Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Οι μορφές του Ιερού Πολέμου

Δεν ξέρω τι μου ορίζει η μοίρα, αυτό άλλωστε ήταν πάντα άγνωστο, καθώς οι Μοίρες υφαίνουν τους ιστούς τους μακρυά από όλα τα αδιάκριτα μάτια Θεών και ανθρώπων. Ξέρω όμως ποιο είναι το πεπρωμένο και αυτό είναι ο πόλεμος. Πόλεμος πατήρ πάντων εστί, και έτσι είναι μοιραία η επιστροφή στον Γεννήτορα, όπως ο άνθρωπος μετά τον Θάνατο του επιστρέφει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην Μητέρα Φύση που τον γέννησε. Δεν ξέρω τι πόλεμο μου επιφυλάσσει η Μοίρα, μικρό ή μεγάλο, αλλά καλό θα είναι να προετοιμάζομαι για τους δύο. Ποιοι είναι αυτοί όμως οι δύο ξεχωριστοί πόλεμοι που μονίμως μαίνονται και που όλοι μας μοιραία μπαίνουμε στην δίνη τους, είτε για να την στρέψουμε είτε για να μας στρέψει αυτή; Σημερινό μας θέμα λοιπόν οι δύο μορφές του Πολέμου, όπως αυτές έχουν αποτυπωθεί στην Ιστορία. Φυσικά αυτές οι δύο μορφές είναι συνδεδεμένες άρρηκτα μεταξύ τους και στην πραγματικότητα δεν υφίστανται η μία χωρίς την άλλη και αν υπάρξει παρόλα αυτά σύγκρουση στο ένα ή στο άλλο επίπεδο χωρίς αυτή την σύνδεση τότε είναι στείρα και χωρίς νόημα. Η λογική δεν έχει καμμία θέση στον πόλεμο, ποτέ δεν είχε και τίποτα πραγματικά μεγάλο δεν έγινε με την λογική στον πόλεμο. Άμα ρωτάγαμε έναν ορθολογιστή στρατηγό, αν είναι δυνατό το κατόρθωμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου σίγουρα η απάντηση του θα ήταν αρνητική. Δεν ξέρω τι τέλος θα μου επιφυλάξει ο πόλεμος, ξέρω μόνο το πεπρωμένο, το οποίο δεν πρέπει να αποτύχω να φτάσω. Ξέρω ότι το πεπρωμένο αυτό είναι η Νίκη και είναι σίγουρη αν δεν φανώ δειλός. Είναι σίγουρη γιατί παίζω χωρίς αντίπαλο, μόνος μου εναντίον του εαυτού μου στον αγώνα για την πραγμάτωση του Είναι μου. Του καλέσματος του Αίματος, του προορισμού μου. Ο Πόλεμος, λοιπόν, είναι το κάλεσμα του Αίματος, ο αγώνας για αυτοπραγμάτωση με μόνη οροφή τον Υπεράνθρωπο. Αν έστω και ένας άνθρωπος θελήσει πραγματικά να μην χαθεί το Έθνος του, έλεγε ο Ίων Δραγούμης, τότε αυτό είναι αδύνατον να χαθεί. Αν ένας πραγματωμένος Έλληνας το θελήσει, λοιπόν, οι Δελφοί θα ξαναζήσουν, το νόημα τους θα αναγεννηθεί, γιατί πλέον οι μόνοι που τον επικαλούνται είναι γραφικοί, αμόρφωτοι και άσχετοι με το πνεύμα του. Πεπρωμένο λοιπόν ο πόλεμος αρκεί αυτός να είναι ιερός και όχι άγιος, αυτού του κόσμου και κανενός άλλου.

Μεγάλος Πόλεμος

Στην εποχή της κορύφωσης του ρεύματος του ισοπεδωτισμού στην κοινωνία μας, αλλά και παγκοσμίως, αυτός, ο μεγάλος πόλεμος, είναι πιθανόν πιο σημαντικός από ποτέ. Μεγάλος είναι ο πόλεμος των Ιδεών, ο πόλεμος που θα κάνει την ποσοτική υπεροχή να ωχριά μπροστά στην ποιοτική υπεροχή. Πολύμορφος και πολυποίκιλος απέναντι στην ολοκληρωτική επίθεση που δέχεται ο κόσμος από τους ισοπεδωτές της παγκοσμιοποίησης. Με πολλαπλούς εχθρούς και την ανθρώπινη βλακεία απέναντι συνάμα. Μεγάλο πόλεμο φυσικά κάνουν και οι αντίπαλοι μας σε κάθε επίπεδο. Αυτοί αγωνίζονται για να διαχωρίσουν τον άνθρωπο, την Φύση και τον Θεό, ενώ εμείς αντίθετα αγωνιζόμαστε για να τα ενώσουμε. Είναι στην ουσία η επιστροφή στο ερώτημα για την ύπαρξη και την Αθανασία της ανθρώπινης Ψυχής. Είναι ο αγώνας του κοινοτισμού ενάντια στον ατομικισμό, του Ελληνισμού ενάντια στον Ιουδαϊσμό. Αυτός είναι και ο λόγος που είναι καταδικασμένοι στην ήττα, οι αντίπαλοι μας, παρά την προσωρινή τους επικράτηση. Είναι ο λόγος που θέλουν να νοθεύσουν το Αίμα που στο τέλος θα τους νικήσει, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να στρέψουν το ποτάμι του Ελληνισμού προς το σκότος. Δεν έχει σημασία που οι αντίπαλοι έχουν μέσα και χρήματα πολλά. Δεν έχει σημασία που σας πλησιάζουν από κάθε πλευρά είτε πωλώντας βιβλία "ελληνοκεντρικού" και ουφολογικού περιεχομένου είτε κηρύττοντας την παγκοσμιοποίηση ευθέως. Το κήρυγμα τους είναι ψευδές και το ψεύδος δεν μπορεί παρά να θριαμβεύει προσωρινά. Μεγάλος πόλεμος λοιπόν... Διακήρυξη ιδεών και διαφωτισμός ενάντια στον σκοταδισμό. Στον δικό τους κόσμο ο άνθρωπος είναι μόνος μέσα στον ατομικισμό του, μια θλιβερή φιγούρα που μόνο με καταναλωτικά δεκανίκια μπορεί να σταθεί. Στον δικό μας κόσμο ο άνθρωπος είναι ενωμένος με την Εθνική κοινότητα του, ευτυχισμένος παρέα με συντρόφους και σημαίες ψηλά. Ο δικός τους άνθρωπος δεν έχει Έθνος, ούτε προγόνους, ούτε ιδανικά. Δεν έχει κοινότητα, αλλά είναι μόνος με μόνο σύντροφο τις ατομικές του φιλοδοξίες, λες και έχει το χρήμα νόημα αν κάποιος δεν μπορεί να το μοιραστεί. Ο δικός μας άνθρωπος ατενίζει το Παρελθόν με ερευνητικό βλέμμα και το Μέλλον με ελπίδα. Ο δικός τους ζει ένα εφήμερο παρόν χωρίς προορισμό.

Μικρός Πόλεμος

Δεν τον αποκαλώ μικρό για να τον μειώσω. Τον αποκαλώ μικρό γιατί έτσι προέρχεται από την Άρια παράδοση. Είναι ο πόλεμος που γίνεται έξω από το πνευματικό κόσμο και μέσα στον υλικό. Ο μικρός πόλεμος είναι η μάχη που δίδεται για τις Ιδέες που θέτει ο μεγάλος πόλεμος, είναι η απαραίτητη συνέχεια του έτσι ώστε να μην μείνουν οι Ιδέες στείρες φιλολογικές έννοιες. Είναι απαραίτητα συνέχεια του έτσι ώστε να μην καταντά στείρος ακτιβισμός χωρίς νόημα και στόχο. Το ένα είναι ο στόχος και το άλλο το τόξο και τα δύο απαραίτητα για την σκοποβολή. Σε κάθε είδους πόλεμο απαιτείται ιεραρχία, πειθαρχία και αυταπάρνηση, εκτός αν κάποιος νομίζει ότι ένα τάγμα με απαρτιζόμενο από "στρατηγούς" θα λειτουργήσει καλύτερα από ένα τάγμα σεβόμενο την ιεραρχική κλίμακα. Δικαίωμα του κάποιου να το πιστεύει αυτό, αλλά η στρατιωτική και πολιτική Ιστορία τον διαψεύδει. Είναι άλλωστε αστείο αυτοί που θέλουν να εγκαθιδρύσουν ένα μη δημοκρατικό, πυραμιδωτό, κάθετης ιεραρχίας καθεστώς να μιλάνε για οριζόντιες, αναρχικές, ιεραρχίες. Απαιτείται ήθος και δικαιοσύνη σε κάθε μορφή αγώνα και πολέμου. Ήθος για να επικυρώνεται η ανωτερότητα απέναντι του αντιπάλου και δικαιοσύνη για να μην επιστρέφουν συνεχώς οι ίδιοι και οι ίδιοι ανήθικοι πρακτορίσκοι. Λέει πολύ σωστά ο Νίτσε:

" Πρέπει να είμαστε συνεπείς απέναντι στον εαυτό μας, γενναίοι απέναντι στον εχθρό,μεγαλόψυχοι απέναντι στον ηττημένο και, προπαντός, ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ."

Κάποιες πιστεύω αναγκαίες επεξηγήσεις μπορούν να γίνουν σε αυτό το γνωμικό του Νίτσε. Καταρχάς ως ηττημένος μπορεί να οριστεί μόνο ο μαχόμενος ανοιχτός εχθρός και όχι οι προδότες. Την ευγένεια οφείλουμε να την δούμε με την αυστηρή γλωσσολογική έννοια που απορρέει από την Ελληνική γλώσσα δηλαδή από καλό γένος. Η ευγένεια δηλαδή επιτάσσει να φερόμαστε σε όλους όπως τους πρέπει από τα έργα και τις ημέρες τους. Η συνέπεια απέναντι στο εαυτό μας διατάσσει το ήθος και την φιλαλήθεια και φυσικά την ευγένεια που παρατίθεται παρακάτω. Ο μικρός πόλεμος λοιπόν είναι το μοίρασμα εφημερίδων και φυλλαδίων, η διασπορά των θέσεων, η ενεργή συμμετοχή στο Κίνημα και η κάθε βοήθεια προς τους σκοπούς του. Είναι φανερό λοιπόν ότι ο μικρός πόλεμος είναι αδύνατος χωρίς τον μεγάλο και ότι ο μεγάλος είναι στείρος χωρίς τον μικρό. Φυσικά ο μικρός πόλεμος μπορεί να συνεπάγεται και άλλες μορφές υλικού πολέμου σε άλλες καταστάσεις, όπως αυτές που βιώνουν άλλοι λαοί σήμερα, όχι όμως στην Ελλάδα σήμερα. Όποιος καλοθελητής της οριζόντιας ιεραρχίας φαντασιώνεται επαναστάσεις στην Ελλάδα σήμερα καλύτερα ας ρίξει μια ματιά γύρω του. Αν δει Έλληνες έτοιμους για επανάσταση και εθνική ανεξαρτησία τότε ευχαρίστως να του ζητήσω εγώ προσωπικά συγνώμη. Εγώ πάντως έχω δει έναν λαό κοιμισμένο που χρειάζεται να ξυπνήσει.

Επίλογος

Δεν σχεδίαζα να γράψω πολλά έτσι και αλλιώς. Ίσως και να το παράκανα για άλλη μία φορά. Αυτοί που ήδη πολέμαγαν τα ξέραν και δεν τους είπα τίποτα καινούργιο. Αυτοί που δεν πολεμάνε ακόμα δύσκολο να βρεθούν εδώ, αλλά και να βρεθούν δύσκολο να αλλάξουν. Αλλά τι να κάνουμε... Έστω και ένας να αλλάξει και να πολεμήσει για την Πατρίδα και το Έθνος εγώ θα μπορώ να πω ότι έβαλα ένα λιθαράκι παραπάνω στον Αγώνα. Στον επίλογο διάλεξα να πω και κάτι που επίσης θεωρώ πολύ σημαντικό κατά την γνώμη μου. Ο κάθε ένας θα πρέπει να έχει την αυτογνωσία σχετικά με τις δυνατότητες του και επίσης θα πρέπει να εμπλέκεται και στους δύο πολέμους, ανάλογα πάντα με τις δυνατότητες του. Αυτό βέβαια είναι το πιο δύσκολο σημείο, αφού η αυτογνωσία είναι η πιο δύσκολη μορφή γνώσης. Είναι το πρώτο βήμα για την πραγμάτωση που ανέφερα στον πρόλογο, ένα βήμα που κανείς ποτέ δεν είναι σίγουρος ότι έχει κάνει. Ένα βήμα που ελπίζω κάποτε να κάνω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου