Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Οι γυναίκες στον Εθνικοσοσιαλισμό

Το σημερινό ερώτημα είναι το εξής: Ποια ήταν η θέση της γυναίκας στις Εθνικοσοσιαλιστικές κοινωνίες ανά τους αιώνες, σε σύγκριση πάντα με τις αντίστοιχες κοινωνίες που αναπτύχθηκαν στον ίδιο χρόνο; Ο Εθνικοσοσιαλισμός ήταν και είναι μία ιδεολογία επαναστατική και αυτό την κάνει πάντα επίκαιρη όταν εμφανίζεται. Η ίδια της αυτή η φύση είναι μια σαφής απάντηση προς όλους τους πουριτανούς. Η ίδια η ιστορία της είναι μια σαφής απάντηση στους φιλελεύθερους και τους δημοκράτες, μια ανωτερότητα που μόνο να την κρύψουν μπορούν. Θα μπορούσα να περιοριστώ σε μια στείρα ιστορική ανάλυση του θέματος, όμως προφανώς και δεν θα το κάνω. Το κυρίαρχο ερώτημα που υποβόσκει κάτω από κεντρικό ερώτημα που έθεσα είναι το εξής: Ποια ΘΑ είναι η θέση της γυναίκας σε ένα μελλοντικό Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς; Αυτό είναι και το βασικό ερώτημα κάθε παραγράφου της Ιστορίας, δηλαδή τι θα γίνει άμα βρεθεί ο Κόσμος σε ανάλογες καταστάσεις όπως στο παρελθόν. Τα ερωτήματα σχετικά με τον Εθνικοσοσιαλισμό ,ειδικά ,είναι επείγοντα μιας και όλοι μπορούμε να δούμε ότι οι καταστάσεις έχουν αρχίσει και θυμίζουν 1932. Η οικονομική κρίση καλά κρατεί και τα Εθνικιστικά κινήματα έχουν αρχίσει και ορθώνονται σε όλη την Ευρώπη. Το καπιταλιστικό τέρας ευτυχώς για άλλη μία φορά νιώθει φοβερά σίγουρο για τον εαυτό του. Επιστρέφοντας στο θέμα μας να πω ότι θα ειπωθούν πράγματα που θα κάνουν τις φεμινίστριες να θυμώσουν, όχι γιατί ότι γραφεί θα είναι εναντίον των γυναικών με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά γιατί θα είναι υπέρ των γυναικών σε μορφή που οι φεμινίστριες δεν θα μπορούσαν ποτέ ούτε να ψελλίσουν. Ιστορικά πρώτα και ιδεολογικά μετά θα προσπαθήσουμε μαζί να αφουγκραστούμε τον παλμό του παρελθόντος και τον απόηχο του στο μέλλον. Οι ιστορικές στάσεις που θα κάνουμε θα είναι δύο χάριν συντομίας και για να μην σας κουράζω άσκοπα. Η μία θα γίνει στην Σπάρτη του Λυκούργου και η άλλη θα γίνει στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σε δύο Πολιτείες που έχουν τόσα κοινά μεταξύ τους, όπως την συκοφαντία που έχουν δεχθεί και την σιωπή σχετικά με την πολιτική τους.

Σπάρτη

Η Σπάρτη μπορεί να μην ονόμαζε επισήμως το πολίτευμα της Εθνικοσοσιαλιστικό, όμως η πολιτική και η πνευματική της κληρονομιά είναι καθαρά Εθνικοσοσιαλιστική, όπως άλλωστε το παραδέχεται και το σύνολο των φιλολόγων. Ο Πλάτων στην "Πολιτεία" του είναι φανερά επηρεασμένος από την Λακεδαίμονα και μάλιστα ίσως και να φτάνει πιο κοντά στο Εθνικοσοσιαλιστικό ιδεώδες για την εποχή του, όμως φυσικά είναι πάντα πιο εύκολα τα λόγια από τις πράξεις, ακόμα και αν αυτά τα λόγια είναι του Πλάτωνα. Μια αρκετά ενδιαφέρουσα παρατήρηση του καθηγητή Λιαντίνη σχετικά με τον Πλάτωνα είναι ότι καταδικάστηκε από τους Αθηναίους γιατί ήταν φιλό-λάκων. Για να εξετάσουμε το ζήτημα της ζωής των γυναικών στην Αρχαία Σπάρτη θα πρέπει πρώτα από όλα να δούμε λιγάκι την θέση των γυναικών στις άλλες πόλεις κράτη και κυρίως στην Δημοκρατική Αθήνα. Στην Αρχαία Ελλάδα, λοιπόν, και στην Αθήνα του Περικλή ειδικότερα η γυναίκα αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο, καθώς δεν έχει δικαίωμα ούτε καν στην ύπαρξη. Ο άνδρας, είτε ο πατέρας της είτε ο σύζυγός της αργότερα, αποτελούσε τον άρχοντα της που είχε πλήρη δικαιοδοσία πάνω της ακόμα και στο αν θα ζήσει. Στην Δημοκρατία των Αθηνών η γυναίκα ήταν ένα στολίδι, ένα παιχνίδι για τον άνδρα και τίποτα παραπάνω και σε οποιαδήποτε περίπτωση δεν μπορούσε να έχει περιουσία ή δικαιώματα. Η εικόνα αυτή είναι ο κανόνας στην Αρχαία Ελλάδα. Η Σπάρτη αποτελεί την εξαίρεση, όπως άλλωστε σε όλα. Η γυναίκα στην Σπάρτη έχει δικαίωμα στην ιδιοκτησία, στον αθλητισμό, στην επιλογή του συζύγου της και στην πολυανδρία. Η πολυανδρία σήμαινε ότι μία γυναίκα μπορούσε να τεκνοποιήσει άμα ήθελε με κάποιον εκτός του συζύγου της. Είχε επίσης δικαίωμα να αλλάξει σύζυγο ή ακόμα και να πορευτεί μόνη της αν ο σύζυγος της πέθαινε. Ενδεικτικό της διαφοράς στα δικαιώματα των γυναικών ήταν ότι οι Σπαρτιάτισσες ήταν οι μόνες γυναίκες, με μοναδική ίσως εξαίρεση την Σαπφώ από την Λέσβο, στον αρχαίο κόσμο από τις τάξεις των οποίων προήλθαν Φιλόσοφοι και Ποιήτριες. Ενδεικτικός είναι ο διάλογος μεταξύ μίας Ελληνίδας μη Σπαρτιάτισσας με μία Λάκαινα όπου η δεύτερη απαντώντας στην ερώτηση της πρώτης που έλεγε ότι οι Σπαρτιάτισσες είναι οι μοναδικές γυναίκες στην Ελλάδα που εξουσιάζουν τους άνδρες τους απάντησε "Γιατί μόνον εμείς γεννάμε άνδρες". Αυτή η φράση, φυσικά, είναι ενδεικτική και της ανδρείας των Σπαρτιατών και της κοινωνικής δομής της Σπάρτης, μίας κοινωνίας που ήταν δομημένη με γνώμονα το κοινό και όχι το ατομικό καλό.

Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία

Βρισκόμαστε στο 1932 και η νίκη του NSDAP συγκλονίζει όχι μόνο την Γερμανία, αλλά ολόκληρο τον κόσμο, θετικά ή αρνητικά δεν έχει σημασία. Εκείνη η μέρα των εκλογών ήταν εξίσου σημαντική, βέβαια, και για τις γυναίκες της Γερμανίας. Η Γερμανία που τόσο εξευτελιστικά είχε υποστεί την συνθήκη των Βερσαλλιών μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έγινε παγκόσμια υπερδύναμη. Συνολικά η περίοδος λιτότητας τους ήταν το 1/20 από την λιτότητα στην οποία μας έχουν υποβάλει οι πολιτικοί στην Ελλάδα και αυτό αρκούσε για να ορθωθεί ένα Έθνος ικανό να πολεμήσει ενάντια σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι γυναίκες γίναν μάρτυρες μιας κοινωνικής και εργατικής πολιτικής που έκανε όλους τους εργάτες ανά τον κόσμο να ζηλεύουν τους Γερμανούς εργάτες. Για πρώτη φορά δόθηκαν πληρωμένες άδειες σε όλους τους εργαζόμενους και οργανώθηκαν προγράμματα κοινωνικού τουρισμού, έτσι ώστε ο κάθε εργάτης να μπορεί να ταξιδέψει σε μία ξένη χώρα. Ενδεικτικά αναφέρω από αντιναζιστική πηγή ότι μία κρουαζιέρα στις Κανάριες νήσους κόστιζε 62 μάρκα, ποσό που ήταν εύκολα προσβάσιμο από το σύνολο των εργατών. Οι γυναίκες τότε απόλαυσαν μητρικές άδειες και προνόμια που οι "σουφραζέτες" δεν θα μπορούσαν καν να ονειρευτούν. Ενώ οι "σουφραζέτες", λοιπόν, στην υπόλοιπη Ευρώπη κήρυτταν την άρνηση της φύσης για τις γυναίκες και μέσα σε όλο το αντί-φυσικό τους παραλήρημα είχαν και αίτημα για δικαίωμα ψήφου, οι γυναίκες στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία είχαν πάρει την μοίρα τους στα χέρια τους έχοντας γυναίκες για ηγέτιδες τους. Ναι... Ίσως δεν έγινε κατανοητό... Ας το επαναλάβω. Εντός της ιεραρχίας του NSDAP υπήρχαν και γυναίκες σε ηγετικές θέσεις. Μάλιστα ηγέτιδες των Γερμανίδων μπορούσαν να είναι μόνο Γερμανίδες και όχι άνδρες. Παρά την αντιναζιστική υστερία και τις απέλπιδες προσπάθειες σώζονται οι αποδείξεις για όλα αυτά και πολλά άλλα στις ομιλίες της Gertrud Scholtz-Klink . Ένα από τα πολύ χαρακτηριστικά προβλήματα των γυναικών εκείνης της εποχής ήταν ότι δεν τους επιτρεπόταν να έχουν ενασχολήσεις εκτός σπιτιού, εκτός και αν ο άντρας της ήταν πολύ προοδευτικός. Στην Γερμανία υπήρχαν πολλά παραδείγματα που θα μπορούσα να αναφέρω, αλλά θα μείνω, χάριν χώρου, σε λίγες όπως η Hanna Reitsch , η οποία άρχισε να πετάει με αεροπλάνα το 1932 και έγινε η μόνη γυναίκα που της απονεμήθηκε ο Σιδηρούν Σταυρός και άλλα παράσημα ή η Elenore Baur που άνηκε στα SA. Όλως "τυχαίως" και οι τρεις αυτές γυναίκες παραμείναν φανατικές Εθνικοσοσιαλίτριες μέχρι και τον θάνατο τους, χρόνια αργότερα.

Συμπεράσματα για το Μέλλον

Ο Εθνικοσοσιαλισμός, όπως ήδη προείπαμε, είναι μια φύσει επαναστατική και ριζοσπαστική ιδεολογία. Είδαμε τις γυναίκες να έχουν πρωτοφανή δικαιώματα για την εποχή τους στην αρχαία Σπάρτη και μάλιστα ο Αριστοτέλης αναφέρει μερικούς άρχοντες ως "γυναικοκρατούμενους" για να δείξει ότι επηρεάζονταν από γυναίκες. Στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία αυτό συνεχίστηκε με τις γυναίκες να παρασημοφορούνται ακόμα και ως πιλότοι. Ποια είναι λοιπόν τα βασικά συστατικά της Εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας που οδήγησαν σε αυτά τα πρωτοφανή δικαιώματα για τις γυναίκες; Ο Ξενοφώντας σχολίασε και είπε ότι στην αρχαία Σπάρτη ο σκοπός ήταν η ευγονική. Η αλήθεια είναι ότι σκοπός ήταν και η ευγονική, αλλά όχι μόνο. Ο σκοπός ήταν γενικά η δημιουργία μίας κοινωνίας, η οποία δεν θα στηρίζεται αποκλειστικά στους άνδρες, αλλά θα μοιράζει τα καθήκοντα απέναντι στο Έθνος στο σύνολο του πληθυσμού της. Πέρα από τον σκοπό υπάρχουν βέβαια και οι αιτίες, οι οποίες είναι ακόμα πιο ισχυρές από τον σκοπό σύμφωνα με την λογική της αιτιοκρατίας. Η αιτιοκρατία που είναι τόσο αγαπητή στον φιλελευθερομαρξισμό απουσιάζει μόνο στην μελέτη των Εθνικοσοσιαλιστικών κοινωνιών, για έναν "μυστήριο" λόγο. Κοιτώντας την βάση της Εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας βλέπουμε τρεις λέξεις: Καθήκον, Αίμα, Τιμή. Η ευγονική προέρχεται από το Αίμα προφανώς και συνεπώς ένας ντετερμινιστής θα περίμενε να έχουν κάποιο απόηχο στην κοινωνία και οι δύο άλλες λέξεις. Η λέξη Τιμή είναι άλλος ένας λόγος που οδήγησε στα πρωτοφανή δικαιώματα των γυναικών και στα δύο ιστορικά παραδείγματα που παρουσιάσαμε. Θεωρώ αδύνατον ένας άνδρας να διατηρήσει την Τιμή του ανέπαφη όταν αρνείται την φυσική ροπή της αξιοκρατίας, όταν αρνείται σε κάποιον να υπηρετήσει το Έθνος και πέρα των καθηκόντων της Φύσης του, αν αυτός μπορεί να το κάνει. Η έννοια του Καθήκοντος είναι αυτό που κάνει τον φεμινισμό απορριπτέο άνευ συζητήσεως, γιατί το πρώτιστο Καθήκον που πράττει κάποιος για το Έθνος του είναι αυτό που έχει ορίσει η Φύση και για τα δύο φύλα, δηλαδή η τεκνοποιία και την σωστή διαπαιδαγώγηση των τέκνων αυτών. Δύο οι βασικοί πυλώνες του Εθνικοσοσιαλισμού η Αξιοκρατία και η Φύση ή μάλλον μόνο ένας η Φύση, αφού οι δύο προηγούμενοι ουσιαστικά είναι ένας. Ούτε στο παρελθόν, ούτε στο μέλλον πρόκειται να προδοθεί η Φύση και το Έθνος προκειμένου να εξυπηρετηθούν φεμινιστομαρξιστικά εκτρώματα. Στο παρελθόν η Ιδεολογία υπήρξε πάντα πρωτοπόρος σε όλα τα θέματα, συμπεριλαμβανομένου και του θέματος των γυναικών, είναι οπότε μοιραίο να συνεχίσει να το κάνει αυτό και στο μέλλον. Ας ετοιμάζονται, λοιπόν, οι Δημοκράτες και οι σύντροφοι τους οι Κομμουνιστές να προσπαθήσουν στο μέλλον να αποκρύψουν και άλλες πρωτοποριακές πολιτικές. Ας ετοιμάζονται αν και είναι καταδικασμένοι σε ήττα. Ας ετοιμάζονται γιατί η Γη έχει αρχίσει ήδη και τρέμει.

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

24 Ιουλίου Ώρα Εικοστή Μνημείο Θερμοπυλών

Πολλές οι διδαχές που μας έρχονται από τον Λεωνίδα, τον Σπαρτιάτη βασιλέα, αλλά ποιος τις ακούει σήμερα; Ο Λεωνίδας είναι πολύ περισσότερα από ένας ήρωας που πέθανε στις Θερμοπύλες υπερασπίζοντας Ιδέες και Πατρίδα. Είναι ένας άνδρας αιώνιος. Το σημαντικότερο για τον Λεωνίδα είναι ότι πολέμησε δίπλα σε άνδρες που δεν τους χώριζε τίποτα, αλλά τους ένωναν πολλά. Δεν πολέμησε ως βασιλέας ανάμεσα σε υπηκόους, αλλά ως Όμοιος δίπλα σε Ομοίους. Δεν πήγε στις Θερμοπύλες για να ικανοποιήσει κάποιο εγωιστικό του καπρίτσιο, αλλά γιατί έπρεπε. Δεν φοβόταν τον Θάνατο, αλλά όχι επειδή δεν αγαπούσε την ζωή. Δεν φοβόταν τον Θάνατο, γιατί τον γνώριζε, ήταν φίλοι από χρόνια και ήξερε ότι ο Θάνατος δεν θα τον άγγιζε ποτέ. Και δεν τον άγγιξε, ούτε αυτόν ούτε κάποιον από τους άλλους Ομοίους. Ζούνε ακόμα μέσα στις καρδιές μας, μέσα στο Αίμα που κυλάει στις φλέβες μας. Συγγενής μας στο Αίμα, αλλά και στον Αγώνα. Και στις συνθήκες. Και στις καταστάσεις. Η ορδή των βαρβάρων προελαμβάνει και πάλι. Η πέμπτη φάλαγγα και πάλι εδώ στην θέση της. Οι μαχητές του λίγοι, αλλά τι σημασία έχει; Το Καθήκον, το ιερό, τον έφερε εδώ στις Θερμοπύλες και αν είναι το σώμα του να χαθεί, θα χαθεί όμορφο αφού έτσι και αλλιώς ήταν μονάχα το κέλυφος της αιώνιας Ψυχής του, της Ελληνικής. Και εμάς εδώ μας καλεί στις το Αίμα μας, το προαιώνιο κάλεσμα που κρύβεται βαθιά μέσα μας. Όχι για ένα μνημόσυνο. Αυτό γίνεται κάθε μέρα μέσα από τις πράξεις μας ή δεν γίνεται καθόλου. Μας καλεί για έναν όρκο ενώπιον του ότι θα φυλάττουμε και εμείς τις Θερμοπύλες που κληρονομήσαμε από αυτόν. Ότι και εμείς μία μέρα θα πούμε ότι ζήσαμε όπως αυτός μας δίδαξε και θα παραδόσουμε την Κληρονομιά του στους επομένους. Ότι θα διάγουμε βίον ενάρετον και παιδαγωγικόν μέχρι την στιγμή, εκείνη την Αγία, που το Καθήκον θα καλέσει και εμάς. Άλλοι είναι σίγουρο ότι την ίδια ώρα θα ορκίζονται στον Εφιάλτη. Ας είναι... Θα είναι και περισσότεροι από εμάς. Δεν πειράζει... Θα έχουν πλούτη και λούσα πολλά, στήριξη σε ότι και να κάνουν. Δικό τους πρόβλημα η τρύφυλη ζωή τους... Η Μοίρα που σε κύκλους υφαίνει την Ιστορία έχει αποφανθεί ήδη. Η Νίκη είναι δική μας. Ζήτω Η Νίκη!

Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

Ο Θάνατος των Άστρων στην Ζωή μας

Σε όλο το σύμπαν απλώνεται μία μεγάλη Δημοκρίτεια αναλογία. Μία αναλογία της οποίας η αλήθεια φτάνει και πάνω στον πλανήτη μας ως μεταφυσική συνοδεία της ανθρώπινης ζωής. Αυτή η αναλογία δείχνει τον φυσικό τρόπο που δομούνται τα άτομα, τα κύτταρα, τα ηλιακά συστήματα, οι γαλαξίες και γενικά το σύμπαν. Δείχνουν και την φυσική δόμηση της ανθρώπινης κοινωνίας μέσω της ιεραρχίας και της πειθαρχίας. Νομίζω ότι έχετε αρχίσει και καταλαβαίνετε τι ακριβώς εννοώ, όμως θέλω να καταλήξω κάπου αλλού. Δεν ξέρω αν τα άστρα καθορίζουν την μοίρα μας ή αν η μοίρα μας εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από ένα δίκτυο επιλογών μας. Το πιστεύω μου λέει ότι η ζωή μας δεν είναι προκαθορισμένη ή ότι τουλάχιστον μας δίνεται η δυνατότητα επιλογής σχετικά με αυτήν, έστω και πριν την γέννηση μας. Αυτό που θέλω να εξετάσω εδώ σαν σε επέκταση ενός παλιότερου άρθρου μου "Περί Θανάτου" είναι η αναλογία του Θανάτου μας με τον Θάνατο των άστρων. Καταρχάς να διευκρινίσω ότι δεν πιστεύω σε καμμία περίπτωση ότι οι άνθρωποι είναι όλοι ανάλογοι των άστρων. Μόνο οι αυτόφωτοι άνθρωποι μπορούν να έχουν μια οποιαδήποτε σχέση με τα άστρα. Όμως ακόμα και για τους ετερόφωτους η αναλογία που θα περιγραφεί έχει, για μένα, ένα νόημα. Θα σας καλέσω να σκεφτείτε μαζί μου στην συνέχεια αυτά που θα γράψω και πολλά από αυτά ίσως και να είναι λάθος, όμως συγχωρέστε με, αλλά άνευ πιθανότητας λάθους τίποτα ορθό δεν μπορεί να γίνει. Θα γράψω, όπως συνηθίζω, σε ενότητες, οι οποίες θα γεννηθούν μέσα από την Μαθηματική Λογική φυσικά. Κατ'αρχάς θα πρέπει να ορίσουμε ποιοι είναι οι ετερόφωτοι και ποιοι οι αυτόφωτες άνθρωποι, ποιοι είναι δηλαδή οι αστέρες και οι πλανήτες της Φυσικής αυτής Ιστορίας μας. Κατόπιν θα παραθέσω την ιστορία μας που τόσο κοινότυπη θα φανεί σε κάποιον που γνωρίζει έστω και ελάχιστα για τον τρόπο που λειτουργεί το σύμπαν και συγκεκριμένα η διαδικασία Ζωής και Θανάτου των αστέρων. Φυσικά μετά θα πρέπει να δούμε την αναλογία, για την οποία πρότερα σας μίλησα και τέλος να δούμε το ηθικό δίδαγμα που εξαρχής είχα κατά νου. Ξέρω ότι πολλοί από εσάς θα θέλατε να φτάσω κατευθείαν στο ζουμί της υποθέσεως και να αφήσω κατά μέρους τις "ιστορίες". Θα σας απογοητεύσω, αλλά θεωρώ ότι το "παίδεμα" της ανάγνωσης ολόκληρου του κειμένου ξεχωρίζει αυτούς που αξίζουν τελικά να φτάσουν στο τελικό αποτέλεσμα. Επίσης θεωρώ ότι η όλη παράθεση της ιστορίας θα θέσει το όλο ζήτημα στο κατάλληλο υπόβαθρο, το οποίο και θεωρώ σημαντικό.

Ποιοι είναι οι αστέρες;

Ας δούμε λίγο το ηλιακό μας σύστημα και την ζωή μας εδώ πάνω στον πλανήτη Γη. Πάνω στον πλανήτη μας υπάρχει ζωή και η ζωή αυτή εξαρτάται απόλυτα από τον Ήλιο, τον αστέρα που βρίσκεται στο κέντρο του ηλιακού μας συστήματος. Κοιτώντας το σύστημα μας από κάπως πιο μακρυά θα δούμε ότι οι πλανήτες όπως και οι δορυφόροι τους περιστρέφονται γύρω από τον Ζωοδότη Ήλιο σε μια τροχιά, η οποία έχει διάρκεια ζωής όση ζωή έχει και αυτός ο ίδιος ο Ήλιος. Διαβάζουμε στην Κοσμολογία ότι οι πλανήτες είναι στην ουσία παιδιά του ίδιου του Ήλιου, καθώς γεννήθηκαν από τα αστρικά υλικά που είχαν συσσωρευτεί για την δημιουργία αυτού. Είναι λοιπόν οι γονείς οι ανάλογοι Ήλιοι ενός παιδιού που έχει προέλθει από την σάρκα τους. Είναι όμως μόνο αυτό; Ξεκάθαρο φαίνεται ότι ο καθένας έχει τους προσωπικούς του αστέρες, όμως οι αστέρες κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το μέγεθος και την φωτεινότητα τους. Υπάρχει μια αντίστοιχη αναλογία στους ανθρώπους; Τι διαχωρίζει τις διάφορες κατηγορίες αστέρων στην αναλογία που συζητάμε; Η απάντηση είναι η στρέβλωση του χρόνου που προκαλούν αυτή στην ζωή και κυρίως στο θάνατο τους. Το τι συμβαίνει ακριβώς στα διάφορα είδη αστέρων θα το συζητήσουμε παρακάτω, προς το παρόν θα κρατήσουμε το μέγεθος και την φωτεινότητα. Αυτή την αναλογία, όπως καθετί που αξίζει, θα το δούμε πρωτίστως στον κόσμο των Ιδεών. Είναι λοιπόν αστέρες οι άνθρωποι των οποίων οι ιδέες φωτίζουν και δίνουν ζωή σε πλήθος πλανητών. Είναι οι άνθρωποι που ζήσανε για την φροντίδα άλλων, αυτοί που ζήσανε με Ηθική και Αρετές, αλλά χωρίς έγνοια περί Ηθικής και Αρετής. Ετερόφωτα όντα είναι αυτοί που παρασύρονται από την δίνη των αστέρων και ακολουθούν το φως τους. Υπάρχουν βέβαια και τα σκοτεινά σώματα, που άσκοπα τριγυρνούν στο κενό αιώνια και κανείς ποτέ δεν θα μνημονεύσει, αλλά δεν είναι σκοπός μου εδώ να ασχοληθώ μαζί τους για να μην απομακρυνθούμε από το σκοπό μας. Πάντως ακόμα και σε αυτούς υπάρχει η αναλογία με τον άνθρωπο. Ας επιστρέψουμε, όμως, στους Αστέρες και ας μιλήσουμε για το χαρακτηριστικότερο όλων των των χαρακτηριστικών τους που υπερκαλύπτει το μέγεθος και την φωτεινότητα τους ή μάλλον είναι συνέπεια τους. Ο Θάνατος τους. Υπάρχουν αστέρες μικροί που δεν παρασύρουν πολλά ετερόφωτα σώματα μαζί τους, οι οποίοι όταν πεθάνουν καταστρέφουν τα πάντα γύρω τους και μετά παγώνουν γινόμενοι και αυτοί ετερόφωτοι. Υπάρχουν αστέρες με αρκετό μέγεθος έτσι ώστε ο θάνατος τους να είναι αιτία ζωής· μία έκρηξη, η οποία θα γεμίσει το σύμπαν με φως και υλικά για περαιτέρω γεννήσεις και φυσικά θανάτους. Τους μεγαλύτερους όλων των αστέρων επιτρέψτε μου να τους σχολιάσω στην επόμενη παράγραφο, χάριν δικαιοσύνης προς το μεγαλείο τους να τους αποδώσω την ιερή μοναξιά.

Μελανών Οπών Δοξασία

Μιλήσαμε προηγουμένως για την στρέβλωση του χρόνου, η οποία συμβαίνει κοντά σε ένα αστρικό αντικείμενο μεγάλης μάζας. Η αλήθεια είναι ότι το κάθε αστρικό αντικείμενο κάνει το φως να εκτραπεί ή την ροή του χρόνου να στρεβλωθεί σε κάποια ακτίνα γύρω του. Και εγώ το κάνω και εσείς το κάνετε σε βαθμό όμως που δεν μπορεί να μετρηθεί, γιατί είναι αυτό που λέμε αμελητέα ποσότητα. Υπάρχει μία μορφή στο Σύμπαν που μπορεί να κάνει τον χρόνο να σταματήσει και να εξαφανίσει το φως μια για πάντα. Γεννήθηκε στο μαύρο σκοτάδι του Χάους, από υλικά που έμελλαν να φτιάξουν ένα αστέρι γιγαντιαίων διαστάσεων· το κέντρο ενός Γαλαξία ενδεχομένως. Έζησε την ζωή του με Αρετή φροντίζοντας τον Λαό του, τους Αστέρες και τους Πλανήτες που τον περιτριγύριζαν, αυτούς που στην ουσία είχαν γεννηθεί από τις ιδέες του, την λάμψη του, και αυτούς που είχαν έρθει αργότερα ελκόμενοι από το μέγεθος του. Σε μια σιγαλιά πολεμική, σε μια ήρεμη δίνη, έζησε δεν έχει σημασία που και πότε αφού, για αυτόν, μετράει μόνο το ότι έζησε και ότι θα επηρεάζει το Σύμπαν ακόμα και ως πτώμα ή ακόμα και ως σκόνη. Ο Θάνατος του, η ύψιστη στιγμή της ζωής του, που ο Θάνατος υπέγραψε το μεγαλείο του, γιατί όπως έχουμε ξαναπεί κανείς θνητός δεν μπορεί να ισχυριστεί το μεγαλείο του παρά μόνο όταν αυτό έχει υπογραφεί από τον ίδιο τον Θάνατο. Ο Θάνατος του λοιπόν ήταν σιωπηλός, αλλά προπαγανδίστηκε πολύ στο σύμπαν. Κατέρρευσε υπό το ίδιο του το βάρος. Το μέγεθος του το ίδιο προκάλεσε την ύλη του να αρχίσουν να πέφτουν προς το κέντρο του. Να συμπυκνώνονται σε ένα και μόνο σημείο του. Το αποτέλεσμα ήταν μια "μελανή οπή", όπως λένε οι Φυσικοί επιστήμονες· μια μαύρη τρύπα μέσα στο σύμπαν. Μία τρύπα, της οποίας η βαρυτική δύναμη έλκει και ρουφάει ότι βρίσκεται γύρω της. Μια δύναμη από την οποία ούτε το φως μπορεί να αποδράσει. Λέει ο Hawking ότι η βαρυτική δύναμη των μελανών οπών* είναι τέτοια που όχι μόνο καμπυλώνει το "σεντόνι" του χωροχρόνου γύρω τους, αλλά το σκίζει. Ο χρόνος γύρω από μια μελανή οπή σταματάει, παύει να έχει σημασία. Αυτό την καθιστά τόσο εφήμερη, όσο και αιώνια, αυτό θέτει την Ύπαρξη της Πέρα από τον Χρόνο, Ενάντια στον Χρόνο. Αυτό την κάνει Αθάνατη, γιατί υπήρξε τόσο Φωτεινή που ο Θάνατος αποφάσισε να την κάνει σύντροφο του στην αιωνιότητα.

*Οι μελανές οπές στην πραγματικότητα εκπέμπουν ακτινοβολία, άρα δεν είναι εντελώς "μαύρες". Όπως στην Ιστορία υπήρξαν μορφές που εξέπεμπαν άπλετο φώς, ενώ περιβαλλόντουσαν από σκότος. Ένα ακίνδυνο παράδειγμα είναι ο Βλάντ Τέπες.

Η Αναλογία

Σε πλήρη αναλογία με τους αστέρες και τα ετερόφωτα αστρικά "όντα" ο άνθρωπος κρύβει μέσα στο γενετικό του υλικό, στο αίμα του, στο κάλεσμα της Φυλής του την προδιάθεση για μεγαλείο, ανάλογο φυσικά με αυτό το υλικό. Ακόμα και μέσα στην ίδια Φυλή υπάρχουν άνθρωποι με μεγαλύτερες δυνατότητες - που έχουν φτιαχτεί δηλαδή από καλύτερα υλικά πνευματικά και υλικά. Το ύψιστο Καθήκον του Ανθρώπου είναι να φτάσει το μεγαλείο που του έχει θέσει ως οροφή η γέννηση του και που, φυσικά, αυτός ποτέ δεν μπορεί να το ξέρει. Πρέπει, λοιπόν, να καταφέρει να ενώσει αυτό ξέρει ως μοναδικό σίγουρο, τον Θάνατο του, με αυτό που του είναι με μοναδικό τρόπο άγνωστο, δηλαδή τις δυνατότητες του. Όπως είπαμε πριν οι γονείς καταφέρνουν να γίνουν μικροί αστέρες στο μικρό του ηλιακό σύστημα και αυτό είναι η πρώτιστη διαδικασία προς το μεγαλείο ενός ανθρώπου, δηλαδή η διαιώνιση της Φυλής και η ενδυνάμωση της μέσα από σωστή διαπαιδαγώγηση των Παίδων. Πρέπει να αντιληφθούμε πρώτα από όλα τα καθήκοντα μας απέναντι στην ράτσα, όπως έλεγε ο Καζαντζάκης, να γίνουμε πρώτα από όλα ένα φύλλο στο δέντρο αυτής και ύστερα ένα κλαρί και να ανέβουμε σε σημασία, όσο φυσικά μπορούμε. Να γίνουμε αστέρες πρώτα από όλα, έστω και μικροί, και να μεγαλώσουμε στην πορεία. Να διάγουμε ζωή ενάρετη και ηθική, χωρίς να φοβόμαστε μην χάσουμε την ηθική μας, γιατί τότε θα είμαστε σίγουροι ότι κάτι πάει στραβά, όπως λέει και ο Νίτσε. Να γινόμαστε καλύτεροι μέρα με την μέρα, μας το προστάζει το αίμα μας, και να γίνουμε ο Υπεράνθρωπος, ο Ζαρατούστρα, ο άνθρωπος που με την σκέψη του θα μπορέσει να πετάξει, η μελανή οπή, της οποίας ο Θάνατος θα συνταράξει το Σύμπαν όχι για μια στιγμή, αλλά αιώνια. Καθήκον του ανθρώπου είναι να ανταποκριθεί σε όλα τα καλέσματα του Αίματος του και να πράξει τα κάλλιστα και όχι τα χείριστα που μπορεί. Ένας άνθρωπος και ένας Έλληνας για να το κάνω πιο συγκεκριμένο έχει μέσα στο Αίμα του τις δυνατότητες να γίνει από ναρκομανής μέχρι Πλάτων, άγνωστο σε ποιο φάσμα ανάμεσα σε αυτά κινείται ο καθείς προσωπικά, οπότε ο καθένας πρέπει πρωτίστως να κινηθεί προσωπικά θετικά και ύστερα να φροντίσει να φέρει όλο και περισσότερους στον θετικό άξονα, είτε με παράδειγμα, είτε με γραφή, είτε με πολιτική, είτε με άλλον τρόπο. Οι Έλληνες από πάντα χαιρετούσαν με σεβασμό και όχι με υποταγή τον Ηλιακό δίσκο, την Ζωοφόρα δύναμη. Σκοπός τους Ανθρώπου είναι να φτάσει να είναι Ήλιος Πνευματικός για την Φυλή του, ένα αιώνιο παράδειγμα και οροφή που θα οδηγεί προς το μέλλον ακόμα και μετά τον Θάνατο του.

Ενάντια στον Χρόνο

Αστέρες μεγάλοι στην Ιστορία της Φυλής μας υπήρξαν πολλοί. Αστέρες που ο Θάνατος και η Ζωή τους δώσανε έναυσμα για την γέννηση Ιδεών και κίνησαν το Έθνος μπροστά, προς το Μέλλον. Ακόμα και η Μητέρα του καθενός από εμάς συνέβαλε τα μέγιστα δυνατά για την διαιώνιση μας. Υπήρξαν όμως και Άνθρωποι Ενάντια στον Χρόνο. Υπήρξαν αιώνιες μορφές που ο Χρόνος ποτέ δεν θα καταφέρει να τους αγγίξει. Υπάρχουν μαυροντυμένες μορφές που πάντα ατενίζουν, φροντίζουν και συνυπάρχουν με εμάς τους Λευκούς. Υπάρχουν μορφές με τον Ήλιο συνοδοιπόροι, μελανές οπές που θα συνεισφέρουν μέχρι να τελειώσει και αυτό το ίδιο το Σύμπαν στην σύνθεση Ιδεών, στην Γέννηση και τον Θάνατο. Υπήρξε ο Λεωνίδας, για του οποίου την Ζωή δεν ξέρουμε όσα για τον Θάνατο του. Υπήρξε ο Πλάτων, το έργο του οποίου θα είναι πάντα ένα αγκάθι στους εχθρούς μας και μία πηγή έμπνευσης για τους φίλους μας. Υπήρξε ο Ένας πριν τον Τελευταίο τον οποίο και χαιρετίζουμε μέχρι να έρθει ο Ερχόμενος. Ζήτω Η Νίκη!

Το παρόν άρθρο, όπως και κάθε πόνημα για τον Θάνατο, αφιερώνεται στην Ζωή είτε αυτή έχει έρθει είτε πρόκειται να έρθει. Αφιερώνεται στην Ζωή που μόνιμα κοιτά και προσδοκά τον Θάνατο.

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

Το Ελληνικό Πνεύμα και τα βελανίδια

Παρατηρώ δύο ιδιάζουσες τάσεις που υπάρχουν στον κόσμο σχετικά με το Ελληνικό πνεύμα και δυστυχώς τις θεωρώ και τις δύο λάθος. Η μία είναι η ελληνοκεντρική άποψη που λέει ότι οτιδήποτε έχει ειπωθεί στον κόσμο είναι αποτέλεσμα της Ελληνικής σκέψης και πνεύματος. Η άλλη είναι αυτή που επικρατεί στον διαλογισμό εκτός Ελλάδας και επιτάσσει να αναγράφονται μόνο νεότερες πηγές ακόμα και σε αυτά που έχει πει κάποιος αρχαίος Έλληνας. Η αλήθεια, πιστεύω, είναι κάπου στην μέση και θα εξηγηθώ παρακάτω. Ας μιλήσω πρώτα για το Ελληνικό Πνεύμα, όπως αυτό πραγματικά ήταν και όχι όπως πάνε να το παρουσιάσουν οι απανταχού δημοκράτες και διεθνιστές. Η πραγματικότητα απέχει πολύ από την ειδυλλιακή εικόνα που παρουσιάζουν οι απανταχού αρχαιολάτρες και δωδεκαθεϊστές. Για να δημιουργηθεί μία αληθοφάνεια γύρω από αυτήν την προπαγάνδα χρησιμοποιούνται διάφορα εργαλεία ψευδολογίας όπως η διαστρέβλωση γραπτών και άμα αποτύχει αυτό η επιλεκτική μνήμη. Η πραγματικότητα,λοιπόν, σχετικά με το Ελληνικό πνεύμα και την Ελληνική Γραμματεία είναι διττή, καθώς όπως υπήρχαν Έλληνες Φιλόσοφοι οι οποίοι πίστεψαν στην Δημοκρατία, με την έννοια που αυτή είχε τότε φυσικά, έτσι υπήρξαν και αυτοί που ο Κορνήλιος Καστοριάδης (μαρξιστής συγγραφέας) ονομάζει ως "αντιδραστικούς", όπως π.χ. ο μέγας Πλάτων. Όπως υπήρξαν οι Σοφιστές με την κατάπτυστη, από το σύνολο του αρχαίου κόσμου, προσπάθεια τους για ριζοσπαστισμό και καταστροφή εννοιών όπως η Θρησκεία και ο Πολιτισμός έτσι υπήρξαν και οι στωικοί που είχαν αντίθετη άποψη σε αυτά τα ζητήματα. Την αθανασία της Ψυχής απέρριπταν οι Επικούρειοι ερχόμενοι σε αντίθεση με τους Ορφικούς και τους Πυθαγορείους που θεωρούν ότι η ψυχή είναι θεϊκής φύσης και η μοίρα της μετά τον θάνατο είναι η μετενσάρκωση. Ο κοσμοπολιτισμός των μη καθαρών Αθηναίων Κυνικών, που θυμίζει τις κραυγές των μη Ελλήνων για την Ελληνικότητα των λαθρομεταναστών, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον Ισοκράτη, που χαρακτηρίζει του Βαρβάρους του Βορρά ως εκ φύσεως δουλικά γένη, και τον Αριστοτέλη που λέει ότι οι Έλληνες είναι πλασμένοι για να άρχουν και οι Ασιάτες για να άρχονται. Παρατηρούμε λοιπόν σημαντικές διαφορές και απόψεις στο αρχαίο Ελληνικό πνεύμα, οι οποίες συνεχίζουν μέσα στο ρου της Ιστορίας πέφτοντας σε επίπεδο σκέψης και ύπαρξης για λόγους πολυποίκιλους που δεν είναι σκοπός μας να εξετάσουμε εδώ. Ελπίζω, τουλάχιστον, να είδαμε την έλλειψη του "Ελληνικού Ιδεώδους" της δημοκρατίας και της ανοχής που ευαγγελίζονται οι απανταχού "ακομμάτιστοι" του ΛΑ.Ο.Σ και τα λοιπά καραγκιοζάκια της αστικής δημοκρατίας, είτε αυτά ντύνονται με χλαμύδες είτε με κοστούμια.

Πέρα από την Φιλοσοφία, υπάρχει και η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους που επίσης διαψεύδει όλους αυτούς, καθώς η Δημοκρατία στην αρχαία Ελλάδα επέζησε μόνο κάτω από Αθηναϊκή ηγεμονία και δεν άκμασε πουθενά αλλού. Αντιθέτως οι περισσότερες πόλεις κράτη είχαν βασιλείες και άλλα μη δημοκρατικά πολιτεύματα, όπως αυτό της Σπάρτης. Επίσης είναι αλήθεια ότι κανένα από αυτά τα καθεστώτα, ακόμα η Δημοκρατία των Αθηνών, δεν χαρακτηριζόταν από ανοχή, ειρηνιστικές διαθέσεις ή αντιρατσισμό. Δεν ήταν οι αρχαίοι Έλληνες ούτε έμμισθα τσιράκια των καπιταλιστών, ούτε ανόητοι ημιμαθείς που θα βγάζαν τα μάτια τους μόνοι τους. Ακόμα και η Αθήνα είχε στρατό και μάλιστα αρκετά ισχυρό για να μπορεί να αντεπεξέλθει ακόμα και σε έναν εμφύλιο πόλεμο με τον σαφώς ανώτερο στρατό των Σπαρτιατών. Ακόμα και στην Αθήνα ίσχυε το "πας μη Έλλην Βάρβαρος" και ακόμα και οι Αθηναίοι είχαν είλωτες. Βεβαίως όλοι αυτοί ποσώς νοιάζονται για την αλήθεια, αφού το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η προπαγάνδα των ιδεών τους, ακόμα και αν αυτή εδράζει στα σαθρά θεμέλια του ψεύδους. Στην θεμελίωση, όμως, των "ιδεών" τους με βάση τα ψεύδη φρόντισαν να αποκρύψουν την Σπάρτη που τους "χάλαγε το γλυκό". Η Σπάρτη και οι Φιλόσοφοι της, μέσα στους οποίους υπήρχαν και γυναίκες, έκανε την προπαγάνδα για ανάγκη Δημοκρατίας, προκειμένου να αναπτυχθεί η Φιλοσοφία, αδύνατη. Θα αναφέρω δύο ονόματα ως παραδείγματα: Πρώτον την Νισθεάζουσα, την οποία ο Ιάμβλιχος χαρακτηρίζει εκ των επιφανέστερων Πυθαγορείων φιλοσόφων, και δεύτερον την Τιμύχα τη Λακεδαιμόνια, φιλόσοφο και σύζυγο του Πυθαγορείου φιλοσόφου Μυλλιού του Κροτωνιάτου. Κάποτε υπήρχε μία φωτοβολούσα πανεπιστημιακή κοινότητα και φρόντιζε να υπάρχουν και φωνές αλήθειας, ενώ τώρα ο κάθε άσχετος δηλώνει ιστορικός όπως ένας ανεκδιήγητος "ιστορικός" συγγραφέας του "πατριωτικού" Πα.Σο.Κ., που προσπαθεί να πείσει κόσμο για την δημοκρατικότητα του Πλάτωνα. Ας πείσει πρώτα τον εαυτό του ότι έχει διαβάσει Πλάτωνα. Η αιώνια Σπάρτη λοιπόν, των πρωτόγνωρων για την εποχή κοινωνικών πολιτικών, των δικαιωμάτων που αιώνες μετά κατάφεραν να ξαναδούν οι γυναίκες, στο στόχαστρο του δυσφημιστικού όπλου των δημοκρατών. Η ιστορία δεν είναι πρωτόγνωρη βέβαια, αφού η "δημοκρατία" όταν εμφανίζεται κάτι προφανώς ανώτερο από αυτήν φροντίζει να το θάβει, ώστε να μην κινδυνεύει η υπόσταση της.

Τι θέλω να σας πω λοιπόν με όλα αυτά; Περιτριγυριζόμαστε από απατεώνες. Περιτριγυριζόμαστε από κομπογιαννίτες που έχουν και σαφείς σκοπούς, στρατηγική και συμμάχους. Σύμμαχος τους η ημιμάθεια και η έλλειψη χρόνου, σκοπός τους η διαιώνιση του ψεύδους και το "άρμεγμα" των λαών. Χιλιάδες τόνοι βιβλίων παράγονται από άτομα που σχολιάζουν Πλάτωνα, Αριστοτέλη ή οτιδήποτε άλλο και ποτέ μου δεν κατάλαβα τον σκοπό τέτοιων αναγνωσμάτων. Πολύ προτιμότερη η ανάγνωση ενός κειμένου στην μεταφρασμένη, έστω ,μορφή του παρά η ανάγνωση του σχολιασμού δέκα κειμένων από τον κάθε άσχετο. Μόνο και μόνο η δημιουργία εντυπώσεων που θα επιχειρηθεί από μία ή δύο φράσεις που έτσι και αλλιώς ο σχολιαστής "ιστορικός" δεν θα χρειαστεί ποτέ να αποδείξει αρκεί για να γύρει την πλάστιγγα σε έναν απαίδευτο αναγνώστη. Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός έλαμψε με ένταση διαχρονική και δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς όσο και αν προσπαθήσει. Μπορούν όμως να την παραλλάξουν αυτή την λάμψη κατά το συμφέρον τους και απέναντι σε αυτό οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί.

Ας έρθουμε τώρα στο κεντρικό θέμα του άρθρου μετά από μια μακρά, αλλά αναγκαία παράκαμψη. Για ποιο λόγο διαφωνώ με την ελληνοκεντρική θεώρηση που λέει ότι τα πάντα επί Γης τα είπαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι; Διαφωνώ για τρεις σημαντικούς λόγους. Πρώτον γιατί προέρχεται από τους διαστρεβλωτές της Ιστορίας που προσπαθούν να μας πείσουν για το "Ελληνικό Ιδεώδες" της δημοκρατίας και της ανοχής. Δεύτερων γιατί πολύ απλά δεν είναι αλήθεια. Υπήρξαν στο ρου της Ιστορίας πολύ σημαντικοί και πολύ φωτεινοί άνθρωποι που ήταν ναι μεν επηρεασμένοι από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, αλλά είπαν τόσο σημαντικά πράματα ώστε τους αξίζει μία θέση στην μνήμη μας και όχι αυτή η μηδενιστική λογική. Για αυτό θέτω ως δύο φωτεινά παραδείγματα τον Νίτσε και τον Ιούλιο Έβολα. Σας καλώ να σκεφτείτε και να συμπληρώσετε όσα παραδείγματα θέλετε. Τρίτον γιατί επιτέλους ο Ελληνικός λαός θα πρέπει να σταματήσει να ζεί κοιμώμενος με τις δάφνες του παρελθόντος, αλλά να προσπαθήσει έστω να το μιμηθεί αυτό το φως. Η προδιάθεση για μεγαλείο είναι κρυμμένη μέσα στο αίμα μας, αλλά όπως λέει και το αρχαίο ρητό "συν Αθηνά και χείρα κίνει". Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ο λαός μας έχει απολέσει κάθε αίσθηση αξιοπρέπειας και έχει μεταβληθεί από το ίδιο του το Κράτος σε έναν λαό επαίτη που ο μοναδικός πολιτισμός που εξάγει είναι κάτι ακατανόητες μπούρδες του αριστερού κινηματογράφου. Έχουμε φτάσει στην εποχή που ο λαός, του οποίου οι πρόγονοι χτίσανε την Ακρόπολη, να βλέπει με θαυμασμό τον πολιτισμό της βουβουζέλας και να υιοθετεί πλήρως τον πολιτισμό της Coca Cola. Δεν αξίζει σε αυτόν τον λαό να λέει ότι προέρχεται από μεγάλους προγόνους γιατί τους ντροπιάζει την μνήμη. Οι ζωντανοί οφείλουν να ζουν τιμώντας τους νεκρούς και προετοιμάζοντας τον κόσμο για τους αγέννητους. Εμείς, δυστυχώς, στην παρούσα φάση της Ιστορίας μας ντροπιάζουμε τους νεκρούς και καταστρέφουμε τον κόσμο που θα βρούν οι αγέννητοι.

Γιατί διαφωνώ με την πρακτική αναγραφής πιο σύγχρονων πηγών; Πρώτον διότι στον αγώνα για ανάταση του λαού μας πέρα από το αίμα και την προσπάθεια θα χρειαστεί και η περηφάνια. Ένα από τα παραλειπόμενα του σχολιασμού της ταινίας "300" είναι η παρουσίαση των Περσών ως εκφυλισμένων τεράτων, ενώ η πραγματικότητα είναι σαφώς διαφορετική. Ο σκοπός αυτής της παρουσίασης των Περσών έγινε με φανερό σκοπό να καταφέρει ένα πλήγμα στο γόητρο των σημερινών Περσών, δηλαδή του λαού του Ιράν, με φόντο την προσπάθεια επηρεασμού των τότε εκλογών στην περιοχή με "πορτοκαλί επαναστάσεις" και τα τοιαύτα. Βλέπουμε οπότε την σύγχρονη Ιστορία πως χρησιμοποιείται το ζήτημα του ξεπεσμού της Εθνικής υπερηφάνειας ως μέσο για την χειραγώγηση των λαών, ασχέτως που στο Ιράν το παιχνιδάκι τους δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Είναι προφανές οπότε ότι η Εθνική μας Υπερηφάνεια είναι και σημαντική και δικαιολογημένη απόλυτα και κυρίως αδιαπραγμάτευτη. Δεύτερον για λόγους ιστορικής ακρίβειας και δικαιοσύνη χωρίς στρεβλώσεις οποιουδήποτε είδους. Φυσικά κάτι τέτοιο είναι τουλάχιστον ουτοπικό οπότε εγώ προσωπικά προτιμώ την Ιστορία που προσπαθεί να διαγράψει το σημερινό σάπιο κατεστημένο, αφού οτιδήποτε βρίσκεται ενάντια σε αυτή την σαπίλα θα έχει κάτι καλό να δώσει. Κινούμενος σταθερά στον αντικαθεστωτικό αυτό άξονα θα παραθέσω ένα απόσπασμα από τα Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, αδιαφορώντας προκλητικά για το αν είναι αυθεντικά ή όχι.

"Θ’ αντικασταστήσωμεν τον Κλασικισμόν, καθώς και πάσαν μελέτην της αρχαίας Ιστορίας, ήτις παρασκευάζει περισσότερα κακά παρά καλά παραδείγματα δια της μελέτης του προγράμματος του μέλλοντος. Θα διαγράψωμεν από την μνήμην των ανθρώπων όλα τα μη ευχάριστα εις ημάς γεγονότα των παρελθόντων αιώνων, διατηρούντες εξ αυτών μόνον εκείνα τα οποία ζωγραφίζουσι τα σφάλματα των χριστιανικών κυβερνήσεων. Ο πρακτικός βίος της φυσικής κοινωνικής τάξεως, αι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ των, η μη υποχρέωσις του αποφεύγειν τα κακά εγωϊστικά παραδείγματα, τα οποία σπείρουσι τον σπόρον του κακού και άλλα όμοια παιδαγωγικού χαρακτήρας παραδείγματα, θα είναι εις την πρώτην γραμμήν του εκπαιδευτικού προγράμματος, όπερ θα διαφέρη δι’ εκάστον επάγγελμα και εν ουδεμία προφάσει θα γενικεύη την εκπαίδευσιν. Ο τρόπος ούτος της θέσεως του ζητήματος έχει όλως ιδιαιτέραν σπουδαιότητα."

Η αδιαφορία μου για την αυθεντικότητα αυτών των κειμένων πηγάζει από την αλήθεια τους. Τα βλέπουμε να συμβαίνουν με την κατάργηση της βάσης του 10, την μείωση της ύλης, την ισοπέδωση των Πανεπιστημίων, με τις δηλώσεις Δραγώνα περί Ελληνικής γλώσσας και πολλά άλλα. Ενθυμούμαι τώρα την φράση του Νίτσε:

«Το ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να διαβάζει, αυτό ‘ναι κάτι που καταστρέφει γρήγορα, όχι μόνο το γράψιμο, παρά και τη σκέψη. Έναν άλλο καιρό, το πνεύμα ήταν Θεός, ύστερα έγινε άνθρωπος και τώρα κατάντησε πέρα για πέρα όχλος» (Φρ.Νίτσε, Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα 1885)

Ο Νίτσε έζησε να δει το πνεύμα ως όχλο, ενώ εμείς με την Δραγώνα και τα αφεντικά της θα το δούμε να γίνεται και πόρνη.

Εν κατακλείδι ας παραθέσω συνοπτικά τα κύρια σημεία αυτών που είπα για αυτούς που διαβάζουν μόνο τίτλους. "Ελληνικό ιδεώδες" δεν υπάρχει ούτε στην Ελληνική Φιλοσοφία, ούτε γενικά στην Ελληνική Ιστορία. Επιλέξτε ποια από τις σχολές της Ελληνικής Φιλοσοφίας και σκέψης σας εκφράζουν και θα το δεχτώ απόλυτα. Συνθέστε ακόμα και στοιχεία από διάφορες σχολές, δεν θα φέρω αντίρρηση. Αλλά επιτρέψτε μου να χαρακτηρίζω καραγκιόζη και ανιστόρητο όποιον μιλά για "Ελληνικό ιδεώδες" ή χαρακτηριστικά του Ελληνισμού! Ακόμα και δημοκράτης αν είναι κάποιος το δέχομαι απόλυτα και το σέβομαι αρκεί να γνωρίζει ότι αυτό που σήμερα λέμε δημοκρατία, δεν έχει καμμία παντελώς σχέση με την αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία πέραν την καπηλείας του ονόματος. Ο Ελληνισμός είναι έννοια Φυλετική και Πολιτισμική και δεν περικλείεται σε καμμία από τις σημερινές επικρατούσες και σαπισμένες έννοιες, ούτε την γεννά. Ακόμα και το "Ολυμπιακό ιδεώδες" της Coca Cola είναι μια διαστρέβλωση του αρχαίου Ολυμπιακού Ιδεώδους. Οφείλουμε λοιπόν να αρχίσουμε να είμαστε Έλληνες και πολιτισμικά, πέρα από Φυλετικά. Στο κεντρικό ζήτημα τώρα. Σεβασμός στους Έλληνες και ξένους φιλοσόφους αποδίδοντας "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι." Αν θεωρείται προϊόν "εξυπνάδας" το ότι "οι Ευρωπαίοι τρώγανε βελανίδια όταν εμείς κάναμε Φιλοσοφία" τότε εξίσου "έξυπνο" είναι το ότι οι σημερινοί Έλληνες δεν αξίζουν την δόξα των προγόνων τους. Κάποτε υπήρχαν Έλληνες για να αντικρούσουν τον Φαλμεράυερ. Σήμερα τι υπάρχει; ΞΥΠΝΑΤΕ!

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Σύγχρονος Κόσμος και Οικολογία

Θα ξεκινήσω αυτό το άρθρο παραθέτοντας την σχέση του Ελληνισμού με την Φύση. Σε αντίθεση με πολλά αντικείμενα, όπως π.χ το θέμα του πολιτεύματος, στο θέμα της Φύσης μπορούμε με ακρίβεια να προσδιορίσουμε την θέση του Ελληνισμού σχετικά με αυτήν. Πέρα από τα γραπτά των Φιλοσόφων της Φυλής μας, τα οποία θέτουν την Φύση ως το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον άνθρωπο και τους Θεούς, έχουμε και τις έμπρακτες αποδείξεις, από τους αρχαιολόγους, ότι η ανάπτυξη των προγόνων μας ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη και με απόλυτο σεβασμό προς την Φύση. Η αρχιτεκτονική των Ελλήνων πλαισίωνε την Φύση αντί να την καταστρέφει, όπως κάνουμε σήμερα οι νεοέλληνες, γιατί ήταν αντιληπτό το προφανές που σήμερα αποτελεί κάτι το αδιανόητο για πολλούς. Υπάρχουν μάλιστα και μερικοί που υπερηφανεύονται για το ότι οι άνθρωποι είναι το μοναδικό πλάσμα που μπορεί να καταστρέψει την Φύση, μόνο που αυτό δεν τον φέρνει σε ανώτερη θέση από την Φύση, όπως νομίζουν αυτοί οι ανόητοι, αλλά τον κάνει τον ιδανικό αυτόχειρα, αφού η καταστροφή της Φύσης θα είναι μονάχα η καταστροφή του ανθρώπου, ενώ η Φύση εν τέλει θα ανακάμψει από την ανθρώπινη παρουσία, όταν αυτή πάψει να υπάρχει. Η ύψιστη και αρχαιότερη θεότητα των Ελλήνων, αλλά και άλλων λαών, ήταν η Φύση είτε αυτή αντιπροσωπευόταν στο πρόσωπο της Γαίας είτε της Ρέας, των οποίων ο Δίας ήταν εγγονός και υιός αντίστοιχα. Η πικρή, για τον άνθρωπο, αλήθεια είναι ότι εμείς είμαστε εξαρτώμενοι από την Φύση και όχι το αντίθετο. Με την έναρξη του καλοκαιριού είδαμε την απαρχή του βιασμού της Ελληνικής Φύσης, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο και θα συνεχίσει να συμβαίνει μέχρι να μην έχει μείνει τίποτα όρθιο σε αυτό τον τόπο ή μέχρι να καταφέρουμε να αναγνωρίσουμε τις αιτίες και να βρούμε απαντήσεις σε αυτές. Σχετικά με την σχέση των προγόνων μας με την Φύση θα αναφέρω επιγραμματικά την θέση αρχαίων μνημείων μέσα στην Φύση και σε πλήρη αρμονία με αυτήν σε σημεία μάλιστα ιδιάζοντα από ενεργειακής απόψεως, όπως η ανηφόρα στην Πεντέλη την οποία ανεβαίνουν τα αυτοκίνητα χωρίς να είναι καν αναμμένα. Θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε την θεοποίηση όλων των στοιχείων και στοιχειών της Φύσεως ακόμα και αυτών που υπόκεινται στους νόμους της μεταφυσικής, όπως οι σάτυροι του Διόνυσου. Θέλω πραγματικά να δω τι θα έχουν να πουν οι απανταχού φιλελεύθεροι, είτε ποζάρουν ως αριστεροί είτε ως δεξιοί, των ανοιχτών αγορών και της οικονομικής ευημερίας όταν η καταστροφή της Φύσης που εκπορεύεται και από τα ιδεώδη τους (θα το δούμε παρακάτω αναλυτικότερα) θα κάνει την οποιαδήποτε μορφή ευημερίας αδύνατη για τον άνθρωπο, συμπεριλαμβανομένων και των πολυαγαπημένων τους μεγαλοκεφαλαιούχων.

Οικολογία και Λαϊκός Εθνικισμός

Ένα από τα σύγχρονα παραμύθια λέει ότι το οικολογικό κίνημα και οι τάσεις αυτού τοποθετούνται στον Αριστερό και Μετααριστερό πολιτικό χώρο και ότι αυτό το κίνημα αναπτύχθηκε μετά το 1960 ή γενικότερα μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κάπου εδώ θα έπρεπε να μπει η μουσική από τον, συμπαθέστατο κατά τα άλλα, Καραγκιόζη και να πλαισιώσει τις ηλεκτρονικές και μη εγκυκλοπαίδειες, γιατί η αλήθεια, δυστυχώς, για αυτούς, είναι ότι η πραγματική οικολογική πολιτική είναι κατά 25 χρόνια παλαιότερη από ότι λένε και δεν προερχόταν από τον χώρο της Αριστεράς, αλλά από την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία με τις δεντροφυτεύσεις, τις αερογέφυρες ώστε τα ζώα του δάσους να περνάνε πάνω από τους αυτοκινητόδρομους, τους νόμους περί κυνηγιού που τόσο φιλοζωικούς δεν έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα και πολλά άλλα. Στον υλιστικό κυκεώνα της μεταβιομηχανικής εποχής μόνο ένα κίνημα με πνευματικές και αντί-υλιστικές ρίζες μπορεί να είναι αυθεντικά οικολογικό και αυτό δεν είναι φυσικά η Αριστερά, το αγαπημένο παιδί της βιομηχανίας. Οι λόγοι που μόνο ένα Λαϊκό Εθνικιστικό κίνημα μπορεί να είναι αυθεντικά οικολογικό πηγάζουν από το γεγονός ότι δεν βλέπουμε τους εαυτούς μας ως τους "σωτήρες" της Φύσης, αλλά την Φύση ως μητέρα και εγγυήτρια της ευημερίας μας. Σε αντίθεση με τους αρνητές των νόμων της Φύσης εμείς δεν πέφτουμε σε ιδεολογικές αντιφάσεις όταν μιλάμε για Οικολογία. Δεν είμαστε ταυτόχρονα ειρηνιστές και οικολόγοι που είναι σχήμα οξύμωρο καθώς η συνεχής ειρήνη πέρα από αποχαύνωση οδηγεί και σε υπερπληθυσμό και υπερκατανάλωση, δηλαδή σε υπερβολική καταστροφή της Φύσης. Ούτε προσπαθούμε να βρούμε την κατάλληλη "παιδαγωγική" και προπαγανδιστική μέθοδο για να αντιστρέψουμε τον έμφυτο φυλετισμό των ανθρώπων. Ο διεθνιστικός υλιστικός ορθολογισμός δεν μπορεί να αναπαράξει αγάπη για την Φύση γιατί είναι εγκλωβισμένος μέσα στην πρωτοκαθεδρία της οικονομίας. Ο Λαϊκός Εθνικισμός, από την άλλη, και οι οπαδοί του αναγνωρίζοντας την Φύση όχι ως υπηρέτη τους, αλλά ως σύντροφο για την ζωή έχουν κάθε καθήκον να την διαφυλάσσουν. Οι Εθνικιστές ζουν την ζωή τους με μόνο κριτήριο τους νεκρούς προγόνους τους και τους αγέννητους συνεχιστές της Φυλής τους και συνεπώς για αυτούς, ακριβώς, τους αγέννητους θέλουν να διαφυλάξουν την Φύση σε όλο της το μεγαλείο και την αρμονία. Για να μην πολυλογώ σε μια μάταιη προσπάθεια να ξεπεράσω το θαυμάσιο άρθρο της Συναγωνίστριας Palladia σχετικά με την ιστορία της Οικολογικής Πολιτικής του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού, απλά το παραθέτω στον παρακάτω σύνδεσμο.

Τα αίτια της καταστροφής

Θα ξεκινήσω με αυτό που λένε όλοι ως αίτιο για τις πυρκαγιές και τις οικολογικές καταστροφές, με σκοπό να το ξεπετάξω, αφού και πολυσυζητημένο είναι και κατά τη γνώμη μου ελάσσονος σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα αίτια που θα παρατεθούν. Αυτό το αίτιο είναι η αμέλεια, δηλαδή το τσιγάρο, παραδείγματος χάριν, που πέφτει μέσα στις πευκοβελόνες ή η πλαστική σακούλα που πνίγει κάποιο ζώο της θάλασσας. Είναι πολύ σημαντική η ανάπτυξη της οικολογικής συνείδησης του Έθνους μας και κάθε Έθνους γενικότερα με ενημερώσεις και ημερίδες εθελοντισμού. Η αμέλεια είναι κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί, αν γίνει αντιληπτή η σημασία της Φύσης για την ζωή μας και κυρίως για την ζωή των απογόνων μας, αν και φυσικά χρειάζεται χρόνο κάτι τέτοιο. Μέχρι τότε θα πρέπει να υπάρχει διαρκής επαγρύπνηση της πολιτείας και των συνειδητοποιημένων πολιτών έτσι ώστε να μηδενιστεί, αν είναι δυνατόν, η περιβαλλοντική καταστροφή από αμέλεια. Ένα άλλο πολύ σοβαρό αίτιο για την περιβαλλοντική καταστροφή είναι ο καπιταλισμός και εν γένει η μανία του κέρδους ανεξαρτήτως κόστους. Το είδαμε να συμβαίνει στον κόλπο του Μεξικού με την πετρελαιοκηλίδα και την πλήρη αδιαφορία της ΒΡ απέναντι στις συνέπειες που έχει η πολιτική της στο περιβάλλον. Είδαμε, επίσης, και την αδυναμία ακόμα και του "πλανητάρχη" να κάνει κάτι για να πιέσει έναν καπιταλιστικό κολοσσό, όπως η ΒΡ. Όσο το κέρδος των καπιταλιστών μπαίνει πρώτα από την Φύση, όσο το άτομο μπαίνει πάνω από το Έθνος η καταστροφή και η κατρακύλα θα συνεχίζεται σε όλους τους τομείς, και στον τομέα της Οικολογίας όσες πορείες των πέντε ατόμων και αν κάνει ο Κλαυσίγελος. Οι καπιταλιστές θεωρούν την Φύση, όπως και τα Έθνη, εμπόδιο στην πορεία τους προς τον περαιτέρω πλουτισμό και οι όποιες οικολογικές τους ανησυχίες εκπορεύονται από το τμήμα μάρκετινγκ τους ή από κάποιες σπάνιες πολιτικές πιέσεις (ελπίζω κάποιος να μπορεί να βρει ένα παράδειγμα πιο σύγχρονο από το 1945, γιατί εμένα δεν μου έρχεται κάποιο). Τρίτο σημαντικό, επίσης, αίτιο της περιβαλλοντικής καταστροφής είναι ο τρόπος ζωής και σκέψης του σύγχρονου Δυτικού "πολιτισμού" είτε μιλάμε για τον εμπρηστή που για λίγα αργύρια ανοίγει το δρόμο για την βίλα του πλούσιου είτε για το "ωχ αδερφέ" που αναφωνεί ο σύγχρονος Έλληνας αφήνοντας τα πλαστικά του σκουπίδια στις πανέμορφες ακτές μας ή ψεκάζοντας με το σπρέι που διαλύει το όζον στην ατμόσφαιρα. Τέταρτη αιτία που κατά την γνώμη μου είναι τοπική είναι οι πράκτορες ξένων χωρών και η αδιαφορία του Κράτους απέναντι σε αυτούς. Την ονομάζω ως τοπική αιτία, γιατί δεν νομίζω να υπάρχει άλλη χώρα εκτός της Ελλάδας που αφήνει συνειδητά να διαμένουν και να δρουν στο έδαφος της πράκτορες εχθρικών χωρών. Θυμόμαστε όλοι την πυρκαγιά πέρσι που κατάκαψε το δάσος πλησίον της αντί-πυραυλικής ομπρέλας των Αθηνών και είχε ως αποτέλεσμα να μείνει χωρίς ασπίδα η Αθήνα για αρκετές ώρες, δίνοντας ένα προφανές και ηχηρό μήνυμα στο υπουργείο Εξωτερικών. Η αδιαφορία και η άγνοια του Κράτους σχετικά με την δράση των πρακτόρων και των συμφερόντων αφήνει ανοιχτό το πεδίο και σε ελάχιστους σχιζοφρενείς που χαίρονται με την καταστροφή, καθώς γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι η πιθανότητα σύλληψης τους είναι τουλάχιστον μηδενική. Ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων αν μου διέφυγε κάποια αιτία, παρακαλώ συμπληρώστε αν έχετε κάτι.

Λύσεις ενάντια στην καταστροφή

Οι συνέπειες της καταστροφής είναι προφανείς οπότε θα τις προσπεράσω τονίζοντας αυτό που οι περισσότεροι οικολόγοι δεν λένε. Δεν μαχόμαστε για να φτιάξουμε ένα καλύτερο περιβάλλον για εμάς, άλλωστε για κάτι τέτοιο ίσως να είναι αργά, όμως αγωνιζόμαστε για να φτιάξουμε ένα καλύτερο περιβάλλον για την επόμενη γενιά. Ας προχωρήσουμε τώρα στις λύσεις, μερικές από τις οποίες ή μάλλον σχεδόν όλες αναβιώνουν στην σκέψη μας 70 χρόνια μετά. Πρώτα από όλα χρειαζόμαστε μία σοβαρή Παιδεία όχι απλά οικολογική, αλλά βαθύτατα Εθνική με όλη της την έννοια. Η ανάπτυξη μιας μονόπλευρης οικολογικής παιδείας χωρίς την αντίστοιχη μελέτη πραγματικής ιστορίας, γλώσσας και κυρίως νοοτροπίας ανθρώπινης είναι κυριολεκτικά μία "τρύπα στο νερό" καθώς δεν αντιμετωπίζει σχεδόν κανένα από τα αίτια που παραθέσαμε. Μέσα από αυτή την παιδεία, αλλά και γενικότερα, πρέπει να τονωθεί το συλλογικό πνεύμα σε πλήρη αντίθεση με την σύγχρονη ατομικιστική θεώρηση και με τροχοπέδη το κύμα λαθρομεταναστών που σαρώνει την Ευρώπη και ιδιαιτέρως την Ελλάδα, αφού όπως είπε και ο Λένιν: "οι μειονότητες καταλαβαίνουν μόνο τον εαυτό τους". Ο εθελοντισμός και η κοινωνική εργασία θα δώσει λύσεις είτε με την σύσταση ομάδων δασοπροστασίας είτε με δεντροφυτεύσεις είτε με οτιδήποτε άλλο. Η άλλη προφανώς λύση, που επίσης μας έρχεται από το παρελθόν, είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, έτσι ώστε να απαλλαχτούμε από την διαδικασία απομύζησης των ακριβών και σπάνιων πόρων της Γης εξασφαλίζοντας για όλους μας, πλην φυσικά του κυκλώματος εκμετάλλευσης του πετρελαίου και της ηλεκτρικής ενέργειας, ένα πιο φτηνό, αύταρκες και υγιεινό μέλλον. Η καταπολέμηση της αστυφιλίας, ενός φαινομένου της σύγχρονης καπιταλιστικής οπτικής μας γωνίας και αποτέλεσμα της βιομηχανικής επαναστάσεως, όπως λέγεται η εποχή των μηχανών, είναι μονόδρομος για μία πραγματική αντιστροφή της καταστροφικής μας πορείας. Η αστυφιλία πέρα από την αφαίρεση κάθε οικολογικής συνείδησης και σύνδεσης με την, βαθιά οικολογική, παράδοση του Λαού μας, δημιουργεί και τις ανάγκες για μαζική παραγωγή τροφίμων με όρους καταστροφικούς για το περιβάλλον. Θα πρέπει να υπάρξουν νόμοι ακόλουθοι με τους νόμους αυτής της ίδιας της Φύσης όσον αφορά τις καλλιέργειες είτε είναι φυτικές είτε ζωικές και το κυνήγι, όπως φυσικά και πολιτική βούληση για την τήρηση αυτών των νόμων, χωρίς "πολιτικά ορθές" παρωπίδες. Επίσης θα πρέπει να παταχθεί η ανθρωποκεντρική ή ζωοκεντρική θεώρηση του ζητήματος της Οικολογίας, καθώς ο άνθρωπος, τα ζώα και τα φυτά αποτελούν τμήμα της αδιαίρετης Φύσης και ίδιοι κανόνες διέπουν την ύπαρξη τους. Σε αυτό τον άξονα σκέψης και με εμφανή διάθεση να τονίσω για άλλη μία φορά την ιδεολογική γύμνια των ειρηνιστών αριστερών "οικολόγων" να ενθυμίσω ότι η ευγονική και ο πόλεμος αποτελούν μέρος των κανόνων της Φύσης, όσο και αν αυτοί οι "οικολόγοι" προσπαθούν να το αποσιωπήσουν. Για τελείωμα θα παραθέσω μία απάντηση του Οικολογικού Επαναστάτη Theodor Kazcynski, γνωστού και ως Unabomber, σε οικο-αναρχικό έντυπο, στην οποία παρότι εμφανίζονται απόψεις με τις οποίες διαφωνώ δείχνει τις φανερές ιδεολογικές αντιφάσεις του αριστερού "οικολογικού" κινήματος.