Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Η Παιδεία στον Εθνικοσοσιαλισμό

Θα μπορούσα να προτείνω βιβλιογραφία για το ζήτημα, αλλα μιας και είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα έμπαινε στον κόπο, ας μιλήσουμε σήμερα και εν όψει του νέου νομοσχεδίου περί παιδείας για την Παιδεία στον Εθνικοσοσιαλισμό. Οι ιστορικές στάσεις που θα γίνουν θα είναι τρείς και λόγω του πλήθους τους η συνήθης ιδεολογική μελέτη του ζητήματος θα βρίσκεται εντός και των τριών παραγράφων πρόθυμη για να ανακαλυφθεί από αυτούς που όντως θα διαβάσουν. Η πρώτη στάση θα γίνει προφανώς στην Αρχαία Σπάρτη, η οποία υπήρξε η έμπνευση και του πατέρα της Ιδεολογίας του Εθνικοσοσιαλισμού, του Πλάτωνα. Η δεύτερη στάση θα γίνει στην Αθήνα, όχι γιατί ήταν έστω και κατά διάνοια Εθνικοσοσιαλιστικό το καθεστώς της, κάθε άλλο μάλιστα, αλλά για να δούμε το αυτονόητο της Εθνικοσοσιαλιστικής Παιδείας που τότε το βλέπαν ακόμα και οι δημοκράτες. Η τρίτη στάση, προφανώς επίσης, θα γίνει στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Στο τέλος του άρθρου θα προτείνω βέβαια την βιβλιογραφία που θα έπρεπε να βάλω αντί του άρθρου, για όποιον ενδιαφέρεται. Last but not least, που θα λέγαν και οι γνωστοί "εθνοπατριώτες" τιμώντας τους φίλους τους τους Άγγλοαμερικάνους, να παραδεχθώ ευθής εξαρχής ότι ο λόγος που πάω στο συγκεκριμένο θέμα είναι πολλαπλός. Από την μία το άρθρο αυτό το είχα υποσχεθεί εμμέσως από την άλλη η παιδεία μας νοσεί σε πολλαπλά επίπεδα και οι πληγές της δείχνουν να αυξάνονται συνεχώς, όπως και αυτές της κοινωνίας μας. Ο αντίκτυπος της ασθένειας αυτής, της παιδείας μας έχει αντίκτυπο σε όλους τους τομείς που απασχολούν την κοινωνία και ακόμα παραπέρα. Αποτελεί, λοιπόν, για μένα κομβικό σημείο η Παιδεία για την αναγέννηση μας ή τον τελειωτικό μαρασμό μας. Εξαρτάται βέβαια από την οπτική που κοιτάει κανείς τα πράγματα ώστε να αποφανθεί περί αναγέννησης ή μαρασμού. Άμα ρώταγα π.χ. τον Κούλογλου για το τι θεωρεί μαρασμό στην Παιδεία, αυτός θα απάνταγε ότι μαρασμός είναι η μη πολυπολιτισμική παιδεία που δεν σέβεται τις επιταγές του Σόρος και των άλλων αφεντικών. Ας είναι. Έτσι και αλλιώς με μερικούς ανθρώπους δεν μπορεί να υπάρξει διάλογος αφού δεν είναι ικανοί για αυτόν. Για όλους τους άλλους, ακόμα τους διαφωνούντες ως προς το υπόλοιπο άρθρο θα σας παραπέμψω σε ένα από τα βιβλία που θα παραθέσω και συγκεκριμένα το υπ'αριθμόν 4.

Αρχαία Σπάρτη

Οι παίδες από την γέννηση τους αντιμετωπιζόντουσαν ως μέλλοντες Όμοιοι και εκπαιδεύονταν για αυτό από πάρα πολύ νωρίς. Οργανωνόντουσαν στις ίλες και τις αγέλες και λαμβάναν εκπαίδευση σε όλους τους τομείς. Η φιλοσοφία, τα μαθηματικά, αλλά και η στρατιωτική εκπαίδευση, όπως και η μουσική κάθε είδους ήταν μέρη απλός της Παιδείας τους. Το στρατιωτικό μέρος της εκπαίδευσης ήταν σίγουρα σκληρό και βεβαίως δεν βγήκε κανείς με ψυχολογικά προβλήματα. Αντιθέτως δεν είχαν περιθώρια εμφάνισης σύγχρονα φαινόμενα που προκύπτουν από την καταπιεσμένη αδρεναλίνη των νέων, όπως ο χουλιγκανισμός και η αναρχία. Την σήμερον ημέρα πολλοί θα ήταν αυτοί που θα αντιδρούσαν στην στρατιωτική εκπαίδευση των παίδων, γεγονός που φαίνεται και από την νοοτροπία που κυριαρχεί ενάντια στις ένοπλες δυνάμεις. Είναι όμως καλύτερο, πιστεύω, να γνωρίζει το παιδί από όπλα και το τι μπορούν αυτά να κάνουν παρά να ζούμε με τον φόβο μη τυχόν και βρεθεί το κρυμμένο όπλο. Η οπλοκατοχή σε λίγο καιρό δεν θα είναι επιλογή, αλλά αναγκαιότητα λόγω της ανόδου της εγκληματικότητας που προέρχεται από τους αλλοδαπούς και φυσικά από την επερχόμενη ανέχεια, οπότε ας μην βιαστούν οι πασιφιστές να στριγγλίξουν. Μετά από αυτήν την σύντομη παρένθεση ας επανέλθουμε στην Αρχαία Σπάρτη, όπου η φιλοπατρία, η φυλετική συνείδηση και φυσικά η με κάθε κόστος υπεράσπιση των παραδόσεων ήταν σε πρώτη προτεραιότητα στην Παιδεία και όχι μόνο. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της Σπαρτιατικής και εν γένει Ελληνικής Παιδείας ήταν ότι αυτή δεν περιοριζόταν στα ωράρια του σχολείου, αλλά ήταν ολοήμερη και συνεχής, καθώς συνεχιζόταν μέσα στην κοινωνία με εκδηλώσεις όλων των ειδών. Η κρίση, φυσικά, για την Σπαρτιατική παιδεία δεν μπορεί να γίνει υπό το πρίσμα του σύγχρονου δυτικού τρόπου ζωής, αλλά μόνο υπό το πρίσμα της τότε πραγματικότητας. Αυτό το λέω για τους απανταχού "φιλοσόφους της ειρήνης" που κρίνουν την Αρχαία Ελλάδα με βάση το σήμερα και την απορρίπτουν ως βάρβαρη και φυσικά για τους ημιμαθείς της Αρχαιολογίας αλα Φουράκη και Λιακόπουλο που πιστεύουν ότι οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες είχαν αντιαρματικά και ότι μπορούμε να επαναφέρουμε την τότε πραγματικότητα σήμερα.

Αρχαία Αθήνα

Η Αρχαία Αθήνα του Περικλέους ήταν φυσικά μία Δημοκρατία, με την έννοια που είχε η λέξη τότε. Γιατί όμως την αναφέρουμε σε ένα άρθρο για την Παιδεία στον Εθνικοσοσιαλισμό; Όπως προείπαμε θα δούμε τις ομοιότητες ανάμεσα στην Παιδεία της Αθήνας, της Σπάρτης και της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας με σκοπό την κατάδειξη του αυτονόητου της Εθνικοσοσιαλιστικής Παιδείας. Για να κάνουμε και εμείς την "επανάσταση του αυτονόητου" που λένε όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί του παραλόγου. Στην Δημοκρατία των Αθηνών, λοιπόν, σε αντίθεση με την σημερινή ονομαζόμενη δημοκρατία πολίτης γινόταν μόνο ο οπλίτης και συνεπώς μπορούμε να θεωρήσουμε την στρατιωτική εκπαίδευση ως βασική προϋπόθεση για την ενηλικίωση και πολιτογράφηση κάποιου. Πολίτες γίνονταν μόνο οι Αθηναίοι το γένος, δηλαδή αυτοί που και οι δύο γονείς τους ήταν Αθηναίοι πολίτες. Είναι επόμενο οπότε ότι η φυλετική συνείδηση ήταν επίσης βασική προϋπόθεση για την πολιτογράφηση κάποιου. Οι μορφωτικές εκδηλώσεις που προάγαγαν τις αρετές και τις αξίες που ήταν αρεστές στο Κράτος γινόντουσαν συχνά και όλοι μπορούσαν να τις παρακολουθήσουν και ενίοτε να συμμετέχουν κιόλας. Σαφώς και η δημοκρατική κοινωνία των Αθηνών είχε μεγάλες διαφορές με την Σπαρτιατική κοινωνία και συνεπώς και η Παιδεία τους θα απείχε, όμως στο κάτω κάτω της γραφής η Αθηναϊκή Δημοκρατία εν τέλει απέτυχε να αποκτήσει μεγάλο χρόνο ζωής. Στην Φιλοσοφία των Αθηναίων, όπως και σε αυτή των Σπαρτιατών, η εργασία δοξάζεται ως ο μοναδικός σωστός τρόπος για να ζει κανείς, γεγονός που για να είμαστε δίκαιοι όπως και όλα τα προηγούμενα ήταν κοινά σε όλο τον τότε αρχαϊκό Ελληνισμό. Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να αναρωτηθεί γιατί μιλάω για την "Παιδεία στον Εθνικοσοσιαλισμό" ενώ αυτά ήταν κοινά για όλο τον Ελληνικό χώρο; Το ζήτημα τίθεται έτσι γιατί καλώς ή κακώς μόνο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία επικαιροποίησε και εφάρμοσε αυτές τις Ελληνικές πρακτικές. Θα πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι η σημερινή δημοκρατία δεν είχε καμμία σχέση με την δημοκρατία των Αθηνών και ότι ακόμα και εκείνη κατέληξε στην ασυδοσία και την οχλοκρατία πολύ σύντομα.

Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία

Όταν μιλά κανείς για την Παιδεία στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία δεν χρειάζεται καν να αναφέρει την φιλοπατρία και την φυλετική αφύπνιση, η οποία συντελόταν. Η δε στρατιωτική εκπαίδευση είναι επίσης προφανής και φαίνεται ιστορικά από τα παιδιά της Hitler Jugend και τις επιδόσεις αυτών στον Πόλεμο που ακολούθησε. Ας δούμε οπότε τα άλλα σημεία που προαναφέραμε. Η οργάνωση και μόνο της Hitler Jugend παραπέμπει απευθείας στις ίλες και τις αγέλες στις οποίες οργανωνόντουσαν οι νέοι στην Αρχαία Σπάρτη, θεσμοί που ανέπτυσσαν την συντροφικότητα ανάμεσα στους νέους και τους κοινωνικοποιούσαν. Το "νους υγιής εν σώματει υγιεί" βρήκε μετά από πολλά χρόνια εφαρμογή στους νέους και τις νέες της Γερμανίας και οι εκδηλώσεις του Καθεστώτος ήταν συχνές και προσβάσιμες από όλους. Οι νέοι και οι νέες πέρα από την διαπαιδαγώγηση τους όλο το σχολικό έτος λαμβάναν και επαγγελματικό προσανατολισμό, αφού δουλεύαν για κάποιο διάστημα το καλοκαίρι προκειμένου να δωθούν οι πρώτες πληρωμένες άδειες στους εργαζομένους, για τις οποίες έχουμε ξαναμιλήσει. Ο απόλυτος σεβασμός απέναντι στα ήθη και στα έθιμα του λαού υπήρχε και δεν ήταν καν συζητήσιμος. Η αναβίωση μάλιστα εθίμων της Άριας παράδοσης που είχαν καταπνιχτεί από σκοταδιστικές πρακτικές ήρθε στην ημερήσια διάταξη και η ηρωολατρεία πήρε και πάλι την θέση της στην πνευματικότητα του τόπου. Θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα σχετικά με το θέμα, αλλά νομίζω ότι αρκεί να περιοριστώ στην δήλωση του ίδιου του Χίτλερ στον βιβλίο του όπου δηλώνει ότι θέλει να δημιουργήσει έναν πολιτισμό που να ενώσει τον Ελληνισμό και τον Γερμανισμό, όπως και πολλές άλλες του δηλώσεις σχετικά με τον σεβασμό στον Ελληνικό Πολιτισμό και την παραδοχή εμπνεύσεως από αυτόν.

Επίλογος

Θα πρέπει να καταδειχθεί, λοιπόν, το αυτονόητο της Εθνικοσοσιαλιστικής - Ελληνικής Παιδείας σε ένα Έθνος που σέβεται τον εαυτό του ως ύπαρξη. Σαφώς και η Παιδεία θα πρέπει να είναι αντανάκλαση του Κράτους, το οποίο οραματίζεται να δημιουργήσει το εκάστωτε καθεστώς, αυτό βιώνουμε άλλωστε και σήμερα. Είναι απολύτως λογικό σε ένα καθεστώς παγκοσμιοποιημένο που θεωρεί τις εθνικότητες βαρίδια να έχουμε φαινόμενα Γιαννάκου ή Δραγώνας. Είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό που βιώνουμε άμα λάβουμε ως γνώμονα το είδος του Κράτους που οραματίζονται οι κυβερνώντες μας. Το θέμα είναι αν εμείς ως Έλληνες πολίτες συμφωνούμε με αυτό το όραμα τους. Αν όχι τότε είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας να αντιδράσουμε έμπρακτα και δυναμικά. Όχι μόνο με πορείες ή δράσεις, αλλά και με την ίδια μας την ψήφο, αφού περιμένουν ανα πάσα στιγμή στην γωνία τα γνωστά προβοκατοράκια για να σπιλώσουν τον όποιο πεζοδρομιακό μας αγώνα. Με την ψήφο μας και ας είμαστε αντιδημοκράτες θα δώσουμε την πρώτη γροθιά σε ένα σύστημα που μας σκοτώνει και ακολούθως θα το σκοτώσουμε. Ο Σωκράτης και ο Πλάτων παρά την σαφή αντιδημοκρατικότητα τους πράξαν το ίδιο σε παρελθόντες καιρούς και πραγματικά θα ήθελα να ακούσω τα "αντιδημοκρατικά" "ακροδεξιά" γκρουπούσκουλα της Καλλιρόης να επιχειρηματολογούν για την ιδεολογική "αντίφαση" του Πλάτωνα. Έτσι για να ευθημήσουμε και λίγο. Αν από την άλλη συμφωνούμε με το όραμα των κυβερνώντων μας ή φοβόμαστε να αντιδράσουμε τότε μας αξίζει να ψοφολογήσουμε σε μία γωνία και ως άτομα και ως Έθνος.

Βιβλιογραφία

1) "Ο Αγών Μου" - Αδόλφος Χίτλερ
2) "Πολιτεία" - Πλάτων
3) "Εθνικοσοσιαλισμός και Αρχαία Ελλάδα" - Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος
4) "Μαρξισμός και Σύγχρονη Μετανάστευση" - Δημήτριος Ντούσας
5) "Ο καιρός της Παγκοσμιοποίησης" - Άρθρο του Ν.Γ.Μιχαλολιάκου
6) "Το κοινωνικό ζήτημα (υπό το Φώς του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού)" - Δημοσθένης Στεφανίδης
7) "'Ετσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα" - Φρ.Νίτσε

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Η ηθική υπό το πρίσμα του Εθνικοσοσιαλισμού

Αποψινό θέμα η ηθική υπό το πρίσμα του Εθνικοσοσιαλισμού. Θεωρώ πως τα θέματα ηθικής είναι πρωτεύοντα σε μία κοινωνία καθώς από αυτήν εξαρτάται η νομιμότητα και η υγιής πνευματικότητα της λαϊκής κοινότητας. Αφορμή για αυτό το άρθρο είναι κάποιες συμπεριφορές που βλέπω από μερικούς· συμπεριφορές που όχι μόνο με κάνουν να αισθάνομαι απογοήτευση, αλλά και στιγματίζουν ένα ολόκληρο κίνημα που προφανώς δεν φταίει σε τίποτα. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να αναδείξω την προσωπική μου άποψη περί ηθικής στηριζόμενος στους πατέρες του Εθνικοσοσιαλισμού και στην βαθύτερη έννοια αυτού. Σκοπός μου είναι να άρω από το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα την απόπειρα να στιγματιστεί μέσω της συλλογικής ευθύνης για πράξεις ανθρώπων που δεν ανήκουν καν σε αυτό, αλλά λένε ψευδώς ότι ανήκουν. Το πρώτο και κύριο επιχείρημα, το οποίο και θα αναφέρω μόνο εδώ στον πρόλογο, είναι ότι δεν μπορεί να υπάρχει συλλογική ευθύνη σε ένα Κίνημα, Κόμμα ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε. Άμα ίσχυε η συλλογική ευθύνη τότε θα έπρεπε να έχει τεθεί το Πα.Σο.Κ εκτός νόμου για τα γεγονότα της Καλαμάτας στην δεκαετία του '80. Επιπλέον να πω ότι θα αναφερθώ, αποκλειστικά και μόνο, σε ζητήματα ηθικής και όχι σε θρησκευτικά ζητήματα, τα οποία αν και έχουν απόλυτη σχέση τα έχω αναλύσει, σχετικά, σε προηγούμενο άρθρο μου. Για άλλη μία φορά να πω, επίσης, ότι δεν διεκδικώ δάφνες αυθεντίας ή κανενός είδους αλάθητο. Εκφράζω προσωπικές απόψεις και την δική μου οπτική γωνία στο θέμα. Έτσι όλες οι εμπεριστατωμένες διαφωνίες και απόψεις είναι ευπρόσδεκτες.

Αίμα Και Τιμή

Η έννοια της Τιμής για εμένα απορρέει από τα ιδανικά της Ανδρείας, του Ηρωισμού, της Ευγένειας και φυσικά της Αφοσίωσης στους αδερφούς μου Συναγωνιστές και στον Σκοπό. Σίγουρα έχουμε εχθρούς που μας λασπολογούν σε όλα τα επίπεδα, πολιτικά και προσωπικά. Δεν θα πρέπει να περιμένουμε κάτι καλύτερο από αυτούς. Όμως πως αντιμετώπισαν οι Πατέρες του Εθνικοσοσιαλισμού την λάσπη; Η απάντηση βρίσκεται στα ίδια τα ημερολόγια τους. Η απάντηση στην προσωπική και πολιτική λάσπη ήταν τα επιχειρήματα. Φυσικά και είχαν προσωπικά στοιχεία, αληθινά και όχι συκοφαντίες, ντροπιαστικά, για όλους αυτούς τους λασπολόγους, αλλά αυτά ουδέποτε δημοσιοποιήθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν σε πολιτική διαμάχη. Η μόνη χρήση που γνώρισαν αυτά τα στοιχεία ήταν με την μορφή απειλής για να παύσει η λάσπη. Η μόνιμη έκκληση του τελευταίου Αρχηγού της ιδεολογίας μας ήταν η διεξαγωγή ενός Ιπποτικού πολιτικού αγώνα και δεν θα πρέπει, αυτό, να το αλλάξουμε ποτέ. Ακόμα και όταν το φάσμα της Απόλυτης Ήττας τον σκέπαζε δεν διέταξε την διενέργεια άτιμου χημικού πολέμου ή τουλάχιστον δεν ήθελε να είναι αυτός που θα τον αρχίσει. Ο Θάνατος και η ήττα μπορεί να έρθουν, αλλά η Ατίμωση ποτέ! Άλλωστε δεν μας χρειάζονται, εμάς, οι ύπουλες τακτικές τους. Δεν χρειαζόμαστε λάσπη και ατιμία για να δείξουμε την αλήθεια των λόγων μας και την απάτη τη δικιά τους. Το μόνο που χρειάζεται είναι αγώνας και μέσα για να λάμψει η αλήθεια. Στα πλαίσια του απολίτιστου πολιτικού αγώνα ο εχθρός θα κοιτάξει να καλύψει την ιδεολογική του φτώχεια πετώντας λάσπη προσωπική απέναντι μας. Εμείς θα πρέπει φροντίσουμε να είναι ψέμματα ότι και να προσπαθήσει να μας προσάψει, άλλωστε ιδεολογικά δεν μπορεί να μας κερδίσει. Θα πρέπει να μην τον αφήσουμε να μπορέσει να βρει οτιδήποτε το αληθινό να πει εναντίον μας. Αυτό, βεβαίως, θα έπρεπε να είναι πολύ εύκολο και θα είναι εύκολο όταν αντιληφθούμε το εξής απλό και αληθινό: Ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι μία πολιτική οικονομική θεωρία, αλλά μία κοσμοθεωρία, μία στάση ζωής. Τι θέλω να πω με αυτό; Μα η ίδια η ιδεολογία μας μας προστατεύει από την λάσπη, σε προσωπικό επίπεδο, που εκτοξεύουν οι εχθροί μας γιατί πρώτα είμαστε Εθνικοσοσιαλιστές στην ίδια μας την προσωπική ζωή και μετά σε όλα τα άλλα.

Τιμή μας η Πίστις

Η Αφοσίωση προς τους Συναγωνιστές μας είναι αδιαπραγμάτευτη και δεν μπαίνει μέσα σε κανένα πλαίσιο νομιμοφροσύνης και λογικής. Όμως ποιοι είναι οι Συναγωνιστές αυτοί, για τους οποίους θα δίναμε και την ζωή μας; Θεωρούνται Συναγωνιστές αυτοί που σπιλώνουν με τα λόγια και τις πράξεις τους και το Κίνημα και την Ιδεολογία; Για μένα η απάντηση είναι "Σαφώς και Όχι!" Μέσα στο ίδιο το Κίνημα δεν έχω γνωρίσει τέτοια άτομα και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο το Κίνημα τελικά τους απομακρύνει, οπότε το ζήτημα δεν είναι εσωτερικό. Όμως τα μάτια μας πρέπει να είναι μονίμως ανοιχτά και να μένουμε αταλάντευτοι απέναντι στην Ιδεολογία μας. Γίνεται σιγά σιγά μόδα το να είσαι Χρυσαυγίτης και αυτό είναι επικίνδυνο. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες υποψήφιων Χρυσαυγιτών. Στην μία ανήκω εγώ και θα την αναφέρω πρώτη για λόγους δικαιοσύνης. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν άτομα που έχουν ένα μεγάλο σεβασμό στην Ιδεολογία, στο Κίνημα, στον Αγώνα και στους Συναγωνιστές τους και προσπαθούν να αποκτήσουν γνώση και συναίσθηση της ιδεολογίας. Όλα αυτά, εμένα προσωπικά, με οδήγησαν στις πόρτες του Λαϊκού Συνδέσμου, όπου έθεσα τον εαυτό μου στην διάθεση του Αρχηγού και των Συναγωνιστών μου και ευελπιστώ ότι αυτό συμβαίνει στο σύνολο αυτής της κατηγορίας. Θέλω να πιστεύω ότι δεν τους απογοητεύω με τις πράξεις μου και τα λόγια μου, και για αυτό προσπαθώ να γίνομαι συνεχώς καλύτερος. Η δεύτερη κατηγορία αποτελείται από άτομα που έχουν παρεξηγήσει τον ρόλο του Κινήματος. Σε αυτή την κατηγορία θα έβαζα άτομα που νομίζουν ότι είμαστε σύνδεσμος οργανωμένων χουλιγκάνων του γηπέδου ή άτομα που αποσκοπούν σε βουλευτικές έδρες και αξιώματα με οποιονδήποτε τρόπο. Γενικά πολλές υποκατηγορίες ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και φαντάζομαι ότι όλοι μπορείτε να σκεφτείτε και από μία. Δεν θα καθίσω να τις αναφέρω όλες γιατί αφενός θα ξημερωθείτε να διαβάζετε και αφετέρου καλό είναι να δίνω τροφή στην φαντασία σας, άλλωστε είναι σίγουρο ότι άμα προσπαθήσω να τις απαριθμήσω θα ξεχάσω κάποια. Πάντως για αυτούς τους ανθρώπους υπάρχουν τρεις πιθανότητες. Πρώτον να έρθουν στα γραφεία του Συνδέσμου και να απογοητευτούν με το ότι δεν θα δουν αυτό που περιμένουν και τελικώς να φύγουν για να πάνε εκεί που έπρεπε να είναι από την αρχή. Δεύτερον να αντιληφθούν ότι δεν μπορεί, και ούτε πρόκειται, να αλλάξει το Κίνημα και να αλλάξουν αυτοί και να γίνουν αληθινοί Συναγωνιστές. Τρίτον να μην έρθουν ποτέ από τα γραφεία του Συνδέσμου. Σε καθεμία από τις τρεις περιπτώσεις υπάρχει ο κίνδυνος να λένε ότι είναι κάτι που δεν είναι και παράλληλα να σπιλώνουν το Κίνημα με τις πράξεις τους. Αυτό είναι, κατά την γνώμη μου, κάτι που πρέπει να αντιμετωπιστεί με ξεκάθαρες θέσεις απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν οι δειλοί που κρυφά θα λένε ότι είναι μαζί μας, γοητευμένοι ίσως από αυτό που θα θελαν να είναι αλλά δεν θα γίνουν ποτέ, όμως ποτέ δεν θα έρθουν να μας συναντήσουν. Επίσης επικίνδυνη αυτή η κατηγορία αφού για την ηθική ενός δειλού ή θρασύδειλου πάντα θα έχω την χειρότερη των απόψεων.

Μας νοιάζει τι λένε οι άλλοι για μας;

Δεν θα το έλεγα. Άλλωστε ο ηθικός και καλός, ενάρετος με την πραγματική έννοια, άνθρωπος δεν νοιάζεται για ανταμοιβές, αλλά είναι ηθικός, καλός και εν γένει ενάρετος από μόνος του. Δεν μας νοιάζει να δείξουμε ένα καλοκάγαθο πρόσωπο απέναντι στους αστούς και γενικά στους εχθρούς μας. Δεν μας νοιάζουν τα καλά τους λόγια, αλλά δεν πιστεύω ότι πρέπει να αφήσουμε άτομα που δεν έχουν σχέση με εμάς να σπιλώνουν την Τιμή μας. Όπως αν μας κατηγορούσαν, σε προσωπικό επίπεδο, ότι είμαστε απατεώνες θα βγαίναμε να δείξουμε την αθωότητα μας, έτσι και τώρα πρέπει να δράσουμε για να δείξουμε του λόγου το αληθές. Η ιδεολογία μας επέζησε από τις φλόγες του Πολέμου, προστατευμένη μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Έτσι θα γίνει και τώρα αρκεί να πολεμήσουμε, όπως κάναν οι προπάτορες μας πριν από μας, την λάσπη που μας πετάνε με όπλο μας την Αλήθεια. Την έχθρα τους και τις βρισιές τους όχι μόνο δεν πρόκειται να τα σταματήσουμε, αλλά και άμα σταματήσουν θα πρέπει να ανησυχούμε. Όμως καλό είναι να μην την τροφοδοτούμε με την αδράνεια μας στην αντιμετώπιση αυτών των καθαρά προβοκατόρικων συμπεριφορών. Πρέπει να τραβήξουμε μια κόκκινη γραμμή ανάμεσα σε εμάς και σε αυτούς που σπιλώνουν την Ιδεολογία μας. Αυτούς που δεν την σπιλώνουν θα πρέπει να τους φέρουμε κοντά μας και να τους αγκαλιάσουμε· να τους την διδάξουμε μέχρι να γίνουν άξιοι εκπρόσωποι της. Δεν δικαιολογούμαστε για αυτό που είμαστε, γιατί είναι πολύ καλύτερο από ότι θα μπορούσαν να είναι όλοι οι υπόλοιποι. Είμαστε οι τελευταίοι, εν Ελλάδι, θιασώτες της κοσμοθεωρίας του μεγαλύτερου των Φιλοσόφων, του Πλάτωνα, και αυτό από μόνο του μας δίνει το πλεονέκτημα. Δεν λογοκρινόμαστε, γιατί η Αλήθεια δεν πρέπει ποτέ να λογοκρίνεται. Δεν δικαιολογούμαστε για τίποτα αφού οι πράξεις μας είναι πάντα πλήρως δικαιολογημένες και στα πλαίσια της Στρατηγικής του Κινήματος και φυσικά σε αρμονία με τις επιταγές της ιδεολογίας μας, η αλήθεια αυτού εξασφαλίζεται από την Πειθαρχία που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Εθνικοσοσιαλισμού. Αντιμετωπίζουμε το ψευδός και την λάσπη από όπου και αν προέρχεται με την ίδια ασπίδα, την Αλήθεια. Γιατί δεν χρωστάμε τίποτα σε κανέναν και δεν φοβόμαστε κανέναν.

Η Ανδρεία

Η Ανδρεία είναι ένα από τα υψηλότερα ιδανικά του Εθνικοσοσιαλιστή. Είναι η εντιμότητα, η γενναιότητα, η αυταπάρνηση, η πιστότητα, η προσφορά στην Λαϊκή Κοινότητα και στους αδύναμους της, η υπεράσπιση των Ιδανικών της Πατρίδας, ο σεβασμός στην γυναίκα. Είναι η ψυχή του Ιπποτισμού, όπως αυτός ορίζεται και κανένα από τα χαρακτηριστικά της δεν είναι περιττό ή θέμα επιλογής. Δεν νοείται Εθνικοσοσιαλιστής που να μην έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Δεν νοείται ψεύτης ή δειλός ή άπιστος ή άτιμος ή εγωιστής ή ασεβής προς τις γυναίκες Εθνικοσοσιαλιστής. Το τελευταίο, δε, είναι ένα σημείο που είμαι σίγουρος ότι θα προκαλέσει τριβές ανάμεσα σε πολλούς επίδοξους Εθνικοσοσιαλιστές. Επειδή όμως η εντιμότητα και η γενναιότητα είναι στα χαρακτηριστικά του Εθνικοσοσιαλιστή, δεν θα δειλιάσω καθόλου να εκστομίσω-γράψω αυτή τη μεγάλη Αλήθεια που θα κάνει πολλούς να αισθανθούν άσχημα. Ο άνδρας οφείλει σεβασμό στην γυναίκα γιατί αποτελεί το φυσικό και μόνο συμπλήρωμα του. Είναι αυτή που θα τον κάνει Πατέρα και συνεχιστή της Φυλής. Είναι αυτή που θα διδάξει στα παιδιά του τα υψηλότερα των Ιδανικών. Είναι αυτή που θα ακούσει τις ανησυχίες του και θα τον συμβουλεύσει με το πρακτικό της μυαλό. Είναι αυτή που θα τον φροντίσει όταν θα πρέπει. Είναι η πηγή της δύναμης του. Είναι η μάνα, η σύντροφος, η αδελφή, η Συναγωνίστρια. Είναι ένα πρόσωπο που όχι μόνο αξίζει τον σεβασμό και την ευγένεια μας αλλά και πρέπει να τα λαμβάνει αυτά χωρίς κανένα ενδοιασμό ή σκέψη. Αναγνωρίζω ότι υπάρχουν προβλήματα στην σχέση των δύο φύλων, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για ασέβεια και μηδενισμό της γυναικείας προσφοράς στην Λαϊκή Κοινότητα και την Ιδεολογία. Άλλωστε οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι αυτά τα προβλήματα ξεκινάνε από την Παιδεία, είτε αυτή είναι ενδοοικογενειακή, ενδοσχολική ή γενικά κοινωνική, και καταλήγουν σε ένα φαύλο κύκλο ενδυνάμωσης τους που τροφοδοτείται από φταίξιμο αντρικό και γυναικείο. Σε πλήρη αντιστοιχία η γυναίκα πρέπει να έχει σεβασμό προς τον άνδρα, χωρίς να επιζητά την σύγχυση των ρόλων των δύο φύλων. Πρέπει να δει την φενάκη του φεμινισμού και των προτύπων που προβάλλουν τα Μ.Μ.Ε. και να αναλάβει ενεργά τον ρόλο της στην Λαϊκή Κοινότητα. Για μένα δεν τίθεται θέμα ισότητας αλλά διαφορετικότητας των δύο φύλων και δεν μπορεί να υπάρξει εξίσωση διαφορετικών πραγμάτων. Άλλωστε ο αμοιβαίος σεβασμός και αγάπη που ο ίδιος ο Εθνικοσοσιαλισμός απαιτεί δεν αφήνει κανένα πεδίο ύπαρξης και κινήσεως κανενός κινήματος ψευδής ισότητας, που στην ουσία δρα διαλυτικά για την οικογένεια και την κοινωνία.

Ενάντια στον Συντηρητισμό

Ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι μία κοσμοθεωρία ριζοσπαστική που έχει ως κέντρο της κυρίως τους νέους και τις νέες. Μια πραγματικά προοδευτική κοσμοθεωρία που αποδέχεται τα πάντα αρκεί αυτά να μην συντελούν στην αποδόμηση του σώματος, του πνεύματος, της Οικογένειας και γενικά της Υγείας και της Ευτυχίας. Κάθε νεωτερισμός ο οποίος προάγει την ανθρώπινη φύση και την ευτυχία εναγκαλίζεται από τον Εθνικοσοσιαλισμό σαν να είχε βγει από τα σπλάχνα του. Κάθε τι νέο ή παλαιό που είναι αντίθετο στον Άνθρωπο απορρίπτεται άνευ σκέψης. Σε αντίθεση με τους Συντηρητικούς δεν βλέπουμε τον Αντίχριστο να ξεπροβάλλει μέσα από κάθε τι νέο. Δεν είμαστε γραφικοί και ούτε πρόκειται να γίνουμε ποτέ. Ζούμε στο σήμερα πολεμώντας για το αύριο και το παρελθόν το έχουμε μόνο ως πυξίδα για να μην χαθούμε. Σε πολιτικό επίπεδο δεν θέλουμε την διατήρηση του συστήματος ή οποιασδήποτε έκφρασής του. Επιθυμούμε την διάλυση αυτού του συστήματος και την ανατολή ενός νέου κόσμου όμορφου όπως τον φανταζόμαστε. Βλέπουμε την ασχήμια γύρω μας και δεν μας φοβίζει η αβεβαιότητα του αύριο. Το σύστημα δεν το βλέπουμε ως εγγυητή ότι τα πράματα δεν θα πάνε χειρότερα. Το βλέπουμε ως Κέρβερο που μας κρατά από το αναδυθούμε στο Φως. Και θα το σκοτώσουμε όσο και να ουρλιάζουν οι συντηρητικοί και οι φοβικοί. Είμαστε ο πραγματικός προοδευτισμός ενάντια στον συντηρητισμό και ενάντια, προφανώς, στον ψευτοπροοδευτισμό που θέλει να ισοπεδώσει τον άνθρωπο μέσα στην ανοχή, την λαγνεία, την υποκρισία, τον καταναλωτισμό και την εξάρτηση.