Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Οι μορφές του Ιερού Πολέμου

Δεν ξέρω τι μου ορίζει η μοίρα, αυτό άλλωστε ήταν πάντα άγνωστο, καθώς οι Μοίρες υφαίνουν τους ιστούς τους μακρυά από όλα τα αδιάκριτα μάτια Θεών και ανθρώπων. Ξέρω όμως ποιο είναι το πεπρωμένο και αυτό είναι ο πόλεμος. Πόλεμος πατήρ πάντων εστί, και έτσι είναι μοιραία η επιστροφή στον Γεννήτορα, όπως ο άνθρωπος μετά τον Θάνατο του επιστρέφει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην Μητέρα Φύση που τον γέννησε. Δεν ξέρω τι πόλεμο μου επιφυλάσσει η Μοίρα, μικρό ή μεγάλο, αλλά καλό θα είναι να προετοιμάζομαι για τους δύο. Ποιοι είναι αυτοί όμως οι δύο ξεχωριστοί πόλεμοι που μονίμως μαίνονται και που όλοι μας μοιραία μπαίνουμε στην δίνη τους, είτε για να την στρέψουμε είτε για να μας στρέψει αυτή; Σημερινό μας θέμα λοιπόν οι δύο μορφές του Πολέμου, όπως αυτές έχουν αποτυπωθεί στην Ιστορία. Φυσικά αυτές οι δύο μορφές είναι συνδεδεμένες άρρηκτα μεταξύ τους και στην πραγματικότητα δεν υφίστανται η μία χωρίς την άλλη και αν υπάρξει παρόλα αυτά σύγκρουση στο ένα ή στο άλλο επίπεδο χωρίς αυτή την σύνδεση τότε είναι στείρα και χωρίς νόημα. Η λογική δεν έχει καμμία θέση στον πόλεμο, ποτέ δεν είχε και τίποτα πραγματικά μεγάλο δεν έγινε με την λογική στον πόλεμο. Άμα ρωτάγαμε έναν ορθολογιστή στρατηγό, αν είναι δυνατό το κατόρθωμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου σίγουρα η απάντηση του θα ήταν αρνητική. Δεν ξέρω τι τέλος θα μου επιφυλάξει ο πόλεμος, ξέρω μόνο το πεπρωμένο, το οποίο δεν πρέπει να αποτύχω να φτάσω. Ξέρω ότι το πεπρωμένο αυτό είναι η Νίκη και είναι σίγουρη αν δεν φανώ δειλός. Είναι σίγουρη γιατί παίζω χωρίς αντίπαλο, μόνος μου εναντίον του εαυτού μου στον αγώνα για την πραγμάτωση του Είναι μου. Του καλέσματος του Αίματος, του προορισμού μου. Ο Πόλεμος, λοιπόν, είναι το κάλεσμα του Αίματος, ο αγώνας για αυτοπραγμάτωση με μόνη οροφή τον Υπεράνθρωπο. Αν έστω και ένας άνθρωπος θελήσει πραγματικά να μην χαθεί το Έθνος του, έλεγε ο Ίων Δραγούμης, τότε αυτό είναι αδύνατον να χαθεί. Αν ένας πραγματωμένος Έλληνας το θελήσει, λοιπόν, οι Δελφοί θα ξαναζήσουν, το νόημα τους θα αναγεννηθεί, γιατί πλέον οι μόνοι που τον επικαλούνται είναι γραφικοί, αμόρφωτοι και άσχετοι με το πνεύμα του. Πεπρωμένο λοιπόν ο πόλεμος αρκεί αυτός να είναι ιερός και όχι άγιος, αυτού του κόσμου και κανενός άλλου.

Μεγάλος Πόλεμος

Στην εποχή της κορύφωσης του ρεύματος του ισοπεδωτισμού στην κοινωνία μας, αλλά και παγκοσμίως, αυτός, ο μεγάλος πόλεμος, είναι πιθανόν πιο σημαντικός από ποτέ. Μεγάλος είναι ο πόλεμος των Ιδεών, ο πόλεμος που θα κάνει την ποσοτική υπεροχή να ωχριά μπροστά στην ποιοτική υπεροχή. Πολύμορφος και πολυποίκιλος απέναντι στην ολοκληρωτική επίθεση που δέχεται ο κόσμος από τους ισοπεδωτές της παγκοσμιοποίησης. Με πολλαπλούς εχθρούς και την ανθρώπινη βλακεία απέναντι συνάμα. Μεγάλο πόλεμο φυσικά κάνουν και οι αντίπαλοι μας σε κάθε επίπεδο. Αυτοί αγωνίζονται για να διαχωρίσουν τον άνθρωπο, την Φύση και τον Θεό, ενώ εμείς αντίθετα αγωνιζόμαστε για να τα ενώσουμε. Είναι στην ουσία η επιστροφή στο ερώτημα για την ύπαρξη και την Αθανασία της ανθρώπινης Ψυχής. Είναι ο αγώνας του κοινοτισμού ενάντια στον ατομικισμό, του Ελληνισμού ενάντια στον Ιουδαϊσμό. Αυτός είναι και ο λόγος που είναι καταδικασμένοι στην ήττα, οι αντίπαλοι μας, παρά την προσωρινή τους επικράτηση. Είναι ο λόγος που θέλουν να νοθεύσουν το Αίμα που στο τέλος θα τους νικήσει, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να στρέψουν το ποτάμι του Ελληνισμού προς το σκότος. Δεν έχει σημασία που οι αντίπαλοι έχουν μέσα και χρήματα πολλά. Δεν έχει σημασία που σας πλησιάζουν από κάθε πλευρά είτε πωλώντας βιβλία "ελληνοκεντρικού" και ουφολογικού περιεχομένου είτε κηρύττοντας την παγκοσμιοποίηση ευθέως. Το κήρυγμα τους είναι ψευδές και το ψεύδος δεν μπορεί παρά να θριαμβεύει προσωρινά. Μεγάλος πόλεμος λοιπόν... Διακήρυξη ιδεών και διαφωτισμός ενάντια στον σκοταδισμό. Στον δικό τους κόσμο ο άνθρωπος είναι μόνος μέσα στον ατομικισμό του, μια θλιβερή φιγούρα που μόνο με καταναλωτικά δεκανίκια μπορεί να σταθεί. Στον δικό μας κόσμο ο άνθρωπος είναι ενωμένος με την Εθνική κοινότητα του, ευτυχισμένος παρέα με συντρόφους και σημαίες ψηλά. Ο δικός τους άνθρωπος δεν έχει Έθνος, ούτε προγόνους, ούτε ιδανικά. Δεν έχει κοινότητα, αλλά είναι μόνος με μόνο σύντροφο τις ατομικές του φιλοδοξίες, λες και έχει το χρήμα νόημα αν κάποιος δεν μπορεί να το μοιραστεί. Ο δικός μας άνθρωπος ατενίζει το Παρελθόν με ερευνητικό βλέμμα και το Μέλλον με ελπίδα. Ο δικός τους ζει ένα εφήμερο παρόν χωρίς προορισμό.

Μικρός Πόλεμος

Δεν τον αποκαλώ μικρό για να τον μειώσω. Τον αποκαλώ μικρό γιατί έτσι προέρχεται από την Άρια παράδοση. Είναι ο πόλεμος που γίνεται έξω από το πνευματικό κόσμο και μέσα στον υλικό. Ο μικρός πόλεμος είναι η μάχη που δίδεται για τις Ιδέες που θέτει ο μεγάλος πόλεμος, είναι η απαραίτητη συνέχεια του έτσι ώστε να μην μείνουν οι Ιδέες στείρες φιλολογικές έννοιες. Είναι απαραίτητα συνέχεια του έτσι ώστε να μην καταντά στείρος ακτιβισμός χωρίς νόημα και στόχο. Το ένα είναι ο στόχος και το άλλο το τόξο και τα δύο απαραίτητα για την σκοποβολή. Σε κάθε είδους πόλεμο απαιτείται ιεραρχία, πειθαρχία και αυταπάρνηση, εκτός αν κάποιος νομίζει ότι ένα τάγμα με απαρτιζόμενο από "στρατηγούς" θα λειτουργήσει καλύτερα από ένα τάγμα σεβόμενο την ιεραρχική κλίμακα. Δικαίωμα του κάποιου να το πιστεύει αυτό, αλλά η στρατιωτική και πολιτική Ιστορία τον διαψεύδει. Είναι άλλωστε αστείο αυτοί που θέλουν να εγκαθιδρύσουν ένα μη δημοκρατικό, πυραμιδωτό, κάθετης ιεραρχίας καθεστώς να μιλάνε για οριζόντιες, αναρχικές, ιεραρχίες. Απαιτείται ήθος και δικαιοσύνη σε κάθε μορφή αγώνα και πολέμου. Ήθος για να επικυρώνεται η ανωτερότητα απέναντι του αντιπάλου και δικαιοσύνη για να μην επιστρέφουν συνεχώς οι ίδιοι και οι ίδιοι ανήθικοι πρακτορίσκοι. Λέει πολύ σωστά ο Νίτσε:

" Πρέπει να είμαστε συνεπείς απέναντι στον εαυτό μας, γενναίοι απέναντι στον εχθρό,μεγαλόψυχοι απέναντι στον ηττημένο και, προπαντός, ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ."

Κάποιες πιστεύω αναγκαίες επεξηγήσεις μπορούν να γίνουν σε αυτό το γνωμικό του Νίτσε. Καταρχάς ως ηττημένος μπορεί να οριστεί μόνο ο μαχόμενος ανοιχτός εχθρός και όχι οι προδότες. Την ευγένεια οφείλουμε να την δούμε με την αυστηρή γλωσσολογική έννοια που απορρέει από την Ελληνική γλώσσα δηλαδή από καλό γένος. Η ευγένεια δηλαδή επιτάσσει να φερόμαστε σε όλους όπως τους πρέπει από τα έργα και τις ημέρες τους. Η συνέπεια απέναντι στο εαυτό μας διατάσσει το ήθος και την φιλαλήθεια και φυσικά την ευγένεια που παρατίθεται παρακάτω. Ο μικρός πόλεμος λοιπόν είναι το μοίρασμα εφημερίδων και φυλλαδίων, η διασπορά των θέσεων, η ενεργή συμμετοχή στο Κίνημα και η κάθε βοήθεια προς τους σκοπούς του. Είναι φανερό λοιπόν ότι ο μικρός πόλεμος είναι αδύνατος χωρίς τον μεγάλο και ότι ο μεγάλος είναι στείρος χωρίς τον μικρό. Φυσικά ο μικρός πόλεμος μπορεί να συνεπάγεται και άλλες μορφές υλικού πολέμου σε άλλες καταστάσεις, όπως αυτές που βιώνουν άλλοι λαοί σήμερα, όχι όμως στην Ελλάδα σήμερα. Όποιος καλοθελητής της οριζόντιας ιεραρχίας φαντασιώνεται επαναστάσεις στην Ελλάδα σήμερα καλύτερα ας ρίξει μια ματιά γύρω του. Αν δει Έλληνες έτοιμους για επανάσταση και εθνική ανεξαρτησία τότε ευχαρίστως να του ζητήσω εγώ προσωπικά συγνώμη. Εγώ πάντως έχω δει έναν λαό κοιμισμένο που χρειάζεται να ξυπνήσει.

Επίλογος

Δεν σχεδίαζα να γράψω πολλά έτσι και αλλιώς. Ίσως και να το παράκανα για άλλη μία φορά. Αυτοί που ήδη πολέμαγαν τα ξέραν και δεν τους είπα τίποτα καινούργιο. Αυτοί που δεν πολεμάνε ακόμα δύσκολο να βρεθούν εδώ, αλλά και να βρεθούν δύσκολο να αλλάξουν. Αλλά τι να κάνουμε... Έστω και ένας να αλλάξει και να πολεμήσει για την Πατρίδα και το Έθνος εγώ θα μπορώ να πω ότι έβαλα ένα λιθαράκι παραπάνω στον Αγώνα. Στον επίλογο διάλεξα να πω και κάτι που επίσης θεωρώ πολύ σημαντικό κατά την γνώμη μου. Ο κάθε ένας θα πρέπει να έχει την αυτογνωσία σχετικά με τις δυνατότητες του και επίσης θα πρέπει να εμπλέκεται και στους δύο πολέμους, ανάλογα πάντα με τις δυνατότητες του. Αυτό βέβαια είναι το πιο δύσκολο σημείο, αφού η αυτογνωσία είναι η πιο δύσκολη μορφή γνώσης. Είναι το πρώτο βήμα για την πραγμάτωση που ανέφερα στον πρόλογο, ένα βήμα που κανείς ποτέ δεν είναι σίγουρος ότι έχει κάνει. Ένα βήμα που ελπίζω κάποτε να κάνω.

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Περί Ζωοφιλίας, αστικής και μη

Ζούμε στην εποχή που αστικοποιούνται και "λειαίνονται" τα πάντα. Γίνονται ακίνδυνα, άχρωμα και άοσμα για να αντικατοπτρίσουν τους ανθρώπους που τα υιοθετούν, τους αστούς. Ο αστός είναι ένα αξιοπερίεργο ον, κλεισμένος μέσα στα κόμπλεξ και τις φοβίες του μονίμως παραπονιέται για την κατάσταση που βιώνει, αλλά αντιδρά σφόδρα στην οποιαδήποτε αλλαγή αυτής της κατάστασης. Οι συνήθειες του θεωρούνται ιερές και όπως και οι αξίες του, μέχρι ο ίδιος να τις προδώσει προκειμένου να ντροπιάσει την ίδια του την ύπαρξη. Τελευταίως ο αστός απέκτησε πατριωτική και οικολογική συνείδηση μόνο που ο πατριωτισμός του είναι του καναπέ, μέσω του διαδικτύου, όπως και η οικολογία αφού η μόνη του προσφορά είναι το κλείσιμο του ηλεκτρικού ρεύματος για μισή ώρα, κατά την οποία μισή ώρα κλαίει για τον θάνατο του "πολιτισμού" του. Υποκριτής στα πάντα του, ο αστός, απεχθάνεται την ίδια του την πόλη, αλλά δεν κάνει τίποτα για να την βελτιώσει, αντιθέτως ψηφίζει τους ίδιους μπας και τον κάνουν μέρος του προβλήματος. Για να μην πολυλογώ ας έλθω στο ζήτημα για το οποίο θέλω να μιλήσω και είναι η σύγχρονη αστική ζωοφιλία, η οποία δεν έχει καμμία σχέση με οποιαδήποτε υγιή μορφή ζωοφιλίας. Θα παρουσιάσουμε επιγραμματικά την σύγχρονη αστική ζωοφιλία, την Εθνικοσοσιαλιστική άποψη σε ιδεολογικό και ιστορικό επίπεδο και την φενάκη του πρωτογονισμού και γενικά του αριστερόστροφου ζωοφιλικού κινήματος. Γενικά σκοπός μου είναι να καταδείξω την φαυλότητα της ανθρωποκεντρικής ζωοφιλίας και την υποκρισία των "δημοκρατικών" σχολιαστών όταν αυτοί καλούνται να σχολιάσουν την Εθνικοσοσιαλιστική ζωοφιλία και πολιτική. Ακολούθως να δείξω την υγεία της πραγματικής φυσιολατρίας και ζωοφιλίας που δεν περνά από αστικά πρίσματα και ανησυχίας περί "χαριτωμενιάς". Ο κίνδυνος που καταδεικνύεται σε κάθε έκφανση των αστικών ανησυχιών είναι ότι αυτές οι ανησυχίες είναι άκρως υποκριτικές και εν τέλει επιζήμιες, αφού οι συνειδήσεις παραμένουν κοιμώμενες απέναντι στους κινδύνους και το ξυπνητήρι το καλύπτει ο ήχος του νανουρίσματος του αστικού "ακτιβισμού". Ενάντια σε κάθε είδους "νανούρισμα" οχλαγωγούμε λέγοντας την αλήθεια με την ελπίδα ότι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που θα ακούσουν έστω και την τελευταία στιγμή. Πολλοί θα επικαλεστούν την μη σημαντικότητα του ζητήματος, όμως θα τους τονίσω ότι η Φύση είτε μιλάμε για χλωρίδα είτε για πανίδα δεν μπορεί να είναι σε καμμία περίπτωση ασήμαντη.

Η αστική ζωοφιλία

Ο ελαττωματικός τρόπος σκέψης του αστού στο θέμα της Φύσης έχει να κάνει με την παντελή έλλειψη επαφής με αυτήν και με την ζωή του στην πόλη. Η ζωοφιλία του είναι πλήρως αντί-φυσική σε όλα της τα επίπεδα, όπως άλλωστε αντί-φυσική είναι και η όλη του κοσμοθέαση. Στην σύγχρονη αστική δημοκρατία η επιβίωση έχει γίνει θέμα του ισχυρότερου οικονομικά για τους ανθρώπους και του πιο χαριτωμένου για τα ζώα. Το όλο σκεπτικό του αστού για την ζωοφιλία είναι τι θα τον ευχαριστεί περισσότερο να βλέπει όταν θα μπαίνει στο σπίτι του μετά την δουλειά. Χαρακτηριστικά είναι τα προβλήματα που δημιουργούνται από την αλλόφρονα αντίληψη που επικρατεί στα αστικά κέντρα περί της ζωοφιλίας. Στείρωση, λοιπόν, των μικρών μας φίλων προστάζουν οι φιλοζωικές οργανώσεις μπας και ελεγχθεί ο υπερπληθυσμός των αδέσποτων ζώων. Προτροπή που άμα δινόταν από "ανθρωπιστική" οργάνωση σχετικά με ανθρώπους θα προκαλούσε την οργή των αντιρατσιστικών οργανώσεων, αφού προφανώς οι στειρώσεις απευθύνονται κυρίως στα ημίαιμα, των οποίων οι γόνοι δεν πωλούνται ακριβά. Καταριούνται τους κυνηγούς γιατί σκοτώνουν ζωάκια, αλλά ταυτόχρονα παραπονιούνται και για την κατακόρυφη πτώση της ποιότητας του κρέατος που καταναλώνουν. Αν δε βρεθούν στην εξοχή το κυνήγι έρχεται απευθείας στην ημερήσια διάταξη. Υπάρχει φυσικά και η προέκταση του πασιφισμού ακόμα και στην ζωοφιλία και ονομάζετε χορτοφαγία. Δεν έχω καμμία αντίρρηση στην περίπτωση που κάποιος αρέσκεται να τρώει έτσι για προσωπικούς του λόγους, αλλά όλοι οι χορτοφάγοι που έχω γνωρίσει μιλάνε για κανιβαλισμό και φόνο όταν αναφέρονται σε όλους τους υπόλοιπους, λες και θα έπρεπε να ντρεπόμαστε για την θέση που η Φύση μας χάρισε στην τροφική αλυσίδα. Γενικώς υπάρχει, στον αστό, μια πλήρης απαξίωση για κάθε είδους αρπακτικό, αφού αυτό αντιπροσωπεύει αξίες που ο αστός σιχαίνεται, αφού στον κόσμο του το αρπακτικό φορά κουστούμι και φέρει χαρτοφύλακα, καμμία σχέση λοιπόν με την αγνή μορφή του λύκου. Οι νομοθετικές ρυθμίσεις της σύγχρονης αστικής νομοθεσίας στο θέμα των ζώων είναι τουλάχιστον τραγελαφική, αφού μπορεί ο κάθε ανώμαλος να δολοφονεί αδιακρίτως με μόνο αντίτιμο κάποιο πιθανό πρόστιμο. Αυτό που ορίζει σαφώς η νομοθεσία είναι ότι μέσα στο κλεινόν άστυ δεν έχουν θέση τα ζώα της φάρμας, μην τυχόν και βρει κανένας αστός κάποιο αυγό που να είναι κάποιας ποιότητας. Εντάξει γίνομαι είρων και το καταλαβαίνω, αλλά δεν είναι δυνατόν σε μία κοινωνία που η κυβέρνηση αγωνίζεται για τα δικαιώματα του κάθε λαθραίου εις βάρος των Ελλήνων να μην είναι κατοχυρωμένη τουλάχιστον η τιμωρία του ανώμαλου με τις φόλες. Στην αστική νοοτροπία και νομοθεσία ο άνθρωπος είναι ο βασιλιάς του χώρου του και μοιραία θα τιμωρηθεί από την αληθινή βασίλισσα την Φύση.

Πρωτογονισμός

Στον πλήρη αντίποδα της αστικής νοοτροπίας υπάρχει ο πρωτογονισμός, ο οποίος είναι παρακλάδι του οικοαναρχισμού. Θα ξεπεράσουμε άμεσα τις προφανείς ιδεολογικές αντιφάσεις ενός οικοαναρχικού-πρωτογονιστή, ο οποίος πιστεύει στην σεξουαλική απελευθέρωση και σε όλα τα σημάδια των σύγχρονων καιρών της αστυφιλίας για να φτάσουμε στον αντικειμενικό σκοπό του συγκεκριμένου άρθρου, δηλαδή την σχέση τους με την ίδια την Φύση. Θα προσπεράσω και το γεγονός ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι παιδιά της πόλης και μάλιστα ναρκομανείς, αφού δεν θα συνεισφέρει στην θεωρητικού επιπέδου ανάλυση που ακολουθεί. Ακριβώς όπως και η αστική αντίληψη για την Φύση έτσι και ο πρωτογονισμός είναι παντελώς αντί-φυσικός, αφού αρνείται την ανθρώπινη φύση και την τάση του ανθρώπου να φτιάχνει πολιτισμό και μεγαλείο. Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, ότι ο πρωτογονισμός έχει καθιδρυθεί από αστούς, οι οποίοι αντιδρώντας μεν στην κατρακύλα του σύγχρονου πολιτισμού αποφάσισαν να απορρίψουν κάθε είδος πολιτισμού, αγνοώντας προφανώς ότι ο πολιτισμός μπορεί να είναι σε αρμονία με την Φύση και συνεπώς σύμμαχος της. Η ημιμάθεια χαρακτηρίζει αυτούς τους αστούς αφού μέσα στα ιδεολογήματα τους μπορεί να βρει κανείς Νιτσεϊκά αποφθέγματα, τα οποία βέβαια ουδεμία σχέση έχουν με την μηδενιστική μανία που διακατέχει αυτούς που τον παραθέτουν. Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο κείμενο για την παρεξήγηση του Νίτσε από τους μηδενιστές, αλλά θα μείνω μόνο στην παρατήρηση του ότι ο φαινομενικός πεσιμισμός του Νίτσε δεν έχει να κάνει με την ανάγκη καταστροφής του ανθρώπου, αλλά με την επιθυμία για ανύψωση του σε ανώτερα επίπεδα, αλλά και στον Ελληνικό τρόπο σκέψης του εν γένει σχετικά με την ζωή και τον Θάνατο. Κλείνοντας αυτή την παρένθεση και επιστρέφοντας στο θέμα μας να πω ότι η Φύση έπλασε τον κάθε ζωντανό οργανισμό που βρίσκεται πάνω στην Γη με έναν σκοπό και μια χρησιμότητα, όπως και με κάποια όπλα για να επιβιώσει. Το όπλο του ανθρώπου για επιβίωση ήταν ο εγκέφαλος του και η δυνατότητα του να κατασκευάζει εργαλεία και ιδέες. Ίσως ο σκοπός του να είναι τελικά και η αυτοκαταστροφή του, δεν το γνωρίζω, όμως είναι σίγουρο ότι μπορεί να δημιουργηθεί πολιτισμός με σεβασμό προς την Φύση, αρκεί να υπάρξει το κατάλληλο πλαίσιο ιδεών που θα γεννήσει αυτόν τον πολιτισμό. Είναι σίγουρο γιατί έχει ξανασυμβεί και όχι, όπως θα ισχυριστούν κάποιοι, πριν ο άνθρωπος ανακαλύψει τα εργαλεία για να τα καταστρέψει όλα. Τα εργαλεία τα είχε και τότε για να προκαλέσει την καταστροφή, όμως του έλειπε ο τρόπος σκέψης που θα φέρει την καταστροφή. Σε αντίθεση με τους αστούς, οι οποίο θέλουν το "παραμύθι" να μην έχει δράκο, οι πρωτογονιστές και εν γένει η μαρξιστική θεώρηση της Φύσης θέλει να μην υπάρχει άνθρωπος στο "παραμύθι" τους. Στην περίπτωση των αστών ο δράκος συμβολίζει την ωμή πλευρά της Φύσης και στην περίπτωση των μαρξιστών συμβολίζει τους μεγαλομπολσεβίκους της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Η Εθνικοσοσιαλιστική άποψη

Τίποτα δεν αποτελεί καλύτερη απόδειξη των ιδεών από την στιγμή πραγμάτωσης τους. Άμα απουσιάζει αυτή η στιγμή τα λόγια δεν έχουν καμμία αξία, είτε είναι γραπτά που μένουν, είτε προφορικά που σκορπιούνται στον άνεμο. Πριν λοιπόν κάνουμε την ιδεολογική ανάλυση ας δούμε λίγο τις νομοθεσίες που θεσπίστηκαν και εφαρμόστηκαν από την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Το 1932, λοιπόν, με την άνοδο του NSDAP στην εξουσία έγινε πραγματικότητα αυτό που ακόμα και τώρα κυνηγάνε οι απανταχού ανά τον κόσμο ζωόφιλοι, καθώς απαγορεύτηκε η ζωοτομία. Οι ποινές για τον βασανισμό ή φόνο ενός ζώου φτάσανε στα επίπεδα που πάντα απαιτούσε η ζωοφιλική κοινότητα και ακόμα παραπάνω. Οι πολιτικές σχετικά με την συνύπαρξη των άγριων ζώων και του ανθρώπινου πολιτισμού, φτάσανε σε πραγματικά άλλα επίπεδα με την κατασκευή οδών για να μπορούν τα ζώα του δάσους να περνάνε τους αυτοκινητόδρομους χωρίς να γίνονται θύματα ατυχημάτων. Θα μπορούσα να μακρηγορήσω σχετικά με το θέμα σε μεγάλο βαθμό, αλλά δεν θα το κάνω. Το μόνο επιπλέον που θα πω σε ιστορικό επίπεδο είναι να αναφέρω τις αντιρρήσεις των αντιναζιστών σχετικά με το θέμα, χάριν φυσικά δικαιοσύνης. Οι αντιρρήσεις τους, λοιπόν, συνοψίζονται στο εξής: Η ζωοφιλική πολιτική του Γ' Ράιχ, κατά αυτούς, είχε ως στόχο να δημιουργήσει ένα συμβολικό σύστημα που στην ουσία στόχευε τους Εβραίους. Ελπίζω να σας άρεσε το ανέκδοτο της αντιναζιστικής επιχειρηματολογίας. Στην πραγματικότητα αυτό το επιχείρημα δείχνει ακριβώς την γύμνια τους και την εμπάθεια τους απέναντι σε αυτό το ζήτημα και γενικότερα στον σχολιασμό του Γ' Ράιχ, καθιστώντας τους τουλάχιστον αναξιόπιστους, αν όχι γελοίους. Ας αφήσουμε τώρα τις γελοιότητες πίσω μας και ας προχωρήσουμε στην ιδεολογική ανάλυση, η οποία στην προκειμένη περίπτωση απαντά στο ερώτημα "γιατί πάρθηκαν αυτά τα ομολογουμένως πρωτοποριακά μέτρα υπέρ των ζώων;". Λέει ο Rudolf Hess στο άρθρο του "Τί είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός":

"Επιπλέον, ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι η ζωή ενός ατόμου είναι καλύτερη, πιο πλήρης, όταν ο ιδεαλιστικός σκοπός ο οποίος επιδιώκεται είναι σε συμφωνία με τη θέληση της Φύσης. Αυτό πηγάζει από την θεώρηση του Εθνικοσοσιαλισμού ότι εμείς, ως ανθρώπινα όντα, είμαστε μέρος της Φύσης και υπαγόμαστε στους νόμους της Φύσης. Όλες οι άλλες φιλοσοφίες, πολιτικές θεωρίες και θρησκείες εκτιμούν ότι εμείς, ως ανθρώπινα όντα, είμαστε κάπως πιο πάνω, διαφορετικοί ή και διαχωρισμένοι από τη Φύση και τους νόμους της."

Στο ίδιο άρθρο του Hess λίγο παραπάνω εξηγεί ότι ο ιδεαλιστικός σκοπός, για τον οποίο μιλά στο απόσπασμα είναι ο δρόμος της ευγένειας και της αρίστευσης. Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα μας έρχεται πλήρως από τον Rudolf Hess. Δεν υπάρχει οτιδήποτε φυσικό ή ευγενικό στον βασανισμό ενός ζώου. Στην Φύση υπάρχει φυσικά το κυνήγι, αλλά δεν υπάρχει ούτε βασανισμός, ούτε εμπάθεια, ούτε μίσος. Υπάρχει μόνο η Ανάγκη. Ήταν απολύτως φυσικό, λοιπόν, οι μικροπρεπείς και οι άνανδροι που βασανίζουν ζώα να τιμωρηθούν. Ήταν απολύτως φυσικό, επίσης, να τιμωρηθούν σκληρά, αφού είχαν την "ατυχία" να ζούν σε ένα καθεστώς που δεν άφηνε την ανωμαλία, γιατί ανωμαλία είναι η άντληση ευχαρίστησης από τον βασανισμό ενός ζώου, ελεύθερη να υπάρχει όπως πράττει η Δημοκρατία (θυμίζω απλώς την περίπτωση του παιδεραστή Πολάνσκι).

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Ο Πλάτων στην Αθήνα του 2010

Σήμερα, μετά από χρόνια πολλά, περπάτησα και πάλι μεταξύ σας Αθηναίοι. Στους δρόμους που οδηγούν στην Ακρόπολη των Αθηνών, στο Ιερό του Ηφαίστου. Είδα σε έναν τοίχο γραμμένο ότι ακόμα έχετε δημοκρατία, το πολίτευμα του Περικλή. Πάντα υπήρξα αρνητικός απέναντι σε αυτό το πολίτευμα, Αθηναίοι, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι δεν περίμενα ποτέ να φτάσετε αυτήν την πόλη σε αυτό το σημείο. Σε όλο τον δρόμο σκουπίδια και δίπλα τους άνθρωποι. Μια πόλη βρωμερή σε όλα της τα επίπεδα. Είδα και Έλληνες στο δρόμο, λίγους αλλά είδα. Είδα βρώμικους, σκελετωμένους, άρρωστους Έλληνες, είδα και υπερήλικες να μιλάνε με τις αφρικάνες εταίρες. Είδα και εκπροσώπους του νόμου, απλά να μην κάνουν τίποτα για αυτήν την κατάσταση της Αθήνας. Που είναι οι νόμοι σας Αθηναίοι; Συσσωρεύαμε πολιτισμό και ανωτερότητα, εμείς, για αιώνες μέχρι που ήρθε ο γιος του Φιλίππου, του Αριστοτέλη ο μαθητής και άφησε αυτόν τον πολιτισμό ελεύθερο σε όλο τον κόσμο. Εσείς συσσωρεύετε δυστυχία, σήψη και φοβούμαι τι θα γίνει όταν τα αμολήσετε όλα αυτά στο κόσμο, όμως δεν ανησυχώ ιδιαίτερα γιατί δεν πρόκειται ποτέ να έχετε ούτε Φίλιππο, ούτε Αριστοτέλη, ούτε τίποτα τέτοιο, γιατί το μεγαλείο δεν ευδοκιμεί μέσα στην σαπίλα αφού αυτή συστηματικά το πνίγει. Πως κατάντησε έτσι η Αθήνα. Πάντα είχα διαφωνίες για την δημοκρατία και είχα πει μάλιστα ότι είναι καταδικασμένη να οδηγήσει στην ασυδοσία, αλλά ποτέ δεν είχα φανταστεί την γη των ζωντανών νεκρών ως αποτέλεσμα της. Δεν έχετε σχέση με εμάς, Αθηναίοι, το προδώσατε το αίμα σας, δεν σας αξίζει που κυλά στις φλέβες σας, δεν σας αξίζουν τα έργα μας, αφού ακόμα από αυτά ζείτε δείχνοντας τα σε βαρβάρους, χωρίς να έχετε κάνει τίποτα το δικό σας πέρα από το να φτιάξετε μια πολιτεία ντροπής. Κλεισμένοι μέσα στα τσιμεντένια σας κουτιά αδιαφορείτε για τον αδερφό σας, εκεί έξω στο δρόμο, που είναι βρώμικος, με σπασμένο πόδι και θα πεθάνει αργά και βασανιστικά χωρίς ποτέ εσείς να νοιαστείτε για αυτόν, εκτός ίσως από το να του δώσετε ένα κέρμα κοιτώντας τον με απέχθεια. Αδιαφορείτε και για αυτές τις αφρικάνες εταίρες και την δυστυχία τους και το μόνο που κάνετε για αυτές είναι επιτροπές αντιρατσιστικές για τα δικαιώματα τους με μόνο σκοπό να κερδίσετε λεφτά με την δυστυχία τους, αφού είναι φανερό ότι ούτε ο τόπος τους ταιριάζει, ούτε αυτή η δουλειά είναι ευχάριστη. Όμως εσείς αδιαφορείτε και για αυτές και για τα αδέρφια σας που αρρωσταίνουν θανάσιμα από αυτές, αφού το μόνο που σας νοιάζει είναι τα χρήματα. Αχ αυτά τα χρήματα, πόσο δίκιο είχε ο Λυκούργος, η καταστροφή η ίδια είναι. Αντί για τα βαριά νομίσματα του, εσείς φτιάξατε καρτούλες μικρές και δάνεια και ιδού, Αθηναίοι, που φτάσατε. Ντροπιάσατε την Ακρόπολη, Αθηναίοι, τοποθετώντας αφρικάνες πόρνες στην διαδρομή προς αυτήν, απορώ πως φτάσατε σε αυτό το σημείο βλασφημίας, φταίει μήπως ο πράσινος ήλιος ή η ακαλαίσθητη δάδα ή μήπως το σφυρί και το δρεπάνι που σε κλέβαν ασύστολα; Ή μήπως φταις εσύ Έλληνα που δεν βρήκες Περικλή να σου κυβερνήσει την δημοκρατία σου μέχρις ότου δεις την αλήθεια της αριστοκρατίας, εσύ που εμπιστεύτηκες ανθρώπους εφήμερους και βρωμερούς αντί για ανθρώπους του αιώνιου κύματος της ζωής; Ντροπή σου, Έλληνα, που την μόνη σου ελπίδα την βρίζεις και την συκοφαντείς, είναι φανερό ότι δεν σου αξίζει να σωθείς. Κανείς ως τώρα δεν με διέψευσε και μόνο οι άντρες ανωτέρας υποστάθμης είχαν έστω και διαφωνίες. Εσύ θα τολμήσεις να με βγάλεις ψεύτη; Το ελπίζω.

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Εξωτερικής Πολιτικής το Ανάγνωσμα

Μία χώρα σαν την Ελλάδα, δυστυχώς, δεν μπορεί να σταθεί μόνη στον σύγχρονο κόσμο. Είναι φυσικά δυστυχές το ότι δεν αποτελούμε την υπερδύναμη του παρελθόντος σε πολιτιστικό και στρατιωτικό επίπεδο. Δυστυχώς πλέον, και ας είμαστε ρεαλιστές σε αυτό, δεν μπορούμε να αποτελούμε ούτε καν περιφερειακή δύναμη μιας και τα χαμένα χρόνια της μεταπολίτευσης βαραίνουν στην πλάτη μας. Δεν θα έπρεπε φυσικά να περιμένουμε κάτι παραπάνω από ανθρώπους που θεωρούν ως υπέρτατη προσφορά τους στην πατρίδα την επιστροφή της δημοκρατίας, με κόστος το αίμα και την γη των αδερφών μας στην Κύπρο. Την επιστροφή μίας δημοκρατίας, όπου ο πολίτης καλείται να διαλέξει ανάμεσα σε ένα φιλελεύθερο κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλιστικό, σε ένα φιλελεύθερο κόμμα που πλέον αυτοπροσδιορίζεται ως "κοινωνικά φιλελεύθερο", σε ένα φιλελεύθερο κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως "πατριωτικό" και δύο γκρούπες που δηλώνουν αντισυστημικές, αλλά τα έργα και οι ημέρες τους μόνο πόλεμο υπέρ του συστήματος έχουν να δείξουν. Ελπίζω να είναι προφανές, λοιπόν, ότι η μόνη τους "προσφορά" στην πατρίδα ήταν η επιστροφή της κοροϊδίας, αφού όσο και αν διαφωνώ με την Χούντα, οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν πολύ καλύτερη ως διακυβέρνηση από όλους αυτούς τους δημοκράτες. Χρόνια πολλά, λοιπόν, υποχωρητικής πολιτικής μας κάναν να απωλέσουμε τα όποια πιθανά κέρδη θα μπορούσαμε να έχουμε από τις θυσίες του Ελληνικού λαού, είτε αυτές γίνανε για την "Ε".Ε., είτε για χατήρι των "συμμάχων" στις ερήμους του Αφγανιστάν, είτε για την "Ελληνική Οικονομία". Δείξαμε τα νώτα μας όλα αυτά τα χρόνια με αποτέλεσμα να θεωρούμαστε από τους "συμμάχους" ένα χαλάκι στο οποίο μπορούν να στηρίζονται για να προωθούν τα συμφέροντα τους χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Βρισκόμαστε λοιπόν προ ενός διλήμματος αφού έχουμε από την μία την ανάγκη συμμάχων και από την άλλη την πλήρη αναξιοπιστία της ευρωατλαντικής συμμαχίας. Φαίνεται σαν προφανής λύση η αλλαγή συμμάχων και εδώ μπορεί ο καθένας να πει το μακρύ του και το κοντό του. Οι αντισιωνιστές του ΛΑ.Ο.Σ θα προτείνουν το Ισραήλ και οι αριστεροί την Τουρκία. Οι δε δεξιοί θα συνεχίζουν να προτείνουν την ευρωατλαντική συμμαχία άσχετα με τα παθήματα μας. Είναι βέβαια αυτό ένα ζήτημα που δεν χωρά αβίαστες σκέψεις ή συναισθηματισμούς, ούτε απύθμενη ανοησία χωρά φυσικά οπότε οι απόψεις του ΛΑ.Ο.Σ θα πρέπει να απορριφθούν εξαρχής, αν και θα τις σχολιάσω. Μία διπλή ανάλυση, ιδεολογική και γεωστρατηγική, είναι αναγκαία, αν και στο γεωστρατηγικό κομμάτι θα χρησιμεύσουν σχεδόν ολοκληρωτικά τα λόγια του καθηγητή Κονδύλη που θα επηρεάσουν τις σκέψεις μας.

Γεωστρατηγική Ανάλυση

Μια απλή ματιά στον παγκόσμιο χάρτη θα μας βεβαιώσει για την στρατηγική σημασία της Ελλάδας, όπως και την αναγκαιότητα του ναυτικού προσανατολισμού της. Είναι ποτέ δυνατόν, ακόμα και αν θεωρήσουμε τον κόσμο αγγελικά πλασμένο, να γίνει κάποιος σύμμαχος με τον ανταγωνιστή του; Η μόνη πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο είναι προκειμένου να βγει ένας άλλος ανταγωνιστής από την μέση. Δεν χρειάζεται πιστεύω πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος το σχέδιο των εξουσιαστών για την περιοχή του Αιγαίου. Μπορεί μάλιστα να συνοψιστεί στην λαϊκή ρήση: "Δύο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα". Στην προκειμένη περίπτωση ο αχυρώνας ανήκει στους διεθνείς εξουσιαστές, για τους οποίους η διχοτόμηση του Αιγαίου αποτελεί μονόδρομο. Δεν θεωρώ ότι τώρα αλλάξαν τα πλάνα τους και άρχισαν να ευνοούν την Τουρκία, αλλά αντιθέτως ότι μάλλον μεγαλώσαμε λίγο περισσότερο από όσο έπρεπε σύμφωνα πάντα με τα σχέδια τους. Αμείλικτη εμφανίζεται η Ιστορία σε όποιον τολμήσει να πει το αντίθετο, αφού οι "σύμμαχοι" πρόδιδαν τις θέσεις μας στους Τούρκους κατά τη διάρκεια του Αττίλα και οι "σύμμαχοι" κόβανε τα χέρια των Ελλήνων της Σμύρνης κατά τη διάρκεια της Καταστροφής της Σμύρνης. Το συμφέρον των Αμερικάνων και εν γένει των ναυτικών δυνάμεων που επιβουλεύονται την κυριαρχία στο Αιγαίο είναι ένα Αιγαίο διχοτομημένο και ελεγχόμενο από δύο ανταγωνίστριες χώρες που θα χρυσοπληρώνουν την προστασία που θα παρέχουν στα πλοία των εξουσιαστών. Με δεδομένο αυτό και το ότι η Ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αποδεχτεί τα πάντα προκειμένου να μην γίνει πόλεμος αρχίζει το σενάριο της τριχοτόμησης να φαντάζει ακόμα πιο συμφέρον για την εκάστοτε ναυτική υπερδύναμη και τους εντολείς της στην άκρη της Μεσογείου. Δεν είναι δυνατόν ποτέ μια τέτοια γεωγραφική θέση όπως της Ελλάδας να αφεθεί υπό τον πλήρη έλεγχο μίας χώρας και μάλιστα μίας αναξιόπιστης. Αυτό φάνηκε και όταν αποφασίστηκε η βοήθεια προς τους επαναστατημένους Έλληνες του 1821, όπου και δόθηκαν δάνεια και πολεμοφόδια με σκοπό την διχοτόμηση της Βαλκανικής χερσονήσου και την δέσμευση της Ελλάδας στους διεθνείς τοκογλύφους. Ο "Μεγάλος Ασθενής", η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ήταν τότε σε παρακμή και η αναξιοπιστία της δεν μπορούσε να περάσει ατιμώρητη από την τότε ναυτική υπερδύναμη, Αγγλία. Έτσι αποφασίστηκε να υποστηριχθεί η απελευθέρωση μας, αλλά μόνο με τρόπο που θα εξασφαλίζει την υποτέλεια μας. Έτσι και σήμερα, εμείς είμαστε ο "μικρός ασθενής" και η απόφαση για την διάλυση μας, πιστεύω, έχει ήδη παρθεί στις στοές της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ και του Πενταγώνου. Συνοψίζοντας να επισημάνω και πάλι τα δύο θεμελιώδη λάθη της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: Πρώτον ο εξαρχής λάθος προσανατολισμός στην επιλογή συμμάχων καθώς θα έπρεπε να έχουν προτεραιότητα οι χερσαίες υπερδυνάμεις και δεύτερον η συνεχής υποχωρητικότητα ενώπιον εχθρών που προελαύνουν.

Ιδεολογική Ανάλυση

Στην σκακιέρα της εξωτερικής πολιτικής δεν χωράνε συναισθηματισμοί, ούτε "ανθρωπιστικές" κραυγές. Αυτό είναι σίγουρο. Χωράνε όμως οι ιδεολογίες; Σίγουρα χωράνε στο επίπεδο που οι συμμαχίες επηρεάζουν και τον τρόπο ζωής, όπως στην περίπτωση μας όπου αμερικανοποιείται το παν. Στην Ελλάδα στον πολιτιστικό και εκπαιδευτικό τομέα είχαμε μια αριστεροφιλελεύθερη στροφή με "πασιφιστικά" και "παγκοσμιοποιητικά" ιδεολογήματα να επικρατούν. Σε μια "δημοκρατική" κοινωνία ξεχάσαμε τα δικαιώματα των πλειοψηφιών και μας έπιασε μανία με τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Με καταστροφική μανία πέσαμε πάνω στην Θράκη, την Μακεδονία και την Ήπειρο για να επιβάλλουμε το συμφέρον της Τουρκίας, των Σκοπίων και της Αλβανίας αντίστοιχα. Βλέποντας την Ελλάδα να τρώει όχι μόνο τα παιδιά της, αλλά και τα σωθικά της τα ίδια συμπεραίνουμε για άλλη μια φορά ότι μάλλον διαλέξαμε, από ιδεολογική πλευράς τώρα, λάθος συμμάχους. Με τον Ελληνικό πολιτισμό, λοιπόν, ανενεργό - κακά τα ψέμματα- η ιδεολογία των συμμάχων μας επηρεάζει την νοοτροπία μας, οπότε θα ήταν σαφώς καλύτερο να βρισκόμαστε σε συμμαχία με κάποια ιδεολογία που δεν μας βλάπτει. Αυτό αποκλείει εξαρχής τον φιλελευθερισμό σε οποιαδήποτε μορφή του και έρχεται σε συμφωνία με τα πρότερα παθήματα μας από τους φιλελεύθερους. Η κομμουνιστική ιδεολογία θα αποτελούσε επίσης καταστροφικό σύμμαχο, αφού όντας διεθνιστική θα προσπαθούσε να κάνει σε μας ότι έκανε και στους συμμάχους της τον καιρό της Ε.Σ.Σ.Δ. Μία μικρή σύνοψη αυτών είναι: Καταδυνάστευση και εξαθλίωση του λαού μας χάριν της μπολσεβίκικης ελίτ, χάρισμα κομματιών της πατρίδας μας σύμφωνα με τις παλιότερες υποσχέσεις του Κ.Κ.Ε προς τους Βούλγαρους, απαγόρευση της Ελληνικής γλώσσας και επιβολή της Ρώσικης και άλλα πολλά. Ακόμα και αν αγνοήσουμε όλα τα παραπάνω επειδή η Ε.Σ.Σ.Δ κατέρρευσε, τότε θα πρέπει να δούμε το καθεστώς Χριστόφια στην Κύπρο και τους "τεμενάδες" του απέναντι στους Τούρκους κατακτητές. Θα μας αρκούσε φυσικά και ο άκρατος αντί-κομμουνισμός των σημερινών Ρώσων που ζήσανε στο πετσί τους την "νιότη του κόσμου", αν και ήταν και οι "προνομιούχοι" σε σχέση με τους άλλους λαούς της Ε.Σ.Σ.Δ. Δια της εις άτοπον απαγωγής φτάσαμε γοργά στην ανάγκη συμμαχίας με ένα εθνικιστικό καθεστώς, το οποίο φυσικά και δεν μπορεί να είναι γειτονικό μας, γιατί τότε δεν θα μπορούσαμε ποτέ να πείσουμε για το δίκιο μας. Γιατί όμως ένα εθνικιστικό καθεστώς θα ήταν ιδανικό για σύμμαχος; Πρώτον από όλα γιατί θα μας εμφύτευε την κατάλληλη νοοτροπία για να αντεπεξέλθουμε στις ανάγκες της εποχής. Δεύτερον γιατί κάθε εθνικιστικό, λευκό, καθεστώς δεν μπορεί παρά να θρέφει τον μέγιστο σεβασμό για τον Ελληνικό πολιτισμό και να επιθυμεί την αναβίωση αυτού. Τρίτον επειδή οι φυσικές τάσεις ενός εθνικιστικού καθεστώτος προστάζουν μεγαλείο για το Έθνος τους και συνεπώς απαιτούν υγιείς συμμάχους για να συμπορευτούν. Οι φιλελεύθεροι αντιθέτως επιθυμούν συμμάχους προς εκμετάλλευση και εξαθλίωση γεγονός που το δείχνει η πολιτική τους στην Βαλκανική. Θα πει κάποιος καλοπροαίρετα ότι και οι Αμερικάνοι είναι πατριώτες και θα συμφωνήσω πλήρως, αφού είναι πατριώτες και όχι εθνικιστές.

Όχι το Ισραήλ!

Πολλοί καλοθελητές περιορισμένης ευθύνης θα νομίζουν ότι τα μέχρι τώρα λεγόμενα μου συμφωνούν με τον Βελόπουλο και την "ανάγκη για στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ". Το Ισραήλ είναι σιωνιστικό και συνεπώς ανθελληνικό. Δεν μπορεί να υπάρξει στρατηγική συμμαχία με κανέναν εχθρό της Ελλάδας. Η διάσταση απόψεων και η προαιώνια έχθρα Ιουδαϊσμού και Ελληνισμού είναι κάτι που θα έπρεπε εξαρχής να αποτρέπει τέτοιες σκέψεις, όμως φαίνεται ότι "είναι πολλά τα λεφτά Κυριάκο". Επειδή όμως μπορεί να έχει μείνει και κανένας μη Εθνικιστής που να διαβάζει αυτό το ιστολόγιο ας δώσουμε μερικά μη εθνικιστικά επιχειρήματα για να καταλαβαίνει και αυτός. Πρώτον από όλα ας κάνουμε μια σύνδεση δύο πολύ απλών αληθειών. Το Ισραήλ ελέγχει τις Η.Π.Α. όπως έχουν παραδεχτεί και οι ίδιοι μέσω δηλώσεων του πρωθυπουργού τους. Ακόμα και αν δεν ισχύει αυτό στην πλήρη του διάσταση οφείλουμε να παραδεχτούμε μια σταθερή συμμαχία που διαρκεί χωρίς ουδεμία ταλάντευση για 60 και πλέον χρόνια. Από την άλλη οι Τούρκοι είναι σταθεροί σύμμαχοι, και μάλιστα αγαπημένοι, των Αμερικάνων καθώς αποτελούν και σύνδεσμο με τον Αραβικό κόσμο και βάση για στρατιωτική χρήση. Η σύνδεση αυτών των αληθειών που πολλές φορές έχουν επιβεβαιωθεί από την ειδησεογραφία κάνουν προφανές ότι οι λεονταρισμοί των Τούρκων προ ολίγων ημερών δεν ήταν μια πραγματική κρίση στις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών, αλλά μια προσυμφωνημένη απάτη για να μπορέσει η Τουρκία να προσεταιριστεί και πάλι τον Αραβικό κόσμο. Τα διεθνή σιωνιστικά κεφάλαια μάχονται εναντίον των Ελληνικών θέσεων εδώ και πολλά χρόνια, γεγονός σχεδόν αυταπόδεικτο άμα λάβουμε υπόψιν την χρηματοδότηση indymedia από Soros και την στήριξη από το επίσημο Ισραήλ και το Ισραηλιτικό λόμπι στις ΗΠΑ απέναντι στο ψευδοκράτος των Σκοπίων και στο ψευδοκράτος στην κατεχόμενη Κύπρο. Μετά συμβαίνουν κάτι συμπτώσεις που σε κάνουν να απορείς. Διευθυντής του ΔΝΤ είναι ο κ. Dominique Strauss-Kahn, ο οποίος είναι Εβραίος σε αίμα και θρησκεία. Είναι δε και σοσιαλιστής (βεβαίως βεβαίως) και αντιπαλεύεται στην Γαλλία τον Sarkozy που είναι επίσης Εβραίος. Σοβαρές εκλογές κάνουν εκεί στην Γαλλία, μάλλον παίρνοντας παράδειγμα από εμάς την "κοιτίδα της Δημοκρατίας". Επιστρέφοντας στο θέμα μας οφείλουμε επίσης να τονίσουμε ότι η στρατηγική θέση του Ισραήλ το κάνει να έχει ως συμφέρον την διχοτόμηση του Αιγαίου, αφού ο ανταγωνισμός πάντα ευνοεί τον "πελάτη". Αυτά όλα πέραν από οποιαδήποτε ιδεολογική ή "αντισημιτική" προσέγγιση.

Τότε ποιος;

Υπάρχει ένα σαφές ερώτημα που πρέπει να έχει δημιουργηθεί αυτή τη στιγμή. Ποια μπορεί να είναι αυτή η χερσαία εθνικιστική δύναμη; Υπάρχει; Η αλήθεια είναι πως όχι. Όμως, εγώ προσωπικά, βλέπω υποσχέσεις να βγαίνουν από την σημερινή Ρωσία. Βλέπω έναν ηγέτη που έχει κάποια από τα χαρακτηριστικά που έπρεπε να έχει ο ηγέτης της μετά-κομμουνιστικής Ρωσίας. Σίγουρα μπορεί να αμφισβητηθεί και η ισχύς της αυτή την στιγμή και η φύση του καθεστώτος της, το οποίο σίγουρα όμως δεν είναι ούτε δημοκρατικό, ούτε και φιλελεύθερο. Βλέπω τον τρόμο στα μάτια της Αμερικής που πάει από τώρα να στήσει αντί-πυραυλικές ομπρέλες και συμμάχους σε απόσταση βολής. Βλέπω έναν ηγέτη που αντιστέκεται σθεναρά στις προσπάθειες των Δυτικών για να αστικοποιήσουν το Έθνος του. Βλέπω έναν λαό σκληρό, αντικομμουνιστικό, με πίστη, ήθη και έθιμα. Μπορούμε όμως εμείς ως Ελλάδα να αποχωρήσουμε πλήρως από την ευρωατλαντική συμμαχία με ότι αυτό συνεπάγεται; Μπορούμε, δηλαδή, αυτή την στιγμή να αφήσουμε ΝΑΤΟ και "Ε".Ε.; Η απάντηση κατά την γνώμη μου είναι πάλι, δυστυχώς, όχι. Η Ελλάδα χρειάζεται κάποια χρόνια προετοιμασίας για να μπορεί να σταθεί με την έχθρα των πρώην συμμάχων της να είναι πλέον ανοιχτή και όχι "διπλωματική". Χρειάζεται και πολλές αλλαγές στην οικονομία της και στην νοοτροπία των Ελλήνων. Χρειάζεται πολιτική βούληση για να κλείσει τις πολλές ανοιχτές πληγές της Ελληνικής κοινωνίας και να δώσει ένα νέο όραμα στον κόσμο. Χρειάζεται μία νέα Ελλάδα που θα τιμά την Σημαία της και την Ιστορία της. Χρειάζονται νέοι Έλληνες με συνέπεια προς το πνεύμα και το αίμα των προγόνων τους. Χρειάζεται μία Ελλάδα που θα σκεπάσει όλη τη Γη. Χρειάζεται πρώτα μια σωστή Παιδεία και μια σωστή κοινωνική πολιτική που θα δώσει το έναυσμα για να απαιτήσουν οι Έλληνες αυτό που τους πρέπει. Χρειάζεται ένας Δ' (ή Γ'... όπως το δει κανείς) Ελληνικός Πολιτισμός. Η εσωτερική μας πολιτική για πολλά χρόνια λειτουργούσε με σκοπό εν τέλει να δικαιολογήσει την εξωτερική μας πολιτική ενώ τώρα απαιτείται η εσωτερική μας πολιτική να μεταμορφώσει την εξωτερική.