Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Διαφορές Πατριωτισμού, Εθνικισμού

Η Ελληνική γλώσσα έχει κάτι το μαγικό. Αυτό είναι ο ίδιος της ο τρόπος λειτουργίας. Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς οι περισσότεροι Έλληνες δεν γνωρίζουν επαρκώς την Ελληνική γλώσσα και δεν θα υπερηφανευτώ ότι εγώ την γνωρίζω καλά. Όμως θα αναγνωρίσω ότι η Ελληνική γλώσσα έχει μια ελαστικότητα που χαρακτηρίζει έναν δημιουργικό λαό σαν τον Ελληνικό. Η σαφήνεια της είναι μοναδική και μέσω της ελαστικότητας της μπορεί να παραμένει σύγχρονη πάντα. Όπως και ο λαός που την μιλά έτσι και η Ελληνική γλώσσα δεν θα μπορούσε να μην έχει συνάφεια και άμεση σχέση με το παρελθόν της. Έτσι η σημασία των λέξεων μπορεί να ανιχνευτεί μέσα από τα συστατικά τους. Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζεις τι είναι ένα αυτοκίνητο, αλλά απλά να σκεφτείς ότι είναι κάτι που κινείται από μόνο του. Έτσι μέσω της προελεύσεως των λέξεων μπορείς να καταλάβεις τα νοήματα τους. Η γλωσσική ικανότητα κάποιου καθορίζει κάπως και την ποιότητα σκέψεως του και σίγουρα τον κάνει να αντιλαμβάνεται πολύ καλύτερα το ίδιο του το περιβάλλον. Έχουν γίνει συστηματικές προσπάθειες στην Ελλάδα για να αποκοπεί η γλώσσα μας από την Ιστορία της με σκοπό να μπορούν οι λέξεις να αλλάξουν νόημα κατά το δοκούν. Έτσι βλέπουμε συνεχείς αλλαγές στην ορθογραφία των λέξεων και όχι μόνο. Οι δύο λέξεις που θα αποτελέσουν τον πυρήνα του σημερινού άρθρου θα είναι ο Εθνικισμός και ο Πατριωτισμός. Ο λόγος που θα καθίσουμε να αναλύσουμε την προέλευση και την σημασία αυτών των δύο λέξεων είναι προφανής νομίζω. Είναι δύο λέξεις που έχουν φορτιστεί πολύ τον τελευταίο καιρό μέσω της προπαγάνδας των αριστερών με φανερό σκοπό τον αποπροσανατολισμό του κόσμου. Θεωρώ αξιωματικό ότι πρέπει κάποιος να πάσχει από διάσειση για να ασπαστεί τις αριστερές ιδέες και ακόμα περισσότερο για να μην παρατηρήσει την ανακολουθία ιδεών και πράξεων της αριστεράς. Βλέποντας όμως και Εθνικιστές να μπαίνουν σε απολογητική θέση απέναντι στους ιδεολογικά μηδενισμένους πράκτορες του καπιταλισμού ασπαζόμενοι τις κωλοτούμπες Καρατζαφέρη περί εθνισμού ένιωσα ότι πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για τα προφανή, για άλλη μία φορά.

Εθνικισμός

Ο Εθνικισμός όπως άλλωστε δηλώνει και η λέξη έχει να κάνει με το Έθνος. Ο πρώτος ορισμός του Έθνους δίδεται από τον Ηρόδοτο μιλώντας μιλώντας για όμαιμον, ομόγλωσσον, ομόθρησκον και ομότροπον. Βεβαίως δεν μπορούμε να πάρουμε χωρίς σκέψη ένα κείμενο ηλικίας δύο χιλιάδων ετών και να το υιοθετήσουμε. Ένα παράδειγμα του γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό είναι το θέμα της θρησκείας, όπου είναι ελπίζω προφανές ότι ο Ηρόδοτος δεν εννοούσε τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό.Το θέμα της θρησκείας το έχω αναλύσει ήδη σε προηγούμενο άρθρο μου οπότε θα το αφήσω ως έχει. Πηγαίνοντας στο ομότροπον τώρα άμα δούμε το αρχαίο κείμενο βλέπουμε ότι ο Ηρόδοτος εννοεί τα κοινά ήθη και έθιμα. Είναι νομίζω κοινά παραδεκτό ότι ανά την Ελλάδα εμφανίζονται διάφορα έθιμα διαφορετικά με την Αθήνα να έχει τα λιγότερα κοινά με τους υπόλοιπους τόπους λόγω του αστικού τρόπου ζωής. Είναι όμως κοινά παραδεκτό ότι το επιχείρημα αυτό που προέρχεται κυρίως από χώρους της αριστεράς είναι επιτηδευμένα ισοπεδωτικό καθώς δεν μπορούμε να συγκρίνουμε μια μικροδιαφορά στα τοπικά έθιμα των Ελλήνων με τις κλειτοριδεκτομές. Τα μη κοινά έθιμα των Ελλήνων είναι συμβατά μεταξύ τους και δεν προκαλούν τριβές μεταξύ τους και αυτό δεν έχει να κάνει με την "ανοχή" της διαφορετικότητας. Άλλωστε ακόμα και στην εποχή του Ηροδότου οι Έλληνες των διαφόρων περιοχών και πόλεων είχαν διαφορές στα ήθη και στα έθιμα τους. Δεν πρόκειται όμως, σαν τους αριστερούς, προκειμένου να βρούμε διαφορές να δούμε αν βάζαν οι αρχαίοι το σφαχτάρι από αριστερά ή από δεξιά και να το συγκρίνουμε ως διαφορά με τα μουσουλμανικά ήθη και έθιμα. Το ίδιο ισχύει και στα ήθη και τις νοοτροπίες μας. Στο θέμα της γλώσσας μπορούμε ελπίζω να αντιληφθούμε την φενάκη των αριστερών επιχειρημάτων τα οποία διογκώνουν τις ντοπιολαλιές και τις κάνουν ξένες γλώσσες. Έχουμε γλωσσικές διαφορές, αλλά μεγεθύνονται μόνο από τον παραμορφωτικό φακό της αριστερής ιδιοτέλειας. Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε ότι δεν έχει πρόβλημα συνεννόησης ο Κρητικός με τον Θρακιώτη. Βέβαια με τους νέους "Έλληνες" του Yorgo υπάρχει ένα πρόβλημα ομογλώσσου, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Στο όμαιμον είναι που λαμβάνει χώρα η πιο μεγάλη προπαγάνδα από τους αριστερούς και τα αφεντικά τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπερασπίζονται μέχρι "τελευταίας ρανίδας του αίματος τους" την Ελληνικότητα των τουρκογενών τσιγγάνων και από την άλλη βαφτίζουν Αλβανούς τους Έλληνες, φυλετικά, Αρβανίτες. Η αλήθεια που έχει αποδειχθεί και επιστημονικά είναι ότι οι Έλληνες (και όχι οι "ελληνοποιημένοι") έχουν διατηρήσει ανέπαφη σε συντριπτικό ποσοστό την εθνική τους ομοιογένεια όσο και αν φωνασκούν οι έμμισθοι υπηρέτες του Σόρος. Ο Εθνικισμός λοιπόν είναι η κοινή συναίσθηση του Έθνους και η ανάγκη για προώθηση των εθνικών αξιών και αιτημάτων. Περιλαμβάνει την κοινή καταγωγή, την κοινή γλώσσα και τους κοινούς ή συμβατούς τρόπους, εννοώντας ήθη και έθιμα.

Πατριωτισμός

Ο πατριωτισμός έχει να κάνει με την πατρίδα ορισμένη ως σύνορα, γη και θάλασσα και λαό. Ο πατριωτισμός είναι η έμφυτη ανάγκη για υπεράσπιση της πατρίδος από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Ο Έλλην πατριώτης ασχολείται ενεργά με τα εθνικά θέματα είτε αυτά είναι οικονομικής φύσεως είτε εξωτερικής πολιτικής. Σε πλήρη αρμονία με τον Εθνικιστή ασχολείται με τα της πατρίδος και αισθάνεται πλήρως την ανάγκη να αντισταθεί σε διάφορες αντεθνικές πολιτικές. Φαίνεται λοιπόν σαν να είναι δύο πολύ κοντινές έννοιες ο πατριωτισμός και ο Εθνικισμός και γίνεται εμφανής η ανάγκη για αποδοχή κάποιου διαχωρισμού. Οι αριστεροί εμφανίστηκαν πολύ πρόθυμοι να παρέχουν αυτό το διαχωρισμό στους ημιμαθείς. Λένε λοιπόν ότι ο Εθνικισμός είναι ο σοβινιστικός πατριωτισμός και ότι ο πατριωτισμός είναι η ήπια και αποδεκτή μορφή Εθνικισμού στην οποία αυτοί πρωτοστατούν. Διάβαζα τις προάλλες ένα πανό του Κ.Κ.Ε που έλεγε: "Αυτό είναι πατριωτισμός: Ξεσηκωμός, να μην πτωχεύσει ο λαός". Βεβαίως το Κ.Κ.Ε έχει στα εθνικά θέματα, πάντα σχεδόν, αντιπατριωτικές πολιτικές, οι οποίες πάντα είναι ανεκτικές απέναντι στα πρώην κομμουνιστικά κράτη. Όμως στην προκειμένη περίπτωση ακολουθεί μία πιο πατριωτική πολιτική από ότι το ΛΑ.Ο.Σ που υποστηρίζει τα αντιλαϊκά μέτρα. Ακολουθεί το Κ.Κ.Ε σύμφωνα με την λογική Μπαμπινιώτη μία ήπια Εθνικιστική πολιτική σε αυτή την περίπτωση; Προφανώς και όχι, αφού το Κ.Κ.Ε είναι ένα διεθνιστικό, αντί-εθνικιστικό κόμμα. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στον ορισμό της λέξεως, όπως επίσης υπάρχει πρόβλημα και στο Κ.Κ.Ε που όπως φαίνεται έχει "α-λα καρτ" πατριωτισμό. Στην περίπτωση Τρεμόπουλου και ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει και πρόβλημα στον ορισμό της πατρίδας καθώς μάλλον αυτοί ορίζουν την Ελλάδα ως Πελοπόννησο συν νομό Αττικής.

Διαφορές και ομοιότητες

Φαντάζομαι ότι σας έχει δημιουργηθεί μία σύγχυση, γιατί φαίνεται ότι παρουσιάζω δύο ίδιες έννοιες που παρουσιάζονται με δύο διαφορετικές λέξεις. Αρχίζει και φαίνεται ότι ο ορισμός του Μπαμπινιώτη ίσως και να έχει κάποιο νόημα. Και όμως δεν έχει. Οι λέξεις έχουν διαφορές και οι διαφορές τους τοποθετούνται στον ορισμό του Έθνους και της πατρίδος. Αν το Έθνος συμπίπτει με την πατρίδα τότε δεν υπάρχει πραγματικά καμμία διαφορά μεταξύ των δύο λέξεων. Τι γίνεται όμως την στιγμή που οι δύο αυτές έννοιες διαχωρίζονται; Ας δούμε λίγο την περίπτωση της Αμερικής. Στην Αμερική δεν υπάρχει Έθνος με την στενή έννοια του όρου και οι Αμερικάνοι ως Έθνος ορίζουν τον πληθυσμό που γεννάται στο έδαφος τους σύμφωνα με το δίκαιο του εδάφους. Οπότε δεν μπορεί να υπάρξει Αμερικάνικος Εθνικισμός, παρά μόνο αν ορίσει μία τέτοια ομάδα το Έθνος διαφορετικά εσωτερικά της. Έτσι έχουν δημιουργηθεί Εθνικιστικές ομάδες στην Αμερική με κύριο γνώμονα την Φυλή της ομάδας αυτής. Πέρα από αυτές τις ομάδες κανένας δεν εμποδίζει έναν νέγρο Αμερικάνο να είναι το ίδιο πατριώτης με έναν Κινέζο Αμερικάνο ή έναν Ελληνοαμερικάνο. Ο πατριωτισμός μπορεί άνετα να υπάρξει μέσα σε πολυφυλετικές κοινωνίες και για αυτό τον λόγο αποτελεί μία αποδεκτή τοποθέτηση. Ο Εθνικισμός από την άλλη θέτει ως απαραίτητη προϋπόθεση την φυλετική καθαρότητα και για αυτό παρουσιάζεται ως κάτι το δαιμονικό από τους υπηρέτες της Παγκοσμιοποίησης. Υπάρχει λοιπόν, όπως θα λέγαμε και στα μαθηματικά, μονή και όχι διπλή συνεπαγωγή ανάμεσα στις δύο έννοιες αν και αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές. Γενικώς ισχύει ότι ο Εθνικιστής είναι γενικότερα και πατριώτης, ενώ ο πατριώτης δεν είναι απαραιτήτως και Εθνικιστής. Είδαμε ήδη ένα παράδειγμα, γενικώς συχνό, όπου ένας πατριώτης δεν είναι Εθνικιστής ή πως μπορούν σε μία χώρα να συνυπάρχουν διαφορετικοί Εθνικισμοί. Ένα λιγότερο συχνό φαινόμενο είναι οι Εθνικιστές που δεν είναι πατριώτες ή τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που ορίζεται εκείνη την στιγμή η πατρίδα τους. Αυτό το φαινόμενο εμφανίστηκε κυρίως στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στα εδάφη της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. με τους πολυάριθμους εθελοντές που πηγαίναν στην Wehrmacht για να πολεμήσουν ενάντια στον Σοβιετικό στρατό. Αυτοί μπορούν να θεωρηθούν μη πατριώτες με την μορφή που είχε εκείνη την στιγμή η πατρίδα τους, αλλά από την άλλη θεωρούνται πατριώτες με την μορφή που είχαν σαν όραμα για την πατρίδα τους.

Όταν οι δύο έννοιες συγκρούονται

Όπως είδαμε ο Εθνικισμός είναι κάτι το σαφές και έχει να κάνει με την Φυλή σε αντίθεση με τον Πατριωτισμό που έχει να κάνει με τον ορισμό της πατρίδας. Τι συμβαίνει όμως όταν σε μία χώρα μέσα υπάρχουν αντικρουόμενοι πατριωτισμοί ή αντικρουόμενοι Εθνικισμοί; Η ιστορία έχει δείξει ότι οι διάφορες εθνότητες έχουν την τάση να δημιουργούν τα δικά τους αποκλειστικά κράτη. Λαμπρά παραδείγματα αυτού είναι η διάλυση της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ και οι ταραχές που χαρακτηρίζουν τα σημεία επαφής των διαφορετικών φυλών σε όλες τις χώρες που συνυπάρχουν πολλές φυλές. Κάποια απτά παραδείγματα του δεύτερου είναι το κέντρο των Αθηνών, οι περιοχές της μογγολικής μειονότητας στην Κίνα (Ουρουμτσί), η περιοχή της Τσετσενίας στην Ρωσία και άλλα. Μετά από τόσες πολλές απόπειρες του ανθρώπου να παίξει με τις ομοσπονδίες και τις ενώσεις εθνών θα έπρεπε να είχε γίνει προφανές ότι οι άνθρωποι θέλουν να ζουν σε εθνικές κοινωνίες και η οποιαδήποτε περαιτέρω ένωση είναι καταδικασμένη σε διάσπαση αργά ή γρήγορα. Στην Ελλάδα όπως πάντα τα πράγματα είναι ακόμα πιο περίπλοκα. Έχουμε πολλούς διαφορετικούς ιδιοτελείς ορισμούς του πατριωτισμού (αλλιώς καλούμενος και ψευτοπατριωτισμός) που ενώνονται μόνο στην καταδίκη του Εθνικισμού. Όμως θα πρέπει οι απανταχού πατριώτες να σκεφτούν αν συμφωνούν στον ορισμό της πατρίδας που δίνει ο κάθε υποψήφιος αρχίπατριώτης. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Υπάρχει "εθνικοπατριώτης" στο ΛΑ.Ο.Σ που στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει τις δηλώσεις Καρατζαφέρη του 2007 για το μεταναστευτικό είπε ότι πρέπει να πάρουν οι λαθρομετανάστες υπηκοότητα για να φυλάνε τα σύνορα και να κινούν την οικονομία μας, εφόσον ο Ελληνικός πληθυσμός γερνά και πεθαίνει από την υπογεννητικότητα. Οριζόμενης της Ελλάδος ως μίας χώρας πολυφυλετικής,υποταγμένης στην Τουρκία εγώ δηλώνω ότι ούτε καν πατριώτης δεν είμαι, αλλά πρόθυμος να την κάνω όπως νομίζω ότι θα μου εμπνεύσει τον πατριωτισμό.

6 σχόλια:

  1. Ο πατριωτισμός είναι έννοια λάστιχο κι εντελώς άχρηστη για προσδιορισμός. Έχει μια αόριστη θετική χροιά (ακόμα, σε λίγο ούτε αυτό θα έχει) και ο καθένας τής δίνει ό,τι ερμηνεία γουστάρει.

    Ο εθνικισμός χωρίς φυλετισμό δε διαφέρει από τον πατριωτισμό με τη διαφορά ότι έχει μια αόριστη αρνητική χροιά κι έτσι ο Καρατζαφέρης πχ βαφτίζεται εθνικιστής και γελάνε και οι πέτρες. Βέβαια εδώ δεν ξέρω καν αν αξίζει να χρησιμοποιείται η λέξη εθνικισμός αλλά σε πολλά γραπτά θα το συναντήσει κανείς (οικονομικός, πολιτικός, πολιτισμικός εθνικισμός).

    Ο φυλετικός εθνικισμός, το μόνο είδος εθνικισμού που τολμά να αυτοπροσδιορίζεται παντού και πάντα ως Εθνικισμός, έχει πραγματικά κάτι να πει εναντίον της σημερινής κατάστασης. Συμφωνώ μαζί σου στα περισσότερα αλλά διαφωνώ στο ότι ένας εθνικιστής έστω και κατ' εξαίρεση μπορεί να είναι αντιπατριώτης. Αναφερόμενος στο παράδειγμα των εθελοντών της Βέρμαχτ, αντίθεση σε συγκεκριμένη μορφή κράτους δε σημαίνει αντιπατριωτισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αναλόγως με τον ορισμό της πατρίδας. Οι Εσθονοί π.χ εθελοντές της Wehrmacht ήταν αντί-πατριώτες αν θεωρήσεις πατρίδα τους την Ε.Σ.Σ.Δ και πατριώτες αν ως πατρίδα τους θεωρήσεις την Εσθονία. Βλέποντας ένα γεγονός και προσπαθώντας να κρίνεις τον πατριωτισμού κάποιου θα πρέπει πρώτα από όλα να ορίσεις την έννοια της πατρίδας. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα άμα έμπαινε στην συζήτηση ένας κομμουνιστής θα τους αποκαλούσε προδότες. Οι Εσθονοί τους θεωρούν ήρωες όπως και εγώ. Αυτό είναι το ζήτημα. Θέμα ορισμού. Αυτό εννοώ ότι μπορεί ένας Εθνικιστής μπορεί να είναι αντί-πατριώτης. Ότι δηλαδή μπορεί να είναι αντί-πατριώτης με τον ισχύοντα ορισμό της πατρίδας του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με αυτό το σκεπτικό οι επαναστάτες του 1821 ήταν αντιπατριώτες ως προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία και πατριώτες ως προς τίποτα γιατί ναι μεν υπήρχαν ελληνική γη, θάλασσα και λαός αλλά δεν υπήρχαν ελληνικά σύνορα, η πατρίδα ήταν κάτι αόριστο τη δεδομένη στιγμή. Νομίζω ότι βασίζεις τον ορισμό της πατρίδας υπερβολικά στα κράτη και τα σύνορα. Την πατρίδα την προσλαμβάνουμε πιο συναισθηματικά και βιωματικά. Ακόμα και όταν λέμε ότι έχουμε πατρίδα την Ελλάδα, ουσιαστικά τη συνοικία ή το χωριό μας έχουμε στο μυαλό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οι Αγωνιστές του 1821 ήταν πατριώτες για αυτό που όριζαν ως πατρίδα και ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό που ορίζουν σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες. Στα μάτια ενός ραγιά που όριζε την πατρίδα του ως την Οθωμανική αυτοκρατορία ήταν αντί-πατριώτες. Δεν έχουν σημασία τα σύνορα, αλλά το τι αισθάνεται κάποιος σαν πατρίδα. Και εντάξει... Τα πράγματα το 1821 δεν ήταν τόσο περίπλοκα. Σήμερα έχει γίνει λίγο αχταρμάς το όλο ζήτημα. Μετά έγιναν περίπλοκα. Ένα παράδειγμα είναι η απόφαση να πάμε προς την Άγκυρα το 1921. Για κάποιους ήταν η προφανής πατριωτική επιλογή, ενώ για κάποιους άλλους ήταν προφανές ότι δεν έπρεπε να γίνει. Εν τέλει ο πατριωτισμός είναι κάτι το αφηρημένο ενώ ο φυλετικός Εθνικισμός είναι κάτι το συγκεκριμένο. Ιδιαίτερα μετά το 1945 η λέξη πατριωτισμός έχει γίνει καραμέλα που μπορεί να εκφράζει το οτιδήποτε. Πατριωτική πολιτική ονόμαζε το Κ.Κ.Ε τις συμφωνίες ανεξαρτητοποίησης της Μακεδονίας. Το ζήτημα δεν είναι βέβαια το τι έλεγε το Κ.Κ.Ε, αφού αυτό ήταν θέμα συμφερόντων, αλλά αυτοί που το πίστευαν χωρίς να έχουν συμφέρον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ε ναι, απλά αυτό που όριζαν ως πατρίδα δεν είχε σύνορα. Τελοσπάντων, νομίζω πως επί της ουσίας δε διαφωνούμε. Γόνιμη συζήτηση, με προβλημάτισε σε μερικά πράγματα. Πολύ καλή δουλειά με το ιστολόγιο, πιθανότατα θα με ξαναδείς στα σχόλια. Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Όποτε θες φίλε. Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή