Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

28η Οκτωβρίου αλά νεοελληνικά

Σαν σήμερα 70 χρόνια πριν ο κυβερνήτης της Ελλάδος, Ιωάννης Μεταξάς, είπε το "ΟΧΙ" στον Ιταλό απεσταλμένο και έδωσε ουσιαστικά το έναυσμα για την απαρχή του έπους της Αλβανίας, του οποίου την επιτυχία είχε ο ίδιος διοργανώσει με τις καινοτομίες του στον Ελληνικό Στρατό, όπως το "φύλλο πορείας" για να αναφέρω ένα παράδειγμα. Τι σχέση έχουν ο Ιωάννης Μεταξάς και ο τότε Ελληνικός Λαός με τους σημερινούς πολιτικούς και τον σημερινό Ελληνικό Λαό; Σκοπός του σημερινού άρθρου είναι η ανάδειξη της γνώμης μου για το τι θα κάναν οι Έλληνες αν σήμερα βρισκόντουσαν ενώπιον των ίδιων καταστάσεων. Δεν είναι δύσκολο να το φανταστεί βέβαια κανείς αυτό, αφού ουσιαστικά ζούμε σε μια περίπου ίδια εποχή και δεχόμαστε μια περίπου ίδια κατοχή. Για ποιο λόγο όμως δεν κάνω και εγώ ένα αφιέρωμα, ιστορικής υφής, για την ημέρα; Πέρα από το ότι άλλοι πολλοί θα κάνουν τέτοιου είδους αφιερώματα και μάλιστα καλύτερα από ότι θα το έκανα εγώ το θεωρώ προσβλητικό στην μνήμη των Ηρώων αυτών να τους τιμούν άνθρωποι ποταποί και μηδαμινοί. Η Ιστορία δεν έχει παντελώς καμία αξία αν δεν γίνεται μάθημα, αν δεν γίνεται οδηγός. Τι νομίζετε εσείς ότι θα αισθάνονταν οι ψυχές των Ηρώων αν εκεί στα Ηλύσια Πεδία είχαν πληροφόρηση για το τι συμβαίνει σήμερα; Θα δείχνανε, πιστεύω, την υπέρτατη περιφρόνηση για αυτούς τους απογόνους τους που τους θυμούνται μία μέρα το χρόνο και όλες τις υπόλοιπες προδίδουν το Αίμα που αυτοί έχυσαν για την πατρίδα και την Ελευθερία. Θα φτύνανε όλους αυτούς που μοιράζουν δωρεάν σημαίες σε έναν ταλαίπωρο και φοβισμένο λαό, ενώ λίγους μήνες πριν υπέγραφαν την παράδοση της Ελλάδας στους διεθνείς τοκογλύφους και ύβριζαν ως "φυντάνια" και "πράκτορες" τους λίγους αντιδρούντες Έλληνες. Δεν έχει σημασία, λοιπόν, μία ιστορική ανάλυση εκείνης της περιόδου και εκείνου του έπους, αφού το έχουμε προδώσει ήδη. Και ναι δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί που το Ιδεώδες και το Αίμα αυτών των Ηρώων έχει προδοθεί. Φταις και εσύ νεοέλληνα ραγιά! Φταις που τους ψήφισες. Φταις που δεν αντέδρασες ποτέ. Φταις που ενώ καταλάβαινες τι κάνουνε εσύ τους δικαιολογούσες για να διορίσεις το παιδί σου ή να φροντίσεις τα μικροκομματικά σου συμφέροντα. Ναι... Φταις.

Η φύση του νεοέλληνα

Ας δούμε πρώτα ποιος είναι ο Λαός τον οποίο θα βάλουμε στην νοητή διαδικασία της επιθέσεως από εξωτερικό εχθρό για να δούμε την αντίδραση του. Τους Έλληνες πολιτικούς δεν θα τους βάλω καν στην συνάρτηση πέραν μιας μικρής αναφοράς, αφού πάνω κάτω τους γνωρίζουμε όλοι. Πολιτική, λοιπόν, για αυτούς είναι η "τέχνη του εφικτού", συνεπώς μια ενδεχόμενη επίθεση από έναν υπέρτερο αντίπαλο θα ενεργοποιούσε τις γνωστές πολιτικές που έχουμε τόσες φορές δει από τους πολιτικούς μας απέναντι στις προκλήσεις της Τουρκίας. Ας επιστρέψουμε, όμως, στον νεοέλληνα τώρα. Ο νεοέλληνας ζει σε έναν κόσμο επίπλαστης ευημερίας, την οποία προσφάτως του την αφαιρέσανε απότομα. Μέχρι πρότινος δεν τον ένοιαζε αν καιγόταν το σπίτι του γείτονα και το τι επιπτώσεις είχε το τσιγάρο που πετούσε αναμμένο μέσα στο δάσος. Κάθε βράδυ επιστρέφει στο σπίτι ευτυχισμένος που κατάφερε να επιβιώσει από τον οχετό του Αθηναϊκού κέντρου και αφήνεται στις αγκάλες του Λάκη, για να τον πείσει ότι αυτός είναι ο κακός που φοβάται τους λαθρομετανάστες. Το μοναδικό πράγμα που ενδιαφέρει τον νεοέλληνα είναι η οικονομία, όχι γιατί τον νοιάζει πως θα καταφέρει το Έθνος να ορθοποδήσει και να έχουμε όλοι μια πιο άνετη ζωή, αλλά για να καταφέρει να έχει αυτός καλύτερο αυτοκίνητο ή καλύτερο αμάξι έτσι ώστε να μπορέσει να κομπάσει στον γείτονα του. Ο νεοέλληνας δεν έχει αξίες και ιδανικά και φροντίζει να μην έχουν ούτε τα παιδιά του, αφού αυτά αποτελούν τροχοπέδη στον ατελείωτο αγώνα δρόμου του χρήματος. Ο νεοέλληνας είναι φλώρος και φοβάται να αντιμετωπίσει αυτά που τον ενοχλούν. Κλασσικός μικροαστός ο νεοέλληνας δρα εντελώς αντί-φυσικά, αφού είναι το μοναδικό πλάσμα της φύσης που ο φόβος του μειώνει την αδρεναλίνη και τον καθιστά έρμαιο. Κλασσικός τεμπέλης ο μικροαστός που έχει αναγάγει σε ιδεολογία την "ελάχιστη προσπάθεια" και βλέπει "θεμελιώδη δικαιώματα" στην ασυδοσία. Δεν θέλει να πάει Στρατό, αλλά απαιτεί από τον Στρατό να προστατεύει τα σύνορα. Δεν του αρέσει η Αστυνομία, αλλά όταν τον κλέψουν θα πάει να ζητήσει τον λόγο που δεν τον προστάτεψαν. Δεν του αρέσει που του καίνε το μαγαζί οι Αφγανοί και του βιάζουν την κόρη οι Πακιστανοί, αλλά για όνομα του Θεού μην τον πείτε ρατσιστή και "ακραίο". Δεν του αρέσει που η κυβέρνηση του κόβει τον μισθό, αλλά θα ψηφίσει τα ιδεολογικά της αδερφάκια για να μην πέσει η χώρα σε "ακυβερνησία". Όλα γύρω του τα βλέπει μαύρα, αλλά πάλι καλά που έχουμε "δημοκρατία". Οι αναρχικοί είναι "παιδιά που επαναστατούν" και "συμπαθητικοί" όσο καίνε τα μαγαζιά των άλλων, αλλά μόλις κάψουν το αμάξι του μετατρέπονται σε αλήτες.Ιερή η ώρα ξεκούρασης του νεοέλληνα και περιλαμβάνει φραπέ, μπεγλέρι και τάβλι ή playstation, ανάλογα με την ηλικία. Αλίμονο σε όποιον τολμήσει να την διακόψει, ακόμα και επειδή γίνεται πόλεμος. Δεν λέω ότι έτσι είστε όλοι, αλλά μια ματιά γύρω σας θα σας πείσει ότι έτσι είναι οι περισσότεροι.

Τι θα γινόταν λοιπόν;

Πάμε χιουμοριστικά και όποιος κατάλαβε:
28η Οκτωμβρίου 1940 το πρωί ο Ιταλός απεσταλμένος ξυπνά τον πρωθυπουργό της δημοκρατικής Ελλάδας Γεώργιο.Α.Παπανδρέου. Του αποδίδει τελεσίγραφο σύμφωνα με το οποίο τα Ιταλικά στρατεύματα θέλουν να περάσουν μέσα από το Ελληνικό έδαφος και να ελέγξουν στρατηγικά σημεία του. Ύστερα από διαπραγματεύσεις και αφού ο πρωθυπουργός πάρει διαβεβαιώσεις ότι η Ιταλία δεν θέλει να ανατρέψει το πολίτευμα και την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση αναγγέλει στον Ελληνικό Λαό ότι σημαντικά λιμάνια, σιδηροδρομικοί σταθμοί και αεροδρόμια της χώρας νοικιάστηκαν μέχρι νεωτέρας στην Ιταλία. Η απόφαση αυτή, τονίζει το ανακοινωθέν ήτο αναγκαία για να σωθεί η χώρα από την βέβαια χρεωκοπία και την στάση πληρωμών. Ο βουλευτής του αντιπολιτευομένου κόμματος των "Ελλήνων Πατριωτών" Άδωνις Γεωργιάδης πανηγυριζεί διότι οι Ιταλοί μας σώσανε και λέει στον Ελληνικό Λαό ότι ουσιαστικά αυτός και όσοι συμφωνήσαν στην παράδοση τους ταΐζουν και θα πρέπει ο Λαός να τους ευγνωμονεί. Ύστερα από μερικές ώρες έρχεται νέο διάγγελμα του Έλληνα πρωθυπουργού που μιλά για δεύτερη θριαμβευτική συμφωνία μετά των Ιταλών που διασφαλίζει την καταστολή, από τον ίδιο τον Ιταλικό Στρατό, των διαδηλώσεων και των αλητών που διασαλεύουν την δημόσια τάξη. Μερικές μέρες μετά ισχυροί άνεμοι θα πέρναν την Ελληνική Σημαία από την Ακρόπολη και θα ανέβαινε η Ιταλική που σύμφωνα με δηλώσεις ειδικών που δημοσιευτήκαν στον πάντα έγκυρο Κούλογλου, είναι πιο ανθεκτική από την Ελληνική και ομοιάζει με αυτήν αρκούντως. Οι λίγες φωνές διαμαρτυρίας προφανώς και ανήκουν σε ακροδεξιούς, οπότε δεν θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Κόμης Τσιάνο. Λίγες μέρες μετά τα σωτήρια Ιταλικά στρατεύματα καταφέρνουν μία νίκη ενάντια στο Φασισμό, συλλαμβάνοντας για αντί-πατριωτική δράση πολλά μέλη της "Χρυσής Αυγής" που τολμήσαν να διαδηλώσουν ενάντια στην Ελληνο-Αγγλο-Ιταλική συμφωνία σωτηρίας της Ελλάδος με την βοήθεια των δημοκρατικών δυνάμεων της Αλέκας Παπαρήγα, του Αλέκου Αλαβάνου και διάφορων άλλων αναρχικών-αντεξουσιαστών αλληλέγγυων.

Συμπερασματικά:

Τα "όχι" θέλουν Μεταξάδες και ο πόλεμος Έλληνες στρατιώτες και αξιωματικούς. Πάλι καλά που δεν είχες γεννηθεί τότε νεοέλληνα! Τότε δώσαν τον εθνικό αγώνα ενάντια στους εισβολείς, ασχέτως αν υπήρχε ιδεολογική συγγένεια των καθεστώτων. Τώρα η χώρα παραδόθηκε στους αφρικανούς εισβολείς και το Δ.Ν.Τ χωρίς να υπάρξει αντίσταση. Όσοι ζωντανοί λοιπόν. Η Εθνική Αντίσταση έχει οργανωθεί και σας περιμένει. Οι Έλληνες Εθνικιστές όπως τότε μάχονται ενάντια στην υποδούλωση της Ελλάδας, ενάντια σε οποιονδήποτε και να την επιδιώκει.

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Είμαστε ο μόνος δρόμος

Βρισκόμαστε στον καιρό της παγκοσμιοποίησης. Δεν είναι πλέον αυτό ένα σενάριο συνωμοσίας που το λένε οι "κακοί φασίστες", αλλά μια πραγματικότητα που την παραδέχονται ακόμα και οι κυβερνώντες μας. Η πιο συχνή φράση στις δηλώσεις του πρωθυπουργού είναι η έκκληση για παγκόσμια διακυβέρνηση. Του έχει γίνει πραγματικά εμμονή και μάλιστα ακόμα χειρότερη από την εμμονή του Καρατζαφέρη για την αποκατάσταση της Μητσοτάκαινας μέσω της "οικουμενικής κυβέρνησης". Η οικονομική κρίση έχει φοβίσει τους αριστερούς γιατί μπορεί να ξυπνήσει πάλι τον φασισμό, λένε. Ομολογουμένως ιστορικά έχουν κάποιο δίκιο. Όντως σε περιόδους κρίσης και ανέχειας ο κόσμος στρέφεται προς τα εθνικιστικά καθεστώτα. Αυτό που φυσικά δεν θα πει κανένας πρώην Μαοϊκός, νυν ζάμπλουτος δημοσιογράφος και δεν θα αναρωτηθεί ποτέ ο μέσος τηλεθεατής, λόγω της πλύσης εγκεφάλου που έχει υποστεί, είναι το γιατί! Αυτό το γιατί προφανώς έχει μεγάλη σημασία και είναι απορίας άξιον γιατί ποτέ δεν αναφέρουν το γιατί οι θιασώτες του ντετερμινισμού που προσπαθούν να βρουν οικονομικά αίτια και υποβόσκουσα "πάλη των τάξεων" ακόμα και για τους σεισμούς. Βεβαίως όλοι αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά το γιατί, απλά φροντίζουν να μην το αναφέρουν παραέξω, αλλά αντιθέτως έχουν ήδη ακονίσει τα μαχαίρια τους για να δώσουν την μάχη της επιβίωσης για το σύστημα που τους θρέφει. Ξέρουν ποιο είναι το μοναδικό πράγμα που τους απειλεί και θα το πολεμήσουν μέχρι τελικής πτώσεως. Αυτό φυσικά δεν είναι ο καπιταλισμός, από πλευράς αριστερών, ούτε οι εθνομηδενιστές, από πλευρά δεξιών, αφού και οι δύο πλευρές ζούν μια χαρά παράλληλα με τα alter ego τους δίνοντας ο ένας στον άλλο λόγο ύπαρξης μέσω αναπαραστάσεων "μαχών" στο κοινοβούλιο. Εμείς από την πλευρά μας δεχόμενοι τα πυρά και των δύο, όπως πάντοτε, ορθωνόμαστε για να τους τσακίσουμε και τους δύο.

Γιατί είμαστε ο μόνος δρόμος

Η ιστορία είναι μια πυξίδα που κάθε φορά αποδεικνύεται αλάνθαστη και λέει ότι η μεν αστική τάξη και οι φιλελεύθεροι (αριστεροί ή δεξιοί) είναι πολύ ικανοί στο να φέρουν την κρίση διαμέσου της ευημερίας ενώ οι εθνικιστές πάντα ήταν πολύ ικανοί στο να αντιστρέφουν τις κρίσεις. Οι δε κομμουνιστές ποτέ δεν ήταν ικανοί για τίποτα. Είναι μάλιστα ιστορικά ακριβές ότι όποτε εμφανιζόταν ισχυρό ένα αυθεντικά εθνικιστικό κίνημα το αντίστοιχο κομμουνιστικό διαλυόταν, λόγω έλλειψης μελών. Αυτό συμβαίνει γιατί ο μαρξιστικός σοσιαλισμός που υπόσχονται είναι ψευδεπίγραφος και παρά φύσει. Θα φέρω ως παράδειγμα την κατάσταση στα πανεπιστήμια της Ιταλίας το 1968, όταν το MSI στην ουσία διέλυσε και προσάρτησε, σε μεγάλο ποσοστό, την αντίστοιχη κομμουνιστική φοιτητική παράταξη. Οι συντηρητικές δυνάμεις όμηρες της ανικανότητας και της ατολμίας των ιδεολογικών εκφραστών τους είναι επόμενο να στραφούν προς το εθνικολαϊκό επαναστατικό κίνημα μόλις οι αυθυποβαλώμενες ελπίδες τους για λύση των προβλημάτων τους σε αστικά πλαίσια εξαντληθούν. Φυσικά μεγάλο ρόλο σε αυτό θα παίξει και η γιγάντωση του ίδιου του εθνικιστικού κινήματος, αφού εν γένει οι αστοί τείνουν να ακολουθούν την δύναμη και την μάζα, όπου και αν την βρίσκουν. Οι ηγεσίες και των δύο αυτών ετερόκλητων δυνάμεων φυσικά θα βρεθούν ενάντια στο εθνικιστικό κίνημα, αφού στην ουσία και την ίδια προέλευση έχουν και τους ίδιους σκοπούς, άλλωστε δεν μπορεί κανείς να περιμένει κάτι καλύτερο από "φον Φούφουτους". Ποια είναι όμως τα στοιχεία αυτά που πάντοτε κάνουν το Λαϊκό Εθνικιστικό κίνημα να ξεχωρίζει στην συνείδηση του απλού λαού, ασχέτως της προέλευσης αυτού; Μα φυσικά οι πηγές και οι προεκτάσεις της ίδιας της ιδεολογίας. Η Πίστη στα ιδανικά και στην Ιδέα, η Τιμή, η Τόλμη και αυτό το ίδιο το αγύριστο κεφάλι μας που δεν μας επιτρέπει να συμβιβαστούμε. Αυτά που στην νεοφιλελεύθερη πολιτική σκηνή εμφανίζονται ως μειονεκτήματα είναι που αποτελούν πλεονεκτήματα όταν τα ψέμματα τελειώνουν. Η ψευδεπίγραφη καπιταλιστική ευημερία πέρα του προσωρινού της δρα διαλυτικά για τον ίδιο τον άνθρωπο, απομακρύνοντας τον από την ίδια του την Φύση. Είναι απολύτως λογικό η διάλυση αυτής της ευημερίας να επαναφέρει απότομα τον άνθρωπο στον δρόμο της Φύσης· να τον κάνει να θυμηθεί αυτά που το χρήμα τον έκανε να ξεχάσει. Εν τέλει ο άνθρωπος θα θυμηθεί ότι δεν είναι ένας και μόνος του. Θα θυμηθεί το χρέος του απέναντι στην ράτσα του και αυτή την ώρα αυτό είναι που φοβούνται πιο πολύ απ'όλα τα συστημικά και αντισυστημικά "σκιάχτρα". Αυτός είναι και ο λόγος της "περίεργης" ιδεολογικής συγγένειας όλων των πολιτικών φορέων από "άκρα δεξιά" έως "άκρα αριστερά" εναντίον της Φυλής.

Το σύστημα είναι σαν τον διάολο, έχει πολλά ποδάρια

Το σύστημα που μας διακυβερνά περιέχει ανθρώπους έξυπνους και έμπειρους. Άμα δεν ίσχυε αυτό θα είχε καταρρεύσει προ πολλού. Η πολιτική αποτελεί μία επιστήμη που διδάσκεται από το παρελθόν της και εξοπλίζεται συνεχώς με νέα εργαλεία. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν χρειάστηκε "ποικιλία" για να μαζευτεί η δυσαρέσκεια για τον δικομματισμό, γεννήθηκε ο Συ.Ριζ.Α και όταν έπρεπε να διοχετευτεί η αγανάκτηση των όσων σκέφτονται την πατρίδα σε ελεγχόμενα αυλάκια ήρθε το Λα.Ο.Σ. Πολιτικές "πατσαβούρες" που μαζεύαν και μαζεύουν τα "χυμένα νερά" της δυσαρέσκειας του Λαού, διοχετεύοντας την αναίμακτα για το σύστημα. Στα χρόνια της μεγάλης δυσαρέσκειας που διανύουμε αυτές οι "πατσαβούρες" βρίσκονται εκεί κάνοντας όσο μπορούν καλύτερα την δουλειά τους ως αναχώματα. Μαζεύουν την δυσαρέσκεια του Λαού και άμα λάχει στηρίζουν και κάνα "πατριωτικό" Μνημόνιο. Να δείτε που σε λίγο καιρό ο εθνικοφιλελεύθερος (δική του δήλωση) μικρός τυμπανιστής του Μνημονίου θα μας μιλάει πάλι για πατριωτισμό, αρκεί η ξεφτίλα του να ξεχαστεί λίγο. Ήδη οι πιστοί του φίλοι προπαγανδίζουν την αποχή, προκειμένου να μην βγει κανένας πραγματικός εθνικιστής στην επιφάνεια, όση ώρα καθαρίζουν το "λεκέ" του "μητρός τε και πατρός". Ήδη στον αγώνα για τον Δήμο Αθηνών παίζεται ένα πολύ περίεργο παιχνίδι. Γνωστά "εθνικοσοσιαλιστικά" ιστολόγια επί δύο συνεχείς μήνες μιλάν μόνο με συκοφαντικούς όρους, μην έχοντας χρόνο να γράψουν οτιδήποτε άλλο. Από την άλλη το "ανάχωμα" και οι "αυτόνομοι" αρθρογράφοι του σχεδιάζουν και στηρίζουν το εφεδρικό "ανάχωμα" έκτακτης ανάγκης με υποψήφιο Δήμαρχο τον Κανένα, Αντιδήμαρχο τον Τίποτα και έμβλημα τον Ανδρέα Παπανδρέου. Παράλληλα οι μεγαλοδημοσιογράφοι γράφουν καθημερινά προβοκατόρικα και συκοφαντικά ρεπορτάζ σε σημείο να κινδυνεύουν από υπερκόπωση. Απόλυτα φυσιολογικά θα έπρεπε κάποιος να σκεφτεί ότι όποιον το σύστημα τον πολεμά με όλες του τις δυνάμεις και τις τεχνικές τότε αυτός θα πρέπει να είναι αντίπαλος του συστήματος. Μια επίσης φυσιολογική σκέψη είναι το ότι "ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου". Όμως η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού είναι τόσο μουδιασμένη από τον φόβο και την κούραση και δεν μπορεί να σκεφτεί καθαρά. Η σκέψη είναι εχθρός του καπιταλισμού και ο εργαζόμενος γυρνώντας σπίτι του μετά από μια εξαντλητική ημέρα στην δουλειά, έχει λίγες πιθανότητες να σκεφτεί ή να διαβάσει. Το πιο πιθανό είναι να παραδώσει τον κουρασμένο του εγκέφαλο στον Μάκη, τον Λάκη και τον Στέλιο για να του τον γεμίσουν μαρξιστική προπαγάνδα που θα λέει ότι οι αναρχικοί που του καίνε το μαγαζί είναι καλά παιδιά και ότι οι λαθρομετανάστες που τον λήστεψαν προχθές πρέπει να νομιμοποιηθούν όλοι, ενώ αυτοί που κάναν τα παιδιά του να κυκλοφορούν πάλι ασφαλή έξω στον δρόμο είναι αλήτες και τραμπούκοι.

Οι εκλογές

Τα δύο μεγάλα κόμματα είναι ίδια, γεγονός που φαίνεται από την ιστορία των πολιτικών τους. Έχουν ήδη φροντίσει βέβαια αυτά τα δύο μεγάλα κόμματα να δημιουργήσουν τους πιο "καθαρούς" καθρεφτισμούς τους, ώστε να έχουν δεξαμενές ψήφων από τις οποίες μπορούν να αντλούν σε κάθε κρίσιμη περίοδο. Παράλληλα έχουν δημιουργήσει και τους ελεγχόμενους εχθρούς τους που κάθε φορά περιφρουρούν το κοινοβούλιο από την λαϊκή οργή. Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα έθεσε τις βάσεις του στις στάχτες του Συμμοριτοπολέμου και ολοκλήρωσε την όψη με την Μεταπολίτευση. Αυτό το πολιτικό σκηνικό τώρα με την κρίση δείχνει έντρομο και ακόμα και ο Λοβέρδος μίλησε για νέο Γουδί. Όμως ποιος μπορεί να πιστέψει ότι αυτή η τιμωρία μπορεί να επέλθει εντός του συστήματος; Πιστεύει κανείς στην αυτοκάθαρση ενός συστήματος τόσο σάπιου; Πιστεύει κανείς ότι μπορούν να μας βγάλουν από τον βούρκο αυτοί που μας βάλανε; Πιστεύει κανείς ότι το σύστημα θα προπαγάνδιζε όλη μέρα τις "πατσαβούρες" που λένε ότι θα το ανατρέψουν αν δεν τις έλεγχαν; Η απάντηση σε όλα αυτά είναι σαφώς και όχι. Είναι προφανές ότι το σύστημα θα πολεμήσει με λύσσα τους μόνους ικανούς και πρόθυμους να το αποδομήσουν. Είναι καθαρά ένστικτό επιβίωσης αυτό. Και ποιοι είναι οι μόνοι που πολεμιούνται λυσσαλέα από το σύστημα και τις "αντισυστημικές" (έως "εθνικοσοσιαλιστικές") παραφυάδες του; Οι απαντήσεις φαντάζουν προφανείς, αλλά στα μάτια ενός κουρασμένου και απελπισμένου Λαού δεν είναι. Σε αντίθεση με τα "αντισυστημικά" τσιράκια του συστήματος εμείς θυμίζουμε ότι οι εκλογές αλλάξαν τον κόσμο τουλάχιστον μια φορά στην Ιστορία και αντί να αβαντάρουμε το σύστημα μέσω της αποχής προσφέρουμε λύση και ψηφοδέλτιο που τρομάζει το σύστημα. Γιατί εμείς δεν αναλωνόμαστε στο κόλλημα ενός αυτοκόλλητου έξω από καπιταλιστική αλυσίδα καφετεριών, αλλά αγωνιζόμαστε για να υψώσουμε την φωνή μας και να την ενώσουμε με αυτή των άλλων Ελλήνων. Ο σκοπός δεν είναι ούτε η καρέκλα, ούτε τα αξιώματα. Τόσα χρόνια στο δρόμο, οι συναγωνιστές έχουν μάθει να τα μισούν όλα αυτά. Ο σκοπός είναι να μην υπάρχουν τέτοιες αλυσίδες για να επικολλούνται τα αυτοκόλλητα. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο εφόσον δοθεί ελπίδα στον Λαό. Μόνο όταν ο Λαός μπορέσει να βρει κάτι για να στηριχθεί, κάτι που να του δώσει θάρρος. Το τι θα ψηφίσετε στις επικείμενες εκλογές δεν θα σας το πω εγώ. Όχι γιατί είμαι δημοκράτης, αλλά γιατί η ψήφος χωρίς την συνειδητοποίηση της δεν αξίζει τίποτα. Εμείς από την πλευρά μας επαίτες ψήφων ή οποιουδήποτε άλλου είδους δεν θα γίνουμε. Ζητάμε όμως την συνειδητή αντίδραση σας σε ένα σύστημα που σας πνίγει.

Υ.Γ μήνυμα προς αναρχικούς: Ο Κούλογλου της ΕΡΤ και του Πα.Σο.Κ διαφημίζει τους ομοϊδεάτες σας που κατεβαίνουν για την δημαρχία Αθηνών ε; Ωραία μάχη ενάντια στο σύστημα. Είστε όλοι ζώα, όπως πολύ σωστά έγραψε η Αντισπισιστική σας Δράση.

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Η Οικογένεια Σήμερα, Χθες και Αύριο

Η σήψη των αξιών, των ιδανικών και κατ'επέκταση των κοινωνικών θεσμών δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη την Ελληνική Οικογένεια. Ο πρώτος στην τάξη θεσμός μεταλαμπάδευσης αξιών, ιδανικών και παραδόσεων στην νεολαία βρίσκεται σε βαθύτατη κρίση προς τέρψιν φυσικά των αποδομητών της Ελληνικής Κοινωνίας. Αυτό που ξεκίνησε από τις μαρξιστικές γκρούπες και τα φεμινιστικά κινήματα έρχεται να το ολοκληρώσει, δείχνοντας τον συσχετισμό όλων αυτών των Ιουδαϊκής προέλευσης κινημάτων και ιδεών, ο καπιταλισμός και η "πρόοδος" νεοφιλελεύθερης ή νεοαριστερής προελεύσεως. Η οικογένεια αποτελεί πρόβλημα αυτού του υλιστικού υποκόσμου, γιατί είναι ο πρώτος κρίκος της κοινωνίας του Αίματος και της Τιμής. Είναι οι αξίες που δύσκολα θα ξεριζώσουν τα μαρξιστικά όρνεα που έχουν γεμίσει τα σχολεία μας είτε ως καθηγητές είτε ως εξωσχολικοί καθοδηγητές. Είναι η Εστία, το καταφύγιο, η φλόγα, το Φως που φοβούνται όλοι αυτοί οι βρικόλακες του ψευτοπροοδευτισμού. Το πραγματικό ερωτηματικό είναι αν η σήψη των αξιών που προαναφέραμε είναι συνέπεια της διάλυσης της οικογένειας ή αν η διάλυση της οικογένειας είναι συνέπεια της σήψης των αξιών. Θα είμαι ειλικρινής και θα πω ότι δεν μπορώ να απαντήσω σίγουρα στο ποιο από τα δύο ξεκίνησε πρώτο, αλλά είμαι σίγουρος ότι ούτε η κότα έκανε το αυγό, ούτε το αυγό την κότα. Σε ένα φαύλο κύκλο, σε έναν γόρδιο δεσμό δεμένα αυτά τα δύο οδηγούν την κοινωνία μας σε καταστροφή και απαιτείται εδώ και τώρα και ο Μέγας Αλέξανδρος και το ξίφος του για να λύσουν αυτό το άλυτο με συμβατικούς τρόπους πρόβλημα. Οι βασικές αξίες που διέπουν την Οικογένεια, οι οποίες είναι και ο βασικός στόχος της νέας κοινωνίας που ετοιμάζουν, είναι η ανιδιοτέλεια, η αλληλεγγύη και η αγάπη. Στον κόσμο τους η αλληλεγγύη είναι έμμισθη, η αγάπη επιδοτούμενη και η ανιδιοτέλεια ηλιθιότητα. Μας λένε ότι είμαστε γεμάτοι μίσος και φοβίες. Αν η αγάπη για τον αδερφό μας είναι μίσος τότε ναι δηλώνουμε ένοχοι, αλλά δεν θα δεχτούμε συμβουλές από κανέναν επιδοτούμενο αλήτη που παλεύει για τα "ανθρώπινα δικαιώματα" του φονιά του αδερφού του. Το μόνο μίσος που έχουμε μέσα μας και δεν το κρύβουμε, ούτε προσπαθούμε να το καλύψουμε, είναι για τον κόσμο που σχεδιάζουν για εμάς, χωρίς εμάς. Αυτόν τον κόσμο που δεν έχει Οικογένεια, Αξίες, Ιδανικά, Πατρίδα ναι τον μισούμε και θα τον θάψουμε κάτω από τις ίδιες του τις στάχτες.

Ο κόσμος τους

Ο μαρξισμός και ο φιλελεύθερισμός έχουν έναν τουλάχιστον κοινό πυλώνα στήριξης που τους δένει άρρηκτα. Αυτός είναι ο υλισμός. Βαθιά αλλεργικές και οι δύο ιδεολογίες σε οτιδήποτε μη υλιστικό, όπως η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια. Στον μεν μαρξισμό η πατρίδα είναι κάτι το ανούσιο, αφού οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα, η θρησκεία είναι το όπιο του λαού και η οικογένεια κατάλοιπο της μπουρζουαζίας. Στην πραγματικότητα βέβαια κανένα μαρξιστικό καθεστώς δεν τόλμησε να πειράξει θρησκείες, οικογένειες και εθνικότητες που λειτουργούσαν διαλυτικά ως προς τον κοινωνικό ιστό. Οι Λεβί και οι συναγωγές τους ποτέ δεν γνωρίζαν τον "κόκκινο τρόμο" του Λένιν και αργότερα τα γκούλαγκ του Στάλιν. Στον φιλελευθερισμό θρησκεία είναι το χρήμα, οικογένεια η εταιρία και η πατρίδες προϊόν των ελεύθερων αγορών και συνόρων. Η κατάρρευση του Κομμουνισμού ήταν παντελώς αναμενόμενη καθώς δεν κατάφερε να έχει την διαλυτική απόδοση του καπιταλισμού, αφού η μέθοδος επιβολής του απαγόρευε το ισχυρότερο όπλο του υλισμού, τον ηδονισμό. Στον κόσμο τους λοιπόν οι οικογένειες είναι ανίκανες να μεταλαμπαδεύσουν οτιδήποτε επιζήμιο για το καθεστώς μέχρι να αναλάβουν το παιδί οι ινστρούχτορες του. Η αναγκαστική, λόγω επιβίωσης, εργασία και των δύο γονέων, όπως και η παντελής έλλειψη αξιών διαλύουν ή αδρανοποιούν τις οικογένειες. Αυξάνονται ολοένα τα ποσοστά διαλυμένων οικογενειών, παιδιών εκτός γάμου και οικογενειών που απλά δεν έχουν χρόνο να δώσουν στα παιδιά τους. Τα φαινόμενα αυτά προφανώς και γίνονται προϊόν εκμετάλλευσης από πολλούς φορείς, αφου μεν το Ελληνικό κράτος εισάγει "νύφες" προς την διάλυση της φυλετικής οντότητας της οικογένειας, αλλά και γενικότερα, ενω αντιθέτως η Αλβανία εξάγει "νύφες" προς διάλυση των Ελληνικών οικογενειών και την εξαγορά ελληνικής γης μέσω κληρονομιάς που θα πάρει η αλβανίδα νεαρή από τον Έλληνα γεροξεκούτη. Στον κόσμο τους το δημογραφικό πρόβλημα που μαστίζει την Ελλάδα θα λυθεί με την εισβολή των λαθρομεταναστών. Οι λόγοι για τους οποίους τα κάνουν αυτά είναι καθαρά υπολογιστικοί. Άνθρωποι χωρίς δεσμούς μεταξύ τους δεν πρόκειται να αντιδράσουν ποτέ στην εξαθλίωση τους που πλησιάζει με γοργά βήματα. Και τι δεσμούς μπορούν να έχουν Έλληνες χωρίς αξίες με αλλόφυλους χωρίς αξίες; Στον κόσμο τους το μόνο δίκαιο είναι το δίκαιο του μεγαλοτραπεζίτη και ας λένε διαφορετικά τα μαρξιστικά κατάλοιπα. Άλλωστε και ο ίδιος ο Λένιν το είχε πει ότι οι μειονότητες καταλαβαίνουν μόνο τον εαυτό τους, οπότε τι καλύτερο για τους εξουσιαστές τραπεζίτες από την δημιουργία μειονοτήτων και την ταυτόχρονη διάλυση των πλειονοτήτων;

Ο κόσμος μας

Στον δικό μας κόσμο οι άνθρωποι δένονται μεταξύ τους με δεσμούς Αίματος και Τιμής. Η Οικογένεια ως πρώτος δάσκαλος της Φυλής δεν μπορεί παρά να έχει πρωταρχικό και αδιαπραγμάτευτο ρόλο. Οι Αξίες και τα Ιδανικά της Οικογένειας άρρηκτα συνιφασμένα με την Παράδοση και το Έθνος όχι μόνο συντηρούνται αλλά και υποστηρίζονται με θέρμη. Στην φυλετική μας κοινωνία οι άνθρωποι είναι αληθινά αλληλέγγυοι μέσα από δεσμούς Αίματος και όχι χρήματος, όπως οι έμμισθοι αντιρατσιστές. Στον δικό μας κόσμο την δουλειά της Οικογένειας δεν την αντικαθιστά, αλλά την συνεχίζει το Κράτος, αφού οι αξίες της Οικογένειας όχι μόνο δεν είναι εχθρικές για τους σκοπούς μας, αλλά αντιθέτως άκρως επιθυμητές. Σκοπός μας δεν είναι η διάλυση και η εκμετάλλευση του Λαού προς χάριν λίγων εκλεκτών αλλοφύλων, αλλά αντιθέτως η συσπείρωση του Λαού προς χάριν του ίδιου του του εαυτού και φυσικά προς λύπην αυτών των ίδιων λίγων "εκλεκτών" αλλοφύλων. Στον κόσμο μας λένε ότι αναστέλλονται οι ελευθερίες και η δημοκρατία. Πράγματι, δεν θα είναι κανείς ελεύθερος να πουλά ναρκωτικά στα παιδιά μας, ούτεη πολιτική γραμμή θα τραβιέται από τα λόμπυ των τραπεζών. Υπό αυτή την έννοια ναι, θα αναστείλουμε κάθε τέτοια ελευθερία και θα πατάξουμε κάθε τέτοια δημοκρατία. Τίποτα δεν πρόκειται, στο όραμα μας, να διαλύσει την Ελληνική Οικογένεια και αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει ο γεροξεκούτης να καταπνίξει τις όποιες σεξουαλικές του ορμές για νεαρές τότε και πάλι θα δηλώσουμε αμετανόητοι καταπατητές αυτής του της "ελευθερίας". Άλλωστε σωστά ο Πλάτων έβαζε τους γέρους με τους γέρους και τους νέους με τους νέους στην ιδανική του Πολιτεία. Θα πνίξουμε κάθε παρά φύση τάση που διαλύει την Ελληνική Οικογένεια, τον κοινωνικό ιστό και το Κράτος δικαίου. Ναι, είναι μέσα στα πλάνα μας η καταστρατήγηση αυτών των "ελευθεριών" και δηλώνουμε ευθαρσώς ένοχοι.


Προσθέτω στο κείμενο ένα συναφές άρθρο που έπεσε στην αντίληψη μου αργότερα:
Η "ΑΓΙΑ" ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Περί της Ελληνικής Αστυνομίας

Η Αστυνομία είναι το μέσον που χρησιμοποιεί το κράτος για να επιβάλει την βούληση του στο εσωτερικό των συνόρων του. Αντικειμενικός σκοπός αυτής είναι να εκτελεί τις εντολές της εκάστωτε κυβέρνησης και να επιβλέπει την τήρηση των νόμων. Όπως σε κάθε σύνολο ανθρώπων έτσι και στις αστυνομικές δυνάμεις δεν είναι παρά αναπόφευκτη η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων και πρακτικών, οπότε οποιαδήποτε ανάλυση πάνω στο ποιόν της Αστυνομίας είναι καταδικασμένη εκ των προτέρων να είναι γενικόλογη και να απευθύνεται στον θεσμό και σε μία πλειοψηφία εντός του. Αφορμή για το παρόν άρθρο είναι φυσικά η συμπεριφορά της Αστυνομίας και των δικαστικών αρχών σε πολλά περιστατικά, όπου και φάνηκε η συνεργασία τους με παρακρατικές δυνάμεις της αριστεράς. Σε πολλές περιπτώσεις, μεμονωμένες δυστυχώς, έχουν φανεί και αστυνομικοί που τιμούν την στολή που φοράνε και που φυσικά δεν θα τους αναφέρουμε γιατί καραδοκούν τα γεράκια του ανεθνισμού και τα "ακροδεξιά" (πλήν ακομμάτιστα βεβαίως βεβαίως...) εξαπτέρυγα τους για να τους αναφέρουν στο indymedia ή και απευθείας στους υπουργούς της κυβέρνησης με την οποία συνεργάζονται. Θα παραθέσω ακολούθως κάποιες απόψεις γενικές για τον τρόπο καταστολής επισοδείων, όπως και γενικότερα για τον τρόπο λειτουργίας της αστυνομίας. Ότι θα αναφερθεί προφανώς και μπορεί να έχει αντίκτυπο και αντίκρυσμα στην αντίστοιχη λειτουργία του Στρατού, ο οποίος έχει περιέλθει δυστυχώς στην ίδια και χειρότερη παρακμή με αυτή της Αστυνομίας. Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ευθύς εξαρχής ότι οποιαδήποτε μηδενιστική άποψη περί αστυνομίας την θεωρώ ανόητη είτε προέρχεται από εθνικιστές που έχουν ζήσει στο πετσί τους το άδικο κυνηγητό με τις αστυνομικές δυνάμεις είτε προέρχεται από απευθείας συνεργούς του συστήματος που απολαμβάνουν της ασυλίας που προσφέρει η κομματική ταυτότητα του Συ.Ριζ.Α. Επίσης θεωρώ ανόητες και τις κραυγές επαίνου και προστασίας απέναντι σε μία Αστυνομία που έχει φανερά ταχθεί εναντίον του Ελληνικού Λαού και υπέρ των προβοκατόρων της Βίλλας και των Εξαρχείων.

Αντιμετώπιση Σύγκρουσης

Το κέντρο των Αθηνών, κυρίως, έχει γίνει πολλές φορές θέρετρο σύγκρουσης μεταξύ αντικρουόμενων ομάδων και η Χρυσή Αυγή έχει υπάρξει σε μερικές από αυτές, αφού οι νόμιμες συγκεντρώσεις της τείνουν να πειράζουν το σύστημα και να ελκύουν, ως συνέπεια αυτού, τους έμμισθους στρουθοκάμηλους των Εξαρχείων. Ας δούμε λοιπόν το πως η αστυνομία θα κατασβέσει μία πιθανή σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ομάδες και ποιο είναι το ύποπτο σε μερικές "επεμβάσεις" της υπέρ των αναρχικών. Καταρχάς δύο είναι τα ζητούμενα σε κάποια τέτοια κατάσταση και αυτά είναι πρώτον η συντήρηση δυνάμεων και υλικών από πλευράς Αστυνομίας και δεύτερον η όσο το δυνατον μεγαλύτερη ταχύτητα επιτυχίας. Βασική προϋπόθεση φυσικά είναι η προστασία της νομιμότητας και εδώ ακριβώς είναι τα ύποπτα που συμβαίνουν. Είναι απόλυτα φυσικό λοιπόν εφόσον δεν υπάρχουν εντολές κατάργησης της νομιμότητας και έχουμε μία σύγκρουση μιας νόμιμης, όπως πάντα, συγκέντρωσης της Χρυσής Αυγής με αναρχικούς παράνομα αντισυγκεντρωμένους η Αστυνομία για τους παραπάνω λόγους θα ταχθεί εναντίον των αναρχικών αφού πρώτον πρέπει να προστατέψουν την νόμιμη συγκέντρωση και δεύτερον γιατί οι αναρχικοί είναι οι πιο αδύναμη και φοβισμένη από τις δύο ομάδες. Που αρχίζει το ύποπτό; Όταν οι αστυνομικοί συνοδεύουν τους παράνομα αντισυγκεντρωμένους μέχρι τον τόπο της επιθέσεως και μετά την προφανή τους ήττα πάλι οι αστυνομικοί καλύπτουν την αποχώρηση τους. Όταν οι αστυνομικοί συλλαμβάνουν νόμιμους διαδηλωτές και αφήνει ανεξέλκτους τους παράνομους και τους εμπρηστές. Όταν καιγόταν η περιούσια των Ελλήνων από τους έμμισθους πράκτορες των Εξαρχείων και λεηλατούταν από τους λαθρομετανάστες με τις κουκούλες υπό την αυστηρή, ομολογουμένως, επιτήρηση των αστυνομικών δυνάμεων. Κοινώς όταν η Αστυνομία συντελεί στην ανομία αντί να την πατάσσει.

Κοινωνική Δομή της Αστυνομίας

Η Αστυνομία, όπως και ο Στρατός, είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Στα ίδια ποσοστά με αυτά που συναντώνται όταν κοιτά κανείς την Ελληνική κοινωνία θα συναντήσει κανείς σκεπτόμενους, μικροαστούς, πουλημένους, ηλίθιους, ανθρώπους με κόμπλεξ κατωτερότητας κλπ. Ότι μπορεί κανείς να συναντήσει στην Ελληνική κοινωνία θα το συναντήσει και στην Αστυνομία, με προφανείς εξαιρέσεις κατηγορίες ανθρώπων που αποκλείονται από την Αστυνομία λόγω των κριτηρίων εισόδου σε αυτήν. Έτσι είναι απόλυτα λογικό, όπως η Ελληνική κοινωνία είναι παραδομένη στις επιταγές των προδοτών, έτσι και η αστυνομία λειτουργόντας επί το πλείστον μικροαστικά δεν τολμά να αμφισβητήσει εντολές που και παράλογες είναι και παράνομες. Μάλιστα σε πλήρη αναλογία με την Ελληνική κοινωνία έτσι και στην Αστυνομία οι φελοί επιπλέουν. Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους φελούς της Αστυνομίας και του Στρατού να φαίνονται περισσότεροι από ότι είναι; Πρώτον απ'όλα η πολιτική επέμβαση στην ιεραρχική άνοδο των αξιωματικών, καθώς είναι απόλυτα φυσικό οι ανίκανοι να διορίζουν ανίκανους και τσιράκια. Δεύτερον η εξουσία που προφανώς και έχει διαβρωτική επίδραση στον χαρακτήρα κάποιου αν αυτός δεν έχει προετοιμαστεί για να την διαχειριστεί, όπως άλλωστε έλεγε ο Πλάτων η εξουσία θα πρέπει να δίνεται σε αυτόν που την θέλει λιγότερο. Τρίτον η επαφή με το σύνολο της κοινωνίας κάνει τα παραπάνω προβλήματα να φαίνονται ακόμα πιο έντονα, όπως άλλωστε συμβαίνει και με άλλες επαγγελματικές ομάδες που έρχονται σε επαφή με τον κόσμο και αυτός τείνει να θυμάται μόνο τα άσχημα τους. Τέταρτον και πολύ σημαντικό η προπαγάνδα της αριστεράς που προσπαθεί να αποδομήσει την Αστυνομία και άλλους θεσμούς προκειμένου να καταφέρει να κάνει το ανταρτικό της ανενόχλητα αυτήν την φορά. Δεν είναι τυχαίο ότι μεγαλοδημοσιογράφοι λένε πολύ σοβαρά ότι βρέθηκαν βενζίνη, μπουκάλια και στουπιά σε χώρο αναρχικών και χρησιμεύαν για την "φουφού" τα μεν καύσιμα και για ανακύκλωση τα μπουκάλια. Έκτον η λάθος στάση της Αστυνομίας που έκανε τους ίδιους τους Έλληνες πολίτες να αισθάνονται ανασφαλείς και εν τέλει να στραφούν εναντίον της. Αναφέρομαι στα περιστατικά του 2008 όπου οι αναρχικοί με την υποστήριξη Συ.Ριζ.Α και δημοσιογράφων κατακαίαν την Αθήνα υπό την επιτήρηση της Αστυνομίας. Η αδράνεια σε σημείο παράβασης καθήκοντος αυτή προερχόταν από τον φόβο των δημοσιογράφων μέσα στην ηγεσία της Αστυνομίας και τελικά έκανε τους πολίτες που κάηκαν οι περιουσίες τους να αναρωτιόνται τι ακριβώς σκοπό έχει μία τέτοια αστυνομία.

Καθεστώς και αντικαθεστωτική δράση

Είμαστε Έλληνες Εθνικιστές που ζούμε σε ένα ανεθνικό καθεστώς. Όταν μιλάω για ανεθνικό καθεστώς δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο στην διακυβέρνηση Πα.Σο.Κ. Άλλοι ήταν αυτοί που μιλάγαν για συνωστισμούς στις αποβάθρες. Ζούμε, λοιπόν, σε ένα ανεθνικό-παγκοσμιοποιητικό καθεστώς που είναι και αμείλικτο και αδίστακτο προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του. Είναι απόλυτα φυσικό ο μηχανισμός επιβολής του ανεθνικού καθεστώτος να βρίσκεται απέναντι στους αντικαθεστωτικούς. Είναι επίσης απόλυτα φυσικό η Αστυνομία να βρίσκεται, από πλευράς ηγεσίας πάντα, στο πλευρό των καθεστωτικών "αντεξουσιαστών στην εξουσία". Οι εικόνες που αντικρύζουν οι κάτοικοι των Αθηνών με τους αστυνομικούς να συνοδεύουν και να επιτηρούν προσεχτικά τους αναρχικούς ενώ τους καίνε τα μαγαζιά, πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι κάτι το απολύτως φυσικό. Είναι ο φυσικός τρόπος του ανεθνικού καθεστώτος να φοβήσει σε σημείο υποταγής τους ίδιους του τους πολίτες. Η "έκπληξη" απέναντι σε αυτά τα, υπενθυμίζω, απόλυτα φυσικά φαινόμενα δεν προσφέρει τίποτα. Η ανυπακοή, η αντίσταση και ο Αγώνας είναι η μόνη λύση. Η επαγρύπνιση, απέναντι στα αναχώματα που βάζει το ίδιο το σύστημα μέσα από υπαλλήλους των υπουργείων του και "αυτόνομους" δημοσιογράφους της Αραβαντινού που τους στηρίζουν, είναι απολύτως αναγκαία. Η συνειδητοποίηση της θέσης μας είναι επιβεβλημένη, όπως και για την θέση της Αστυνομίας απέναντι μας. Οι μηδενιστικές κραυγές οφείλουν να σωπάσουν και να υπάρξει ψύχραιμη σκέψη απέναντι στο ζήτημα. Ούτε οι αστυνομικοί είναι κακοί ως ολότητα, ούτε όμως και φίλοι μας. Είμαστε αντικαθεστωτικοί απέναντι σε ένα ισοπεδωτικό, φιλελεύθερο και ανεθνικό καθεστώς. Η πάλη με τις δυνάμεις επιβολής αυτού του καθεστώτος δεν μπορεί ούτε να εμπεριέχει μίσος, ούτε εμπάθεια απέναντι στα όργανα της επιβολής, άλλωστε είναι απλά όργανα αυτής. Κάνουν την δουλειά τους και κάνουμε την δουλειά μας. Πολλές φορές είναι μοιραίο ότι θα βρεθούμε απέναντι, όπως και πολλές φορές θα συναντούμε αστυνομικούς που θα μας εκπλήσσουν ευχάριστα. Δεν βλέπουμε τον θεσμό επιβολής της τάξεως αρνητικά, άλλωστε αυτό θα ήταν και υποκριτικό και αντιφατικό με την ιδεολογία μας, όμως δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι στο καθεστώς που βιώνουμε μοιραία είμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα. Χωρίς μηδενισμό θετικό ή αρνητικό, χωρίς εμπάθεια ή μίσος. Μόνο με την συνείδηση ότι αυτοί κάνουν την δουλειά τους και εμείς την δική μας. Δύο αντικρουόμενες δουλειές.