Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Περί της Ελληνικής Αστυνομίας

Η Αστυνομία είναι το μέσον που χρησιμοποιεί το κράτος για να επιβάλει την βούληση του στο εσωτερικό των συνόρων του. Αντικειμενικός σκοπός αυτής είναι να εκτελεί τις εντολές της εκάστωτε κυβέρνησης και να επιβλέπει την τήρηση των νόμων. Όπως σε κάθε σύνολο ανθρώπων έτσι και στις αστυνομικές δυνάμεις δεν είναι παρά αναπόφευκτη η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων και πρακτικών, οπότε οποιαδήποτε ανάλυση πάνω στο ποιόν της Αστυνομίας είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων να είναι γενικόλογη και να απευθύνεται στον θεσμό και σε μία πλειοψηφία εντός του. Αφορμή για το παρόν άρθρο είναι φυσικά η συμπεριφορά της Αστυνομίας και των δικαστικών αρχών σε πολλά περιστατικά, όπου και φάνηκε η συνεργασία τους με παρακρατικές δυνάμεις της αριστεράς. Σε πολλές περιπτώσεις, μεμονωμένες δυστυχώς, έχουν φανεί και αστυνομικοί που τιμούν την στολή που φοράνε και που φυσικά δεν θα τους αναφέρουμε γιατί καραδοκούν τα γεράκια του ανεθνισμού και τα "ακροδεξιά" (πλήν ακομμάτιστα βεβαίως βεβαίως...) εξαπτέρυγα τους για να τους αναφέρουν στο indymedia ή και απευθείας στους υπουργούς της κυβέρνησης με την οποία συνεργάζονται. Θα παραθέσω ακολούθως κάποιες απόψεις γενικές για τον τρόπο καταστολής επισοδείων, όπως και γενικότερα για τον τρόπο λειτουργίας της αστυνομίας. Ότι θα αναφερθεί προφανώς και μπορεί να έχει αντίκτυπο και αντίκρυσμα στην αντίστοιχη λειτουργία του Στρατού, ο οποίος έχει περιέλθει δυστυχώς στην ίδια και χειρότερη παρακμή με αυτή της Αστυνομίας. Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ευθύς εξαρχής ότι οποιαδήποτε μηδενιστική άποψη περί αστυνομίας την θεωρώ ανόητη είτε προέρχεται από εθνικιστές που έχουν ζήσει στο πετσί τους το άδικο κυνηγητό με τις αστυνομικές δυνάμεις είτε προέρχεται από απευθείας συνεργούς του συστήματος που απολαμβάνουν της ασυλίας που προσφέρει η κομματική ταυτότητα του Συ.Ριζ.Α. Επίσης θεωρώ ανόητες και τις κραυγές επαίνου και προστασίας απέναντι σε μία Αστυνομία που έχει φανερά ταχθεί εναντίον του Ελληνικού Λαού και υπέρ των προβοκατόρων της Βίλλας και των Εξαρχείων.

Αντιμετώπιση Σύγκρουσης

Το κέντρο των Αθηνών, κυρίως, έχει γίνει πολλές φορές θέρετρο σύγκρουσης μεταξύ αντικρουόμενων ομάδων και η Χρυσή Αυγή έχει υπάρξει σε μερικές από αυτές, αφού οι νόμιμες συγκεντρώσεις της τείνουν να πειράζουν το σύστημα και να ελκύουν, ως συνέπεια αυτού, τους έμμισθους στρουθοκάμηλους των Εξαρχείων. Ας δούμε λοιπόν το πως η αστυνομία θα κατασβέσει μία πιθανή σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ομάδες και ποιο είναι το ύποπτο σε μερικές "επεμβάσεις" της υπέρ των αναρχικών. Καταρχάς δύο είναι τα ζητούμενα σε κάποια τέτοια κατάσταση και αυτά είναι πρώτον η συντήρηση δυνάμεων και υλικών από πλευράς Αστυνομίας και δεύτερον η όσο το δυνατον μεγαλύτερη ταχύτητα επιτυχίας. Βασική προϋπόθεση φυσικά είναι η προστασία της νομιμότητας και εδώ ακριβώς είναι τα ύποπτα που συμβαίνουν. Είναι απόλυτα φυσικό λοιπόν εφόσον δεν υπάρχουν εντολές κατάργησης της νομιμότητας και έχουμε μία σύγκρουση μιας νόμιμης, όπως πάντα, συγκέντρωσης της Χρυσής Αυγής με αναρχικούς παράνομα αντισυγκεντρωμένους η Αστυνομία για τους παραπάνω λόγους θα ταχθεί εναντίον των αναρχικών αφού πρώτον πρέπει να προστατέψουν την νόμιμη συγκέντρωση και δεύτερον γιατί οι αναρχικοί είναι οι πιο αδύναμη και φοβισμένη από τις δύο ομάδες. Που αρχίζει το ύποπτό; Όταν οι αστυνομικοί συνοδεύουν τους παράνομα αντισυγκεντρωμένους μέχρι τον τόπο της επιθέσεως και μετά την προφανή τους ήττα πάλι οι αστυνομικοί καλύπτουν την αποχώρηση τους. Όταν οι αστυνομικοί συλλαμβάνουν νόμιμους διαδηλωτές και αφήνει ανεξέλκτους τους παράνομους και τους εμπρηστές. Όταν καιγόταν η περιούσια των Ελλήνων από τους έμμισθους πράκτορες των Εξαρχείων και λεηλατούταν από τους λαθρομετανάστες με τις κουκούλες υπό την αυστηρή, ομολογουμένως, επιτήρηση των αστυνομικών δυνάμεων. Κοινώς όταν η Αστυνομία συντελεί στην ανομία αντί να την πατάσσει.

Κοινωνική Δομή της Αστυνομίας

Η Αστυνομία, όπως και ο Στρατός, είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Στα ίδια ποσοστά με αυτά που συναντώνται όταν κοιτά κανείς την Ελληνική κοινωνία θα συναντήσει κανείς σκεπτόμενους, μικροαστούς, πουλημένους, ηλίθιους, ανθρώπους με κόμπλεξ κατωτερότητας κλπ. Ότι μπορεί κανείς να συναντήσει στην Ελληνική κοινωνία θα το συναντήσει και στην Αστυνομία, με προφανείς εξαιρέσεις κατηγορίες ανθρώπων που αποκλείονται από την Αστυνομία λόγω των κριτηρίων εισόδου σε αυτήν. Έτσι είναι απόλυτα λογικό, όπως η Ελληνική κοινωνία είναι παραδομένη στις επιταγές των προδοτών, έτσι και η αστυνομία λειτουργόντας επί το πλείστον μικροαστικά δεν τολμά να αμφισβητήσει εντολές που και παράλογες είναι και παράνομες. Μάλιστα σε πλήρη αναλογία με την Ελληνική κοινωνία έτσι και στην Αστυνομία οι φελοί επιπλέουν. Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους φελούς της Αστυνομίας και του Στρατού να φαίνονται περισσότεροι από ότι είναι; Πρώτον απ'όλα η πολιτική επέμβαση στην ιεραρχική άνοδο των αξιωματικών, καθώς είναι απόλυτα φυσικό οι ανίκανοι να διορίζουν ανίκανους και τσιράκια. Δεύτερον η εξουσία που προφανώς και έχει διαβρωτική επίδραση στον χαρακτήρα κάποιου αν αυτός δεν έχει προετοιμαστεί για να την διαχειριστεί, όπως άλλωστε έλεγε ο Πλάτων η εξουσία θα πρέπει να δίνεται σε αυτόν που την θέλει λιγότερο. Τρίτον η επαφή με το σύνολο της κοινωνίας κάνει τα παραπάνω προβλήματα να φαίνονται ακόμα πιο έντονα, όπως άλλωστε συμβαίνει και με άλλες επαγγελματικές ομάδες που έρχονται σε επαφή με τον κόσμο και αυτός τείνει να θυμάται μόνο τα άσχημα τους. Τέταρτον και πολύ σημαντικό η προπαγάνδα της αριστεράς που προσπαθεί να αποδομήσει την Αστυνομία και άλλους θεσμούς προκειμένου να καταφέρει να κάνει το ανταρτικό της ανενόχλητα αυτήν την φορά. Δεν είναι τυχαίο ότι μεγαλοδημοσιογράφοι λένε πολύ σοβαρά ότι βρέθηκαν βενζίνη, μπουκάλια και στουπιά σε χώρο αναρχικών και χρησιμεύαν για την "φουφού" τα μεν καύσιμα και για ανακύκλωση τα μπουκάλια. Έκτον η λάθος στάση της Αστυνομίας που έκανε τους ίδιους τους Έλληνες πολίτες να αισθάνονται ανασφαλείς και εν τέλει να στραφούν εναντίον της. Αναφέρομαι στα περιστατικά του 2008 όπου οι αναρχικοί με την υποστήριξη Συ.Ριζ.Α και δημοσιογράφων κατακαίαν την Αθήνα υπό την επιτήρηση της Αστυνομίας. Η αδράνεια σε σημείο παράβασης καθήκοντος αυτή προερχόταν από τον φόβο των δημοσιογράφων μέσα στην ηγεσία της Αστυνομίας και τελικά έκανε τους πολίτες που κάηκαν οι περιουσίες τους να αναρωτιόνται τι ακριβώς σκοπό έχει μία τέτοια αστυνομία.

Καθεστώς και αντικαθεστωτική δράση

Είμαστε Έλληνες Εθνικιστές που ζούμε σε ένα ανεθνικό καθεστώς. Όταν μιλάω για ανεθνικό καθεστώς δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στην διακυβέρνηση Πα.Σο.Κ. Άλλοι ήταν αυτοί που μιλάγαν για συνωστισμούς στις αποβάθρες. Ζούμε, λοιπόν, σε ένα ανεθνικό-παγκοσμιοποιητικό καθεστώς που είναι και αμείλικτο και αδίστακτο προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του. Είναι απόλυτα φυσικό ο μηχανισμός επιβολής του ανεθνικού καθεστώτος να βρίσκεται απέναντι στους αντικαθεστωτικούς. Είναι επίσης απόλυτα φυσικό η Αστυνομία να βρίσκεται, από πλευράς ηγεσίας πάντα, στο πλευρό των καθεστωτικών "αντεξουσιαστών στην εξουσία". Οι εικόνες που αντικρύζουν οι κάτοικοι των Αθηνών με τους αστυνομικούς να συνοδεύουν και να επιτηρούν προσεχτικά τους αναρχικούς ενώ τους καίνε τα μαγαζιά, πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι κάτι το απολύτως φυσικό. Είναι ο φυσικός τρόπος του ανεθνικού καθεστώτος να φοβήσει σε σημείο υποταγής τους ίδιους του τους πολίτες. Η "έκπληξη" απέναντι σε αυτά τα, υπενθυμίζω, απόλυτα φυσικά φαινόμενα δεν προσφέρει τίποτα. Η ανυπακοή, η αντίσταση και ο Αγώνας είναι η μόνη λύση. Η επαγρύπνιση, απέναντι στα αναχώματα που βάζει το ίδιο το σύστημα μέσα από υπαλλήλους των υπουργείων του και "αυτόνομους" δημοσιογράφους της Αραβαντινού που τους στηρίζουν, είναι απολύτως αναγκαία. Η συνειδητοποίηση της θέσης μας είναι επιβεβλημένη, όπως και για την θέση της Αστυνομίας απέναντι μας. Οι μηδενιστικές κραυγές οφείλουν να σωπάσουν και να υπάρξει ψύχραιμη σκέψη απέναντι στο ζήτημα. Ούτε οι αστυνομικοί είναι κακοί ως ολότητα, ούτε όμως και φίλοι μας. Είμαστε αντικαθεστωτικοί απέναντι σε ένα ισοπεδωτικό, φιλελεύθερο και ανεθνικό καθεστώς. Η πάλη με τις δυνάμεις επιβολής αυτού του καθεστώτος δεν μπορεί ούτε να εμπεριέχει μίσος, ούτε εμπάθεια απέναντι στα όργανα της επιβολής, άλλωστε είναι απλά όργανα αυτής. Κάνουν την δουλειά τους και κάνουμε την δουλειά μας. Πολλές φορές είναι μοιραίο ότι θα βρεθούμε απέναντι, όπως και πολλές φορές θα συναντούμε αστυνομικούς που θα μας εκπλήσσουν ευχάριστα. Δεν βλέπουμε τον θεσμό επιβολής της τάξεως αρνητικά, άλλωστε αυτό θα ήταν και υποκριτικό και αντιφατικό με την ιδεολογία μας, όμως δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι στο καθεστώς που βιώνουμε μοιραία είμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα. Χωρίς μηδενισμό θετικό ή αρνητικό, χωρίς εμπάθεια ή μίσος. Μόνο με την συνείδηση ότι αυτοί κάνουν την δουλειά τους και εμείς την δική μας. Δύο αντικρουόμενες δουλειές.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου