Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

Παγκοσμιοποίηση ή Εθνικισμός;

Πολλές προκλήσεις στην Παιδεία μας έχουν παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια και όχι τους τελευταίους μήνες, όπως προστάζει η προπαγάνδα. Δεν βγήκε το Πα.Σο.Κ και ξαφνικά άρχισε μία υστερία αφελληνισμού της Παιδείας μας. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι προϊόν χρόνιας παθογένειας στην Ελληνική κοινωνία. Διαβάζουμε σε πρόσφατη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ ότι η σφαγή της Τροπολιτσάς είναι μία από τις πιο ντροπιαστικές στιγμές της Ελλάδας. Λίγο νωρίτερα ο κ.Τρεμόπουλος των Οικολόγων Πράσινων μας έλεγε ότι η χειρότερη στιγμή στην Ιστορία της Θεσσαλονίκης είναι η ίδια της η απελευθέρωση από τον Ελληνικό Στρατό, ενώ η καλύτερη της στιγμή ήταν η γέννηση ενός Τούρκου ποιητή. Ένταση και προπαγάνδα από την πλευρά των πατριωτών για να καταδειχθεί η αντεθνική προπαγάνδα που μαστίζει τα σχολεία μας. Κανέναν όμως δεν βασανίζει το ερώτημα γιατί φτάσαμε μέχρι εδώ; Πολλοί θα πουν ότι ο Τρεμόπουλος και ο ΣΥΡΙΖΑ χρηματίζονται από την Τουρκία για να λένε ότι λένε. Ωραία, ακόμα και αν το δεχτούμε παρόλο που δεν μπορούμε να το αποδείξουμε και πάλι το μεγάλο ερώτημα δεν απαντάται. Πως φτάσαμε μέχρι εδώ; Εννοώ ότι κάποτε και να μίλαγε ο Τρεμόπουλος και ο κάθε Τρεμόπουλος το πολύ πολύ να τον ονόμαζαν "τρελό του χωριού" και να μην του έδινε κανείς σημασία, ενώ τώρα συνολικά αυτά τα δύο κόμματα έχουν ένα 6%. Ακόμα και να αποδεχτούμε την λογική της "apolitique" εκλογικής τους βάσης και πάλι έχουμε ένα τουλάχιστον 0,5% που πραγματικά πιστεύει αυτές τις αηδίες. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι πολλοί από τους θιασώτες τέτοιων ιδεών δεν ανήκουν σε αυτά τα κόμματα, αλλά βρίσκονται ήδη στα δύο μεγάλα κόμματα, μαζί με τους υποστηρικτές τους, οπότε μιλάμε για ένα αρκετά ανησυχητικό ποσοστό. Ας θυμίσω ενδεικτικά την κ.Διαμαντοπούλου και την κ.Γιαννάκου που αμφότερες διατέλεσαν υπουργοί Παιδείας με καταστροφικά αποτελέσματα. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι αυτό το ποσοστό θα ανέβει, αν δεν υπάρξει μέριμνα σχετικά καθώς η προπαγάνδα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, με τις ευλογίες του κράτους, είναι πολύ έντονη. Μήπως στην εποχή της συναλλαγής, της θεοποίησις της οικονομίας και του υλισμού δεν υπάρχει θέση για τα Έθνη; Μήπως η εθνική συνείδηση αποτελεί πλέον άμμο στα γρανάζια της οικονομίας; Και αν όλα αυτά ισχύουν, ποια η θέση του Εθνικιστή μπροστά σε αυτό το σύγχρονο ζήτημα;

Παγκόσμια Οικονομία

Η οικονομία, η οποία προωθείται από αριστερά, δεξιά και κέντρο, είναι η παγκόσμια οικονομία, όπου το κεφάλαιο και τα προϊόντα δεν γνωρίζουν από σύνορα και χώρες προέλευσης. Το μόνο δίκαιο είναι το δίκαιο της αγοράς και του μεγαλοκεφαλαιούχου. Καλό για την κοινωνία είναι το καλό για τους έχοντες και οι απόπειρες του κράτους για το κοινωνικό καλό γίνονται μέσω χορήγησης κινήτρων στους κεφαλαιούχους. Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία τα πάντα επί γης κινούνται γύρω από την παραγωγή και την κατανάλωση μιας και όλοι οι κάτοικοι οφείλουν να είναι ταυτόχρονα παραγωγοί και καταναλωτές. Η συνάφεια με τον μαρξισμό εμφανής με μόνη διαφορά την ποσότητα της κρατικής παρεμβατικότητας και την δεξαμενή που μαζεύονται τα κέρδη. Ακόμα και αν αποδεχτούμε ότι μία τέτοια θεωρία δεν είναι εχθρική για τα Έθνη από την σύλληψη της, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η ελεύθερη μετακίνηση ρακένδυτων εργατών και η γρήγορη και άνευ όρων διευθέτηση εθνικών ζητημάτων είναι αρκετά καλά "κίνητρα" που θα μπορούσε να ζητήσει μία πολυεθνική εταιρία. Οι λόγοι για την ανοχή της πολιτείας απέναντι στην λαθρομετανάστευση έχουν αναλυθεί και παλιότερα, οπότε ας περάσουμε στην διευθέτηση των εθνικών ζητημάτων και στο θέμα της εθνικής συνειδήσεως. Έστω και κάτω από το βάρος του αστείου ζητήματος της αισχρής δημοσίευσης του γερμανικού "Focus" δημιουργήθηκε ένα κύμα αποφυγής των γερμανικών προϊόντων στην Ελλάδα. Αυτό σε μία παγκόσμια οικονομία είναι κάτι το ανεπίτρεπτο και το καταστροφικό, γιατί τα προϊόντα όπως και τα κεφάλαια δεν πρέπει να έχουν πατρίδα. Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά καπιταλιστικά κείμενα είναι το βιβλίο "The Great Illusion" από τον Norman Angell, όπου παρουσιάζεται το κεφάλαιο και οι αγορές ως εγγύηση για την παγκόσμια ειρήνη και την ευημερία λόγω της αλληλεξάρτησης των Εθνών μέσω του διεθνούς εμπορίου. Ένα βιβλίο του οποίου η επιχειρηματολογία διαψεύστηκε αμέσως, αλλά παρόλα αυτά μας δείχνει το όραμα του συστήματος της Παγκόσμιας οικονομίας ή παγκοσμιοποίησης. Είναι ένας κόσμος όπου ο πόλεμος δεν συμβαίνει γιατί είναι οικονομικά ασύμφορος και οι διάφορες εθνότητες δεν θα πρέπει να ασφυκτιούν μέσα σε πολυεθνικές ενώσεις-κράτη γιατί αυτό είναι πάλι ασύμφορο. Στην ουσία βλέπουμε τον πόλεμο όχι μόνο να μην πεθαίνει αλλά να μεταμορφώνεται σε οικονομικό ανταγωνισμό όπου οι απώλειες λόγω εργατικών ατυχημάτων ή αυτοκτονιών λόγω απελπισίας μπροστά στα οικονομικά προβλήματα είναι παράπλευρες απώλειες. Επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας με την επικράτηση του πιο ισχυρού, αλλά αυτό πλέον απευθύνεται στον πιο ανήθικο και όχι στον πιο ισχυρό ή τον πιο έξυπνο. Η πάλη, όπως και στον μαρξισμό, παύει να είναι εθνική, αλλά γίνεται ταξική, ενώ οι νεκροί παραμένουν νεκροί και οι φρικαλεότητες παραμένουν φρικαλεότητες. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι μετά από τον καπιταλιστικό πόλεμο δεν επέρχεται ανάταση, αλλά αντιθέτως ο ρυθμός της παρακμής αυξάνει. Η ένταση του πολέμου δίνει την θέση της σε μία ανυπόφορη ηρεμία φορτισμένη με απελπισία και σιωπή. Η φλογερή εικόνα του ανθρώπου διαχρονικά δίνει την θέση της στην εικόνα του νεκροταφείου. Η ζωντάνια του Εθνικισμού δεν έχει θέση σε αυτό το νεκροταφείο και οι νεκροθάφτες των Εθνών το γνωρίζουν.

Ο παγκόσμιος οικονομικός κύκλος

Το καπιταλιστικό σύστημα, όπως όλα τα συστήματα δεν είναι χωρίς σφάλματα στον υπολογισμό του. Έτσι έχουν παρατηρηθεί στο ρου της Ιστορίας του αρκετές οικονομικές κρίσεις που κλονίζουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε κρίσεις ηθικής λόγω των σκοτωμένων εργατών ή των κατεστραμμένων κοινωνικών ιστών. Αναφέρομαι σε στεγνές λογιστικές κρίσεις που έχουν να κάνουν με την πιστοληπτική ικανότητα των τραπεζών. Είδαμε αυτές τις ημέρες την σύγχρονη οικονομική κρίση που ξεκίνησε από τις αυτοκινητοβιομηχανίες των Η.Π.Α ή τουλάχιστον αυτό ειπώθηκε. Η αντίδραση των κυβερνήσεων ήταν τουλάχιστον ύποπτη γεμίζοντας τα golden boys με αποζημιώσεις και τον λαό με φόρους. Η εμπειρία αυτής και των προηγούμενων οικονομικών κρίσεων δείχνει ότι την κρίση την πληρώνουν πάντα οι ασθενέστεροι με ανεργία, πείνα και φόρους, ενώ οι κεφαλαιούχοι γίνονται ακόμα πιο ισχυροί. Εξαιρετικά βολικό πραγματικά, για την άρχουσα τάξη, το ότι ο κάθε οικονομικός κύκλος την βγάζει και πιο ισχυρή. Θα έλεγε κάποιος πραγματικά ότι είναι πολύ βολικό για να είναι τυχαίο. Και φυσικά δεν είναι τυχαίο αφού οι φούσκες γεννιούνται για να σκάσουν και το μόνο που απασχόλησε το σύστημα είναι πως θα εκμεταλλευτούν το μοιραίο. Ξεχνάνε, ευτυχώς, οι αιώνιοι τοκογλύφοι ότι η καθοδική σπείρα της παρακμής οδηγεί μοιραία στην αναγέννηση μέσα από τον αέναο κύκλο της καταστροφής και της αναγέννησης. Στον κόσμο τους η πολυφυλετική σούπα εργάζεται στα εργοστάσια τους χωρίς αντιρρήσεις. Πιστό αντίγραφο του Πύργου της Βαβέλ οι διάφορες μειονότητες καταλαβαίνουν μόνο τον εαυτό τους και αγωνίζονται έστω και ασυναίσθητα εναντίον των ίδιων τους των εαυτών. Ο Εθνικισμός αποτελεί το φως που σκοτώνει το ηρεμιστικό σκοτάδι που θέλουν να απλώσουν οι Σιωνιστές πάνω από τον κόσμο που θέλουν να κάνουν εργοστάσιο τους. Ο Μεγάλος Αδελφός βλέπει την δάδα να ανάβει σιγά σιγά και αμολάει τα σκυλιά του και... τις μαϊμούδες του.

Η Εθνικιστική Θέση

Προφανώς σε έναν κόσμο που η οικονομία έχει γίνει το Α και το Ω δεν θα μπορούσε να μείνει ένας Εθνικιστής αμέτοχος από αυτήν. Οι μόνες θέσεις που δεν επηρεάζονται από την οικονομία και την "οικουμενικότητα" της είναι οι σπηλιές στα βουνά και άρα κάποιος θα πρέπει να επιλέξει αν θα ζήσει εντός του συστήματος ή εκτός. Ο Εθνικιστής με πλήρη συνείδηση του καθήκοντος που του έχει ανατεθεί να σώσει το Έθνος από την καταστροφή επιλέγει να μείνει εδώ και να πολεμήσει. Ζώντας μέσα στο σύστημα και στην σαπίλα, αλλά πολέμιος του. Χρησιμοποιώντας το χρηματοπιστωτικό σύστημα λόγω ελλείψεως άλλης επιλογής, αλλά γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να το γκρεμίσει γιατί αποτελεί καρκίνωμα για το Έθνος. Όταν ο Εχθρός είναι πολύ δυνατός δεν έχεις άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιείς όλα του τα όπλα εναντίον του. Σε ένα κόσμο που όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται οι Εθνικιστές θα πρέπει να αγοράσουν το δηλητήριο που θα ποτίσουν στο σύστημα. Με ψυχή σφυρηλατημένη μέσα στην φωτιά και αξίες αιώνιες να οδηγούν, ως φάρος, ο δρόμος δεν μπορεί να χαθεί. Στα εργοστάσια της παγκοσμιοποίησης τίποτα δεν χωρίζει ούτε ενώνει την μάζα των σκλάβων και ο Εθνικισμός φαντάζει ο μόνος εχθρός. Μία ιδεολογία που ονειρεύεται εργάτες που εργάζονται για το εθνικό καλό, ο καθένας για την πατρίδα του και στην πατρίδα του και μέσα από αυτό και για τον εαυτό του. Σε αντίθεση με τις υλιστικές, ατομικιστικές κοσμοθεάσεις του φιλελευθερισμού και του μαρξισμού εμείς βάζουμε το συλλογικό καλό πάνω από το ατομικό και αυτό πειράζει τους καταπατητές που προφανώς δεν θέλουν αντίσταση, όμως να ξέρουν ότι θα την έχουν μέχρι και την πτώση του τελευταίου μας και πιθανών και πιο μετά. Παράδειγμα μας ο Λεωνίδας που με την πτώση του ενέπνευσε όλη την Ελλάδα να ενωθεί ενάντια στην πολυεθνική λαίλαπα. Ο Λεωνίδας που ένας Εφιάλτης δεν τον σταμάτησε, παρά μόνο επέσπευσε το μοιραίο για το οποίο ηρωικά είχε τάξει τον εαυτό του και τους συμπολεμιστές του.

Η Σημαία

Διαχρονικά η Σημαία ενός Κράτους, Έθνους, Φυλής ή ακόμα και χωριού έχει αποτελέσει σύμβολο συσπείρωσης του λαού για το συλλογικό καλό ή για τον αγώνα. Παλιότερα η Σημαία δεν υπήρχε με την μορφή που έχει σήμερα, αλλά έπαιρνε την μορφή του "Λ" στην ασπίδα των Λακεδαιμόνιων ή την μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου όταν προελάμβανε ως την Ινδία. Η Σημαία, λοιπόν, συμβολίζει τον Λαό και τον συσπειρώνει από κάτω της για τον κοινό σκοπό που προστάζει αυτή. Έρχεται φυσικά λοιπόν η ερώτηση. Αφού οι σύγχρονοι υποστηρικτές της Παγκοσμιοποίησης αναφέρονται σε αλλαγή ή μεταρρύθμιση του Ελληνικού Λαού με ελληνοποιήσεις, αντιρατσιστικές ομιλίες των 5 ατόμων, προκλητική αδιαφορία της πολιτείας απέναντι στα προβλήματα των Ελλήνων και από την άλλη προκλητική ευαισθησία απέναντι στα προβλήματα των παράνομων εποίκων και άλλα, μήπως αφού θέλουν να αλλάξουν τον Λαό πρέπει να αλλάξουν και την Σημαία; Προφανώς και ναι, αφού όπως είπαμε η Σημαία αντιπροσωπεύει τον Λαό. Προφανώς η γαλανόλευκη με το Σταυρό δεν μπορεί να αποτελεί μέρος μιας πολυφυλετικής και πολυθρησκευτικής ένωσης. Και εμείς θέλουμε να αλλάξει ο Λαός, όχι σε σύσταση αλλά σε νοοτροπία. Θα χρειαστεί να αλλάξει η Ελληνική Σημαία με αυτή την αλλαγή νοοτροπίας του Ελληνικού λαού από ραγιάδικη σε Ελληνική; Όχι, γιατί η ήδη υπάρχουσα Σημαία αντιπροσωπεύει κάτι που ο Ελληνικός Λαός έχει απολέσει και πρέπει ταχέως να ξαναβρεί, δηλαδή την Ελληνική νοοτροπία.

Ιδεολογικές διαφορές

Σε παντελή αντίθεση με την ουδέτερη και υποκριτική φράση ότι η πολιτική είναι η "τέχνη του εφικτού" εμείς λέμε ότι η πολιτική είναι ο τρόπος προσέγγισης του ιδεολογικού οράματος, το οποίο τίθεται υψηλά και φαντάζει σχεδόν άφταστο. Το ίδιο λένε και οι αντίπαλοι μας οι θιασώτες της παγκοσμιοποίησης που έχουν ως "ιδεολογία" τους την καταναλωτική κοινωνία των δύο Εθνών ( Πολυφυλετική σούπα αλά Αμερικάνα από την μία και Ισραήλ από την άλλη). Έβαλα την λέξη ιδεολογία μέσα σε εισαγωγικά γιατί δεν μπορώ να ονομάσω την ιδιοτέλεια, ιδεολογία. Σίγουρα έχει τα χαρακτηριστικά ιδεολογίας, αλλά λείπει το πιο σημαντικό συστατικό μίας ιδεολογίας, που είναι η αυταπάρνηση που δείχνουν οι ιδεολόγοι. Τέλος πάντων, δεν είναι το ζήτημα μας αυτό, βέβαια. Το ζήτημα είναι ότι όλοι αυτοί έχουν κάποιο όραμα για την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο. Εμείς βρισκόμαστε στον πλήρη αντίποδα αυτής της κοσμοθέασης για αυτό βλέπουμε πως δεν υπάρχει καν πεδίο συζήτησης με αυτούς. Δεν ξεκινάμε από τα ίδια αξιώματα και λογικό είναι να βρισκόμαστε σταθερά σε απόσταση. Είμαστε το απόλυτο κακό για αυτούς, όχι γιατί όπως λένε είμαστε "φασίστες", άλλωστε και αυτοί δεν δρούν λιγότερο απολυταρχικά. Είμαστε το απόλυτο κακό, γιατί αντιτιθόμαστε πλήρως στο όραμα τους. Έτσι και αυτοί αποτελούν το απόλυτο κακό για εμάς, γιατί η κοσμοθέαση τους μας προκαλεί αηδία. Είναι το απόλυτο κακό, γιατί προσπαθούν να σκοτώσουν ότι αγαπούμε. Ηθική, πατρίδα, φυλή, δικαιοσύνη, τιμή, αφοσίωση και καθήκον για αυτούς δεν είναι τίποτα μπροστά στο κέρδος και για μας το κέρδος δεν είναι τίποτα μπροστά στα προαναφερθέντα. Βρισκόμαστε σε πόλεμο ιδεολογικό και φυσικό, θα πρέπει να το καταλάβουμε και να δράσουμε αναλόγως. Η πίστη μας στην νίκη αποτυπώνεται στον όρκο μας και είναι σίγουρη γιατί οι αντίπαλοι δεν έχουν πίστη, αλλά μόνο αλαζονική σιγουριά που σύντομα θα τους την γκρεμίσουμε. Ζήτω Η Νίκη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου