Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

Ο Θάνατος των Άστρων στην Ζωή μας

Σε όλο το σύμπαν απλώνεται μία μεγάλη Δημοκρίτεια αναλογία. Μία αναλογία της οποίας η αλήθεια φτάνει και πάνω στον πλανήτη μας ως μεταφυσική συνοδεία της ανθρώπινης ζωής. Αυτή η αναλογία δείχνει τον φυσικό τρόπο που δομούνται τα άτομα, τα κύτταρα, τα ηλιακά συστήματα, οι γαλαξίες και γενικά το σύμπαν. Δείχνουν και την φυσική δόμηση της ανθρώπινης κοινωνίας μέσω της ιεραρχίας και της πειθαρχίας. Νομίζω ότι έχετε αρχίσει και καταλαβαίνετε τι ακριβώς εννοώ, όμως θέλω να καταλήξω κάπου αλλού. Δεν ξέρω αν τα άστρα καθορίζουν την μοίρα μας ή αν η μοίρα μας εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από ένα δίκτυο επιλογών μας. Το πιστεύω μου λέει ότι η ζωή μας δεν είναι προκαθορισμένη ή ότι τουλάχιστον μας δίνεται η δυνατότητα επιλογής σχετικά με αυτήν, έστω και πριν την γέννηση μας. Αυτό που θέλω να εξετάσω εδώ σαν σε επέκταση ενός παλιότερου άρθρου μου "Περί Θανάτου" είναι η αναλογία του Θανάτου μας με τον Θάνατο των άστρων. Καταρχάς να διευκρινίσω ότι δεν πιστεύω σε καμμία περίπτωση ότι οι άνθρωποι είναι όλοι ανάλογοι των άστρων. Μόνο οι αυτόφωτοι άνθρωποι μπορούν να έχουν μια οποιαδήποτε σχέση με τα άστρα. Όμως ακόμα και για τους ετερόφωτους η αναλογία που θα περιγραφεί έχει, για μένα, ένα νόημα. Θα σας καλέσω να σκεφτείτε μαζί μου στην συνέχεια αυτά που θα γράψω και πολλά από αυτά ίσως και να είναι λάθος, όμως συγχωρέστε με, αλλά άνευ πιθανότητας λάθους τίποτα ορθό δεν μπορεί να γίνει. Θα γράψω, όπως συνηθίζω, σε ενότητες, οι οποίες θα γεννηθούν μέσα από την Μαθηματική Λογική φυσικά. Κατ'αρχάς θα πρέπει να ορίσουμε ποιοι είναι οι ετερόφωτοι και ποιοι οι αυτόφωτες άνθρωποι, ποιοι είναι δηλαδή οι αστέρες και οι πλανήτες της Φυσικής αυτής Ιστορίας μας. Κατόπιν θα παραθέσω την ιστορία μας που τόσο κοινότυπη θα φανεί σε κάποιον που γνωρίζει έστω και ελάχιστα για τον τρόπο που λειτουργεί το σύμπαν και συγκεκριμένα η διαδικασία Ζωής και Θανάτου των αστέρων. Φυσικά μετά θα πρέπει να δούμε την αναλογία, για την οποία πρότερα σας μίλησα και τέλος να δούμε το ηθικό δίδαγμα που εξαρχής είχα κατά νου. Ξέρω ότι πολλοί από εσάς θα θέλατε να φτάσω κατευθείαν στο ζουμί της υποθέσεως και να αφήσω κατά μέρους τις "ιστορίες". Θα σας απογοητεύσω, αλλά θεωρώ ότι το "παίδεμα" της ανάγνωσης ολόκληρου του κειμένου ξεχωρίζει αυτούς που αξίζουν τελικά να φτάσουν στο τελικό αποτέλεσμα. Επίσης θεωρώ ότι η όλη παράθεση της ιστορίας θα θέσει το όλο ζήτημα στο κατάλληλο υπόβαθρο, το οποίο και θεωρώ σημαντικό.

Ποιοι είναι οι αστέρες;

Ας δούμε λίγο το ηλιακό μας σύστημα και την ζωή μας εδώ πάνω στον πλανήτη Γη. Πάνω στον πλανήτη μας υπάρχει ζωή και η ζωή αυτή εξαρτάται απόλυτα από τον Ήλιο, τον αστέρα που βρίσκεται στο κέντρο του ηλιακού μας συστήματος. Κοιτώντας το σύστημα μας από κάπως πιο μακρυά θα δούμε ότι οι πλανήτες όπως και οι δορυφόροι τους περιστρέφονται γύρω από τον Ζωοδότη Ήλιο σε μια τροχιά, η οποία έχει διάρκεια ζωής όση ζωή έχει και αυτός ο ίδιος ο Ήλιος. Διαβάζουμε στην Κοσμολογία ότι οι πλανήτες είναι στην ουσία παιδιά του ίδιου του Ήλιου, καθώς γεννήθηκαν από τα αστρικά υλικά που είχαν συσσωρευτεί για την δημιουργία αυτού. Είναι λοιπόν οι γονείς οι ανάλογοι Ήλιοι ενός παιδιού που έχει προέλθει από την σάρκα τους. Είναι όμως μόνο αυτό; Ξεκάθαρο φαίνεται ότι ο καθένας έχει τους προσωπικούς του αστέρες, όμως οι αστέρες κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το μέγεθος και την φωτεινότητα τους. Υπάρχει μια αντίστοιχη αναλογία στους ανθρώπους; Τι διαχωρίζει τις διάφορες κατηγορίες αστέρων στην αναλογία που συζητάμε; Η απάντηση είναι η στρέβλωση του χρόνου που προκαλούν αυτή στην ζωή και κυρίως στο θάνατο τους. Το τι συμβαίνει ακριβώς στα διάφορα είδη αστέρων θα το συζητήσουμε παρακάτω, προς το παρόν θα κρατήσουμε το μέγεθος και την φωτεινότητα. Αυτή την αναλογία, όπως καθετί που αξίζει, θα το δούμε πρωτίστως στον κόσμο των Ιδεών. Είναι λοιπόν αστέρες οι άνθρωποι των οποίων οι ιδέες φωτίζουν και δίνουν ζωή σε πλήθος πλανητών. Είναι οι άνθρωποι που ζήσανε για την φροντίδα άλλων, αυτοί που ζήσανε με Ηθική και Αρετές, αλλά χωρίς έγνοια περί Ηθικής και Αρετής. Ετερόφωτα όντα είναι αυτοί που παρασύρονται από την δίνη των αστέρων και ακολουθούν το φως τους. Υπάρχουν βέβαια και τα σκοτεινά σώματα, που άσκοπα τριγυρνούν στο κενό αιώνια και κανείς ποτέ δεν θα μνημονεύσει, αλλά δεν είναι σκοπός μου εδώ να ασχοληθώ μαζί τους για να μην απομακρυνθούμε από το σκοπό μας. Πάντως ακόμα και σε αυτούς υπάρχει η αναλογία με τον άνθρωπο. Ας επιστρέψουμε, όμως, στους Αστέρες και ας μιλήσουμε για το χαρακτηριστικότερο όλων των των χαρακτηριστικών τους που υπερκαλύπτει το μέγεθος και την φωτεινότητα τους ή μάλλον είναι συνέπεια τους. Ο Θάνατος τους. Υπάρχουν αστέρες μικροί που δεν παρασύρουν πολλά ετερόφωτα σώματα μαζί τους, οι οποίοι όταν πεθάνουν καταστρέφουν τα πάντα γύρω τους και μετά παγώνουν γινόμενοι και αυτοί ετερόφωτοι. Υπάρχουν αστέρες με αρκετό μέγεθος έτσι ώστε ο θάνατος τους να είναι αιτία ζωής· μία έκρηξη, η οποία θα γεμίσει το σύμπαν με φως και υλικά για περαιτέρω γεννήσεις και φυσικά θανάτους. Τους μεγαλύτερους όλων των αστέρων επιτρέψτε μου να τους σχολιάσω στην επόμενη παράγραφο, χάριν δικαιοσύνης προς το μεγαλείο τους να τους αποδώσω την ιερή μοναξιά.

Μελανών Οπών Δοξασία

Μιλήσαμε προηγουμένως για την στρέβλωση του χρόνου, η οποία συμβαίνει κοντά σε ένα αστρικό αντικείμενο μεγάλης μάζας. Η αλήθεια είναι ότι το κάθε αστρικό αντικείμενο κάνει το φως να εκτραπεί ή την ροή του χρόνου να στρεβλωθεί σε κάποια ακτίνα γύρω του. Και εγώ το κάνω και εσείς το κάνετε σε βαθμό όμως που δεν μπορεί να μετρηθεί, γιατί είναι αυτό που λέμε αμελητέα ποσότητα. Υπάρχει μία μορφή στο Σύμπαν που μπορεί να κάνει τον χρόνο να σταματήσει και να εξαφανίσει το φως μια για πάντα. Γεννήθηκε στο μαύρο σκοτάδι του Χάους, από υλικά που έμελλαν να φτιάξουν ένα αστέρι γιγαντιαίων διαστάσεων· το κέντρο ενός Γαλαξία ενδεχομένως. Έζησε την ζωή του με Αρετή φροντίζοντας τον Λαό του, τους Αστέρες και τους Πλανήτες που τον περιτριγύριζαν, αυτούς που στην ουσία είχαν γεννηθεί από τις ιδέες του, την λάμψη του, και αυτούς που είχαν έρθει αργότερα ελκόμενοι από το μέγεθος του. Σε μια σιγαλιά πολεμική, σε μια ήρεμη δίνη, έζησε δεν έχει σημασία που και πότε αφού, για αυτόν, μετράει μόνο το ότι έζησε και ότι θα επηρεάζει το Σύμπαν ακόμα και ως πτώμα ή ακόμα και ως σκόνη. Ο Θάνατος του, η ύψιστη στιγμή της ζωής του, που ο Θάνατος υπέγραψε το μεγαλείο του, γιατί όπως έχουμε ξαναπεί κανείς θνητός δεν μπορεί να ισχυριστεί το μεγαλείο του παρά μόνο όταν αυτό έχει υπογραφεί από τον ίδιο τον Θάνατο. Ο Θάνατος του λοιπόν ήταν σιωπηλός, αλλά προπαγανδίστηκε πολύ στο σύμπαν. Κατέρρευσε υπό το ίδιο του το βάρος. Το μέγεθος του το ίδιο προκάλεσε την ύλη του να αρχίσουν να πέφτουν προς το κέντρο του. Να συμπυκνώνονται σε ένα και μόνο σημείο του. Το αποτέλεσμα ήταν μια "μελανή οπή", όπως λένε οι Φυσικοί επιστήμονες· μια μαύρη τρύπα μέσα στο σύμπαν. Μία τρύπα, της οποίας η βαρυτική δύναμη έλκει και ρουφάει ότι βρίσκεται γύρω της. Μια δύναμη από την οποία ούτε το φως μπορεί να αποδράσει. Λέει ο Hawking ότι η βαρυτική δύναμη των μελανών οπών* είναι τέτοια που όχι μόνο καμπυλώνει το "σεντόνι" του χωροχρόνου γύρω τους, αλλά το σκίζει. Ο χρόνος γύρω από μια μελανή οπή σταματάει, παύει να έχει σημασία. Αυτό την καθιστά τόσο εφήμερη, όσο και αιώνια, αυτό θέτει την Ύπαρξη της Πέρα από τον Χρόνο, Ενάντια στον Χρόνο. Αυτό την κάνει Αθάνατη, γιατί υπήρξε τόσο Φωτεινή που ο Θάνατος αποφάσισε να την κάνει σύντροφο του στην αιωνιότητα.

*Οι μελανές οπές στην πραγματικότητα εκπέμπουν ακτινοβολία, άρα δεν είναι εντελώς "μαύρες". Όπως στην Ιστορία υπήρξαν μορφές που εξέπεμπαν άπλετο φώς, ενώ περιβαλλόντουσαν από σκότος. Ένα ακίνδυνο παράδειγμα είναι ο Βλάντ Τέπες.

Η Αναλογία

Σε πλήρη αναλογία με τους αστέρες και τα ετερόφωτα αστρικά "όντα" ο άνθρωπος κρύβει μέσα στο γενετικό του υλικό, στο αίμα του, στο κάλεσμα της Φυλής του την προδιάθεση για μεγαλείο, ανάλογο φυσικά με αυτό το υλικό. Ακόμα και μέσα στην ίδια Φυλή υπάρχουν άνθρωποι με μεγαλύτερες δυνατότητες - που έχουν φτιαχτεί δηλαδή από καλύτερα υλικά πνευματικά και υλικά. Το ύψιστο Καθήκον του Ανθρώπου είναι να φτάσει το μεγαλείο που του έχει θέσει ως οροφή η γέννηση του και που, φυσικά, αυτός ποτέ δεν μπορεί να το ξέρει. Πρέπει, λοιπόν, να καταφέρει να ενώσει αυτό ξέρει ως μοναδικό σίγουρο, τον Θάνατο του, με αυτό που του είναι με μοναδικό τρόπο άγνωστο, δηλαδή τις δυνατότητες του. Όπως είπαμε πριν οι γονείς καταφέρνουν να γίνουν μικροί αστέρες στο μικρό του ηλιακό σύστημα και αυτό είναι η πρώτιστη διαδικασία προς το μεγαλείο ενός ανθρώπου, δηλαδή η διαιώνιση της Φυλής και η ενδυνάμωση της μέσα από σωστή διαπαιδαγώγηση των Παίδων. Πρέπει να αντιληφθούμε πρώτα από όλα τα καθήκοντα μας απέναντι στην ράτσα, όπως έλεγε ο Καζαντζάκης, να γίνουμε πρώτα από όλα ένα φύλλο στο δέντρο αυτής και ύστερα ένα κλαρί και να ανέβουμε σε σημασία, όσο φυσικά μπορούμε. Να γίνουμε αστέρες πρώτα από όλα, έστω και μικροί, και να μεγαλώσουμε στην πορεία. Να διάγουμε ζωή ενάρετη και ηθική, χωρίς να φοβόμαστε μην χάσουμε την ηθική μας, γιατί τότε θα είμαστε σίγουροι ότι κάτι πάει στραβά, όπως λέει και ο Νίτσε. Να γινόμαστε καλύτεροι μέρα με την μέρα, μας το προστάζει το αίμα μας, και να γίνουμε ο Υπεράνθρωπος, ο Ζαρατούστρα, ο άνθρωπος που με την σκέψη του θα μπορέσει να πετάξει, η μελανή οπή, της οποίας ο Θάνατος θα συνταράξει το Σύμπαν όχι για μια στιγμή, αλλά αιώνια. Καθήκον του ανθρώπου είναι να ανταποκριθεί σε όλα τα καλέσματα του Αίματος του και να πράξει τα κάλλιστα και όχι τα χείριστα που μπορεί. Ένας άνθρωπος και ένας Έλληνας για να το κάνω πιο συγκεκριμένο έχει μέσα στο Αίμα του τις δυνατότητες να γίνει από ναρκομανής μέχρι Πλάτων, άγνωστο σε ποιο φάσμα ανάμεσα σε αυτά κινείται ο καθείς προσωπικά, οπότε ο καθένας πρέπει πρωτίστως να κινηθεί προσωπικά θετικά και ύστερα να φροντίσει να φέρει όλο και περισσότερους στον θετικό άξονα, είτε με παράδειγμα, είτε με γραφή, είτε με πολιτική, είτε με άλλον τρόπο. Οι Έλληνες από πάντα χαιρετούσαν με σεβασμό και όχι με υποταγή τον Ηλιακό δίσκο, την Ζωοφόρα δύναμη. Σκοπός τους Ανθρώπου είναι να φτάσει να είναι Ήλιος Πνευματικός για την Φυλή του, ένα αιώνιο παράδειγμα και οροφή που θα οδηγεί προς το μέλλον ακόμα και μετά τον Θάνατο του.

Ενάντια στον Χρόνο

Αστέρες μεγάλοι στην Ιστορία της Φυλής μας υπήρξαν πολλοί. Αστέρες που ο Θάνατος και η Ζωή τους δώσανε έναυσμα για την γέννηση Ιδεών και κίνησαν το Έθνος μπροστά, προς το Μέλλον. Ακόμα και η Μητέρα του καθενός από εμάς συνέβαλε τα μέγιστα δυνατά για την διαιώνιση μας. Υπήρξαν όμως και Άνθρωποι Ενάντια στον Χρόνο. Υπήρξαν αιώνιες μορφές που ο Χρόνος ποτέ δεν θα καταφέρει να τους αγγίξει. Υπάρχουν μαυροντυμένες μορφές που πάντα ατενίζουν, φροντίζουν και συνυπάρχουν με εμάς τους Λευκούς. Υπάρχουν μορφές με τον Ήλιο συνοδοιπόροι, μελανές οπές που θα συνεισφέρουν μέχρι να τελειώσει και αυτό το ίδιο το Σύμπαν στην σύνθεση Ιδεών, στην Γέννηση και τον Θάνατο. Υπήρξε ο Λεωνίδας, για του οποίου την Ζωή δεν ξέρουμε όσα για τον Θάνατο του. Υπήρξε ο Πλάτων, το έργο του οποίου θα είναι πάντα ένα αγκάθι στους εχθρούς μας και μία πηγή έμπνευσης για τους φίλους μας. Υπήρξε ο Ένας πριν τον Τελευταίο τον οποίο και χαιρετίζουμε μέχρι να έρθει ο Ερχόμενος. Ζήτω Η Νίκη!

Το παρόν άρθρο, όπως και κάθε πόνημα για τον Θάνατο, αφιερώνεται στην Ζωή είτε αυτή έχει έρθει είτε πρόκειται να έρθει. Αφιερώνεται στην Ζωή που μόνιμα κοιτά και προσδοκά τον Θάνατο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου