Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Πόλεμος Πατήρ Πάντων

Μετά την πτώση του Βερολίνου ζούμε μία παρατεταμένη ειρήνη πασπαλισμένη με ολίγον ψυχρό πόλεμο και ολίγη από πόλεμο εναντίον της Τρομοκρατίας. Ιδιαιτέρως η περιοχή των Βαλκανίων με εξαίρεση την Αμερικανική επέμβαση στην Σερβία ζει μία παρατεταμένη ειρήνη 60 ετών. Ο Ηράκλειτος είχε πει: "Πόλεμος πάντων πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους". Μπορεί η ανθρωπότητα να βιώσει την ουτοπιστική μόνιμη ειρήνη και συμφιλίωση των λαών; Η πραγμάτωση αυτής της ουτοπίας θα ήταν τόσο ιδεατή όσο παρουσιάζεται μέσα από τους στίχους των μαστουρωμένων αοιδών του νεοχίπικου κινήματος; Ποια η σημασία του πολέμου στην ανθρώπινη ύπαρξη και εξέλιξη; Ποιες οι συνέπειες της απώλειας του; Η ανθρωπότητα εξαρτάται από τον κύκλο του πολέμου, ο οποίος την συντηρεί σε πείσμα των ειρηνιστών. Αναφέρει ο Norman Angell ότι ο πόλεμος σκοτώνει τον ανθό ενός Έθνους και εύλογα γεννάται το εξής ερώτημα: Από πότε ο καπιταλιστής νοιάστηκε για το Έθνος; Από το ίδιο απόσπασμα γεννάται και το εξής ερώτημα. Μήπως ο πόλεμος φροντίζει έτσι ώστε ο ανθός αυτός να μην σαπίσει ολόκληρος; Η κίνηση έστω και αν αυτή είναι έντονη και επίπονη δεν θα πρέπει να μας φοβίζει τόσο όσο η παντελής ακινησία που οδηγεί στην παρακμή. Η ανθρωπότητα επέζησε πολλών πολέμων και μάλιστα μέσα από αυτούς αναπτύχθηκε, εξελίχθηκε και ατσαλώθηκε. Στην σύγχρονη εποχή έχει αναχθεί σε βρισιά η λέξη "πολεμοχαρής", ενώ η λέξη "ειρηνιστής" αποτελεί "τίτλο τιμής". Είναι προτιμότερη όμως η παρακμή από μία αναζωογονητική πολεμική σύρραξη; Σύμφωνα με τον Κλάουζεβιτς ο πόλεμος είναι η βίαια εξέλιξη της πολιτικής με άλλα μέσα και το ερώτημα εύλογο: Υπάρχουν πολιτικά ζητήματα που αξίζουν το πέρασμα της πολιτικής από την διπλωματία στον πόλεμο;

Ειρηνιστική Ουτοπία

Ας υποθέσουμε την ύπαρξη ενός κόσμου άνευ πολέμου που οι άνθρωποι ζουν αγαπημένοι και δεν υπάρχει ούτε συμφέρον, ούτε θέληση για σύγκρουση. Ας μεταφερθούμε στον κόσμο των φιλελευθέρων βγάζοντας από αυτόν τα αρνητικά στοιχεία του καπιταλιστικού πολέμου. Ας τους δώσουμε όλα τα πλεονεκτήματα και ας δούμε τον κόσμο τους, αλλά πρίν το κάνουμε αυτό ας σκεφτούμε λίγο τους στίχους του "Imagine" από τον John Lennon. Ο Lennon ονειρευόταν αυτόν τον κόσμο χωρίς πατρίδες, θεούς και ιδιοκτησία, χωρίς κανέναν λόγο για να πολεμάει ο άνθρωπος. Με μια πρόχειρη ματιά στον κόσμο του Lennon βλέπουμε μια ανθρωπότητα που πεινά και δεν μπορεί να θρέψει τον υπεράριθμο πληθυσμό της, μία κατάσταση που ο ίδιος ο Lennon θα μισούσε γιατί η πρέζα δεν θα έφτανε για όλους. Το μοναδικό που μοιάζει να συμφωνεί με τα λεγόμενα του είναι ο στίχος που λέει "Φαντάσου τους ανθρώπους να ζούνε για το σήμερα". Αυτό είναι αληθές ότι θα συμβεί γιατί οι άνθρωποι βουτηγμένοι στον υλισμό και την απελπισία θα αδιαφορούν για το αύριο, λόγω της βιοποριστικής ανάγκης του σήμερα, και το χθες, λόγω των διαλυτικών για την μνήμη επιδράσεων των ναρκωτικών. Μία υπεράριθμη ανθρωπότητα χωρίς ιδανικά, αξίες και αναστολές θα γινόταν βορά και σκλάβος στους ισχυρούς αυτής της γης και θα αυτοκαταδικαζόταν στην πείνα και μοιραία στην εξάλειψη. Ο κόσμος που ονειρεύεται ο Lennon θα ήταν η στιγμή πριν την σύρραξη· η ηρεμία πριν από την μεγάλη καταιγίδα που θα επανέφερε βίαια τις πατρίδες και τους Θεούς. Το πείραμα έγινε στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ και τα αποτελέσματα ήταν ενδεικτικά καθώς μετά από 90 χρόνια προπαγάνδας οι εθνότητες δεν κατάφεραν να καταπνιχτούν και οδήγησαν στην διάλυση του πολυπολιτισμικού μορφώματος.

Ο ανθός της νεολαίας

Αναφέρει με καθαρά λογιστική υπεροψία ο Angell ότι ο πόλεμος καταστρέφει τον ανθό ενός Έθνους και αφήνει πίσω του τους ανίκανους για πόλεμο και με αυτό τον τρόπο ισχυρίζεται ότι ο πόλεμος δρα ενάντια στην φύση που απαιτεί την επιβίωση του ισχυρότερου. Οι ορθολογιστές εν γένει έχουν το ταλέντο να αφήνουν εκτός του λόγου τους μονίμως τα όποια στοιχεία δεν συνηγορούν στο επιθυμητό, από πρίν, συμπέρασμα. Βλέπουμε λοιπόν σε αυτή την παρατεταμένη ειρήνη ανθρώπους μαλθακούς, νωθρούς, με μειωμένη κοινωνικότητα, ξεχασμένες αξίες και ιδανικά. Ο πόλεμος ως έντονη κατάσταση βγάζει στον άνθρωπο τα καλύτερα και τα χειρότερα και σίγουρα είναι καλύτερος από την παρατεταμένη ειρήνη. Μπορεί να συγκριθεί με ένα καρδιογράφημα όπου ο πόλεμος είναι η στιγμή έντονης λειτουργίας της καρδιάς ενώ η παρατεταμένη ειρήνη είναι ο θάνατος. Η αλήθεια είναι ότι ο πόλεμος ατσαλώνει το σύνολο της κοινωνίας και της ενθυμίζει τα ιδανικά και της αξίες που πρέπει να έχει. Μιλώντας για νεολαία, υπάρχουν στην Ελλάδα απτά παραδείγματα για την παρακμή στην οποία την οδηγεί, ως ένας μόνο από τους λόγους, η παρατεταμένη ειρήνη. Σήμερα βλέπουμε μία νεολαία που στην πλειοψηφία της σαπίζει και το παραδέχεται γελώντας. Ζούμε την εποχή που τα γυμναστήρια είναι γεμάτα μεσήλικες και τα internet cafe γεμάτα νέους. Η νεολαία έχει υιοθετήσει το δηλητηριώδες απόσταγμα της αστικής ζωής και νοοτροπίας και σκοτώνει μόνη της το μέλλον της. Ο ανθός της νεολαίας μαραίνεται ζώντας το σχέδιο του κ.Angell, ενώ αυτό ποτέ δεν συνέβη κατά την διάρκεια ενός πολέμου που σύμφωνα με τον ίδιο κύριο την σκότωνε. Ο πόλεμος σκοτώνει και τρομάζει άτομα, αλλά δεν μπορεί να σκοτώσει αξίες, ιδανικά και λαούς. Σε πλήρη αντίθεση με την παρακμιακή ηρεμία που βάζει ολόκληρο τον λαό μας στην διαδικασία της ευθανασίας.

Πόλεμος και Ανάπτυξη

Ένα από τα θεωρητικώς σωστά κομμάτια του φιλελευθερισμού είναι ότι ο ανταγωνισμός φέρει την ανάπτυξη. Σίγουρα ο συναγωνισμός είναι πολύ καλύτερος σε αυτό, αλλά εδώ ισχύει το μη χείρον βέλτιστον. Αυτό που όμως το δόγμα του φιλελευθερισμού δεν κατανόησε με αποτέλεσμα να αυτοακυρώνεται στο ένα σωστό που είπε είναι ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός από αυτόν μεταξύ των Εθνών. Κοιτώντας το ιστορικά παρατηρούμε ότι τα μεγαλύτερα τεχνολογικά και εν γένει αναπτυξιακά άλματα έγιναν κατά την διάρκεια πολέμων, υπό την πίεση του πολεμικού ανταγωνισμού. Στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε χρήση και για αυτήν ακόμα την πρωτύτερα παντελώς άχρηστη (αλλά ανεπανόρθωτα όμορφη) Θεωρία Αριθμών. Η ανάπτυξη προφανώς δεν περιορίζεται στα πολεμικά υλικά, αλλά είναι γενικότερη αφού έναν πόλεμο δεν τον κερδίζει μόνο το τανκ, αλλά και η κατασκοπεία. Στα 6 χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είδαμε την κατακόρυφη ανάπτυξη της αεροπλοΐας, της κρυπτογραφίας, των τηλεπικοινωνιών, των μηχανών, της ναυσιπλοΐας, της οδοποιίας και πολλών άλλων τομέων. Ακόμα και σε μη σύγχρονους πολέμους έχουμε δει την ανάπτυξη και την τεχνολογική άνοδο που έθετε τον ένα αντίπαλο σε πλεονεκτική θέση από τον άλλο. Ένας από τους προφανείς, αλλά και αφανείς, τομείς ανάπτυξης ήταν εκείνος της μηχανικής που δημιουργούσε καινούργια όπλα, αλλά και πολιορκητικές μηχανές, οι οποίες βρίσκαν και άλλες χρήσεις πέραν των πολεμικών.

Πόλεμος ή ξεφτίλα;

Έθεσα στον πρόλογο ένα ερώτημα σχετικά με το αν υπάρχουν πολιτικά ζητήματα τα οποία αξίζουν την συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Κατά την γνώμη των πολιτικών μας είναι προτιμότερο να δώσουμε μερικά στρέμματα γης και να ζούμε εν ειρήνη παρά να διακινδυνεύουμε οτιδήποτε σε έναν πόλεμο. Είναι προτιμότερο να πούνε ψέμματα στον Ελληνικό λαό ότι την σημαία στα Ίμια την πήρε ο αέρας παρά να μπουν σε έναν πόλεμο και να αναγκαστούν να πάρουν το αεροπλάνο για να διαφύγουν έγκαιρα. Είναι η εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια ζητήματα που αξίζουν έναν πόλεμο; Σε πλήρη αντιστοιχία με το προηγούμενο άρθρο μου "Περί Θανάτου" θα ρωτήσω: Είναι η αξιοπρέπεια σας ανώτερη ή κατώτερη ως αξία από την ζωή σας; Αν σε αυτή την ερώτηση η απάντηση είναι ότι η ζωή σας αξίζει περισσότερο τότε να σας δώσω τα συγχαρητήρια μου. Έχετε πραγματικά τους πολιτικούς που σας αξίζουν. Αν η απάντηση σας ήταν ότι η αξιοπρέπεια είναι ανώτερη τότε παρακαλώ συνεχίστε να διαβάζετε. Αφού υπάρχουν στην ζωή σας ζητήματα όπως η αξιοπρέπεια που αξίζουν να πεθάνετε για αυτά, άρα υπάρχουν στην πολιτική ζήτημα εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας για τα οποία το Έθνος αξίζει να πολεμήσει και μάλιστα τότε ο πόλεμος είναι μονόδρομος. Στην παγκόσμια πολιτική σκηνή δεν λειτουργούν όπως στην "μικρή και τίμια" Ελλάδα, όπου "δεν διεκδικούμε τίποτα". Ο καθένας εκεί κοιτά το συμφέρον του Έθνους του ή του Ισραήλ (στην περίπτωση της Αμερικής και κάποιων άλλων δυνάμεων). Θέτουν φυσικά κάποιο στόχο, αλλά δεν τους πολύ-προβληματίζει αν αυτός ο στόχος ξεπεραστεί. Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια μονίμως εκπλήσσει τους Τούρκους, αλλά δυστυχώς τους εκπλήσσει ευχάριστα. Εκεί που οι Τούρκοι ελπίζουν μετά από πολύχρονο αγώνα να πάρουν ένα νησί, εμείς τους δίνουμε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα το νησί που θέλανε και δώρο λίγο ανενόχλητο εκτουρκισμό της Θράκης. Εκεί που έλπιζαν για άλλα τρία ναυτικά μίλια εμείς τους δίνουμε το μισό Αιγαίο. Και μην νομίζετε ότι όταν φτάσουν το στόχο που έχουν βάλει θα σταματήσουν. Δεν είναι νεοέλληνες! Όταν φτάσουν τον αντικειμενικό τους στόχο απλά θα θέσουν έναν ακόμα πιο μακρινό. Ίσως και να το έχουν ήδη κάνει.

Ο καπιταλιστικός πόλεμος

Εδώ και χρόνια έχει γίνει πραγματικότητα στην Ευρώπη η διαρκής ειρήνη την ηρεμία της οποία έχουν ταράξει μόνο μικρές σε εύρος και χρόνο πολεμικές συρράξεις. Έχει φέρει αυτή η ειρήνη την ευημερία και την ευτυχία που όλοι προέβλεπαν; Εγώ βλέπω ανά την Ευρώπη ο πληθυσμός της να αντικαθίσταται από λαθρομετανάστες. Βλέπω την Ευρώπη να γερνά και να πεθαίνει, κάτι που κανένας πόλεμος όσο σκληρός και να ήταν δεν το κατάφερε. Βλέπω τον ανθό της νεολαίας μας να πεθαίνει σε πολέμους που δεν ενδιαφέρουν κανέναν μας παρά μόνο τους σιωνιστές. Ο καπιταλιστικός πόλεμος είναι ο τρόπος που οι διεθνείς τοκογλύφοι θεωρούν ότι θα σκοτωθεί ο αληθινός πόλεμος. Ποια είναι όμως η εικόνα του καπιταλιστικού πολέμου; Οι χώρες της Άπω Ανατολής μας δίνουν μία σαφή εικόνα με εργοστάσια πολυεθνικών εταιριών που απασχολούν σε άθλιες συνθήκες ανήλικους που έχουν αγοράσει από τις εξαθλιωμένες, ηθικά και οικονομικά, οικογένειες τους. Αυτοί οι ανήλικοι εργάζονται δεμένοι στα μηχανήματα των πολυεθνικών εταιριών έως και 20 ώρες την ημέρα με αντάλλαγμα ένα πιάτο φαΐ και την αμοιβή που εισέπραξαν οι γονείς. Τα εργατικά ατυχήματα είναι πάμπολλα και θανατηφόρα, ενώ η μόνη αλλαγή που αυτά επιφέρουν είναι το πρόσωπο το οποίο δένεται στο μηχάνημα. Ένα άλλο "μέτωπο" του καπιταλιστικού πολέμου είναι το παρεμπόριο φαρμάκων, όπου χιλιάδες τόνοι ψεύτικων φαρμάκων φτάνουν στα χέρια του αγοραστικού κοινού. Αυτά τα φάρμακα σε πολύ λίγες των περιπτώσεων αποτελούν αντιγραφές των αυθεντικών φαρμάκων και στις περισσότερες αποτελούν placebo που είναι εξαιρετικά επικίνδυνα και έχουν φέρει τον θάνατο σε πολλούς ανθρώπους ανά τον κόσμο. Μία άλλη πτυχή του καπιταλιστικού πολέμου είναι η απελπισία στην οποία περιέρχονται τα άτομα που απαρτίζουν μία κοινωνία από την φτώχεια και την ανέχεια. Με κοινωνικούς δεσμούς χαλαρούς και την αλληλεγγύη προορισμένη μόνο για τους λαθρομετανάστες, ο Έλληνας πολίτης ατενίζει την οικονομική κρίση με τον φόβο της πείνας για αυτόν και για τα παιδιά του. Κατά τα άλλα... ναι... έχουμε ειρήνη.

Επίλογος

Ο πόλεμος και η ειρήνη βρίσκονται σε πλήρη αντιστοιχία με δύο άλλες έννοιες, την εργασία και την ανάπαυση. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να αναπαύεται για πάντα, εκτός και αν είναι νεκρός, και σε παντελή αντιστοιχία η ανθρωπότητα δεν μπορεί να βρίσκεται σε διαρκή ειρήνη, εκτός και αν είναι νεκρή. Η εναλλαγή μεταξύ πολέμου και ειρήνης είναι επιβεβλημένη και μόνο ο πόλεμος μπορεί να εξασφαλίσει ότι κάποιος θα απολαύσει την ειρήνη. Ιδιαιτέρως στην Ελλάδα το θέμα έχει καταλήξει σε καθαρή σχιζοφρένεια. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να αφοπλίζεται, ενώ η Τουρκία εξοπλίζεται και δείχνει πεντακάθαρα τις προθέσεις επέκτασης της εδαφικά και πολιτικά. Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζεται ως πολιτική η υποχωρητικότητα ενώπιον ενός επιτιθέμενου εχθρού σε ζητήματα όπως η Εθνική ανεξαρτησία, η εδαφική ακεραιότητα και η Εθνική αξιοπρέπεια. Δεν γίνεται να ακολουθούνται πολιτικές ξεφτίλας, γιατί θα πρέπει να ξέρουν οι πολιτικοί μας ότι τα δικαιώματα έρχονται μετά των υποχρεώσεων ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι. Δεν μπορούν να ζητάν από τον Ελληνικό λαό να καλύψει τις πομπές τους από την στιγμή που αυτοί δεν έχουν επιτελέσει τις υποχρεώσεις για τις οποίες αυτός τους εξέλεξε. Επιπλέον θα πρέπει να ξέρουν ότι ο μοναδικός πραγματικός εγγυητής ειρήνης (ακόμα και αν υποθέσουμε ότι δεν διεκδικούμε τίποτε, ούτε καν την ελευθερία των αδερφών μας) είναι ο Ελληνικός Στρατός. Si vis pacem, para bellum. Ελληνιστή :"Αν θες ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο".

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία:

1) Norman Angell - "The Great Illusion"- Cosmo Classics
2) Σαράντος Ί. Καργάκος - "Η ιστορία από την σκοπιά των Τούρκων" - Εκδόσεις Ι.Σιδέρη

1 σχόλιο:

  1. ποσο σωστα ολα αυτα που εγραψες ! και μεσα σε λιγες γραμμες περιεγραψες οτι με προδιαγεγραμμενους και προυπολογισμενους πολεμους οι συγχρονες πρωτες χωρες εξακολουθουν να ειναι δυναστες... μακαρι να το πιασουν οι Ελληνες ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή