Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Εξωτερικής Πολιτικής το Ανάγνωσμα

Μία χώρα σαν την Ελλάδα, δυστυχώς, δεν μπορεί να σταθεί μόνη στον σύγχρονο κόσμο. Είναι φυσικά δυστυχές το ότι δεν αποτελούμε την υπερδύναμη του παρελθόντος σε πολιτιστικό και στρατιωτικό επίπεδο. Δυστυχώς πλέον, και ας είμαστε ρεαλιστές σε αυτό, δεν μπορούμε να αποτελούμε ούτε καν περιφερειακή δύναμη μιας και τα χαμένα χρόνια της μεταπολίτευσης βαραίνουν στην πλάτη μας. Δεν θα έπρεπε φυσικά να περιμένουμε κάτι παραπάνω από ανθρώπους που θεωρούν ως υπέρτατη προσφορά τους στην πατρίδα την επιστροφή της δημοκρατίας, με κόστος το αίμα και την γη των αδερφών μας στην Κύπρο. Την επιστροφή μίας δημοκρατίας, όπου ο πολίτης καλείται να διαλέξει ανάμεσα σε ένα φιλελεύθερο κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλιστικό, σε ένα φιλελεύθερο κόμμα που πλέον αυτοπροσδιορίζεται ως "κοινωνικά φιλελεύθερο", σε ένα φιλελεύθερο κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως "πατριωτικό" και δύο γκρούπες που δηλώνουν αντισυστημικές, αλλά τα έργα και οι ημέρες τους μόνο πόλεμο υπέρ του συστήματος έχουν να δείξουν. Ελπίζω να είναι προφανές, λοιπόν, ότι η μόνη τους "προσφορά" στην πατρίδα ήταν η επιστροφή της κοροϊδίας, αφού όσο και αν διαφωνώ με την Χούντα, οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν πολύ καλύτερη ως διακυβέρνηση από όλους αυτούς τους δημοκράτες. Χρόνια πολλά, λοιπόν, υποχωρητικής πολιτικής μας κάναν να απωλέσουμε τα όποια πιθανά κέρδη θα μπορούσαμε να έχουμε από τις θυσίες του Ελληνικού λαού, είτε αυτές γίνανε για την "Ε".Ε., είτε για χατήρι των "συμμάχων" στις ερήμους του Αφγανιστάν, είτε για την "Ελληνική Οικονομία". Δείξαμε τα νώτα μας όλα αυτά τα χρόνια με αποτέλεσμα να θεωρούμαστε από τους "συμμάχους" ένα χαλάκι στο οποίο μπορούν να στηρίζονται για να προωθούν τα συμφέροντα τους χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Βρισκόμαστε λοιπόν προ ενός διλήμματος αφού έχουμε από την μία την ανάγκη συμμάχων και από την άλλη την πλήρη αναξιοπιστία της ευρωατλαντικής συμμαχίας. Φαίνεται σαν προφανής λύση η αλλαγή συμμάχων και εδώ μπορεί ο καθένας να πει το μακρύ του και το κοντό του. Οι αντισιωνιστές του ΛΑ.Ο.Σ θα προτείνουν το Ισραήλ και οι αριστεροί την Τουρκία. Οι δε δεξιοί θα συνεχίζουν να προτείνουν την ευρωατλαντική συμμαχία άσχετα με τα παθήματα μας. Είναι βέβαια αυτό ένα ζήτημα που δεν χωρά αβίαστες σκέψεις ή συναισθηματισμούς, ούτε απύθμενη ανοησία χωρά φυσικά οπότε οι απόψεις του ΛΑ.Ο.Σ θα πρέπει να απορριφθούν εξαρχής, αν και θα τις σχολιάσω. Μία διπλή ανάλυση, ιδεολογική και γεωστρατηγική, είναι αναγκαία, αν και στο γεωστρατηγικό κομμάτι θα χρησιμεύσουν σχεδόν ολοκληρωτικά τα λόγια του καθηγητή Κονδύλη που θα επηρεάσουν τις σκέψεις μας.

Γεωστρατηγική Ανάλυση

Μια απλή ματιά στον παγκόσμιο χάρτη θα μας βεβαιώσει για την στρατηγική σημασία της Ελλάδας, όπως και την αναγκαιότητα του ναυτικού προσανατολισμού της. Είναι ποτέ δυνατόν, ακόμα και αν θεωρήσουμε τον κόσμο αγγελικά πλασμένο, να γίνει κάποιος σύμμαχος με τον ανταγωνιστή του; Η μόνη πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο είναι προκειμένου να βγει ένας άλλος ανταγωνιστής από την μέση. Δεν χρειάζεται πιστεύω πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος το σχέδιο των εξουσιαστών για την περιοχή του Αιγαίου. Μπορεί μάλιστα να συνοψιστεί στην λαϊκή ρήση: "Δύο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα". Στην προκειμένη περίπτωση ο αχυρώνας ανήκει στους διεθνείς εξουσιαστές, για τους οποίους η διχοτόμηση του Αιγαίου αποτελεί μονόδρομο. Δεν θεωρώ ότι τώρα αλλάξαν τα πλάνα τους και άρχισαν να ευνοούν την Τουρκία, αλλά αντιθέτως ότι μάλλον μεγαλώσαμε λίγο περισσότερο από όσο έπρεπε σύμφωνα πάντα με τα σχέδια τους. Αμείλικτη εμφανίζεται η Ιστορία σε όποιον τολμήσει να πει το αντίθετο, αφού οι "σύμμαχοι" πρόδιδαν τις θέσεις μας στους Τούρκους κατά τη διάρκεια του Αττίλα και οι "σύμμαχοι" κόβανε τα χέρια των Ελλήνων της Σμύρνης κατά τη διάρκεια της Καταστροφής της Σμύρνης. Το συμφέρον των Αμερικάνων και εν γένει των ναυτικών δυνάμεων που επιβουλεύονται την κυριαρχία στο Αιγαίο είναι ένα Αιγαίο διχοτομημένο και ελεγχόμενο από δύο ανταγωνίστριες χώρες που θα χρυσοπληρώνουν την προστασία που θα παρέχουν στα πλοία των εξουσιαστών. Με δεδομένο αυτό και το ότι η Ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αποδεχτεί τα πάντα προκειμένου να μην γίνει πόλεμος αρχίζει το σενάριο της τριχοτόμησης να φαντάζει ακόμα πιο συμφέρον για την εκάστοτε ναυτική υπερδύναμη και τους εντολείς της στην άκρη της Μεσογείου. Δεν είναι δυνατόν ποτέ μια τέτοια γεωγραφική θέση όπως της Ελλάδας να αφεθεί υπό τον πλήρη έλεγχο μίας χώρας και μάλιστα μίας αναξιόπιστης. Αυτό φάνηκε και όταν αποφασίστηκε η βοήθεια προς τους επαναστατημένους Έλληνες του 1821, όπου και δόθηκαν δάνεια και πολεμοφόδια με σκοπό την διχοτόμηση της Βαλκανικής χερσονήσου και την δέσμευση της Ελλάδας στους διεθνείς τοκογλύφους. Ο "Μεγάλος Ασθενής", η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ήταν τότε σε παρακμή και η αναξιοπιστία της δεν μπορούσε να περάσει ατιμώρητη από την τότε ναυτική υπερδύναμη, Αγγλία. Έτσι αποφασίστηκε να υποστηριχθεί η απελευθέρωση μας, αλλά μόνο με τρόπο που θα εξασφαλίζει την υποτέλεια μας. Έτσι και σήμερα, εμείς είμαστε ο "μικρός ασθενής" και η απόφαση για την διάλυση μας, πιστεύω, έχει ήδη παρθεί στις στοές της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ και του Πενταγώνου. Συνοψίζοντας να επισημάνω και πάλι τα δύο θεμελιώδη λάθη της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: Πρώτον ο εξαρχής λάθος προσανατολισμός στην επιλογή συμμάχων καθώς θα έπρεπε να έχουν προτεραιότητα οι χερσαίες υπερδυνάμεις και δεύτερον η συνεχής υποχωρητικότητα ενώπιον εχθρών που προελαύνουν.

Ιδεολογική Ανάλυση

Στην σκακιέρα της εξωτερικής πολιτικής δεν χωράνε συναισθηματισμοί, ούτε "ανθρωπιστικές" κραυγές. Αυτό είναι σίγουρο. Χωράνε όμως οι ιδεολογίες; Σίγουρα χωράνε στο επίπεδο που οι συμμαχίες επηρεάζουν και τον τρόπο ζωής, όπως στην περίπτωση μας όπου αμερικανοποιείται το παν. Στην Ελλάδα στον πολιτιστικό και εκπαιδευτικό τομέα είχαμε μια αριστεροφιλελεύθερη στροφή με "πασιφιστικά" και "παγκοσμιοποιητικά" ιδεολογήματα να επικρατούν. Σε μια "δημοκρατική" κοινωνία ξεχάσαμε τα δικαιώματα των πλειοψηφιών και μας έπιασε μανία με τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Με καταστροφική μανία πέσαμε πάνω στην Θράκη, την Μακεδονία και την Ήπειρο για να επιβάλλουμε το συμφέρον της Τουρκίας, των Σκοπίων και της Αλβανίας αντίστοιχα. Βλέποντας την Ελλάδα να τρώει όχι μόνο τα παιδιά της, αλλά και τα σωθικά της τα ίδια συμπεραίνουμε για άλλη μια φορά ότι μάλλον διαλέξαμε, από ιδεολογική πλευράς τώρα, λάθος συμμάχους. Με τον Ελληνικό πολιτισμό, λοιπόν, ανενεργό - κακά τα ψέμματα- η ιδεολογία των συμμάχων μας επηρεάζει την νοοτροπία μας, οπότε θα ήταν σαφώς καλύτερο να βρισκόμαστε σε συμμαχία με κάποια ιδεολογία που δεν μας βλάπτει. Αυτό αποκλείει εξαρχής τον φιλελευθερισμό σε οποιαδήποτε μορφή του και έρχεται σε συμφωνία με τα πρότερα παθήματα μας από τους φιλελεύθερους. Η κομμουνιστική ιδεολογία θα αποτελούσε επίσης καταστροφικό σύμμαχο, αφού όντας διεθνιστική θα προσπαθούσε να κάνει σε μας ότι έκανε και στους συμμάχους της τον καιρό της Ε.Σ.Σ.Δ. Μία μικρή σύνοψη αυτών είναι: Καταδυνάστευση και εξαθλίωση του λαού μας χάριν της μπολσεβίκικης ελίτ, χάρισμα κομματιών της πατρίδας μας σύμφωνα με τις παλιότερες υποσχέσεις του Κ.Κ.Ε προς τους Βούλγαρους, απαγόρευση της Ελληνικής γλώσσας και επιβολή της Ρώσικης και άλλα πολλά. Ακόμα και αν αγνοήσουμε όλα τα παραπάνω επειδή η Ε.Σ.Σ.Δ κατέρρευσε, τότε θα πρέπει να δούμε το καθεστώς Χριστόφια στην Κύπρο και τους "τεμενάδες" του απέναντι στους Τούρκους κατακτητές. Θα μας αρκούσε φυσικά και ο άκρατος αντί-κομμουνισμός των σημερινών Ρώσων που ζήσανε στο πετσί τους την "νιότη του κόσμου", αν και ήταν και οι "προνομιούχοι" σε σχέση με τους άλλους λαούς της Ε.Σ.Σ.Δ. Δια της εις άτοπον απαγωγής φτάσαμε γοργά στην ανάγκη συμμαχίας με ένα εθνικιστικό καθεστώς, το οποίο φυσικά και δεν μπορεί να είναι γειτονικό μας, γιατί τότε δεν θα μπορούσαμε ποτέ να πείσουμε για το δίκιο μας. Γιατί όμως ένα εθνικιστικό καθεστώς θα ήταν ιδανικό για σύμμαχος; Πρώτον από όλα γιατί θα μας εμφύτευε την κατάλληλη νοοτροπία για να αντεπεξέλθουμε στις ανάγκες της εποχής. Δεύτερον γιατί κάθε εθνικιστικό, λευκό, καθεστώς δεν μπορεί παρά να θρέφει τον μέγιστο σεβασμό για τον Ελληνικό πολιτισμό και να επιθυμεί την αναβίωση αυτού. Τρίτον επειδή οι φυσικές τάσεις ενός εθνικιστικού καθεστώτος προστάζουν μεγαλείο για το Έθνος τους και συνεπώς απαιτούν υγιείς συμμάχους για να συμπορευτούν. Οι φιλελεύθεροι αντιθέτως επιθυμούν συμμάχους προς εκμετάλλευση και εξαθλίωση γεγονός που το δείχνει η πολιτική τους στην Βαλκανική. Θα πει κάποιος καλοπροαίρετα ότι και οι Αμερικάνοι είναι πατριώτες και θα συμφωνήσω πλήρως, αφού είναι πατριώτες και όχι εθνικιστές.

Όχι το Ισραήλ!

Πολλοί καλοθελητές περιορισμένης ευθύνης θα νομίζουν ότι τα μέχρι τώρα λεγόμενα μου συμφωνούν με τον Βελόπουλο και την "ανάγκη για στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ". Το Ισραήλ είναι σιωνιστικό και συνεπώς ανθελληνικό. Δεν μπορεί να υπάρξει στρατηγική συμμαχία με κανέναν εχθρό της Ελλάδας. Η διάσταση απόψεων και η προαιώνια έχθρα Ιουδαϊσμού και Ελληνισμού είναι κάτι που θα έπρεπε εξαρχής να αποτρέπει τέτοιες σκέψεις, όμως φαίνεται ότι "είναι πολλά τα λεφτά Κυριάκο". Επειδή όμως μπορεί να έχει μείνει και κανένας μη Εθνικιστής που να διαβάζει αυτό το ιστολόγιο ας δώσουμε μερικά μη εθνικιστικά επιχειρήματα για να καταλαβαίνει και αυτός. Πρώτον από όλα ας κάνουμε μια σύνδεση δύο πολύ απλών αληθειών. Το Ισραήλ ελέγχει τις Η.Π.Α. όπως έχουν παραδεχτεί και οι ίδιοι μέσω δηλώσεων του πρωθυπουργού τους. Ακόμα και αν δεν ισχύει αυτό στην πλήρη του διάσταση οφείλουμε να παραδεχτούμε μια σταθερή συμμαχία που διαρκεί χωρίς ουδεμία ταλάντευση για 60 και πλέον χρόνια. Από την άλλη οι Τούρκοι είναι σταθεροί σύμμαχοι, και μάλιστα αγαπημένοι, των Αμερικάνων καθώς αποτελούν και σύνδεσμο με τον Αραβικό κόσμο και βάση για στρατιωτική χρήση. Η σύνδεση αυτών των αληθειών που πολλές φορές έχουν επιβεβαιωθεί από την ειδησεογραφία κάνουν προφανές ότι οι λεονταρισμοί των Τούρκων προ ολίγων ημερών δεν ήταν μια πραγματική κρίση στις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών, αλλά μια προσυμφωνημένη απάτη για να μπορέσει η Τουρκία να προσεταιριστεί και πάλι τον Αραβικό κόσμο. Τα διεθνή σιωνιστικά κεφάλαια μάχονται εναντίον των Ελληνικών θέσεων εδώ και πολλά χρόνια, γεγονός σχεδόν αυταπόδεικτο άμα λάβουμε υπόψιν την χρηματοδότηση indymedia από Soros και την στήριξη από το επίσημο Ισραήλ και το Ισραηλιτικό λόμπι στις ΗΠΑ απέναντι στο ψευδοκράτος των Σκοπίων και στο ψευδοκράτος στην κατεχόμενη Κύπρο. Μετά συμβαίνουν κάτι συμπτώσεις που σε κάνουν να απορείς. Διευθυντής του ΔΝΤ είναι ο κ. Dominique Strauss-Kahn, ο οποίος είναι Εβραίος σε αίμα και θρησκεία. Είναι δε και σοσιαλιστής (βεβαίως βεβαίως) και αντιπαλεύεται στην Γαλλία τον Sarkozy που είναι επίσης Εβραίος. Σοβαρές εκλογές κάνουν εκεί στην Γαλλία, μάλλον παίρνοντας παράδειγμα από εμάς την "κοιτίδα της Δημοκρατίας". Επιστρέφοντας στο θέμα μας οφείλουμε επίσης να τονίσουμε ότι η στρατηγική θέση του Ισραήλ το κάνει να έχει ως συμφέρον την διχοτόμηση του Αιγαίου, αφού ο ανταγωνισμός πάντα ευνοεί τον "πελάτη". Αυτά όλα πέραν από οποιαδήποτε ιδεολογική ή "αντισημιτική" προσέγγιση.

Τότε ποιος;

Υπάρχει ένα σαφές ερώτημα που πρέπει να έχει δημιουργηθεί αυτή τη στιγμή. Ποια μπορεί να είναι αυτή η χερσαία εθνικιστική δύναμη; Υπάρχει; Η αλήθεια είναι πως όχι. Όμως, εγώ προσωπικά, βλέπω υποσχέσεις να βγαίνουν από την σημερινή Ρωσία. Βλέπω έναν ηγέτη που έχει κάποια από τα χαρακτηριστικά που έπρεπε να έχει ο ηγέτης της μετά-κομμουνιστικής Ρωσίας. Σίγουρα μπορεί να αμφισβητηθεί και η ισχύς της αυτή την στιγμή και η φύση του καθεστώτος της, το οποίο σίγουρα όμως δεν είναι ούτε δημοκρατικό, ούτε και φιλελεύθερο. Βλέπω τον τρόμο στα μάτια της Αμερικής που πάει από τώρα να στήσει αντί-πυραυλικές ομπρέλες και συμμάχους σε απόσταση βολής. Βλέπω έναν ηγέτη που αντιστέκεται σθεναρά στις προσπάθειες των Δυτικών για να αστικοποιήσουν το Έθνος του. Βλέπω έναν λαό σκληρό, αντικομμουνιστικό, με πίστη, ήθη και έθιμα. Μπορούμε όμως εμείς ως Ελλάδα να αποχωρήσουμε πλήρως από την ευρωατλαντική συμμαχία με ότι αυτό συνεπάγεται; Μπορούμε, δηλαδή, αυτή την στιγμή να αφήσουμε ΝΑΤΟ και "Ε".Ε.; Η απάντηση κατά την γνώμη μου είναι πάλι, δυστυχώς, όχι. Η Ελλάδα χρειάζεται κάποια χρόνια προετοιμασίας για να μπορεί να σταθεί με την έχθρα των πρώην συμμάχων της να είναι πλέον ανοιχτή και όχι "διπλωματική". Χρειάζεται και πολλές αλλαγές στην οικονομία της και στην νοοτροπία των Ελλήνων. Χρειάζεται πολιτική βούληση για να κλείσει τις πολλές ανοιχτές πληγές της Ελληνικής κοινωνίας και να δώσει ένα νέο όραμα στον κόσμο. Χρειάζεται μία νέα Ελλάδα που θα τιμά την Σημαία της και την Ιστορία της. Χρειάζονται νέοι Έλληνες με συνέπεια προς το πνεύμα και το αίμα των προγόνων τους. Χρειάζεται μία Ελλάδα που θα σκεπάσει όλη τη Γη. Χρειάζεται πρώτα μια σωστή Παιδεία και μια σωστή κοινωνική πολιτική που θα δώσει το έναυσμα για να απαιτήσουν οι Έλληνες αυτό που τους πρέπει. Χρειάζεται ένας Δ' (ή Γ'... όπως το δει κανείς) Ελληνικός Πολιτισμός. Η εσωτερική μας πολιτική για πολλά χρόνια λειτουργούσε με σκοπό εν τέλει να δικαιολογήσει την εξωτερική μας πολιτική ενώ τώρα απαιτείται η εσωτερική μας πολιτική να μεταμορφώσει την εξωτερική.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου