως προείπα δεν είναι σκοπός μου να ερμηνεύσω τον Νίτσε, δεν μπορώ άλλωστε. Σκοπός μου είναι να δώσω μια δική μου έννοια στην παραπάνω φράση, να δώσω μια ερμηνεία σε μια παρόμοια φράση που θα έλεγε κάποιος σαν τον Νίτσε άμα ζούσε σήμερα. Είχε πει ο δικός μας, Λιαντίνης, σε μια ομιλία του:

"Πέθανε ο Θεός γιατί πέθανε ο δάσκαλος, γιατί πέθανε το βιβλίο, γιατί πέθανε ο ποιητής! Όχι δεν είναι ο Θεός που πεθαίνει, πεθαίνει ο άνθρωπος!"

Ηθική

Σκοτώσαμε τον Θεό, δηλαδή κατά μία έννοια σκοτώσαμε την ηθική. Δεν είμαι από αυτούς που στεναχωριούνται όταν σκέφτονται νεκρή την παλαιά ηθική, άλλωστε είχε γεράσει πολύ, δεν ανταποκρινόταν πλέον, ίσως και ποτέ, στην Φύση του Ανθρώπου. Πάει καιρός τώρα που ο άνθρωπος υποκρινόταν την ύπαρξη της, σαν κάποιος που κρατά το κουφάρι του νεκρού συγγενή σπίτι του για να συνεχίσει να εισπράττει την σύνταξη του. Αυτό που πραγματικά με στεναχωρεί είναι ότι ενώ κατά αυτή την έννοια σκοτώσαμε τον Θεό, δεν γίναμε οι ίδιοι θεοί ούτε καν απλώς για να φαινόμαστε άξιοι της πράξης μας. Δεν βάλαμε δηλαδή μια νέα ηθική στην θέση της παλαιάς, μια νέα ηθική που να μας ταιριάζει. Αντί αυτού ενστερνιστήκαμε πλήρως την ωφελιμιστική ηθική που λέει ότι όλα επιτρέπονται αρκεί να αποφέρουν όφελος. Σκοτώσαμε δηλαδή τον Θεό και αφήσαμε τον θρόνο του άδειο, βουλιάξαμε σε μια κοινωνία που δεν έχει τον Υπεράνθρωπο, του οποίου την ύπαρξη επιθυμούσε ο Νίτσε μετά τον θάνατο των Θεών, σε μια κοινωνία άθεη, αφού όλα επιτρέπονται. Μετά από πολλά χρόνια εξέλιξης ο άνθρωπος επέστρεψε στην ζούγκλα, όχι όμως στην φυσική, αλλά στην τσιμεντένια που έχτισε μόνος του. Απομακρυσμένος από την Φύση, απομακρυσμένος από τον ίδιο του τον Εαυτό, χωρίς πυξίδα για να προσανατολιστεί, σε μια θάλασσα από τσιμέντο. Μέσα από την βιομηχανική επανάσταση γεννήθηκε ένας νέος άνθρωπος που επαναστάτησε ενάντια στην παλιά καθοδήγηση, ένας άνθρωπος που όσο περνά ο καιρός και οι εποχές καταλαβαίνει όλο και πιο πολύ πως καθοδήγηση είναι αυτή που του χρειάζεται, μια νέα καθοδήγηση, ένας νέος Θεός, αφού ο ίδιος δεν είναι ώριμος για να γίνει Υπεράνθρωπος.


Φιλοσοφία

Σκοτώσαμε τον Θεό, δηλαδή κατά μια έννοια σκοτώσαμε την Φιλοσοφία. Αρνηθήκαμε την Φύση και προσπαθήσαμε να μεταλαμπαδεύσουμε αξίες και ιδανικά παράταιρα με αυτήν. Θελήσαμε Φιλοσόφους, αλλά εξειδικεύσαμε την Παιδεία για να παράγει εργάτες, συγκεκριμενοποιήσαμε τα ερωτήματα, πειθαρχήσαμε τους Φιλοσόφους. Θελήσαμε Δασκάλους και τους περιορίσαμε στους τέσσερις τοίχους μιας αίθουσας και στην ύλη την εγκεκριμένη περισσότερο από τους ξένους, παρά από εμάς. Θελήσαμε εργάτες, αλλά τους βαπτίσαμε μέσα στην ασυδοσία, τους διδάξαμε την αεργία ως αρετή. Η Φιλοσοφία πέθανε γιατί πέθανε η Παιδεία, γιατί οι ψυχές των παιδιών δεν γέμισαν με όραμα και πρότυπα σωστά, αν όχι ηρωικά. Γεμίσαμε τις καρδιές τους με κενά πρότυπα του εύκολου κέρδους και της ανηθικότητας. Σκοτώσαμε όντως το βιβλίο, αφήνοντας αργυρώνητους δημοσιογράφους να αναλάβουν την διαπαιδαγώγηση και να την μετατρέψουν σε μαζοποίηση και προπαγάνδα. Ευτελίσαμε την γνώση μετατρέποντας την σε διαβατήριο επαγγελματικής αποκατάστασης και αν, μετατρέποντας τους πτυχιούχους σε πλήθος ανέργων, αντί εκλεκτών επιστημόνων. Σκοτώσαμε όντως την ποίηση γιατί πλέον οι πόλεις μας δεν μπορούν να εμπνεύσουν τίποτα όμορφο, ακόμα και αν είχαμε, μέσα στο ρυθμό ζωής της πόλης, τον χρόνο για να το παρατηρήσουμε, συνεπώς σκοτώσαμε και τις Τέχνες μετατρέποντας όλα αυτά σε αστικά κατάλοιπα που αναδίδουν την δυσοσμία των σκοτεινών στενών της Αθήνας. Κλειστήκαμε σε ανθρώπινες κυψέλες με θέληση να φιλοσοφήσουμε, αλλά ξεχάσαμε ότι οι μέλισσες δεν φιλοσοφούν.

Άνθρωπος

Σκοτώσαμε τον Θεό, δηλαδή κατά μια έννοια σκοτώσαμε τον Άνθρωπο, το δημιούργημα του. Βουτηγμένοι στον καταναλωτικό ευδαιμονισμό και τον γρήγορο ρυθμό ζωής, αφήσαμε στην πόρτα της αστυφιλίας τα αισθήματα μας. Τα ευτελίσαμε κάνοντας τον έρωτα πορνοταινίες, την αδερφοσύνη αδιαφορία, την αγάπη στιγμιαίο συναίσθημα και το μίσος βιντεοπαιχνίδια υψηλής περιεκτικότητας σε βία. Ο άνθρωπος της πόλης που έζησε μέσα στην ατελείωτη βοή των μηχανών κατάληξε πιο απομονωμένος από ποτέ και εν τέλει δικτυώθηκε. Μέσα από την δικτύωση προσπάθησε να αφυπνίσει τα αρχέγονα ένστικτα του για κοινωνικοποίηση το μόνο που κατάφερε είναι να βρει υποκατάστατα φτηνά εκείνων που έχασε στην πορεία που εν τέλει καλύτερα να μην τα έχει βρει. Δόθηκε, μέσα στην ανωνυμία του διαδικτύου, η ευκαιρία σε ανυπόστατους απατεώνες να αποκτήσουν υπόσταση νοθεύοντας έτσι και τα αισθήματα και την γνώση. Αυτό που η τηλεόραση πρώτη προσπάθησε να επιτύχει έγινε τελικά πραγματικότητα μέσα από την μαζικότητα και αμεσότητα του διαδικτύου. Πήγαμε ένα βήμα εμπρός την φράση του καθηγητή Λιαντίνη συνεπώς καθώς ο άνθρωπος δεν πεθαίνει πλέον. Ο άνθρωπος πέθανε και ξημέρωσε η εποχή όχι του Υπερανθρώπου, όπως θα έλπιζε ο Νίτσε, αλλά του Υπανθρώπου. Συγχωρέστε μου τον τόνο, δεν είναι ρατσιστικό το σχόλιο μου. Δεν αφορά τις χιλιάδες των Υπανθρώπων που τριγυρνάνε στους δρόμους και τις πλατείες των Αθηνών. Το δικό τους θέμα θα καλυφθεί με απέλαση και κλείσιμο των συνόρων. Το αληθινό θέμα το οποίο και εξαρχής ήθελα να καλύψω αφορά τον γηγενή πληθυσμό, τους απογόνους της Φυλής που δημιούργησε τον λαμπρότερο Πολιτισμό της Ιστορίας, τους Έλληνες, οι οποίοι με τις κοινωνικές τους δομές να αποδομούνται καθημερινώς και με την ψυχή τους να παραμένει ουσιαστικά μονίμως διψασμένη, οδηγούνται μέσα από την υλιστική έρημο προς τον χαμό, όχι μόνο τον δημογραφικό, αλλά κυρίως τον πνευματικό. Στην γη των ζωντανών νεκρών δεν μένει τίποτα άλλο παρά να εκπέμψουμε το σήμα συγκέντρωσης και επανάστασης. Ένα σήμα που να γράφει "Όσοι ζωντανοί"!

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Η γάγγραινα του ωφελιμισμού

Σε όλη την Ελληνική κοινωνία, αλλά και γενικότερα στον Δυτικό Κόσμο, υπάρχει μία διάχυτη ατομικιστική, οπορτουνιστική, ωφελιμιστική νοοτροπία, η οποία ξεφεύγει από τα στενά όρια της οικονομίας και φτάνει ακόμα και στις διαπροσωπικές σχέσεις ή στις σχέσεις ενός ατόμου με την Κοινωνία. Ιστορικά πριν ακόμα την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου είχε διαφανεί η ανάγκη για μία Νέα Ευρώπη μακριά από τα φέουδα και τους Βασιλείς. Όπως είναι απόλυτα λογικό το όραμα για μια Νέα Ευρώπη δεν θα μπορούσε να έχει μόνο έναν υποψήφιο μνηστήρα και συνεπώς δύο τουλάχιστον πιθανά σενάρια για το Μέλλον περίμεναν την ολοκλήρωση τους. Το ένα σενάριο ήταν αυτό των Εθνικιστών και των Ρομαντικών που βρήκε σαφή αντιπρόσωπο στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, ενώ το άλλο ήταν το ρεύμα του ορθολογισμού που βρήκε αντιπρόσωπο στις δυνάμεις του υλισμού, δηλαδή στην συμμαχία των καπιταλιστικών Κρατών και της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. Όλοι γνωρίζουμε την έκβαση του πολέμου. Ίσως πολλοί να μην γνωρίζουν λεπτομέρειες σημαντικές σχετικά με τον πόλεμο, αλλά όλοι γνωρίζουν την έκβαση. Έστω και άμα υπάρχει έστω και ένας που δεν γνωρίζει τον νικητή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ότι ζούμε σε μια υλιστική, άθεη κοινωνία της Οικονομίας. Οι Θεοί πεθάναν και στην θέση τους μπήκε μόνο του το Χρήμα, οι αγορές στρογγυλοκαθίσανε στον θρόνο που κάποτε κοσμούσε με την παρουσία του ο Δίας, ο Χριστός ή ότι άλλο θέλετε να βάλετε εκεί, δεν έχω πρόβλημα. Ο θεός λοιπόν αυτός, το Χρήμα, έχει μόνο μία εντολή για τους πιστούς του και αυτή είναι ότι "το επικερδές εστί αγαθόν". Είναι όμως μόνο ένας οικονομικός θεός το Χρήμα; Οι επιπτώσεις της "λατρείας" του είναι μόνο εμφανείς στον οικονομικό τομέα; Ουσιαστικά αυτή η ερώτηση έχει τις εξής επεκτάσεις: Η σοσιαλδημοκρατία, ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός είναι απλά συστήματα διαχείρισης της οικονομίας; Πολύ ορθά ο μεγάλος διανοητής Julius Evola έγραφε εν έτει 1953 στο βιβλίο του "Άνθρωποι μέσα στα Ερείπια" για την δαιμονική φύση της Οικονομίας λέγοντας:

"Στην εποχή μας είναι λογικό να μιλάμε για μία δαιμονική φύση της οικονομίας, γιατί και στην ατομική και συλλογική ζωή ο οικονομικός παράγοντας είναι ο πλέον σημαντικός, πραγματικός και καθοριστικός . Επιπλέον, η τάση να κατευθύνεται κάθε αξία και ενδιαφέρον στο οικονομικό και παραγωγικό πεδίο, δεν γίνεται αντιληπτή από τον Δυτικό άνθρωπο σαν μία πρωτοφανής παρεκτροπή αλλά σαν κάτι φυσιολογικό και κανονικό, όχι σαν μία αναπότρεπτη ανάγκη αλλά σαν κάτι το οποίο πρέπει να γίνεται αποδεκτό, επιθυμητό, κάτι που πρέπει να αναπτύσσεται και να δοξάζεται."

Όλα αυτά τα έγραφε ο Evola πολύ πριν την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος και την αποκάλυψη ότι στην ουσία ο κομμουνισμός ήταν ουσιαστικά προκαπιταλισμός κατασκευασμένος για την Ανατολική Ευρώπη, η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος στην πραγματικότητα. Όμως ποιες είναι οι πραγματικές διαστάσεις του τέρατος που λέγεται οικονομία; Μέχρι ποιο σημείο και σε πόσα επίπεδα μας εκφυλίζει;

Τι είναι ωφελιμισμός;

Ο ωφελιμισμός είναι ουσιαστικά ένα σύστημα ηθικής, το οποίο έρχεται σε πλήρη αντιπαραβολή με την δεοντολογική ηθική (π.χ. Κάντ) και με την ηθική των Αρετών (π.χ. Αριστοτέλης). Η όλη ουσία του ωφελιμισμού είναι ότι η κάθε πράξη ή μη πράξη κρίνεται από τα οφέλη ή τις ηδονές που αυτή αποδίδει. Η διαφορά του ωφελιμισμού με τον ηδονισμό του Αρίστιππου έγκειται στο ότι ο ωφελιμισμός δεν είναι αποκλειστικό ατομικιστικός, αλλά μπορεί να είναι και συλλογικός. Με αυτή ακριβώς την έννοια και με δεδομένο την αλληλεγγύη μεταξύ των σύγχρονων εξουσιαστών του Ελληνικού Λαού βλέπουμε ότι ο ωφελιμισμός είναι κατά τι πιο επικίνδυνος. Ως φιλοσοφικό ρεύμα ξεκινά λίγες μόνο δεκαετίες πριν την επικράτηση του αδερφού του οικονομικού συστήματος, του φιλελευθερισμού, σε Αμερική και Ευρώπη. Ξεκινά από την ερμηνεία του Τόμας Χόμπς πάνω στα γραπτά του Επίκουρου. Βασικά σημεία στην σκέψη του Χόμπς είναι η υλιστική μεταφυσική*, η αισθησιοκρατική ψυχολογία και πάνω από όλα το όφελος. Το σύνολο της ηθικής ενός ατόμου βάσει του Χόμπς αποτελείται από τις εμπειρίες του συνδυασμένες με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και την προαγωγή της ατομικής ύπαρξης. Ο άνθρωπος, λοιπόν, θεωρείται ένα ζώο που ατομικιστικά προσπαθεί να ικανοποιήσει τις βιολογικές του ανάγκες και από κει και πέρα να ηδονιστεί και να κερδίσει. Στην μετέπειτα εξέλιξη του ωφελιμισμού η φιλανθρωπία και ο αλτρουισμός εντάχθηκαν στις "ηδονές" με συνέπεια μια πιο "κοινωνική" πλευρά του ωφελιμισμού που θυμίζει τις κυρίες της υψηλής κοινωνίας που από την μία ζουν από τον πόνο και το αίμα του Λαού, αλλά από την άλλη διοργανώνουν φιλανθρωπικά τραπέζια και ημερίδες. Σε πολιτικό επίπεδο ενσάρκωση του ωφελιμισμού είναι ο φιλελευθερισμός σε οποιαδήποτε παραλλαγή του, ενώ στο οικονομικό επίπεδο είναι ο καπιταλισμός. Δεν είναι όμως μόνο το πολιτικό ή το οικονομικό επίπεδο που θα μας απασχολήσει, αλλά η νοοτροπία που διαχέει ολόκληρη την Κοινωνία.

Οικογένεια

Η Οικογένεια είναι το βλαστοκύτταρο της Φυλής, ο αναμεταδότης Ηθών, Ιδανικών και Παραδόσεων. Τρεις σημαντικοί παράγοντες συντελούν στην παρεμπόδιση της λειτουργίας της Οικογένειας, ως προς την επιτέλεση του έργου της. Ο πρώτος είναι το παραπαίδι της βιομηχανικής επανάστασης, η αστυφιλία. Φυσικά στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ βιομηχανική επανάσταση, αλλά αυτό δεν αποτέλεσε δικαιολογία για το Ελληνικό Κράτος που πραγμάτωσε τον συγκεντρωτισμό του πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα νεκρώνοντας την περιφέρεια. Δεν θα μπορούσε βέβαια να είναι αλλιώς τα πράγματα, αφού ακόμα και σήμερα εν έτει 2010 υπάρχουν νησιά και χωριά που δεν έχουν ούτε νοσοκομεία, ούτε τρόπο μεταφοράς στα νοσοκομεία. Πως όμως η αστυφιλία πλήττει την Οικογένεια και το έργο της; Ο γρήγορος ρυθμός ζωής, το ίδιο το περιβάλλον της πόλης και η διάλυση των κοινωνικών δεσμών μέσα σε μια γειτονιά, αφήνει πολύ λίγα περιθώρια για Έθιμα και Παραδόσεις. Η μετατροπή των γονέων, σταδιακά, σε μανιωδώς εργαζόμενα και ανίκανα, ηθικά και χρονικά, για την ανάληψη ευθύνης σχετικά με τα παιδιά τους έφερε τις Παραδόσεις και την μεταλαμπάδευση Ηθών και Ιδανικών σε άσχημη μοίρα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον και με δεδομένη την αισχρή και συνεχή προπαγάνδα, από "διανοούμενους", καναλάρχες, δημόσια πρόσωπα κλπ είναι λογική να επακολουθήσει η έκπτωση των ηθών που όλοι παρακολουθούμε σήμερα. Δεύτερον λοιπόν, η απομάκρυνση των γονέων από την οικογενειακή εστία και η προβολή καταναλωτικών, ηδονιστικών, ωφελιμιστικών προτύπων. Στα πλαίσια αυτού του δεύτερου παράγοντα υπάγεται και η απομάκρυνση από την Δημόσια Παιδεία, των μαθημάτων παραδοσιακών χορών, λαογραφίας και εν τέλει η παραχάραξη της ίδιας της Ιστορίας, όλα αυτά με γνώμονα το συμφέρον μιας κοινωνίας της παραγωγής, όπου η Λαογραφία, η Εθνική Ταυτότητα και το Ήθος φαντάζουν ως τροχιοδεικτικά βλήματα προς την αποτυχία. Τρίτος παράγοντας είναι η επιβολή ενός προτύπου ζωής χιμαιρικού, δηλαδή ανέφικτου, το κυνήγι του οποίου κάνει την οικογένεια να φαντάζει περιττή πολυτέλεια για την πλειονότητα των νέων Ελλήνων και φροντίζει ακόμα και αν αποτύχει στον σκοπό της και η οικογένεια δημιουργηθεί να αναπαράγει τα ίδια επιβλαβή πρότυπα και στην επόμενη γενιά.

Κοινωνία

Το πρώτο και σημαντικότερο, ίσως, κοινωνικό φαινόμενο που απορρέει από τον ωφελιμισμό και την απαίτηση της οικονομικοπολιτικής του ενσάρκωσης, του φιλελευθερισμού-καπιταλισμού, τις ελεύθερες αγορές είναι η λαθρομετανάστευση. Η ανάγκη για ολοένα και φτηνότερα εργατικά χέρια δημιουργεί την ζύμη για την δημιουργία του δευτέρου και του τρίτου αιτίου, χρονικά, της λαθρομετανάστευσης, δηλαδή τους συνεργάτες των παράνομων κυκλωμάτων δουλεμπορίου που φέρνουν τους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα και την αποδοχή τους στα χωράφια και τις οικοδομές που θα συντηρήσουν και αυτούς και το πρόβλημα. Το πρώτο αίτιο της λαθρομετανάστευσης είναι και αυτό καπιταλιστικό τερατούργημα, αλλά όχι ενδοκοινωνικό, αλλά διεθνές. Είναι η διεθνής αμερικανοσιωνιστική συμμαχία και η προσπάθεια τους για φιλελευθεροποίηση των Εθνών της Ανατολής και άνοιγμα των εκεί αγορών. Στην ελεύθερη αγορά ότι αποφέρει μπορεί να αποφέρει κέρδος γίνεται αυτομάτως και αντικείμενο εμπορίου. Δεν θα μπορούσε να συμβεί λοιπόν τίποτα διαφορετικό από την εμπορευματοποίηση της απελπισίας και της βαρεμάρας που δημιουργεί η κονσερβοποίηση-μαζοποίηση του Λαού και η οικονομική ανέχεια. Το εμπόριο ναρκωτικών ουσιών και η ανοχή της Ελληνικής Αστυνομίας απέναντι σε αυτό συνηγορούν ακριβώς σε αυτό, δηλαδή ενός ημί-νόμιμου εμπορίου θανάτου στο κέντρο των μεγαλουπόλεων, το οποίο η Αριστερά θέλει να κάνει πλήρως νόμιμο. Έχουμε ήδη την εικόνα του άρρωστου ναρκομανή και του αλλόφυλου, είτε πρεζέμπορα, είτε μικροεγκληματία στο κέντρο των Αθηνών, όμως αυτό που δεν πρέπει με τίποτα να παραβλέψουμε είναι ό Έλληνας που διέρχεται τον ίδιο δρόμο και τα βλέπει όλα αυτά με εμφανή αδιαφορία και απάθεια. Η κονσερβοποιημένη μάζα της μεγαλούπολης, πάσχουσα από έλλειψη κοινωνικών δεσμών τείνει προς τον απομονωτισμό, τον ατομικισμό και εν τέλει θα καταλήξουν στην απελπισία, όταν φυσικά η επίπλαστη φούσκα της καπιταλιστικής ευημερίας σκάσει, που από ότι δείχνουν τα γεγονότα μάλλον έσκασε. Ακόμα και η υποβάθμιση των Αθηναϊκών συνοικιών έχει την πηγή της στον ωφελιμισμό και τον σύγχρονο καπιταλισμό, αφού δεδομένα βάσει σχεδίου κάποιες περιοχές των Αθηνών υποβαθμίζονται προς τέρψιν και κέρδος ενός κυκλώματος μεγαλοεργολάβων που αγοράζουν τα κτίρια των υποβαθμισμένων περιοχών.

Θρησκευτικά-Μεταφυσικά

Ο Ντοστογιέφσκι είχε πει ότι απουσία Θεού, όλα επιτρέπονται. Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος θωρεί το Θείο, είναι ο τρόπος με τον οποίο θωρεί την σχέση του με τον Κόσμο, με την Φύση, με το Είναι του. Ο ωφελιμισμός προστάζει την απαγκίστρωση των ανθρώπων από την Θρησκεία, αφού αυτό είναι κάτι χωρίς "κέρδος", ενώ ταυτοχρόνως προστάζει την αφαίρεση των Παραδόσεων από τις Θρησκείες, για όσους δεν "καταφέρουν" να γίνουν άθεοι. Αυτό είναι ακριβώς που εννοεί ο Χόμπς όταν μιλά για υλιστική μεταφυσική, αυτός είναι ο ωφελιμισμός, ο φιλελευθερισμός, ο καπιταλισμός και οποιαδήποτε άλλη υλιστική θεώρηση του Είναι, της Ιστορίας, του Παντός ή Σύμπαντος. Ουσιαστικά πρόκειται για πλήρη άρνηση του Αίματος, όλο αυτό, της Καταγωγής αν θέλετε, αφού Θρησκεία είναι η κωδικοποίηση της Κοσμοθεάσεως ενός Λαού. Θα ρωτήσει κάποιος εύλογα πως είναι δυνατόν να ισχύει αυτό από την στιγμή που πολλοί Λαοί έχουν την ίδια Θρησκεία, είτε μιλάμε για τον Χριστιανισμό, είτε για το Ισλάμ. Η αλήθεια είναι ότι κάποιες θρησκείες επικράτησαν επί των τοπικών θρησκειών, όμως όχι χωρίς κόστος για αυτές, αφού ουσιαστικά ο κάθε Λαός μπόλιασε με τις παραδόσεις του την εκάστοτε Θρησκεία που δεχόταν. Επιπλέον αξίζει παρατήρησης ότι ο Χριστιανισμός επικράτησε κυρίως στις περιοχές όπου ζουν Λευκοί πληθυσμοί, ενώ το Ισλάμ επικράτησε στους Άραβες και τους ιθαγενείς της Αφρικής. Ένα αξιοσημείωτο γεγονός κοιτώντας τα φιλελεύθερα ρεύματα σε κάθε θρησκεία είναι ότι ενώ στον Χριστιανισμό και στο Ισλάμ αυτά τα ρεύματα κατευθύνουν το ξερίζωμα των Παραδόσεων αντιθέτως στον Ιουδαϊσμό προσπαθούν να εκμοντερνίσουν αυτές τις παραδόσεις, χωρίς όμως να τις πειράξουν. Σε προηγούμενο άρθρο είχα αναλύσει περισσότερα τα των Θρησκειών, οπότε σας παραπέμπω εκεί μιας και ήδη έχουμε ξεπεράσει τα όποια "στεγανά" μεγέθους για αυτό το άρθρο. Για το τέλος θα σας καλέσω να σκεφτείτε τις επιπτώσεις αυτής της ευδαιμονικής απομόνωσης του Ατόμου από την Κοινωνία και θα παραθέσω μια ρήση του Πλάτωνα σχετικά με την ανάγκη του Θείου σε μια Κοινωνία: "Η αρετή της φρόνησης έχει περισσότερο θεϊκή προέλευση απ' όλα τ' άλλα πράγματα".

*Ως Μεταφυσική δεν ορίζεται κάτι με φαντάσματα ή βρικόλακες. Μεταφυσική είναι ο κλάδος αυτός της φιλοσοφίας που ξεκινά από τον Αριστοτέλη και ασχολείται με την Φύση του Ανθρώπου και την σχέση αυτού με την Φύση και το Σύμπαν.