Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Η έννοια της Ανάγκης

Μιλήσαμε στο προηγούμενο άρθρο για την "ανάγκη της επαναστάσεως και την φύση αυτής", όμως αισθάνομαι ότι θα πρέπει να εξηγήσουμε κάποια βασικά πράγματα ως προς τον τίτλο για να μην δημιουργείται η οποιαδήποτε σύγχυση. Το θέμα της φύσεως της επαναστάσεως νομίζω καλύφθηκε επαρκώς, όμως δεν καλύφθηκε, πιστεύω, επαρκώς το ζήτημα της Ανάγκης για αυτό και επανέρχομαι, όχι φυσικά για να ξανασυζητήσουμε το γιατί είναι αναγκαία μια επανάσταση έτσι όπως την περιέγραφε ο μεγάλος Έλλην, Περικλής Γιαννόπουλος, αλλά για να δούμε την έννοια της ίδιας της Ανάγκης. Βίαιη αναπόφευκτη Θεϊκή δύναμη, η Ανάγκη, σύμφωνα με την Ορφική Θεολογία, μητέρα των Μοιρών κατά τον Πλάτωνα ή μητέρα της Αδράστειας κατά τον Πλούταρχο, αδερφή της Θέμιδας και εξισωμένη με την Ερινύα κατά τον Στοβαίο και τον Ευριπίδη αντίστοιχα. Σύμφωνα με μαρτυρία του Παυσανία υπήρχε ιερό, άβατο για οποιονδήποτε, της Ανάγκης στην Ακροκόρινθο, οπού εκεί λατρευόταν μαζί με την Βία. Θεά γεννήτωρ του ίδιου του Σύμπαντος, διαφεντεύει Θεούς και ανθρώπους αδιακρίτως. Αυτά πάνω κάτω ίσχυαν στην Αρχαία Ελλάδα σχετικά με την Ανάγκη και οι όσοι αρχαιολάτρες διαβάζουν πιθανών αυτό το άρθρο μπορούν να σταματήσουν εδώ, αφού τώρα θα μεταφερθούμε και πάλι στο βαρετό και σκοτεινό 2010. Οι παραπάνω αναφορές, βέβαια, δεν γίνανε άνευ λόγου, αλλά για να καταδείξουν παρέα με την παρακάτω ανάλυση τον εκφυλισμό της έννοιας της Ανάγκης στην σύγχρονη Ελλάδα, καθώς και τον ίδιο τον εκφυλισμό της Ελληνικής Κοινωνίας μέσα από αυτό. Με λίγα λόγια πως η κοσμικοποίηση μίας θεότητας όπως η Ανάγκη οδήγησε την Κοινωνία στην παρακμή ή αλλιώς πως μια παρηκμασμένη καπιταλιστική κοινωνία θέτει τις έννοιες όπως την βολεύουν και την εφησυχάζουν. Η ερμηνεία κατά το δοκούν εννοιών και λέξεων αποτελεί πλέον πληγή για την Ελληνική κοινωνία, αφού οι ξεκάθαρες έννοιες των Ελληνικών γίνονται πεδίο εκμετάλλευσης και διαστρέβλωσης πολιτικών απατεώνων, πρόθυμων ανελλήνιστων φερέφωνων και φυσικά "καθηγητάδων" που πρόθυμα διαγράφουν την γνώση προς χάριν της πολιτικής. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, κατά την γνώμη μου, περί αυτού είναι η έννοια του φασισμού που έχει γίνει έννοια-λάστιχο για να περιλαμβάνει οτιδήποτε θέλουν οι αριστεροί, ασχέτως που στον ορισμό που δίνουν ταιριάζουν κυρίως τα δικά τους καθεστώτα, από όποια πλευρά και να το δει κανείς. Ένα άλλο παράδειγμα που έρχεται κατά νου είναι η έννοια του "επιθετικού" πολέμου στην "Δίκη" της Νυρεμβέργης περιελάμβανε μόνο τις επιθέσεις του Άξονα.

Ποια ήταν η Ανάγκη;

Νομίζω και ελπίζω θα συμφωνήσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές ανάμεσα στους αρχαίους συγγραφείς που ανέφερα στον πρόλογο δεν είναι εξαιτίας αιρέσεων, αλλά εξαιτίας διαφορετικών-παρεμφερών ερμηνειών περί των εννοιών. Η γνώμη μου για το "δωδεκάθεο" είναι ότι στην ουσία ήταν η λατρευτική διαδικασία προσωποποιημένων εννοιών και οι συμβολισμοί-θεολογία περί αυτών καταγραφή και έκφραση της συνδέσεως αυτών των εννοιών, παρά στεγνή απαρίθμηση του "γενεαλογικού" δέντρου των Θεών. Στην αρχαιοελληνική θεολογία δεν γεννά ο Μαλελεήλ τον Μαθουσάλα και ο Μαθουσάλας τον Λάμεχ, αλλά η Νύχτα είναι μητέρα του Ύπνου που είναι αδερφός του Θανάτου. Αντιλαμβανόμαστε, όλοι ελπίζω, λοιπόν ότι μιλάμε για έννοιες και συμβολισμούς όταν μιλάμε για την Ελληνική Θεογονία, δεν μιλάμε για ένα παραμυθάκι το οποίο χρόνια αργότερα θα προσπαθούσε να επιβληθεί ως Ιστορία, όπως το αντιπαράδειγμα που δώσαμε. Η Νύχτα, λοιπόν, μητέρα του Ύπνου, γιατί αυτός έρχεται συνήθως το βράδυ. Ας επιστρέψουμε όμως να αναψηλαφήσουμε το "γενεαλογικό" δέντρο της Ανάγκης σε μια προσπάθεια να αντιληφθούμε τι ήταν κάποτε η έννοια της Ανάγκης. Θεϊκή δύναμη, λοιπόν, αθάνατη δηλαδή που μπορεί μόνο να εξευμενιστεί. Μητέρα ή συχνά ταυτιζόμενη με την Αδράστεια, δηλαδή την Νέμεσις, την Θεά-προσωποποίηση της εκδίκησης. Συνεπώς Ανάγκη ήταν μια πτυχή του θέλω που η στέρηση της μπορούσε να οδηγήσει στην εκδίκηση. Θεωρείται και αδερφή της Θέμιδας που είχε κόρη της την Δίκη παραπέμποντας ευθέως στο ότι η εκδίκηση είναι αδερφή έννοια της Δικαιοσύνης. Και ερωτώ. Πόσα περιστατικά υπήρξαν όπου η εκδίκηση, δηλαδή η απόδοση δικαιοσύνης από έναν ιδιώτη, δεν αντικατέστησε πλήρως ηθικά μία χρεοκοπημένη δικαιοσύνη; Θα δώσω ως παράδειγμα τον Drąsius Kedys, τον Πατέρα που εκτέλεσε αυτούς που κακοποιούσαν το παιδί του, τους οποίους η Λιθουανική "δικαιοσύνη" δεν τόλμησε να αγγίξει εξαιτίας των διασυνδέσεων τους. Μητέρα των Μοιρών, κατά των Πλάτωνα, δηλαδή τόσο ισχυρή που στην ουσία καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις κινήσεις και γενικά την μοίρα, Θεών και θνητών. Συνοψίζουμε και βλέπουμε ότι η Ανάγκη είναι κάτι τόσο απαραίτητο και αναπόφευκτο που μπορεί να οδηγήσει κάποιον στην χρήση βίας προκειμένου να την καλύψει. Η Ανάγκη έχει πλήρη σχέση με την Δικαιοσύνη, είτε αυτή αποδίδεται θεσμικά, είτε όχι. Η ανάγκη έχει σχέση με την Αρετή και την Τιμή, για αυτό και η καταπάτηση της οδηγεί στην Βία και στην εκδίκηση. Η Ανάγκη είναι, λοιπόν, έννοια απορρέουσα και εγγυώμενη την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την Υπερηφάνεια, την Τιμή. Εξού λοιπόν και η ανάγκη της επαναστάσεως για τους σκεπτόμενους Ελληνικά. Οι μοντέρνως σκεπτόμενοι ραγιάδες μπορούν να μείνουν προσκολλημένοι στην πασιφιστική, συντηρητική, μικροαστική μιζέρια τους, άλλωστε αυτό κάναν πάντοτε.

Ποια είναι σήμερα η ανάγκη;

Στην, όχι και τόσο πρόσφατη, έβδομη έκδοση της εγκυκλοπαίδειας "Δομή" του 1975 (σελ.32, τόμος Β) διαβάζουμε ότι οι "ανάγκες" διαιρούνται σε πρωτεύουσες, όπως η τροφή, και σε δευτερεύουσες, όπως το διάβασμα ή η διασκέδαση. Τονίζει δε η εγκυκλοπαίδεια ότι ο αριθμός των αναγκών είναι απεριόριστος και ότι οι διευθυνόμενες οικονομίες φροντίζουν για την ιεράρχηση των αναγκών. Η ανάλυση για "πρώτη" φορά της έννοιας της ανάγκης, όπως λέει η εγκυκλοπαίδεια, έγινε το γύρω στο 1870 από τους Ουίλιαμ Τζέβονς, Λεόν Βαλρά και Κάρλ Μένγκερ, οι οποίοι ήταν όλοι οικονομολόγοι και συνεργάστηκαν στην απεμπλοκή της εργασίας από την τιμή των προϊόντων και εν γένει από την Οικονομία. Βλέπουμε λοιπόν ότι η οπτική κάτω από την οποία εξέτασαν αυτοί οι τρεις την έννοια της ανάγκης δεν έχει να κάνει με την Τιμή και την Αρετή, αλλά μόνο με μπακαλίστικες εκτιμήσεις τιμών και τον δαίμονα της οικονομίας, όπως την χαρακτήριζε ο Έβολα. Μια απλή ματιά στην κοινωνία μας θα δείξει ότι στην ουσία η άποψη αυτών των τριών οικονομολόγων, είναι σήμερα η επικρατούσα άποψη σχετικά με το θέμα μας. Όχι μόνο η οικονομία μας πελαγοδρομεί στα άγρια νερά των διαφημιστικών εταιριών που μπορούν και επηρεάζουν την ζήτηση των προϊόντων χωρίς να έχει καμμία σχέση η εργασία και ο κόπος, αλλά και η Τιμή δεν θεωρείται Ανάγκη. Τα αποτελέσματα της θεώρησης αυτής μπορούμε να τα δούμε ανά πάσα στιγμή άμα ανοίξουμε τους δέκτες των τηλεοράσεων μας ή αν παρατηρήσουμε λίγο την κοινωνία στην οποία διαβιούμε. Η τηλεόραση έχει πληθώρα εκπομπών, όπου άνθρωποι καλούνται να αυτοξεφτιλιστούν προκειμένου να καλύψουν την "ανάγκη" τους για προβολή, δημοσιότητα και φυσικά χρήμα. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς σε μια κοινωνία που το χρήμα έχει θεοποιηθεί, ενώ η Αρετή και η Τιμή θεωρούνται ελαττώματα και βαρίδια. Στην σημερινή εποχή η λέξις "ανάγκη" έχει διαστρεβλωθεί και ως έννοια και ως απονομή προτεραιοτήτων. Αποτελέσματα αυτής της διαστρέβλωσης είναι το δημογραφικό πρόβλημα -αφού κανείς δεν θεωρεί εαυτόν αρκετά πλούσιο για να μεγαλώσει παιδί- η κατακόρυφη ηθική κατάπτωση της Ελληνικής κοινωνίας, η αλλοίωση της ίδιας μας της αισθητικής - με το γυφτομπαρόκ να επιστρέφει στην τεχνολογική του παραλλαγή- η υπέρμετρη αδιαφορία που χαρακτηρίζει την Ελληνική κοινωνία απέναντι στους δυνάστες της, η λήθη που σιγά σιγά σκεπάζει την Ιστορίας μας και πολλά άλλα.

Το κομβικό σημείο

Βρισκόμαστε στο τέλος της εποχής των Ηρώων και στην απαρχή της εποχής της λήθης, όπου όλα θα ξεχαστούν και το εφήμερο θα αποτελεί το μόνο κριτήριο για τις αποφάσεις και τις κινήσεις μας. Βρισκόμαστε στην φάση που όλα τα βιβλία φιλοσοφίας κινδυνεύουν να πεταχτούν στα σκουπίδια ως άχρηστα, αφού γράφηκαν για ανθρώπους έμψυχους και όχι για μηχανές παραγωγής. Μιλάμε για το τέλος όλων όσων στο παρελθόν ενέπνευσαν τους Αγώνες, αφού όλα αυτά θα αντικατασταθούν με τα οικονομικά αίτια, ήδη το έχουμε δει να γίνεται. Οι οικονομικώς σκεπτόμενοι ραγιάδες προφανώς και είναι πολύ περισσότεροι από τους Ελληνικώς σκεπτόμενους, άλλωστε πάντα έτσι ήταν, αφού τις επαναστάσεις τις έκαναν οι φωτισμένες μειοψηφίες και τις επέβαλαν στους μικροαστούς και στους ραγιάδες. Μία επανάσταση που όπως είπαμε και στο προηγούμενο άρθρο πρέπει να είναι Ατομική, Κοινωνική, Ηθική, Καλλιτεχνική, Φιλολογική, Ιδεολογική και Πνευματική. Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο που θα πρέπει όλοι να διαλέξουμε πλευρά σε έναν πόλεμο που μαίνεται εδώ και χιλιετίες και οδηγεί στο τέλος του Χρόνου. Η μία πλευρά οδηγεί στο Έθνος και στον σοσιαλισμό, ενώ η άλλη στις σύγχρονες δουλοπαροικίες των πολυεθνικών εταιριών και των μεγαλουπόλεων. Καλείστε να διαλέξετε!

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Η ανάγκη της επαναστάσεως και η φύση αυτής

Είμαι σίγουρος ότι άμα γίνει μια δημοσκόπηση μεταξύ των Ελλήνων πολιτών που να ρωτά αν αυτοί είναι ικανοποιημένοι από την ζωή που διαβούν θα έβγαζε ένα αποτέλεσμα που προφανώς ξέρουν οι κυβερνώντες, αλλά δεν τολμούν καν να το ψελλίσουν. Κανείς πέραν της ελίτ στην Εκάλη δεν είναι ικανοποιημένος με αυτό που ζει. Γίνονται βέβαια δημοσκοπήσεις σχετικά με το τι θεωρεί πιο σημαντικό ο καθένας, ως πρόβλημα, αλλά ακόμα και αυτό έχει έναν απώτερο σκοπό. Ο σκοπός είναι ο ίδιος με τις ειδήσεις που αναφέρουν τάχιστα πόσο "πονά" η αγορά από τις απεργίες των φορτηγατζήδων, για να δώσουμε ένα παράδειγμα. Στις δημοσκοπήσεις, λοιπόν, κάποιο πρόβλημα εμφανίζεται ως πρωτεύον και κάποιο ως δευτερεύον. Χωρίζεται η Ελληνική κοινωνία σε νέους, γέρους, αριστερούς, δεξιούς και για την κάθε κατηγορία φτιάχνεται ένας ξεχωριστός πίνακας με την προτεραιότητα των προβλημάτων της. Ο σκοπός πίσω από αυτά τα νούμερα είναι η διάσπαση και η ανάλωση τηλεοπτικού χρόνου σε δακρύβρεχτες αναλύσεις, όπου όλοι "καταλαβαίνουν" τον λαό. Ο σκοπός είναι η υποβάθμιση των ίδιων αυτών των προβλημάτων με την εμφάνιση τους ως μεμονωμένα και ξεχωριστά, ενώ στην ουσία υπάρχει ένας κοινός παράγοντας, το πολιτικό σύστημα, στον οποίο όλα αυτά αθροίζονται και εμφανίζουν ένα στατιστικό ποσοστό της τάξεως του 95 και παραπάνω τοις εκατό. Η διαίρεση και η διάσπαση αυτού του ποσοστού ουσιαστικά χρυσώνει το χάπι των κυβερνώντων, λειαίνει την εικόνα μιας κοινωνίας σε κατάσταση προχωρημένης σήψης και, το σημαντικότερο, αποπροσανατολίζει από το πραγματικό πρόβλημα. Στρέφει κοινωνικές ομάδες την μία εναντίον της άλλης με την βοήθεια, φυσικά, πρακτόρων και "παπαγάλων". Ο σύγχρονος Έλληνας δέχεται αλλεπάλληλες ριπές παραπληροφορίας, αβοήθητος μέσα στα ίδια του τα προβλήματα και τις έγνοιες, προβλήματα που δεν τα δημιούργησε μόνος του, αλλά του τα "φόρτωσε" το ίδιο το σύστημα που τον παραπληροφορεί. Και το καρπούζι και το μαχαίρι έχουν, δηλαδή, οι κυβερνώντες μας καθώς μπορούν και πολιτική να ασκούν και να επηρεάζουν την κοινή γνώμη ώστε να αποδεχτεί την πολιτική του αυτή, ως την μόνη δυνατή. Ένας φαύλος κύκλος που δείχνει να μην μπορεί να σπάσει, παρά μόνο με μία Επανάσταση, έτσι όπως αυτή πρέπει πάντα να τελείται.

Πνευματική Επανάστασις

Ένας από τους κύριους υπόλογους της κατάστασης στην οποία σήμερα βρισκόμαστε δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Λαό, αφού η σημερινή, αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, θεωρητικά τουλάχιστον, επιβλήθηκαν με τρόπο δημοκρατικό, δηλαδή με την ψήφο και την συναίνεση του Λαού. Συστηματικά στην εποχή της μεταπολίτευσης όλοι υπόσχονται ρήξη και ανατροπή, αλλά η μόνη τέτοια ρήξη που έχουμε δει, είναι καταρχάς στην πνευματική μας ζωή που βιάστηκε από τον άκρατο καταναλωτισμό και την εισβολή του υλισμού όχι μόνο μέσα στα σχολεία μας, αλλά και βιαίως με την μορφή βομβαρδισμού διαφημίσεων στην ίδια μας την ζωή. Απαιτείται λοιπόν, Πνευματική Επανάσταση. Όχι με την επιστροφή στα παλιά, αλλά με την δημιουργία ενός νέου Ελληνικού Ιδεώδους, στην Παιδεία, αλλά και γενικότερα στην ζωή μας. Ενός Ιδεώδους, σεβόμενο τον διαχρονικό Ελληνισμό και συνεχίζοντας τον. Όχι φορώντας Ευρωπαϊκά "ρούχα" που θα το κάνουν να φαντάζει ένας παλιάτσος των παλιών Ευρωπαϊκών παλατιών, ούτε στρεφόμενο ανατολικά σαν γκέισα, που έχασε τον προσανατολισμό της. Ένα Πνεύμα, καθαρά Ελληνικό, βασιζόμενο στο προγονικό και επικαιροποιημένο, ένα Πνεύμα Τιμής, Πίστης, Αλήθειας και Αρετής. Ένα Πνεύμα φωτοβόλο που να κατακαίει συντηρητικούς και προοδευτικούς που μας οδήγησαν στην πόρτα της Παγκοσμιοποίησης, τον μύλο που θα αλέσει τους Λαούς. Μία Οικογένεια που θα αναθρέφει Έλληνες, μια Παιδεία που θα θέτει τις βάσεις του ίδιου του Ανώτερου Ελληνικού Πνεύματος, μια κοινωνία που θα προτρέπει το άτομο στην αυτοβελτίωση με οροφή την φυσική οροφή της Φυλής, δηλαδή καμμία οροφή. Μία Ελλάδα που θα εκτελεί το χρέος της προς την ράτσα, όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης στην περίφημη "Ασκητική", από την οποία θεωρώ χρέος μου να παραθέσω ένα απόσπασμα, ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό σχετικά με αυτό λέω εδώ:

‎"Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει."

Βαθύτατη Πνευματική επανάστασις που θα περιλαμβάνει Φιλολογική και Καλλιτεχνική επανάσταση, λέει ο Περικλής Γιαννόπουλος στο απόσπασμά-έμπνευση αυτού του άρθρου. Και έχει απόλυτο δίκιο καθώς δεν μπορεί να συντελεστεί καμμία πνευματική επανάσταση άμα δεν υπάρξει επανάσταση στην Παιδεία. Επανάστασις καλλιτεχνική γιατί η τέχνες καλλιεργούν ήθη, που θα συζητήσουμε αργότερα, και προάγουν την παιδεία. Στην σημερινή εποχή, ιδιαίτερα, οι "καλλιτέχνες" έχουν μπει σε έναν κύκλο-μισθολόγιο κυβερνητικής προπαγάνδας, ενδεικτικό της οποίας είναι έργα όπως "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού", "Δείπνο με τον σύντροφο Στάλιν" και εκπομπές με τσαντίρια και πρωταγωνιστές που συστηματικά επιδίδονται σε φιλοκυβερνητική προπαγάνδα και "σάτιρα".

Επανάστασις Ηθική

Μία αλήθεια που πονάει πάρα πολύ είναι ότι τίποτα από ότι ζούμε σήμερα δεν θα είχε γίνει άμα οι Έλληνες πρώτα από όλους δεν δεχόντουσαν και αποζητούσαν τον βιασμό τους. Έλληνες ήταν αυτοί που διορίστηκαν κατά κοπάδια στο Δημόσιο με αντάλλαγμα την ψήφο τους. Έλληνες ήταν οι συνεργάτες των δουλεμπόρων που γέμισαν την Ελλάδα με λαθρομετανάστες, Έλληνες ήταν αυτοί που τους πρόσφεραν δουλειά και άφηναν τον αδερφό τους στο δρόμο με αντάλλαγμα να μην πληρώνουν ένσημα και ασφάλιση. Έλληνες ήταν οι γονείς που κλαιγόντουσαν στην εκάστοτε κυβέρνηση για να πάρει καλύτερη μετάθεση το παιδί τους στον Στρατό και να μπορέσει να περάσει μία θητεία χωρίς να κάνει τίποτα. Οι Έλληνες ήταν που δεν αντέδρασαν ποτέ σε αυτά που τους ενοχλούσαν, είναι αυτοί που δώσανε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Σημίτη, λίγο μετά το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, για το οποίο δεν τιμωρήθηκε ποτέ κανείς. Είναι οι ίδιοι που παρά τον γενικότερο αποτροπιασμό για τα Ίμια ποτέ δεν πίεσαν για να αποδοθούν πραγματικά ευθύνες για την Σημαία που "πήρε ο άνεμος". Δεν μπορεί να εξηγηθεί, αλλιώς, η ανοχή του Ελληνικού Λαού απέναντι στην πρωτοφανή κοροϊδία με την οποία αντιμετωπίζεται από τους κυβερνώντες, παρά με το ότι όλοι έχουν βολευτεί κάπως με την παρούσα κατάσταση. Βουλιάζοντας στον καταναλωτισμό ο Έλληνας θυσίασε τα πάντα στο βωμό του χρήματος και της αυτοπροβολής. Ο υλιστικός τρόπος ζωής κοίμισε τα κοινωνικά του ένστικτα και κάνει την Ηθική επανάσταση αναγκαία, μία Ηθική επανάσταση Ατομική και Κοινωνική ή μάλλον Ατομική και ανιδιοτελής που θα εξελιχτεί σε Κοινωνική και ταυτοχρόνως Κοινωνική που θα επισπεύσει την Ατομική που θα την τροφοδοτήσει. Μια Ηθική Επανάσταση που θα έχει σχέση όχι με τον Συντηρητισμό, αλλά με την Αρετή και την Τιμή, μία επανάσταση που θα διαλέξει τον δύσκολο δρόμο, την ανηφόρα της αυτοβελτίωσης, τον δρόμο με τα αγκάθια της ευγένειας, του ήθους, αλλά και της τόλμης, μακριά από την δειλία, την αγένεια, τον εύκολο πλουτισμό, προς την πνευματική τελειότητα και μακριά από τον υλιστικό βούρκο.

Επανάστασις Πολιτική

Ακόμα και αν κάποιος θεωρήσει εαυτόν δημοκράτη θα πρέπει να παραδεχτεί, ότι αυτή μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε ουτοπικά επίπεδα που ακόμα και στην περίφημη δημοκρατία των Αθηνών δεν έφτασε, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το κοινοβουλευτικό εξάμβλωμα. Η δημοκρατία το μονογενές τέκνο του καπιταλισμού, η φράση του Ιωάννη Μεταξά που φαντάζει ολοένα και πιο ακριβής, όσο η δημοκρατική λαίλαπα στοιβάζει τους ανθρώπους στα αστικά κέντρα ικανοποιώντας την αστυφιλική της μανία, δεν μπορεί παρά να αναπαράγει τον εαυτό της μέσα στην κοινωνία με την μορφή του υλισμού και όλων των παρελκόμενων του. Με το επίπεδο της Παιδείας συνεχώς να υποβιβάζεται και την παράλληλη μαζοποίηση του σύγχρονου Έλληνα, η πολιτική έχει χάσει τον σκοπό της επίτευξης οραμάτων και στόχων, παρά έχει γίνει και αυτή πόρνη της δημοσιότητας με την παρουσία τηλεστάρ και "αναγνωρίσιμων" ανθρώπων πιο σημαντική από την οποιαδήποτε πολιτική άποψη και πρακτική. Η διαφήμιση και η επικοινωνία αντικατέστησε την προπαγάνδα και την πολιτικοποίηση, καθιστώντας τες δαιμονικές ως λέξεις, όπως και κάθε τι άλλο που δεν μπορεί να το αντέξει η "δημοκρατία" και την φέρνει σε αδιέξοδα, που ευαγγελίζεται ότι δεν έχει. Η "ανάγκη" για δημοκρατία πλέον υπάρχει παρά μόνο στα μυαλά των υστερόβουλων και στα γραφεία των διαφημιστικών εταιριών, όμως ακόμα και η εντατική πλύση εγκεφάλου αποτυγχάνει πλέον, αφού όπως είπαν πολλά ρεπορτάζ ο μεγάλος νικητής των εκλογών είναι ο αντί-κομματισμός, ο οποίος κινδυνεύει να παρουσιαστεί ως υπαρκτή πολιτική δύναμη, όταν τελειώσει το παραμυθάκι περί επανάστασης μέσω της αποχής και του άκυρου, το οποίο έχει εκτραφεί σε μεγαλοκομματικά γραφεία, και προπαγανδίζεται πλέον από όλο το φάσμα της γραφικότητας, τηλεοπτικής ή μη. Επανάσταση με φραπέ, καναπέ και ένα αντικαπιταλιστικό αυτοκόλλητο σε κάποια Starbucks στην μέση του πουθενά ποτέ δεν έγινε και όποιος πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει ποτέ κάτι τέτοιο καλύτερα να το ξανασκεφτεί, αν έχει μείνει τίποτα μέσα στο κεφάλι του, από το διαρκές πλυντήριο σκέψεως. Όσο για κάποιους "εθνικοσοσιαλιστικότερους" του Léon Degrelle θα αφήσω το παρδαλό ερίφιο να κάνει τον σχολιασμό, όταν σταματήσει να γελάει. Επανάστασις πολιτική, λοιπόν, για ένα σύστημα διακυβέρνησης άξιο του Λαού, ο οποίος θα κυβερνάται, άξιο ακόμα και όταν όλα τα στάδια της Επαναστάσεως θα έχουν τελεστεί, ένα σύστημα άξιο της σκέψης ενός Πλάτωνα, και όχι κατασκευασμένο με βάση τις ανάγκες μιας εκφυλισμένης κοινωνίας.

Επανάστασις Ιδεολογική

Πάει καιρός από τότε που η Ελλάδα συνταράχτηκε από ένα όραμα. Πάει ακόμα περισσότερος καιρός από τότε που η Ελλάδα οδηγήθηκε από μία κοσμοθεωρία προς το μέλλον της. Κυβερνούμενη από τοκογλύφους, οπορτουνιστές, αλλόφυλους και γενικώς από απατεώνες, πολιτικούς και μη, η Ελλάδα πολύ καιρό τώρα πελαγοδρομούσε σε πέλαγα που οι ξένες δυνάμεις την είχαν στείλει για να πνιγεί. Ο συνεκτικός κρίκος των Ελλήνων, η αμυντικογενής ενότητα απέναντι στον επελαύνοντα εχθρό, έχει αδυνατίσει από ιδεολογήματα και εντολοδόχους αυτών ακριβώς των ξένων δυνάμεων. Επιτακτική η ανάγκη ιδεολογίας και ιδεολόγων, κοσμοθεωρίας και ανθρώπων που θα την υπηρετούν με αυταπάρνηση. Η Ελλάδα χρειάζεται ιδεολογία και όχι μια απλή θεωρία διαχείρισης της οικονομίας, άλλωστε πάσχουμε από τόσο πολλά που η οικονομία είναι απλά ένα σκέλος, και μάλιστα μικρό, του όλου προβλήματος. Μία ιδεολογία που θα χαραχτεί από αληθινούς ιδεολόγους και ζηλωτές αυτής της Ιδέας που θα την χαράξουν με Πίστη και Σεβασμό προς τα Ιδανικά της και όχι από αμόρφωτους χαρτογιακάδες και υστερόβουλους διαφημιστές, με φόντο την καρέκλα. Μια ιδεολογία που θα υπηρετηθεί, όπως είχε πει ο Μέγας Πλάτων, από τον άνθρωπο που θέλει λιγότερο από όλους να κυβερνήσει στην θέση του Ηγέτη. Έναν άνθρωπο ασυμβίβαστο που δεν προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες με φόντο τα "ψηφαλάκια". Επειδή βέβαια όλοι μέσα στην απελπισία τους θέλουν να διαλέξουν κιόλας αυτόν που θα τους τραβήξει από την θανατηφόρα κινούμενη άμμο, ας δώσω και εγώ την πρόταση μου για αυτή την ιδεολογία παραθέτοντας ένα απόσπασμα του Ίωνος Δραγούμη:

"Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος."

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Ζούμε το Ιουδαϊκό Όνειρο

Η Ελληνική κοινωνία μαστίζεται από διάφορα αρνητικά κοινωνικά φαινόμενα όπως η εγκληματικότητα, τα ναρκωτικά, οι λαθρομετανάστες, η ανεργία και πολλά άλλα. Ένα δέντρο, λοιπόν, προβλημάτων που καταπιέζουν την καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη και τα οποία μεταξύ τους συνδέονται, άλλοτε εμφανώς και άλλοτε όχι. Όπως σε κάθε δέντρο, έτσι και σε αυτό, δεν έχει καμμία σημασία το κλάδεμα του, αν αυτό που θες είναι να απαλλαγείς από τα φύλλα του, τα οποία μοιραία πάντοτε θα επανέρχονται. Άμα κάποιος πραγματικά θέλει να απαλλαγεί από αυτά πρέπει να χτυπήσει το πρόβλημα στην ρίζα του, η οποία για τον πολύ κόσμο δεν είναι καθόλου εμφανής, για αυτό άλλωστε όχι μόνο επιβιώνει αλλά ακμάζει. Η ρίζα αυτή του προβλήματος είναι ο γεννήτορας του δίπολου κομμουνισμός-καπιταλισμός, δύο όψεων του ίδιου νομίσματος, που όχι μόνο δεν είναι αντίπαλες, αλλά στην ουσία αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοτροφοδοτούνται. Ορθώς, λοιπόν, οι πατέρες της Ιδεολογίας έθεσαν το πρόβλημα στο πραγματικό του επίπεδο, στο Φυλετικό ζήτημα, αφού ουσιαστικά ο κόσμος εδώ και χιλιάδες χρόνια γίνεται μάρτυρας του πολέμου μεταξύ δύο κοσμοθεωριών, οι οποίες καθρεφτίζονται επακριβώς σε δύο παντελώς διαφορετικά φυλετικά "πεδία ορισμού". Στην μία πλευρά έχουν την Ελληνική κοσμοθεωρία του Ηρωισμού και του Αίματος και από την άλλη την Ιουδαϊκή αντίληψη του Χρήματος και του Ελέγχου. Σήμερα, δυστυχώς κατ'εμέ, ευτυχώς κατά κάποιους άλλους, ζούμε στον κόσμο-πραγμάτωση του Ιουδαϊκού (και όχι Αμερικανικού) ονείρου. Τι χάος χωρίζει αυτές τις δύο κοσμοαντιλήψεις και πως αυτή η διαφορά αντιλήψεως οδηγεί στον σύγχρονο κόσμο; Θα φροντίσω στην συνέχεια να μιλήσω όσο το δυνατόν απλούστερα και να απαιτήσω όσο το δυνατόν λιγότερες γνώσεις από τον αναγνώστη, όμως παρόλα αυτά επειδή το ζήτημα είναι τεράστιο θα προτείνω και μια σχετικώς μικρή βιβλιογραφία. Θα συζητήσουμε το ζήτημα προφανώς σε ιδεολογικό επίπεδο, όπως πάντα, όμως δεν θα λείψουν και ορισμένες "διαβολικές συμπτώσεις" που θα επιβεβαιώσουν, ως αποδείξεις, την ιδεολογική ανάλυση του θέματος.

Διαφορά αντιλήψεως

Οι παραδόσεις, οι Θεοί (ή ο Θεός... ότι προτιμάτε), η κοσμοαντίληψη εν γένει ενός Λαού, μιας Φυλής προέρχεται πάντα από αυτήν την Φυλή και πάντα απευθύνεται σε αυτή την Φυλή και μόνο. Ακόμα και αυτή η ίδια η Αισθητική, η μόδα αν θέλετε, ενός Λαού έχει θεμελιώδεις διαφορές από Φυλή σε Φυλή. Η λατρεία της Οικονομίας, η θεοποίηση του Χρήματος, ως μόνου μέσου για την ευημερία και την ευτυχία του Ανθρώπου και συνολικά της κοινωνίας δεν υπήρξε ποτέ μέρος της Ελληνικής, αλλά και εν γένει της Ευρωπαϊκής-Λευκής, παράδοσης. Διαβάζοντας τα έργα των Αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων, ποτέ δεν βρήκα να μιλάνε για τρόπους να απελευθερωθεί το χρήμα και να "αυτορυθμίζει" την κοινωνία. Αντιθέτως βρήκα μια σύμπνοια απόψεων, μια συμφωνία, στο ότι το χρήμα είναι ένα αναγκαίο κακό για τις συναλλαγές και διάφορες προτάσεις για την αντιμετώπιση του ίδιου του Χρήματος. Ο Έλληνας ποτέ δεν μέτρησε με άβακες, δάκτυλα ή υπολογιστές χειρός την Αρετή, τις Αξίες και τα Ιδανικά. Ποτέ δεν κάθισε να υπολογίσει πόσο αξίζει η Πατρίδα του, η Αξιοπρέπεια του και ο Πολιτισμός του. Ποτέ μέχρι τώρα τουλάχιστον. Ποτέ μέχρι τον καιρό της Παγκοσμιοποίησης. Ενδεικτικά παραδείγματα αυτής της Ελληνικής Φυλής είναι ο Κυναίγειρος και ο Λεωνίδας, παραδείγματα αυταπάρνησης, ηρωισμού, αγάπης. Φυσικά τέτοια παραδείγματα κάποτε ήταν ο κανόνας στην Ελληνική Φυλή, ενώ τώρα αποτελούν την εξαίρεση. Τώρα στον καιρό των Ιουδαίων. Από την άλλη πλευρά (κάτι που το παραδέχονται και οι ίδιοι) έχουμε την Ιουδαϊκή αντίληψη. Για να μην πει κανείς ότι "χύνω ρατσιστικό δηλητήριο" ας δούμε μερικά παραδείγματα από τις Αγίες Γραφές τους, για να δούμε τα πρότυπα των Ιουδαίων. Σύμφωνα λοιπόν με τις γραφές ο Αβραάμ, γενάρχης των Εβραίων, έστειλε δύο φορές την γυναίκα του στον Φαραώ, ο οποίος και τις δύο φορές θέλησε να την παντρευτεί, μην ξέροντας ότι είναι γυναίκα του Αβραάμ, αλλά αδερφή του. Ακολούθως και τις δύο φορές ο "Θεός" έστειλε τον Αβραάμ πίσω με μεγάλη περιουσία. Το επόμενο παράδειγμα που θα αναφέρω προέρχεται από την Σημιτική αποικία της Καρχηδόνας, όπου παιδιά θυσιάζονταν στους σημιτικούς θεούς, σύμφωνα με τον Πλούταρχο και το Διόδωτο τον Σικελό. Αυτό βεβαίως δεν γινόταν για όλες τις οικογένειες αφού οι πλουσιότερες μπορούσαν να αγοράσουν παιδιά από τους φτωχότερους για να τελέσουν τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις. Μάλιστα ο Έλληνας ιστορικός Πολύβιος γράφει ότι για τους Καρχηδόνιους τίποτε δεν θεωρείται ταπεινωτικό, αρκεί να αποφέρει κέρδος. Οι πρώτοι που προσκύνησαν τους Θεούς τους, οι πρώτοι που πήραν την σωτηρία του Ανθρώπου από τα χέρια του και την μετέφεραν σε εκ των έξω ερχόμενους σωτήρες, πολύ πριν τον Λιακόπουλο και τους "ΕΛ". Οι πρώτοι που κάναν τον Θεό μία ύπαρξη που επιβλέπει από μακρυά αυτόν τον κόσμο, αντί για κάτι που τον διέπει συνεχώς. Πιστεύω έγινε σαφές ότι έπρεπε και προχωράμε παρακάτω στο θέμα μας.

Η Ελληνική κοινωνία

Στην Ελληνική κοινωνία τα χρόνια της μεταπολίτευσης τελέστηκε ένα πολύ απλό στην ουσία του πείραμα, που δεν είχε να κάνει ούτε με αεροψεκασμούς, ούτε με Νεφελίμ, ούτε με διάφορες θεωρίες που δεν αποδεικνύονται από πουθενά και τις αναφέρουν μόνο "ερευνητές" που χρησιμοποιούν ως "αποδείξεις" ακόμα και σκηνές από αμερικάνικες ταινίες. Η πιο κοντινή στην αλήθεια θεωρία που έχω ακούσει για την δημιουργία του σύγχρονου νεοέλληνα αστού είναι η θεωρία του σοκ. Δηλαδή η υποβολή του κοινού σε ένα μαζικό σοκ με σκοπό την υποταγή του και την πάταξη κάθε αντίστασης. Ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της θεωρίας είναι οι 4 νεκροί της Marfin, που στην ουσία βγάλαν το Κ.Κ.Ε από την δύσκολη θέση να περιφρουρεί την Βουλή, αφού οι κινητοποιήσεις πάγωσαν μπροστά στους τραγικούς θανάτους. Οι φάσεις του Ελληνικού πειράματος, κατά την γνώμη μου, είχαν ως εξής: Εν αρχή ο Ανδρέας Παπανδρέου με υπουργό Οικονομικών, τότε, τον Τσοβόλα (οποία σύμπτωση τώρα ένας του Παπανδρέου και ένας του Τσοβόλα να εμφανίζονται ως πατριώτες) άδειασαν με σύστημα τα ταμεία του κράτους με δύο βασικούς σκοπούς. Πρώτον την δημιουργία ενός αρκετά μεγάλου ελλείμματος, το οποίο ακόμα ταλανίζει την χώρα, και δεύτερον την νάρκωση του πιο επαναστατικού λαού του κόσμου, τον Ελληνικό. Ήταν η πρώτη περίοδος που δημιουργήθηκε η επίπλαστη ευημερία του καπιταλιστικού κράτους και οι πελατειακές σχέσεις με τα κόμματα. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον γέρο Καραμανλή με την επαναφορά της Δημοκρατίας, ενώ η Κύπρος "ήταν μακριά". Η διάλυση της Παιδείας προχωρούσε με ταχείς ρυθμούς, ενώ ο Έλληνας ζούσε ατάραχος μέσα σε μια κοινωνία που κατά πρωτοφανή τρόπο μείωνε την παραγωγή της και αύξανε την ευημερία της. Μία κοινωνία που με αμείλικτη προπαγάνδα την κάναν να νομίζει ότι η υποχωρητικότητα στα Εθνικά θέματα είναι σύνεση και τα εκάστοτε νέα μέτρα ήταν αναγκαία. Εγκλώβισαν τον κόσμο στα κομματικά τους μαντριά υποσχόμενοι όχι οράματα και θέσεις, αλλά καρέκλες. Δημιούργησαν έναν Λαό που δέχεται αμίλητα εκβιασμούς και πιστεύει ανθρώπους που έχουν αποδειχθεί πολλές φορές ψεύτες. Πότισαν έναν Λαό με προπαγάνδα και προβλήματα ικανά να το κάνουν να απελπιστεί. Από την μία τον εγκλώβιζαν στα μαντριά με εκβιασμούς του στυλ "να μην βγει η Δεξιά" ή "να μην επικρατήσει η Αριστερά" και όσους δεν μπορούσαν να τους εγκλωβίσουν τους έκαναν να απελπιστούν και να στραφούν στην αποχή, αφού "δεν υπάρχει κανείς ικανός" όπως τους λέγανε. Δεν ολοκληρώσαμε, όμως, την σκέψη που είχε μείνει να αιωρείται στην προηγούμενη παράγραφο. Τι σχέση έχει η Ελληνική κοινωνία του 2010 με την Καρχηδόνα και το Ιουδαϊκό όνειρο; Διαβάζουμε το ρεπορτάζ:

"Είναι δυνατόν στην εταιρεία παραγωγής του Δημήτρη Σειρηνάκη (SIRINA) να έχουν φθάσει 2,000 συμμετοχές νέων ανθρώπων, που θέλουν να πρωταγωνιστήσουν σε ταινία πορνό;"

Σχόλιο, από μένα, ουδέν. Σκεφτείτε το. Κοιτάξτε γύρω σας, στους συνέλληνες σας και κρίνετε. Επειδή δεν πιστεύω σε καμμία περίπτωση στην ανθρώπινη νοημοσύνη, θα δώσω και βοήθειες. Σκεφτείτε πόσοι πούλησαν την συνείδηση τους, την αξιοπρέπεια τους και όλα τα Ιδανικά τους με φόντο μια θέση στο Δημόσιο. Σκεφτείτε τα πρότυπα, αλά Τζούλια, που βομβαρδίζεται η Ελληνική νεολαία καθημερινά από τους δέκτες των τηλεοράσεων. Σκεφτείτε τις πραγματικές αντιδράσεις μπροστά στο "τα φάγαμε μαζί" του Πάγκαλου. Για το τέλος της παραγράφου κάποιες "διαβολικές συμπτώσεις", σε μορφή κουίζ. Ποιο κοινό έχουν ο Ντόμινικ Στρος Καν (ΔΝΤ), ο Σαρκοζύ, ο Ροκφέλλερ, ο Σόρος, ο Μάρξ, ο Λένιν και όχι μόνο; Βοήθεια: Ψάξτε για εθνικότητα.

Σύνδεση των προβλημάτων

Θα κάνω κάποιες από τις συνδέσεις σε αυτό το κείμενο και θα αφήσω την φαντασία σας και το μυαλό σας να κάνουν τις υπόλοιπες. Ο λόγος διπλός, αφού πρώτον είναι πιο ωραίο το να προβληματίζεις από το να προσφέρεις μασημένη τροφή, και δεύτερον γιατί για να γίνει μια τέτοια εργασία στο σύνολο της θα απαιτούταν βιβλίο. Η ανεργία, λοιπόν, χτυπάει σε αρκετά μεγάλα ποσοστά την Ελληνική κοινωνία. Για να θυμηθούμε, λίγο, τι είχε γίνει τα χρόνια της μεγάλης ευημερίας και ανάπτυξης που κανείς δεν ήθελε να προβληματίζεται. Αρχές τις δεκαετίας του 90΄ο κομμουνισμός καταρρέει και με την άρση του εμπολέμου χιλιάδες Αλβανοί λαθρομετανάστες περνάν τα σύνορα προς την Ελλάδα. Προσλαμβάνονται για ένα κομμάτι ψωμί από τους Έλληνες εργολάβους με σκοπό το εύκολο κέρδος μέσω της μαύρης και κακοπληρωμένης εργασίας. Οι Έλληνες οικοδόμοι μένουν σταδιακά όλο και περισσότερο χωρίς δουλειά, αφού όταν οι Αλβανοί γίνονται υπεργολάβοι προσλαμβάνουν μόνο δικούς τους. Η χώρα αναπτύσσεται και παράλληλα ένας ολόκληρος κλάδος μαραζώνει, όμως κανείς δεν νοιάζεται γιατί περνάμε καλά. Λίγα χρόνια αργότερα θα μας μιλούν για την ανάπτυξη την οποία έφεραν οι Αλβανοί λαθρομετανάστες και θα μας λένε ότι τις δουλειές αυτές δεν τις κάνουν οι Έλληνες. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί πως είχαν χτιστεί τα σπίτια που υπήρχαν πριν το 1990. Ποιοι τα χτίσανε; Μήπως οι Έλληνες οικοδόμοι; Το ίδιο φαινόμενο με άλλες, ίσως, εθνικότητες λαθρομεταναστών παρατηρείται και σε άλλους παραγωγικούς τομείς της χώρας, όπως τα ναυπηγεία, η αγροτική παραγωγή κλπ. Το πως ο αντιρατσισμός έριξε τα μεροκάματα, σε αντίθεση με το σύνθημα των γνωστών ηλιθίων, το έχω ήδη αναλύσει σε προηγούμενο άρθρο, οπότε ας περάσουμε γοργά σε άλλη σύνδεση και τελευταία. Στον σύγχρονο δυτικό τρόπο ζωής επικρατεί η ανωνυμία, η οποία από την μία δίνει την "ελευθερία" να γίνει κάποιος ασύδοτος, αλλά από την άλλη τον εγκλωβίζει στην ίδια του την μοναξιά. Μόνος μέσα σε έναν όχλο που δεν ξέρει, ο άνθρωπος είναι μοιραίο να βαρεθεί και να ψάξει να βρει τρόπους να διασκεδάσει αυτή την ίδια του την πλήξη. Μια απλή ματιά στο κέντρο της Αθήνας θα μας δείξει ότι έχουμε γεμίσει άρρωστους, από τα ναρκωτικά, νέους και νέες. Αυτά δεν είναι ούτε παιδιά διαλυμένων οικογενειών, ούτε έτσι και αλλιώς χαμένα κορμιά. Είναι παιδιά που πέσαν θύματα κυκλωμάτων και δοκιμάζοντας μία φορά βρέθηκαν εξαρτημένα και σωματικά και ψυχικά σε ένα πολύ βρώμικο "παιχνίδι" με τελικό προορισμό τον θάνατο. Η ανεργία και η οικονομική κατάσταση όχι μόνο δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει την κατάσταση, αλλά θα την χειροτερέψει, αφού η έλλειψη εργασίας και η απελπισία θα οδηγήσουν όλο και περισσότερους προς τα εκεί. Χώρια που στην Αθήνα είναι πιο εύκολο να βρεις ηρωίνη από ότι να βρεις κάποιον που να μιλάει Ελληνικά για να τον ρωτήσεις μια οδό. Και όλα αυτά γίνονται ανεκτά από την πολιτεία, γιατί αποφέρουν κέρδος. Επειδή όμως το κέρδος αυτό πάει σε χέρια ιδιωτών και όχι στο Δημόσιο θέλουν συζήτηση για την νομιμοποίηση των ναρκωτικών. Δηλαδή δεν έχει σημασία, για αυτούς, που άνθρωποι πεθαίνουν. Το πρόβλημα τους είναι ότι δεν τα "κονομάει" το κράτος από αυτό.

Ο Λόγος για την πολυλογία

Για ποιο λόγο, λοιπόν, μπήκαμε σε αυτή την ανάλυση; Για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμα να το πω και ξάστερα για να μην ψάχνονται. Δεν είναι η εγκληματικότητα το πρόβλημα της γειτονιάς σας. Δεν είναι τίποτα το μεμονωμένο το πρόβλημα σας. Το πρόβλημα, το πραγματικό, είναι ολόκληρο το σύστημα αξιών που έχει επικρατήσει. Όσο και να επαναστατείτε ενάντια στην εγκληματικότητα και την σήψη της ίδιας της κοινωνίας το μόνο που θα καταφέρνετε θα είναι να κερδίζετε χρόνο. Όμως εν τέλει η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη, εκτός και αν το σύστημα αυτό αλλάξει. Δεν χρειάζεται απλά να καθαρίσει λίγο η Ελλάδα. Χρειάζεται πρωτίστως να ξαναγίνει Ελληνική.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία:

1) Πλάτων - Η Δίκη του Σωκράτη
2) Αλαίν Ντε Μπενουά - Η Θρησκεία της Ευρώπης
3) Curt Rösner - Αιωνία Ελλάς
4) Dietrich Eckart - Σιωνισμός Από τον Μωυσή στον Λένιν