Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Πόλεμος Πατήρ Πάντων

Μετά την πτώση του Βερολίνου ζούμε μία παρατεταμένη ειρήνη πασπαλισμένη με ολίγον ψυχρό πόλεμο και ολίγη από πόλεμο εναντίον της Τρομοκρατίας. Ιδιαιτέρως η περιοχή των Βαλκανίων με εξαίρεση την Αμερικανική επέμβαση στην Σερβία ζει μία παρατεταμένη ειρήνη 60 ετών. Ο Ηράκλειτος είχε πει: "Πόλεμος πάντων πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους". Μπορεί η ανθρωπότητα να βιώσει την ουτοπιστική μόνιμη ειρήνη και συμφιλίωση των λαών; Η πραγμάτωση αυτής της ουτοπίας θα ήταν τόσο ιδεατή όσο παρουσιάζεται μέσα από τους στίχους των μαστουρωμένων αοιδών του νεοχίπικου κινήματος; Ποια η σημασία του πολέμου στην ανθρώπινη ύπαρξη και εξέλιξη; Ποιες οι συνέπειες της απώλειας του; Η ανθρωπότητα εξαρτάται από τον κύκλο του πολέμου, ο οποίος την συντηρεί σε πείσμα των ειρηνιστών. Αναφέρει ο Norman Angell ότι ο πόλεμος σκοτώνει τον ανθό ενός Έθνους και εύλογα γεννάται το εξής ερώτημα: Από πότε ο καπιταλιστής νοιάστηκε για το Έθνος; Από το ίδιο απόσπασμα γεννάται και το εξής ερώτημα. Μήπως ο πόλεμος φροντίζει έτσι ώστε ο ανθός αυτός να μην σαπίσει ολόκληρος; Η κίνηση έστω και αν αυτή είναι έντονη και επίπονη δεν θα πρέπει να μας φοβίζει τόσο όσο η παντελής ακινησία που οδηγεί στην παρακμή. Η ανθρωπότητα επέζησε πολλών πολέμων και μάλιστα μέσα από αυτούς αναπτύχθηκε, εξελίχθηκε και ατσαλώθηκε. Στην σύγχρονη εποχή έχει αναχθεί σε βρισιά η λέξη "πολεμοχαρής", ενώ η λέξη "ειρηνιστής" αποτελεί "τίτλο τιμής". Είναι προτιμότερη όμως η παρακμή από μία αναζωογονητική πολεμική σύρραξη; Σύμφωνα με τον Κλάουζεβιτς ο πόλεμος είναι η βίαια εξέλιξη της πολιτικής με άλλα μέσα και το ερώτημα εύλογο: Υπάρχουν πολιτικά ζητήματα που αξίζουν το πέρασμα της πολιτικής από την διπλωματία στον πόλεμο;

Ειρηνιστική Ουτοπία

Ας υποθέσουμε την ύπαρξη ενός κόσμου άνευ πολέμου που οι άνθρωποι ζουν αγαπημένοι και δεν υπάρχει ούτε συμφέρον, ούτε θέληση για σύγκρουση. Ας μεταφερθούμε στον κόσμο των φιλελευθέρων βγάζοντας από αυτόν τα αρνητικά στοιχεία του καπιταλιστικού πολέμου. Ας τους δώσουμε όλα τα πλεονεκτήματα και ας δούμε τον κόσμο τους, αλλά πρίν το κάνουμε αυτό ας σκεφτούμε λίγο τους στίχους του "Imagine" από τον John Lennon. Ο Lennon ονειρευόταν αυτόν τον κόσμο χωρίς πατρίδες, θεούς και ιδιοκτησία, χωρίς κανέναν λόγο για να πολεμάει ο άνθρωπος. Με μια πρόχειρη ματιά στον κόσμο του Lennon βλέπουμε μια ανθρωπότητα που πεινά και δεν μπορεί να θρέψει τον υπεράριθμο πληθυσμό της, μία κατάσταση που ο ίδιος ο Lennon θα μισούσε γιατί η πρέζα δεν θα έφτανε για όλους. Το μοναδικό που μοιάζει να συμφωνεί με τα λεγόμενα του είναι ο στίχος που λέει "Φαντάσου τους ανθρώπους να ζούνε για το σήμερα". Αυτό είναι αληθές ότι θα συμβεί γιατί οι άνθρωποι βουτηγμένοι στον υλισμό και την απελπισία θα αδιαφορούν για το αύριο, λόγω της βιοποριστικής ανάγκης του σήμερα, και το χθες, λόγω των διαλυτικών για την μνήμη επιδράσεων των ναρκωτικών. Μία υπεράριθμη ανθρωπότητα χωρίς ιδανικά, αξίες και αναστολές θα γινόταν βορά και σκλάβος στους ισχυρούς αυτής της γης και θα αυτοκαταδικαζόταν στην πείνα και μοιραία στην εξάλειψη. Ο κόσμος που ονειρεύεται ο Lennon θα ήταν η στιγμή πριν την σύρραξη· η ηρεμία πριν από την μεγάλη καταιγίδα που θα επανέφερε βίαια τις πατρίδες και τους Θεούς. Το πείραμα έγινε στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ και τα αποτελέσματα ήταν ενδεικτικά καθώς μετά από 90 χρόνια προπαγάνδας οι εθνότητες δεν κατάφεραν να καταπνιχτούν και οδήγησαν στην διάλυση του πολυπολιτισμικού μορφώματος.

Ο ανθός της νεολαίας

Αναφέρει με καθαρά λογιστική υπεροψία ο Angell ότι ο πόλεμος καταστρέφει τον ανθό ενός Έθνους και αφήνει πίσω του τους ανίκανους για πόλεμο και με αυτό τον τρόπο ισχυρίζεται ότι ο πόλεμος δρα ενάντια στην φύση που απαιτεί την επιβίωση του ισχυρότερου. Οι ορθολογιστές εν γένει έχουν το ταλέντο να αφήνουν εκτός του λόγου τους μονίμως τα όποια στοιχεία δεν συνηγορούν στο επιθυμητό, από πρίν, συμπέρασμα. Βλέπουμε λοιπόν σε αυτή την παρατεταμένη ειρήνη ανθρώπους μαλθακούς, νωθρούς, με μειωμένη κοινωνικότητα, ξεχασμένες αξίες και ιδανικά. Ο πόλεμος ως έντονη κατάσταση βγάζει στον άνθρωπο τα καλύτερα και τα χειρότερα και σίγουρα είναι καλύτερος από την παρατεταμένη ειρήνη. Μπορεί να συγκριθεί με ένα καρδιογράφημα όπου ο πόλεμος είναι η στιγμή έντονης λειτουργίας της καρδιάς ενώ η παρατεταμένη ειρήνη είναι ο θάνατος. Η αλήθεια είναι ότι ο πόλεμος ατσαλώνει το σύνολο της κοινωνίας και της ενθυμίζει τα ιδανικά και της αξίες που πρέπει να έχει. Μιλώντας για νεολαία, υπάρχουν στην Ελλάδα απτά παραδείγματα για την παρακμή στην οποία την οδηγεί, ως ένας μόνο από τους λόγους, η παρατεταμένη ειρήνη. Σήμερα βλέπουμε μία νεολαία που στην πλειοψηφία της σαπίζει και το παραδέχεται γελώντας. Ζούμε την εποχή που τα γυμναστήρια είναι γεμάτα μεσήλικες και τα internet cafe γεμάτα νέους. Η νεολαία έχει υιοθετήσει το δηλητηριώδες απόσταγμα της αστικής ζωής και νοοτροπίας και σκοτώνει μόνη της το μέλλον της. Ο ανθός της νεολαίας μαραίνεται ζώντας το σχέδιο του κ.Angell, ενώ αυτό ποτέ δεν συνέβη κατά την διάρκεια ενός πολέμου που σύμφωνα με τον ίδιο κύριο την σκότωνε. Ο πόλεμος σκοτώνει και τρομάζει άτομα, αλλά δεν μπορεί να σκοτώσει αξίες, ιδανικά και λαούς. Σε πλήρη αντίθεση με την παρακμιακή ηρεμία που βάζει ολόκληρο τον λαό μας στην διαδικασία της ευθανασίας.

Πόλεμος και Ανάπτυξη

Ένα από τα θεωρητικώς σωστά κομμάτια του φιλελευθερισμού είναι ότι ο ανταγωνισμός φέρει την ανάπτυξη. Σίγουρα ο συναγωνισμός είναι πολύ καλύτερος σε αυτό, αλλά εδώ ισχύει το μη χείρον βέλτιστον. Αυτό που όμως το δόγμα του φιλελευθερισμού δεν κατανόησε με αποτέλεσμα να αυτοακυρώνεται στο ένα σωστό που είπε είναι ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός από αυτόν μεταξύ των Εθνών. Κοιτώντας το ιστορικά παρατηρούμε ότι τα μεγαλύτερα τεχνολογικά και εν γένει αναπτυξιακά άλματα έγιναν κατά την διάρκεια πολέμων, υπό την πίεση του πολεμικού ανταγωνισμού. Στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε χρήση και για αυτήν ακόμα την πρωτύτερα παντελώς άχρηστη (αλλά ανεπανόρθωτα όμορφη) Θεωρία Αριθμών. Η ανάπτυξη προφανώς δεν περιορίζεται στα πολεμικά υλικά, αλλά είναι γενικότερη αφού έναν πόλεμο δεν τον κερδίζει μόνο το τανκ, αλλά και η κατασκοπεία. Στα 6 χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είδαμε την κατακόρυφη ανάπτυξη της αεροπλοΐας, της κρυπτογραφίας, των τηλεπικοινωνιών, των μηχανών, της ναυσιπλοΐας, της οδοποιίας και πολλών άλλων τομέων. Ακόμα και σε μη σύγχρονους πολέμους έχουμε δει την ανάπτυξη και την τεχνολογική άνοδο που έθετε τον ένα αντίπαλο σε πλεονεκτική θέση από τον άλλο. Ένας από τους προφανείς, αλλά και αφανείς, τομείς ανάπτυξης ήταν εκείνος της μηχανικής που δημιουργούσε καινούργια όπλα, αλλά και πολιορκητικές μηχανές, οι οποίες βρίσκαν και άλλες χρήσεις πέραν των πολεμικών.

Πόλεμος ή ξεφτίλα;

Έθεσα στον πρόλογο ένα ερώτημα σχετικά με το αν υπάρχουν πολιτικά ζητήματα τα οποία αξίζουν την συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Κατά την γνώμη των πολιτικών μας είναι προτιμότερο να δώσουμε μερικά στρέμματα γης και να ζούμε εν ειρήνη παρά να διακινδυνεύουμε οτιδήποτε σε έναν πόλεμο. Είναι προτιμότερο να πούνε ψέμματα στον Ελληνικό λαό ότι την σημαία στα Ίμια την πήρε ο αέρας παρά να μπουν σε έναν πόλεμο και να αναγκαστούν να πάρουν το αεροπλάνο για να διαφύγουν έγκαιρα. Είναι η εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια ζητήματα που αξίζουν έναν πόλεμο; Σε πλήρη αντιστοιχία με το προηγούμενο άρθρο μου "Περί Θανάτου" θα ρωτήσω: Είναι η αξιοπρέπεια σας ανώτερη ή κατώτερη ως αξία από την ζωή σας; Αν σε αυτή την ερώτηση η απάντηση είναι ότι η ζωή σας αξίζει περισσότερο τότε να σας δώσω τα συγχαρητήρια μου. Έχετε πραγματικά τους πολιτικούς που σας αξίζουν. Αν η απάντηση σας ήταν ότι η αξιοπρέπεια είναι ανώτερη τότε παρακαλώ συνεχίστε να διαβάζετε. Αφού υπάρχουν στην ζωή σας ζητήματα όπως η αξιοπρέπεια που αξίζουν να πεθάνετε για αυτά, άρα υπάρχουν στην πολιτική ζήτημα εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας για τα οποία το Έθνος αξίζει να πολεμήσει και μάλιστα τότε ο πόλεμος είναι μονόδρομος. Στην παγκόσμια πολιτική σκηνή δεν λειτουργούν όπως στην "μικρή και τίμια" Ελλάδα, όπου "δεν διεκδικούμε τίποτα". Ο καθένας εκεί κοιτά το συμφέρον του Έθνους του ή του Ισραήλ (στην περίπτωση της Αμερικής και κάποιων άλλων δυνάμεων). Θέτουν φυσικά κάποιο στόχο, αλλά δεν τους πολύ-προβληματίζει αν αυτός ο στόχος ξεπεραστεί. Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια μονίμως εκπλήσσει τους Τούρκους, αλλά δυστυχώς τους εκπλήσσει ευχάριστα. Εκεί που οι Τούρκοι ελπίζουν μετά από πολύχρονο αγώνα να πάρουν ένα νησί, εμείς τους δίνουμε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα το νησί που θέλανε και δώρο λίγο ανενόχλητο εκτουρκισμό της Θράκης. Εκεί που έλπιζαν για άλλα τρία ναυτικά μίλια εμείς τους δίνουμε το μισό Αιγαίο. Και μην νομίζετε ότι όταν φτάσουν το στόχο που έχουν βάλει θα σταματήσουν. Δεν είναι νεοέλληνες! Όταν φτάσουν τον αντικειμενικό τους στόχο απλά θα θέσουν έναν ακόμα πιο μακρινό. Ίσως και να το έχουν ήδη κάνει.

Ο καπιταλιστικός πόλεμος

Εδώ και χρόνια έχει γίνει πραγματικότητα στην Ευρώπη η διαρκής ειρήνη την ηρεμία της οποία έχουν ταράξει μόνο μικρές σε εύρος και χρόνο πολεμικές συρράξεις. Έχει φέρει αυτή η ειρήνη την ευημερία και την ευτυχία που όλοι προέβλεπαν; Εγώ βλέπω ανά την Ευρώπη ο πληθυσμός της να αντικαθίσταται από λαθρομετανάστες. Βλέπω την Ευρώπη να γερνά και να πεθαίνει, κάτι που κανένας πόλεμος όσο σκληρός και να ήταν δεν το κατάφερε. Βλέπω τον ανθό της νεολαίας μας να πεθαίνει σε πολέμους που δεν ενδιαφέρουν κανέναν μας παρά μόνο τους σιωνιστές. Ο καπιταλιστικός πόλεμος είναι ο τρόπος που οι διεθνείς τοκογλύφοι θεωρούν ότι θα σκοτωθεί ο αληθινός πόλεμος. Ποια είναι όμως η εικόνα του καπιταλιστικού πολέμου; Οι χώρες της Άπω Ανατολής μας δίνουν μία σαφή εικόνα με εργοστάσια πολυεθνικών εταιριών που απασχολούν σε άθλιες συνθήκες ανήλικους που έχουν αγοράσει από τις εξαθλιωμένες, ηθικά και οικονομικά, οικογένειες τους. Αυτοί οι ανήλικοι εργάζονται δεμένοι στα μηχανήματα των πολυεθνικών εταιριών έως και 20 ώρες την ημέρα με αντάλλαγμα ένα πιάτο φαΐ και την αμοιβή που εισέπραξαν οι γονείς. Τα εργατικά ατυχήματα είναι πάμπολλα και θανατηφόρα, ενώ η μόνη αλλαγή που αυτά επιφέρουν είναι το πρόσωπο το οποίο δένεται στο μηχάνημα. Ένα άλλο "μέτωπο" του καπιταλιστικού πολέμου είναι το παρεμπόριο φαρμάκων, όπου χιλιάδες τόνοι ψεύτικων φαρμάκων φτάνουν στα χέρια του αγοραστικού κοινού. Αυτά τα φάρμακα σε πολύ λίγες των περιπτώσεων αποτελούν αντιγραφές των αυθεντικών φαρμάκων και στις περισσότερες αποτελούν placebo που είναι εξαιρετικά επικίνδυνα και έχουν φέρει τον θάνατο σε πολλούς ανθρώπους ανά τον κόσμο. Μία άλλη πτυχή του καπιταλιστικού πολέμου είναι η απελπισία στην οποία περιέρχονται τα άτομα που απαρτίζουν μία κοινωνία από την φτώχεια και την ανέχεια. Με κοινωνικούς δεσμούς χαλαρούς και την αλληλεγγύη προορισμένη μόνο για τους λαθρομετανάστες, ο Έλληνας πολίτης ατενίζει την οικονομική κρίση με τον φόβο της πείνας για αυτόν και για τα παιδιά του. Κατά τα άλλα... ναι... έχουμε ειρήνη.

Επίλογος

Ο πόλεμος και η ειρήνη βρίσκονται σε πλήρη αντιστοιχία με δύο άλλες έννοιες, την εργασία και την ανάπαυση. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να αναπαύεται για πάντα, εκτός και αν είναι νεκρός, και σε παντελή αντιστοιχία η ανθρωπότητα δεν μπορεί να βρίσκεται σε διαρκή ειρήνη, εκτός και αν είναι νεκρή. Η εναλλαγή μεταξύ πολέμου και ειρήνης είναι επιβεβλημένη και μόνο ο πόλεμος μπορεί να εξασφαλίσει ότι κάποιος θα απολαύσει την ειρήνη. Ιδιαιτέρως στην Ελλάδα το θέμα έχει καταλήξει σε καθαρή σχιζοφρένεια. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να αφοπλίζεται, ενώ η Τουρκία εξοπλίζεται και δείχνει πεντακάθαρα τις προθέσεις επέκτασης της εδαφικά και πολιτικά. Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζεται ως πολιτική η υποχωρητικότητα ενώπιον ενός επιτιθέμενου εχθρού σε ζητήματα όπως η Εθνική ανεξαρτησία, η εδαφική ακεραιότητα και η Εθνική αξιοπρέπεια. Δεν γίνεται να ακολουθούνται πολιτικές ξεφτίλας, γιατί θα πρέπει να ξέρουν οι πολιτικοί μας ότι τα δικαιώματα έρχονται μετά των υποχρεώσεων ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι. Δεν μπορούν να ζητάν από τον Ελληνικό λαό να καλύψει τις πομπές τους από την στιγμή που αυτοί δεν έχουν επιτελέσει τις υποχρεώσεις για τις οποίες αυτός τους εξέλεξε. Επιπλέον θα πρέπει να ξέρουν ότι ο μοναδικός πραγματικός εγγυητής ειρήνης (ακόμα και αν υποθέσουμε ότι δεν διεκδικούμε τίποτε, ούτε καν την ελευθερία των αδερφών μας) είναι ο Ελληνικός Στρατός. Si vis pacem, para bellum. Ελληνιστή :"Αν θες ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο".

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία:

1) Norman Angell - "The Great Illusion"- Cosmo Classics
2) Σαράντος Ί. Καργάκος - "Η ιστορία από την σκοπιά των Τούρκων" - Εκδόσεις Ι.Σιδέρη

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Περί Θανάτου

Η έννοια του Θανάτου και ο τρόπος που αντιμετωπίζεται αυτή από τους θνητούς υπήρξαν ανέκαθεν πιστοί υπηρέτες του συστήματος που κυβερνούσε έναν τόπο. Όπως λοιπόν τα συστήματα τα ιδεολογικά άλλαζαν στο ρου της Ιστορίας έτσι μεταμορφωνόταν και η έννοια του Θανάτου όπως αυτή την βλέπανε οι θνητοί. Σίγουρα η αλλαγή μίας έννοιας θρησκευτικού περιεχομένου χρειάζεται εργασία χρόνων για να αλλάξει, αλλά ακόμα και μία γενιά ολόκληρη να πρέπει να περάσει είναι επιβεβλημένη μία τέτοια αλλαγή γιατί ο τρόπος που βλέπει κάποιος τον Θάνατο ορίζει το πως θα ζήσει και την ζωή του. Οι αλλαγές στο πως βλέπει κάποιος τον Θάνατο γίνονται είτε βάσει σχεδίου είτε βάσει ενός κοσμοϊστορικού γεγονότος. Το μοναδικό κοσμοϊστορικό γεγονός που μου έρχεται στο μυαλό και κατάφερε να αλλάξει έστω και παροδικά την έννοια του Θανάτου στα μυαλά των θνητών ήταν η επιδημία του Μαύρου Θανάτου στην Ευρώπη. Η επιδημία όχι μόνο σκότωσε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ευρώπης, αλλά άλλαξε και το πως έβλεπε ο υπολειπόμενος πληθυσμός την ζωή. Γνωρίζοντας ότι η ασθένεια μπορεί να τους "πάρει" μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα προσπαθούσαν να ζήσουν την ζωή τους όσο πιο ξέφρενα γινόταν αγνοώντας πολλές φορές και τους ηθικούς άγραφους νόμους. Σκοπός τους σημερινού άρθρου είναι να δούμε την άποψη για τον θάνατο στην σημερινή Ελληνική κοινωνία, τις διαφορές αυτής της άποψης με τις παλαιότερες των απόψεων και στις ουσιαστικές επιπτώσεις αυτού στην ίδια μας την ζωή. Θα ασχοληθούμε για να δείξουμε ότι κάποιοι άνθρωποι αψηφώντας τον Θάνατο περάσαν στην αιωνιότητα. Θα το γράψω βέβαια με τον δικό μου τρόπο, μιλώντας για κάτι συναφές, αλλά όχι για αυτούς. Άλλωστε για αυτούς όλοι έχουν γράψει, ας τους τιμήσω γράφοντας κάτι άλλο.

Η εμπορική κοινωνία

Μία από τις βασικές αιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας του εμπορίου είναι ότι "όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται". Δεν θα μπορούσε παρά να ισχύει το ίδιο και για την υγεία, την αξιοπρέπεια και φυσικά τον θάνατο. Ο Θάνατος στην σύγχρονη Ελληνική κοινωνία φαντάζει σαν το απόλυτο κακό που μπορεί να πάθει κάποιος. Είναι καλύτερο να απωλέσεις την αξιοπρέπεια σου παρά να πεθάνεις. Είναι καλύτερο να πουλήσεις ότι ιερό και όσιο παρά να πεθάνεις. Είναι καλύτερο να μην αντιστέκεσαι παρά να πεθάνεις. Είναι προφανές πιστεύω το μοτίβο που υπάρχει πίσω από αυτό και οι συνέπειες αυτού. Είχε πει κάποτε ένας μεγάλος άνδρας στα πλαίσια της δίκης του ότι λυπάται κάποια ανθρωπάκια που προδίδουν τα πάντα προκειμένου να συνεχίσουν να κατουρούν από μπροστά και να χέζουν από πίσω για ακόμα λίγες μέρες. Η στάση αυτού του ανθρώπου ήταν μία γροθιά στο σύστημα που διακυβερνούσε και σήμερα και τότε την ήπειρο μας. Όπως και στην ζωή του προτίμησε να πολεμήσει για αυτά που πίστευε και πρέσβευε παρά να ζήσει μια ήρεμη αστική ζωή που θα διαρκούσε πιθανών μερικά παραπάνω χρόνια. Τέτοια παραδείγματα στον ρού της Ιστορίας μπορούμε να βρούμε πολλά και σε διάφορες χώρες. Πάντα αυτά τα παραδείγματα της ηρωικής αυταπάρνησης του Εγώ ήταν σπάνια, αλλά τις περισσότερες φορές ήταν φωτεινά. Σήμερα η διαφορά είναι ότι αυτά τα παραδείγματα στιγματίζονται ως "ηλίθιοι", "γραφικοί", "φασίστες" και πολλά άλλα στην προσπάθεια του συστήματος να τσακίσει αυτή την αιώνια ελίτ που του αντιστέκεται. Αυτά τα πράγματα είναι ενάντια στην εμπορική κοινωνία των Μ.Κ.Ο που ακόμα και ο ψευδεπίγραφος "ανθρωπισμός" επιδοτείται με χιλιάδες Ευρώ που πληρώνουν τα κορόιδα οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Φανταστείτε την εικόνα της εμπορικής κοινωνίας χωρίς την ιδέα περί θανάτου που έχουμε σήμερα. Θα κατέρρεε μέσα σε δευτερόλεπτα. Απέτρεψε όμως έτσι τον θάνατο της; Ο Γάλλος διανοητής Αλαίν Ντε Μπενουά λέει όχι, αφού κανείς δεν πρόκειται να πεθάνει για να την υπερασπιστεί. Όμως εγώ αμφιβάλλω πλέον, μετά από πολλές ειδήσεις που λένε το αντίθετο. Σε κάποια χώρα του κόσμου ένα παιδί σκότωσε την μητέρα του επειδή του απαγόρευσε το Playstation ή την πρόσβαση στο διαδίκτυο (δεν θυμάμαι ακριβώς), ενώ σε μια άλλη πατέρας προκάλεσε πολύ σοβαρούς τραυματισμούς στο παιδί του γιατί αυτό γρατζούνισε το αυτοκίνητο του. Μήπως τελικά οι άνθρωποι έχοντας εθιστεί στον καταναλωτισμό θέτουν τα υλικά αντικείμενα πάνω από τις αιώνιες αξίες του ανθρώπου;

Αξιοπρέπεια

Δεν ξέρω τι θα κάνω όταν είναι να αποχωρήσω εγώ από αυτόν τον κόσμο. Δεν ξέρω γιατί δεν έχει έρθει η ώρα μου ακόμα. Ίσως είναι σε 10 λεπτά ή σε 10 χρόνια. Δεν γνωρίζω. Έχω πάντως εξοικειωθεί με την ιδέα του Θανάτου, θάβοντας στην διάρκεια της ζωής μου πολλά αγαπημένα πρόσωπα είτε αυτά ήταν ανθρώπινα είτε ήταν ζώων. Αυτό που ξέρω ως απολύτως σωστό είναι ότι η αξιοπρέπεια είναι πιο πολύτιμη από λίγη ακόμα ζωή. Όμως αυτό δεν συμβαίνει και στην υπόλοιπη κοινωνία. Έχοντας δουλέψει και σε φαρμακείο, ως βοηθός, είχαν δει τα μάτια μου πολλά. Διάβαζα ότι όλοι εργάζονται για το φάρμακο εναντίον του καρκίνου, αλλά ποτέ δεν είδα έως τώρα να το βρίσκουν. Έβλεπα παράλληλα χάπια που υποτίθεται ότι μεγάλωναν την επώδυνη ζωή ενός ασθενή να πωλούνται προς 100 ευρώ το χάπι. Έβλεπα ένα ολόκληρο κύκλωμα να θησαυρίζει από αυτούς τους ανθρώπους είτε πωλώντας τους αυτά τα χάπια είτε πλαστογραφώντας τα βιβλιάρια τους έτσι ώστε να πωλήσουν αυτά τα χάπια στην μαύρη αγορά. Όταν δε το αναπόφευκτο ερχόταν υπήρχε εκεί άλλο ένα κύκλωμα που είχε όλη την καλή διάθεση να εκμεταλλευτεί ακόμα και τον θάνατο τους. Είναι όμως άλλο το ζήτημα που μας καίει σήμερα. Οι άνθρωποι φαίνονται πλήρως αποφασισμένοι να ζήσουν σε ένα σύστημα το οποίο τους αφαιρεί κάθε αίσθηση αξιοπρεπούς διαβίωσης προκειμένου να εξακολουθήσουν να ζουν και να βιοπορίζονται και μάλιστα χωρίς να αγωνίζονται για κάτι καλύτερο. Είμαστε σαν τα βατράχια που μας βράζουν σιγά σιγά και εμείς δεν το παίρνουμε χαμπάρι. Η θερμοκρασία ανεβαίνει αργά αργά και εμείς αισθανόμαστε άνετα στο περιβάλλον που μας σκοτώνει.

Προδοσία Αξιών

Σε ακόμα χειρότερη μοίρα βρίσκονται κάποιοι άλλοι, οι οποίο διακηρύττουν ότι είναι υπερασπιστές ή απλά υποστηρικτές αξιών και την ίδια ώρα τις φτύνουν προκειμένου να εξασφαλίσουν την διαβίωση τους. Είναι οι υπηρέτες του συστήματος που στην πιο συχνή τους έκδοση λένε ότι δεν έχουν επιλογή. Θα πω τα λόγια του Αρχηγού που τους ταιριάζουν γάντι. Δεν μας νοιάζει ο μισθουλάκος σας και οι μικροαστικές σας ανησυχίες. Είτε νομίζετε ότι δεν έχετε άλλη επιλογή είτε το κάνετε συνειδητά, είστε εναντίον μας. Προδότες αξιών, ιερών και οσίων δεν έχουν θέση ανάμεσα μας και μοιραία θα βρεθούν απέναντι μας, όπως φάνηκε και στο φιάσκο (για αυτούς) στην Λάρισα. Το σύστημα προφανώς χαίρεται όταν βλέπει αυτό που ήταν ο πρωταρχικός του στόχος. Μέσω της δαιμονοποίησης του Θανάτου και της θεοποίησης του μικροαστικού τριπτύχου ησυχία, βιοπορισμός και αδιαφορία κατάφερε όχι μόνο να κάμψει την αντίσταση των πολιτών που προτιμούν να ζουν χωρίς αξιοπρέπεια και αξίες, αλλά δημιούργησε και τα σημερινά σώματα ασφαλείας που υποθάλπουν εγκληματίες, συλλαμβάνουν αθώους πολίτες και τους απαγγέλλουν την κατηγορία της στασίασης (!!!!) και από την άλλη λένε ότι είναι και δικοί μας! Ας αφήσουμε τα σώματα ασφαλείας όμως γιατί αποτελούν μία μόνο συνιστώσα του προβλήματος. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι μέσω της θεοποίησης της οικονομικής ευμάρειας και του βιοπορισμού, ανεξαρτήτως κόστους, οι προδότες αξιών είναι σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Είτε αυτοί ονομάζονται καταδότες είτε μικροαπατεώνες είτε απλά προσκυνημένοι. Όσο περνάν οι γενεές και αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει και ο υλισμός συνεχίζει να είναι το κυρίαρχο δόγμα θα είναι όλο και λιγότεροι οι άνθρωποι που θα έχουν αξίες και ας έχουν και πιθανότητες να της προδώσουν.

Ο ιστορικός αντίποδας

Στην Αρχαία Ελληνική μυθολογία ένα τμήμα του Άδη ήταν και τα Ηλύσια Πεδία· ο τελικός προορισμός των ηρώων και των ενάρετων ανθρώπων. Ήταν ο παράδεισος που άνοιγε τις πύλες του σε όσους κέρδιζαν μέσα από την ζωή τους τον σεβασμό την υστεροφημία. Στα Ηλύσια πεδία κατοικούσαν οι ψυχές αυτών που δεν πεθάναν ποτέ στις καρδιές όλων μας. Στην Σκανδιναβική μυθολογία τις ψυχές των νεκρών πολεμιστών μετέφεραν στην Βαλχάλα οι Βαλκυρίες εκεί που αυτοί θα θυμούνται αιώνια τις μάχες που τους χάρισαν την δόξα και θα δειπνούν με τα καλύτερα φαγητά. Απογυμνώνοντας αυτές τις θρησκευτικές παραδόσεις από την μυθολογική τους διάσταση και κοιτώντας τον συμβολισμό τους βλέπουμε μια τελείως διαφορετική προσέγγιση στον ίδιο τον Θάνατο. Βλέπουμε τον Θάνατο ως μία πόρτα που οδηγεί τους άριστους στην αιώνια ανταμοιβή. Είναι απόλυτα λογικό οι άνθρωποι που βλέπανε τον Θάνατο από μία τέτοια σκοπιά να αντιμετωπίζουν την ζωή ως κάτι το προσωρινό, το οποίο θα έπρεπε να αποτελέσει το εισιτήριο τους για την αιωνιότητα. Είναι και αυτός ένας λόγος της καταφανέστατης διαφοράς νοοτροπίας μεταξύ του σύγχρονου Έλληνα και των προγόνων του. Φυσικά και αυτό δεν είναι απόλυτο αφού και τότε υπήρχαν δειλοί, προδότες κτλ όπως και τώρα υπάρχουν άνθρωποι που ζουν την ζωή τους όπως της πρέπει, δηλαδή ως κάτι το προσωρινό που πρέπει να αποτελέσει τροχιοδεικτικό φωτεινό σήμα προς την πόρτα του Παραδείσου. Σε πολλές θρησκείες και παραδόσεις ανά τον κόσμο εμφανίζονται παρόμοιες θεωρήσεις του Θανάτου και η σημερινή θεώρηση έρχεται στον αντίποδα όλων αυτών. Αυτό συμβαίνει γιατί παλιότερα έπρεπε να ζήσεις και να πεθάνεις ως παράδειγμα για τους νεότερους και σημείο υπερηφάνειας για τους γηραιότερους, ενώ τώρα πρέπει οπωσδήποτε να ζήσεις ώστε να καταναλώνεις ασχέτως αν κανείς δεν θα σε θυμάται λίγο μετά τον θάνατο σου.

Επίλογος

Ο Θάνατος δεν είναι ότι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί. Αντιθέτως σε αρκετές περιπτώσεις είναι το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί. Είναι προτιμότερη μια ζωή ψέματος και δικαιολογιών ή ένας αληθινός Θάνατος; Είναι προτιμότερο να ζει κάποιος με το κεφάλι κατεβασμένο ή να πεθάνει με το κεφάλι ψηλά; Είναι προτιμότερη η ξεφτίλα από τον Θάνατο; Είναι προτιμότερο να ζει κάποιος εγωιστικά σκεπτόμενος ή να πεθάνει δίνοντας τον εαυτό του θυσία στο Έθνος; Για κάθε ιδανικό μπορείς να περιμένεις να το υπερασπιστεί κάποιος άλλος και να τον χειροκροτήσεις ή να το υπερασπιστείς ο ίδιος χωρίς να περιμένεις καμμία ανταμοιβή. Ο Διγενής μπορεί τελικά να κερδίσει τον Θάνατο και στην πραγματικότητα το έκανε. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι στην ζωή μας κάνουμε μία ξεκάθαρη επιλογή. Να πράξουμε το καθήκον μας απέναντι στους νεκρούς και τους αγέννητους κερδίζοντας την αιωνιότητα ή να καθίσουμε να μετράμε τον χρόνο που περνά καταναλώνοντας άσκοπα και τελικά να χαθούμε στην λήθη. Μία, πιστεύω, ενδιαφέρουσα παρατήρηση είναι ότι σε αντίθεση με το Ελληνικό πάνθεον ο Θεός του Θανάτου με το όνομα Μοτ υπήρχε, αλλά δεν λατρευόταν στο αντίστοιχο Ιουδαϊκό πάνθεον. Βλέπουμε λοιπόν καθαρά ότι σήμερα έχουμε υιοθετήσει την Εβραϊκή οπτική γωνία σχετικά με τον Θάνατο και συνεπαγωγικά και για την ζωή. Ο Θάνατος μπορεί να αποτελεί αδερφό μας και συνοδοιπόρο μας στον αγώνα για το Έθνος και για την αιωνιότητα. Δεν είναι εχθρός, αλλά η μάνα που θα σου πει "πολέμησες αρκετά, ήσουν γενναίος, ήρθε η ώρα να ανταμειφτείς". Είναι αυτός που στο τέλος υπογράφει ότι έζησες την ζωή σου άξια, γιατί πριν τον Θάνατο όλα μπορούν να αλλάξουν. Για αυτό: ΖΗΤΩ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ! ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Διαφορές Πατριωτισμού, Εθνικισμού

Η Ελληνική γλώσσα έχει κάτι το μαγικό. Αυτό είναι ο ίδιος της ο τρόπος λειτουργίας. Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς οι περισσότεροι Έλληνες δεν γνωρίζουν επαρκώς την Ελληνική γλώσσα και δεν θα υπερηφανευτώ ότι εγώ την γνωρίζω καλά. Όμως θα αναγνωρίσω ότι η Ελληνική γλώσσα έχει μια ελαστικότητα που χαρακτηρίζει έναν δημιουργικό λαό σαν τον Ελληνικό. Η σαφήνεια της είναι μοναδική και μέσω της ελαστικότητας της μπορεί να παραμένει σύγχρονη πάντα. Όπως και ο λαός που την μιλά έτσι και η Ελληνική γλώσσα δεν θα μπορούσε να μην έχει συνάφεια και άμεση σχέση με το παρελθόν της. Έτσι η σημασία των λέξεων μπορεί να ανιχνευτεί μέσα από τα συστατικά τους. Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζεις τι είναι ένα αυτοκίνητο, αλλά απλά να σκεφτείς ότι είναι κάτι που κινείται από μόνο του. Έτσι μέσω της προελεύσεως των λέξεων μπορείς να καταλάβεις τα νοήματα τους. Η γλωσσική ικανότητα κάποιου καθορίζει κάπως και την ποιότητα σκέψεως του και σίγουρα τον κάνει να αντιλαμβάνεται πολύ καλύτερα το ίδιο του το περιβάλλον. Έχουν γίνει συστηματικές προσπάθειες στην Ελλάδα για να αποκοπεί η γλώσσα μας από την Ιστορία της με σκοπό να μπορούν οι λέξεις να αλλάξουν νόημα κατά το δοκούν. Έτσι βλέπουμε συνεχείς αλλαγές στην ορθογραφία των λέξεων και όχι μόνο. Οι δύο λέξεις που θα αποτελέσουν τον πυρήνα του σημερινού άρθρου θα είναι ο Εθνικισμός και ο Πατριωτισμός. Ο λόγος που θα καθίσουμε να αναλύσουμε την προέλευση και την σημασία αυτών των δύο λέξεων είναι προφανής νομίζω. Είναι δύο λέξεις που έχουν φορτιστεί πολύ τον τελευταίο καιρό μέσω της προπαγάνδας των αριστερών με φανερό σκοπό τον αποπροσανατολισμό του κόσμου. Θεωρώ αξιωματικό ότι πρέπει κάποιος να πάσχει από διάσειση για να ασπαστεί τις αριστερές ιδέες και ακόμα περισσότερο για να μην παρατηρήσει την ανακολουθία ιδεών και πράξεων της αριστεράς. Βλέποντας όμως και Εθνικιστές να μπαίνουν σε απολογητική θέση απέναντι στους ιδεολογικά μηδενισμένους πράκτορες του καπιταλισμού ασπαζόμενοι τις κωλοτούμπες Καρατζαφέρη περί εθνισμού ένιωσα ότι πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για τα προφανή, για άλλη μία φορά.

Εθνικισμός

Ο Εθνικισμός όπως άλλωστε δηλώνει και η λέξη έχει να κάνει με το Έθνος. Ο πρώτος ορισμός του Έθνους δίδεται από τον Ηρόδοτο μιλώντας μιλώντας για όμαιμον, ομόγλωσσον, ομόθρησκον και ομότροπον. Βεβαίως δεν μπορούμε να πάρουμε χωρίς σκέψη ένα κείμενο ηλικίας δύο χιλιάδων ετών και να το υιοθετήσουμε. Ένα παράδειγμα του γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό είναι το θέμα της θρησκείας, όπου είναι ελπίζω προφανές ότι ο Ηρόδοτος δεν εννοούσε τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό.Το θέμα της θρησκείας το έχω αναλύσει ήδη σε προηγούμενο άρθρο μου οπότε θα το αφήσω ως έχει. Πηγαίνοντας στο ομότροπον τώρα άμα δούμε το αρχαίο κείμενο βλέπουμε ότι ο Ηρόδοτος εννοεί τα κοινά ήθη και έθιμα. Είναι νομίζω κοινά παραδεκτό ότι ανά την Ελλάδα εμφανίζονται διάφορα έθιμα διαφορετικά με την Αθήνα να έχει τα λιγότερα κοινά με τους υπόλοιπους τόπους λόγω του αστικού τρόπου ζωής. Είναι όμως κοινά παραδεκτό ότι το επιχείρημα αυτό που προέρχεται κυρίως από χώρους της αριστεράς είναι επιτηδευμένα ισοπεδωτικό καθώς δεν μπορούμε να συγκρίνουμε μια μικροδιαφορά στα τοπικά έθιμα των Ελλήνων με τις κλειτοριδεκτομές. Τα μη κοινά έθιμα των Ελλήνων είναι συμβατά μεταξύ τους και δεν προκαλούν τριβές μεταξύ τους και αυτό δεν έχει να κάνει με την "ανοχή" της διαφορετικότητας. Άλλωστε ακόμα και στην εποχή του Ηροδότου οι Έλληνες των διαφόρων περιοχών και πόλεων είχαν διαφορές στα ήθη και στα έθιμα τους. Δεν πρόκειται όμως, σαν τους αριστερούς, προκειμένου να βρούμε διαφορές να δούμε αν βάζαν οι αρχαίοι το σφαχτάρι από αριστερά ή από δεξιά και να το συγκρίνουμε ως διαφορά με τα μουσουλμανικά ήθη και έθιμα. Το ίδιο ισχύει και στα ήθη και τις νοοτροπίες μας. Στο θέμα της γλώσσας μπορούμε ελπίζω να αντιληφθούμε την φενάκη των αριστερών επιχειρημάτων τα οποία διογκώνουν τις ντοπιολαλιές και τις κάνουν ξένες γλώσσες. Έχουμε γλωσσικές διαφορές, αλλά μεγεθύνονται μόνο από τον παραμορφωτικό φακό της αριστερής ιδιοτέλειας. Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε ότι δεν έχει πρόβλημα συνεννόησης ο Κρητικός με τον Θρακιώτη. Βέβαια με τους νέους "Έλληνες" του Yorgo υπάρχει ένα πρόβλημα ομογλώσσου, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Στο όμαιμον είναι που λαμβάνει χώρα η πιο μεγάλη προπαγάνδα από τους αριστερούς και τα αφεντικά τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπερασπίζονται μέχρι "τελευταίας ρανίδας του αίματος τους" την Ελληνικότητα των τουρκογενών τσιγγάνων και από την άλλη βαφτίζουν Αλβανούς τους Έλληνες, φυλετικά, Αρβανίτες. Η αλήθεια που έχει αποδειχθεί και επιστημονικά είναι ότι οι Έλληνες (και όχι οι "ελληνοποιημένοι") έχουν διατηρήσει ανέπαφη σε συντριπτικό ποσοστό την εθνική τους ομοιογένεια όσο και αν φωνασκούν οι έμμισθοι υπηρέτες του Σόρος. Ο Εθνικισμός λοιπόν είναι η κοινή συναίσθηση του Έθνους και η ανάγκη για προώθηση των εθνικών αξιών και αιτημάτων. Περιλαμβάνει την κοινή καταγωγή, την κοινή γλώσσα και τους κοινούς ή συμβατούς τρόπους, εννοώντας ήθη και έθιμα.

Πατριωτισμός

Ο πατριωτισμός έχει να κάνει με την πατρίδα ορισμένη ως σύνορα, γη και θάλασσα και λαό. Ο πατριωτισμός είναι η έμφυτη ανάγκη για υπεράσπιση της πατρίδος από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Ο Έλλην πατριώτης ασχολείται ενεργά με τα εθνικά θέματα είτε αυτά είναι οικονομικής φύσεως είτε εξωτερικής πολιτικής. Σε πλήρη αρμονία με τον Εθνικιστή ασχολείται με τα της πατρίδος και αισθάνεται πλήρως την ανάγκη να αντισταθεί σε διάφορες αντεθνικές πολιτικές. Φαίνεται λοιπόν σαν να είναι δύο πολύ κοντινές έννοιες ο πατριωτισμός και ο Εθνικισμός και γίνεται εμφανής η ανάγκη για αποδοχή κάποιου διαχωρισμού. Οι αριστεροί εμφανίστηκαν πολύ πρόθυμοι να παρέχουν αυτό το διαχωρισμό στους ημιμαθείς. Λένε λοιπόν ότι ο Εθνικισμός είναι ο σοβινιστικός πατριωτισμός και ότι ο πατριωτισμός είναι η ήπια και αποδεκτή μορφή Εθνικισμού στην οποία αυτοί πρωτοστατούν. Διάβαζα τις προάλλες ένα πανό του Κ.Κ.Ε που έλεγε: "Αυτό είναι πατριωτισμός: Ξεσηκωμός, να μην πτωχεύσει ο λαός". Βεβαίως το Κ.Κ.Ε έχει στα εθνικά θέματα, πάντα σχεδόν, αντιπατριωτικές πολιτικές, οι οποίες πάντα είναι ανεκτικές απέναντι στα πρώην κομμουνιστικά κράτη. Όμως στην προκειμένη περίπτωση ακολουθεί μία πιο πατριωτική πολιτική από ότι το ΛΑ.Ο.Σ που υποστηρίζει τα αντιλαϊκά μέτρα. Ακολουθεί το Κ.Κ.Ε σύμφωνα με την λογική Μπαμπινιώτη μία ήπια Εθνικιστική πολιτική σε αυτή την περίπτωση; Προφανώς και όχι, αφού το Κ.Κ.Ε είναι ένα διεθνιστικό, αντί-εθνικιστικό κόμμα. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στον ορισμό της λέξεως, όπως επίσης υπάρχει πρόβλημα και στο Κ.Κ.Ε που όπως φαίνεται έχει "α-λα καρτ" πατριωτισμό. Στην περίπτωση Τρεμόπουλου και ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει και πρόβλημα στον ορισμό της πατρίδας καθώς μάλλον αυτοί ορίζουν την Ελλάδα ως Πελοπόννησο συν νομό Αττικής.

Διαφορές και ομοιότητες

Φαντάζομαι ότι σας έχει δημιουργηθεί μία σύγχυση, γιατί φαίνεται ότι παρουσιάζω δύο ίδιες έννοιες που παρουσιάζονται με δύο διαφορετικές λέξεις. Αρχίζει και φαίνεται ότι ο ορισμός του Μπαμπινιώτη ίσως και να έχει κάποιο νόημα. Και όμως δεν έχει. Οι λέξεις έχουν διαφορές και οι διαφορές τους τοποθετούνται στον ορισμό του Έθνους και της πατρίδος. Αν το Έθνος συμπίπτει με την πατρίδα τότε δεν υπάρχει πραγματικά καμμία διαφορά μεταξύ των δύο λέξεων. Τι γίνεται όμως την στιγμή που οι δύο αυτές έννοιες διαχωρίζονται; Ας δούμε λίγο την περίπτωση της Αμερικής. Στην Αμερική δεν υπάρχει Έθνος με την στενή έννοια του όρου και οι Αμερικάνοι ως Έθνος ορίζουν τον πληθυσμό που γεννάται στο έδαφος τους σύμφωνα με το δίκαιο του εδάφους. Οπότε δεν μπορεί να υπάρξει Αμερικάνικος Εθνικισμός, παρά μόνο αν ορίσει μία τέτοια ομάδα το Έθνος διαφορετικά εσωτερικά της. Έτσι έχουν δημιουργηθεί Εθνικιστικές ομάδες στην Αμερική με κύριο γνώμονα την Φυλή της ομάδας αυτής. Πέρα από αυτές τις ομάδες κανένας δεν εμποδίζει έναν νέγρο Αμερικάνο να είναι το ίδιο πατριώτης με έναν Κινέζο Αμερικάνο ή έναν Ελληνοαμερικάνο. Ο πατριωτισμός μπορεί άνετα να υπάρξει μέσα σε πολυφυλετικές κοινωνίες και για αυτό τον λόγο αποτελεί μία αποδεκτή τοποθέτηση. Ο Εθνικισμός από την άλλη θέτει ως απαραίτητη προϋπόθεση την φυλετική καθαρότητα και για αυτό παρουσιάζεται ως κάτι το δαιμονικό από τους υπηρέτες της Παγκοσμιοποίησης. Υπάρχει λοιπόν, όπως θα λέγαμε και στα μαθηματικά, μονή και όχι διπλή συνεπαγωγή ανάμεσα στις δύο έννοιες αν και αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές. Γενικώς ισχύει ότι ο Εθνικιστής είναι γενικότερα και πατριώτης, ενώ ο πατριώτης δεν είναι απαραιτήτως και Εθνικιστής. Είδαμε ήδη ένα παράδειγμα, γενικώς συχνό, όπου ένας πατριώτης δεν είναι Εθνικιστής ή πως μπορούν σε μία χώρα να συνυπάρχουν διαφορετικοί Εθνικισμοί. Ένα λιγότερο συχνό φαινόμενο είναι οι Εθνικιστές που δεν είναι πατριώτες ή τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που ορίζεται εκείνη την στιγμή η πατρίδα τους. Αυτό το φαινόμενο εμφανίστηκε κυρίως στην διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στα εδάφη της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. με τους πολυάριθμους εθελοντές που πηγαίναν στην Wehrmacht για να πολεμήσουν ενάντια στον Σοβιετικό στρατό. Αυτοί μπορούν να θεωρηθούν μη πατριώτες με την μορφή που είχε εκείνη την στιγμή η πατρίδα τους, αλλά από την άλλη θεωρούνται πατριώτες με την μορφή που είχαν σαν όραμα για την πατρίδα τους.

Όταν οι δύο έννοιες συγκρούονται

Όπως είδαμε ο Εθνικισμός είναι κάτι το σαφές και έχει να κάνει με την Φυλή σε αντίθεση με τον Πατριωτισμό που έχει να κάνει με τον ορισμό της πατρίδας. Τι συμβαίνει όμως όταν σε μία χώρα μέσα υπάρχουν αντικρουόμενοι πατριωτισμοί ή αντικρουόμενοι Εθνικισμοί; Η ιστορία έχει δείξει ότι οι διάφορες εθνότητες έχουν την τάση να δημιουργούν τα δικά τους αποκλειστικά κράτη. Λαμπρά παραδείγματα αυτού είναι η διάλυση της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ και οι ταραχές που χαρακτηρίζουν τα σημεία επαφής των διαφορετικών φυλών σε όλες τις χώρες που συνυπάρχουν πολλές φυλές. Κάποια απτά παραδείγματα του δεύτερου είναι το κέντρο των Αθηνών, οι περιοχές της μογγολικής μειονότητας στην Κίνα (Ουρουμτσί), η περιοχή της Τσετσενίας στην Ρωσία και άλλα. Μετά από τόσες πολλές απόπειρες του ανθρώπου να παίξει με τις ομοσπονδίες και τις ενώσεις εθνών θα έπρεπε να είχε γίνει προφανές ότι οι άνθρωποι θέλουν να ζουν σε εθνικές κοινωνίες και η οποιαδήποτε περαιτέρω ένωση είναι καταδικασμένη σε διάσπαση αργά ή γρήγορα. Στην Ελλάδα όπως πάντα τα πράγματα είναι ακόμα πιο περίπλοκα. Έχουμε πολλούς διαφορετικούς ιδιοτελείς ορισμούς του πατριωτισμού (αλλιώς καλούμενος και ψευτοπατριωτισμός) που ενώνονται μόνο στην καταδίκη του Εθνικισμού. Όμως θα πρέπει οι απανταχού πατριώτες να σκεφτούν αν συμφωνούν στον ορισμό της πατρίδας που δίνει ο κάθε υποψήφιος αρχίπατριώτης. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Υπάρχει "εθνικοπατριώτης" στο ΛΑ.Ο.Σ που στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει τις δηλώσεις Καρατζαφέρη του 2007 για το μεταναστευτικό είπε ότι πρέπει να πάρουν οι λαθρομετανάστες υπηκοότητα για να φυλάνε τα σύνορα και να κινούν την οικονομία μας, εφόσον ο Ελληνικός πληθυσμός γερνά και πεθαίνει από την υπογεννητικότητα. Οριζόμενης της Ελλάδος ως μίας χώρας πολυφυλετικής,υποταγμένης στην Τουρκία εγώ δηλώνω ότι ούτε καν πατριώτης δεν είμαι, αλλά πρόθυμος να την κάνω όπως νομίζω ότι θα μου εμπνεύσει τον πατριωτισμό.

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

Παγκοσμιοποίηση ή Εθνικισμός;

Πολλές προκλήσεις στην Παιδεία μας έχουν παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια και όχι τους τελευταίους μήνες, όπως προστάζει η προπαγάνδα. Δεν βγήκε το Πα.Σο.Κ και ξαφνικά άρχισε μία υστερία αφελληνισμού της Παιδείας μας. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι προϊόν χρόνιας παθογένειας στην Ελληνική κοινωνία. Διαβάζουμε σε πρόσφατη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ ότι η σφαγή της Τροπολιτσάς είναι μία από τις πιο ντροπιαστικές στιγμές της Ελλάδας. Λίγο νωρίτερα ο κ.Τρεμόπουλος των Οικολόγων Πράσινων μας έλεγε ότι η χειρότερη στιγμή στην Ιστορία της Θεσσαλονίκης είναι η ίδια της η απελευθέρωση από τον Ελληνικό Στρατό, ενώ η καλύτερη της στιγμή ήταν η γέννηση ενός Τούρκου ποιητή. Ένταση και προπαγάνδα από την πλευρά των πατριωτών για να καταδειχθεί η αντεθνική προπαγάνδα που μαστίζει τα σχολεία μας. Κανέναν όμως δεν βασανίζει το ερώτημα γιατί φτάσαμε μέχρι εδώ; Πολλοί θα πουν ότι ο Τρεμόπουλος και ο ΣΥΡΙΖΑ χρηματίζονται από την Τουρκία για να λένε ότι λένε. Ωραία, ακόμα και αν το δεχτούμε παρόλο που δεν μπορούμε να το αποδείξουμε και πάλι το μεγάλο ερώτημα δεν απαντάται. Πως φτάσαμε μέχρι εδώ; Εννοώ ότι κάποτε και να μίλαγε ο Τρεμόπουλος και ο κάθε Τρεμόπουλος το πολύ πολύ να τον ονόμαζαν "τρελό του χωριού" και να μην του έδινε κανείς σημασία, ενώ τώρα συνολικά αυτά τα δύο κόμματα έχουν ένα 6%. Ακόμα και να αποδεχτούμε την λογική της "apolitique" εκλογικής τους βάσης και πάλι έχουμε ένα τουλάχιστον 0,5% που πραγματικά πιστεύει αυτές τις αηδίες. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι πολλοί από τους θιασώτες τέτοιων ιδεών δεν ανήκουν σε αυτά τα κόμματα, αλλά βρίσκονται ήδη στα δύο μεγάλα κόμματα, μαζί με τους υποστηρικτές τους, οπότε μιλάμε για ένα αρκετά ανησυχητικό ποσοστό. Ας θυμίσω ενδεικτικά την κ.Διαμαντοπούλου και την κ.Γιαννάκου που αμφότερες διατέλεσαν υπουργοί Παιδείας με καταστροφικά αποτελέσματα. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι αυτό το ποσοστό θα ανέβει, αν δεν υπάρξει μέριμνα σχετικά καθώς η προπαγάνδα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, με τις ευλογίες του κράτους, είναι πολύ έντονη. Μήπως στην εποχή της συναλλαγής, της θεοποίησις της οικονομίας και του υλισμού δεν υπάρχει θέση για τα Έθνη; Μήπως η εθνική συνείδηση αποτελεί πλέον άμμο στα γρανάζια της οικονομίας; Και αν όλα αυτά ισχύουν, ποια η θέση του Εθνικιστή μπροστά σε αυτό το σύγχρονο ζήτημα;

Παγκόσμια Οικονομία

Η οικονομία, η οποία προωθείται από αριστερά, δεξιά και κέντρο, είναι η παγκόσμια οικονομία, όπου το κεφάλαιο και τα προϊόντα δεν γνωρίζουν από σύνορα και χώρες προέλευσης. Το μόνο δίκαιο είναι το δίκαιο της αγοράς και του μεγαλοκεφαλαιούχου. Καλό για την κοινωνία είναι το καλό για τους έχοντες και οι απόπειρες του κράτους για το κοινωνικό καλό γίνονται μέσω χορήγησης κινήτρων στους κεφαλαιούχους. Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία τα πάντα επί γης κινούνται γύρω από την παραγωγή και την κατανάλωση μιας και όλοι οι κάτοικοι οφείλουν να είναι ταυτόχρονα παραγωγοί και καταναλωτές. Η συνάφεια με τον μαρξισμό εμφανής με μόνη διαφορά την ποσότητα της κρατικής παρεμβατικότητας και την δεξαμενή που μαζεύονται τα κέρδη. Ακόμα και αν αποδεχτούμε ότι μία τέτοια θεωρία δεν είναι εχθρική για τα Έθνη από την σύλληψη της, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η ελεύθερη μετακίνηση ρακένδυτων εργατών και η γρήγορη και άνευ όρων διευθέτηση εθνικών ζητημάτων είναι αρκετά καλά "κίνητρα" που θα μπορούσε να ζητήσει μία πολυεθνική εταιρία. Οι λόγοι για την ανοχή της πολιτείας απέναντι στην λαθρομετανάστευση έχουν αναλυθεί και παλιότερα, οπότε ας περάσουμε στην διευθέτηση των εθνικών ζητημάτων και στο θέμα της εθνικής συνειδήσεως. Έστω και κάτω από το βάρος του αστείου ζητήματος της αισχρής δημοσίευσης του γερμανικού "Focus" δημιουργήθηκε ένα κύμα αποφυγής των γερμανικών προϊόντων στην Ελλάδα. Αυτό σε μία παγκόσμια οικονομία είναι κάτι το ανεπίτρεπτο και το καταστροφικό, γιατί τα προϊόντα όπως και τα κεφάλαια δεν πρέπει να έχουν πατρίδα. Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά καπιταλιστικά κείμενα είναι το βιβλίο "The Great Illusion" από τον Norman Angell, όπου παρουσιάζεται το κεφάλαιο και οι αγορές ως εγγύηση για την παγκόσμια ειρήνη και την ευημερία λόγω της αλληλεξάρτησης των Εθνών μέσω του διεθνούς εμπορίου. Ένα βιβλίο του οποίου η επιχειρηματολογία διαψεύστηκε αμέσως, αλλά παρόλα αυτά μας δείχνει το όραμα του συστήματος της Παγκόσμιας οικονομίας ή παγκοσμιοποίησης. Είναι ένας κόσμος όπου ο πόλεμος δεν συμβαίνει γιατί είναι οικονομικά ασύμφορος και οι διάφορες εθνότητες δεν θα πρέπει να ασφυκτιούν μέσα σε πολυεθνικές ενώσεις-κράτη γιατί αυτό είναι πάλι ασύμφορο. Στην ουσία βλέπουμε τον πόλεμο όχι μόνο να μην πεθαίνει αλλά να μεταμορφώνεται σε οικονομικό ανταγωνισμό όπου οι απώλειες λόγω εργατικών ατυχημάτων ή αυτοκτονιών λόγω απελπισίας μπροστά στα οικονομικά προβλήματα είναι παράπλευρες απώλειες. Επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας με την επικράτηση του πιο ισχυρού, αλλά αυτό πλέον απευθύνεται στον πιο ανήθικο και όχι στον πιο ισχυρό ή τον πιο έξυπνο. Η πάλη, όπως και στον μαρξισμό, παύει να είναι εθνική, αλλά γίνεται ταξική, ενώ οι νεκροί παραμένουν νεκροί και οι φρικαλεότητες παραμένουν φρικαλεότητες. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι μετά από τον καπιταλιστικό πόλεμο δεν επέρχεται ανάταση, αλλά αντιθέτως ο ρυθμός της παρακμής αυξάνει. Η ένταση του πολέμου δίνει την θέση της σε μία ανυπόφορη ηρεμία φορτισμένη με απελπισία και σιωπή. Η φλογερή εικόνα του ανθρώπου διαχρονικά δίνει την θέση της στην εικόνα του νεκροταφείου. Η ζωντάνια του Εθνικισμού δεν έχει θέση σε αυτό το νεκροταφείο και οι νεκροθάφτες των Εθνών το γνωρίζουν.

Ο παγκόσμιος οικονομικός κύκλος

Το καπιταλιστικό σύστημα, όπως όλα τα συστήματα δεν είναι χωρίς σφάλματα στον υπολογισμό του. Έτσι έχουν παρατηρηθεί στο ρου της Ιστορίας του αρκετές οικονομικές κρίσεις που κλονίζουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε κρίσεις ηθικής λόγω των σκοτωμένων εργατών ή των κατεστραμμένων κοινωνικών ιστών. Αναφέρομαι σε στεγνές λογιστικές κρίσεις που έχουν να κάνουν με την πιστοληπτική ικανότητα των τραπεζών. Είδαμε αυτές τις ημέρες την σύγχρονη οικονομική κρίση που ξεκίνησε από τις αυτοκινητοβιομηχανίες των Η.Π.Α ή τουλάχιστον αυτό ειπώθηκε. Η αντίδραση των κυβερνήσεων ήταν τουλάχιστον ύποπτη γεμίζοντας τα golden boys με αποζημιώσεις και τον λαό με φόρους. Η εμπειρία αυτής και των προηγούμενων οικονομικών κρίσεων δείχνει ότι την κρίση την πληρώνουν πάντα οι ασθενέστεροι με ανεργία, πείνα και φόρους, ενώ οι κεφαλαιούχοι γίνονται ακόμα πιο ισχυροί. Εξαιρετικά βολικό πραγματικά, για την άρχουσα τάξη, το ότι ο κάθε οικονομικός κύκλος την βγάζει και πιο ισχυρή. Θα έλεγε κάποιος πραγματικά ότι είναι πολύ βολικό για να είναι τυχαίο. Και φυσικά δεν είναι τυχαίο αφού οι φούσκες γεννιούνται για να σκάσουν και το μόνο που απασχόλησε το σύστημα είναι πως θα εκμεταλλευτούν το μοιραίο. Ξεχνάνε, ευτυχώς, οι αιώνιοι τοκογλύφοι ότι η καθοδική σπείρα της παρακμής οδηγεί μοιραία στην αναγέννηση μέσα από τον αέναο κύκλο της καταστροφής και της αναγέννησης. Στον κόσμο τους η πολυφυλετική σούπα εργάζεται στα εργοστάσια τους χωρίς αντιρρήσεις. Πιστό αντίγραφο του Πύργου της Βαβέλ οι διάφορες μειονότητες καταλαβαίνουν μόνο τον εαυτό τους και αγωνίζονται έστω και ασυναίσθητα εναντίον των ίδιων τους των εαυτών. Ο Εθνικισμός αποτελεί το φως που σκοτώνει το ηρεμιστικό σκοτάδι που θέλουν να απλώσουν οι Σιωνιστές πάνω από τον κόσμο που θέλουν να κάνουν εργοστάσιο τους. Ο Μεγάλος Αδελφός βλέπει την δάδα να ανάβει σιγά σιγά και αμολάει τα σκυλιά του και... τις μαϊμούδες του.

Η Εθνικιστική Θέση

Προφανώς σε έναν κόσμο που η οικονομία έχει γίνει το Α και το Ω δεν θα μπορούσε να μείνει ένας Εθνικιστής αμέτοχος από αυτήν. Οι μόνες θέσεις που δεν επηρεάζονται από την οικονομία και την "οικουμενικότητα" της είναι οι σπηλιές στα βουνά και άρα κάποιος θα πρέπει να επιλέξει αν θα ζήσει εντός του συστήματος ή εκτός. Ο Εθνικιστής με πλήρη συνείδηση του καθήκοντος που του έχει ανατεθεί να σώσει το Έθνος από την καταστροφή επιλέγει να μείνει εδώ και να πολεμήσει. Ζώντας μέσα στο σύστημα και στην σαπίλα, αλλά πολέμιος του. Χρησιμοποιώντας το χρηματοπιστωτικό σύστημα λόγω ελλείψεως άλλης επιλογής, αλλά γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να το γκρεμίσει γιατί αποτελεί καρκίνωμα για το Έθνος. Όταν ο Εχθρός είναι πολύ δυνατός δεν έχεις άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιείς όλα του τα όπλα εναντίον του. Σε ένα κόσμο που όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται οι Εθνικιστές θα πρέπει να αγοράσουν το δηλητήριο που θα ποτίσουν στο σύστημα. Με ψυχή σφυρηλατημένη μέσα στην φωτιά και αξίες αιώνιες να οδηγούν, ως φάρος, ο δρόμος δεν μπορεί να χαθεί. Στα εργοστάσια της παγκοσμιοποίησης τίποτα δεν χωρίζει ούτε ενώνει την μάζα των σκλάβων και ο Εθνικισμός φαντάζει ο μόνος εχθρός. Μία ιδεολογία που ονειρεύεται εργάτες που εργάζονται για το εθνικό καλό, ο καθένας για την πατρίδα του και στην πατρίδα του και μέσα από αυτό και για τον εαυτό του. Σε αντίθεση με τις υλιστικές, ατομικιστικές κοσμοθεάσεις του φιλελευθερισμού και του μαρξισμού εμείς βάζουμε το συλλογικό καλό πάνω από το ατομικό και αυτό πειράζει τους καταπατητές που προφανώς δεν θέλουν αντίσταση, όμως να ξέρουν ότι θα την έχουν μέχρι και την πτώση του τελευταίου μας και πιθανών και πιο μετά. Παράδειγμα μας ο Λεωνίδας που με την πτώση του ενέπνευσε όλη την Ελλάδα να ενωθεί ενάντια στην πολυεθνική λαίλαπα. Ο Λεωνίδας που ένας Εφιάλτης δεν τον σταμάτησε, παρά μόνο επέσπευσε το μοιραίο για το οποίο ηρωικά είχε τάξει τον εαυτό του και τους συμπολεμιστές του.

Η Σημαία

Διαχρονικά η Σημαία ενός Κράτους, Έθνους, Φυλής ή ακόμα και χωριού έχει αποτελέσει σύμβολο συσπείρωσης του λαού για το συλλογικό καλό ή για τον αγώνα. Παλιότερα η Σημαία δεν υπήρχε με την μορφή που έχει σήμερα, αλλά έπαιρνε την μορφή του "Λ" στην ασπίδα των Λακεδαιμόνιων ή την μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου όταν προελάμβανε ως την Ινδία. Η Σημαία, λοιπόν, συμβολίζει τον Λαό και τον συσπειρώνει από κάτω της για τον κοινό σκοπό που προστάζει αυτή. Έρχεται φυσικά λοιπόν η ερώτηση. Αφού οι σύγχρονοι υποστηρικτές της Παγκοσμιοποίησης αναφέρονται σε αλλαγή ή μεταρρύθμιση του Ελληνικού Λαού με ελληνοποιήσεις, αντιρατσιστικές ομιλίες των 5 ατόμων, προκλητική αδιαφορία της πολιτείας απέναντι στα προβλήματα των Ελλήνων και από την άλλη προκλητική ευαισθησία απέναντι στα προβλήματα των παράνομων εποίκων και άλλα, μήπως αφού θέλουν να αλλάξουν τον Λαό πρέπει να αλλάξουν και την Σημαία; Προφανώς και ναι, αφού όπως είπαμε η Σημαία αντιπροσωπεύει τον Λαό. Προφανώς η γαλανόλευκη με το Σταυρό δεν μπορεί να αποτελεί μέρος μιας πολυφυλετικής και πολυθρησκευτικής ένωσης. Και εμείς θέλουμε να αλλάξει ο Λαός, όχι σε σύσταση αλλά σε νοοτροπία. Θα χρειαστεί να αλλάξει η Ελληνική Σημαία με αυτή την αλλαγή νοοτροπίας του Ελληνικού λαού από ραγιάδικη σε Ελληνική; Όχι, γιατί η ήδη υπάρχουσα Σημαία αντιπροσωπεύει κάτι που ο Ελληνικός Λαός έχει απολέσει και πρέπει ταχέως να ξαναβρεί, δηλαδή την Ελληνική νοοτροπία.

Ιδεολογικές διαφορές

Σε παντελή αντίθεση με την ουδέτερη και υποκριτική φράση ότι η πολιτική είναι η "τέχνη του εφικτού" εμείς λέμε ότι η πολιτική είναι ο τρόπος προσέγγισης του ιδεολογικού οράματος, το οποίο τίθεται υψηλά και φαντάζει σχεδόν άφταστο. Το ίδιο λένε και οι αντίπαλοι μας οι θιασώτες της παγκοσμιοποίησης που έχουν ως "ιδεολογία" τους την καταναλωτική κοινωνία των δύο Εθνών ( Πολυφυλετική σούπα αλά Αμερικάνα από την μία και Ισραήλ από την άλλη). Έβαλα την λέξη ιδεολογία μέσα σε εισαγωγικά γιατί δεν μπορώ να ονομάσω την ιδιοτέλεια, ιδεολογία. Σίγουρα έχει τα χαρακτηριστικά ιδεολογίας, αλλά λείπει το πιο σημαντικό συστατικό μίας ιδεολογίας, που είναι η αυταπάρνηση που δείχνουν οι ιδεολόγοι. Τέλος πάντων, δεν είναι το ζήτημα μας αυτό, βέβαια. Το ζήτημα είναι ότι όλοι αυτοί έχουν κάποιο όραμα για την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο. Εμείς βρισκόμαστε στον πλήρη αντίποδα αυτής της κοσμοθέασης για αυτό βλέπουμε πως δεν υπάρχει καν πεδίο συζήτησης με αυτούς. Δεν ξεκινάμε από τα ίδια αξιώματα και λογικό είναι να βρισκόμαστε σταθερά σε απόσταση. Είμαστε το απόλυτο κακό για αυτούς, όχι γιατί όπως λένε είμαστε "φασίστες", άλλωστε και αυτοί δεν δρούν λιγότερο απολυταρχικά. Είμαστε το απόλυτο κακό, γιατί αντιτιθόμαστε πλήρως στο όραμα τους. Έτσι και αυτοί αποτελούν το απόλυτο κακό για εμάς, γιατί η κοσμοθέαση τους μας προκαλεί αηδία. Είναι το απόλυτο κακό, γιατί προσπαθούν να σκοτώσουν ότι αγαπούμε. Ηθική, πατρίδα, φυλή, δικαιοσύνη, τιμή, αφοσίωση και καθήκον για αυτούς δεν είναι τίποτα μπροστά στο κέρδος και για μας το κέρδος δεν είναι τίποτα μπροστά στα προαναφερθέντα. Βρισκόμαστε σε πόλεμο ιδεολογικό και φυσικό, θα πρέπει να το καταλάβουμε και να δράσουμε αναλόγως. Η πίστη μας στην νίκη αποτυπώνεται στον όρκο μας και είναι σίγουρη γιατί οι αντίπαλοι δεν έχουν πίστη, αλλά μόνο αλαζονική σιγουριά που σύντομα θα τους την γκρεμίσουμε. Ζήτω Η Νίκη!

Σάββατο, 3 Απριλίου 2010

Ελληνική Οικονομία

Μας έχουν πιπιλίσει το μυαλό τα Μ.Μ.Ε για το πόσο κοντά στην κατάρρευση είναι η Ελληνική οικονομία και καλλιεργούν έναν ανείπωτο φόβο στον λαό σχετικά με το μέλλον του. Είναι φυσικά καταδικαστέο το ότι η οικονομία έχει γίνει ένα από τα κύρια ζητήματα του Έθνους μας, αλλά δεν μπορούμε παρά να δεχτούμε ότι η κατάσταση τώρα είναι έτσι και δεν μπορούμε να την αλλάξουμε άμεσα. Μου προκαλεί εντύπωση πως η οικονομική κατάπτωση μιας σχετικά μικρής χώρας, όπως είναι η Ελλάδα, είναι πρώτο θέμα σε όλα τα μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Δεν με εκπλήσσει το γεγονός ότι καταρρέουμε οικονομικά, αλλά το ότι αντέξαμε τόσο πολύ. Είναι περίεργο το πως μια, αντικειμενικώς νεκρή, οικονομία όπως η Ελληνική καταφέρνει να επηρεάζει τις οικονομίες μεγάλων χωρών, όπως η Γερμανία. Δεν είναι δικά μου λόγια αυτά, αλλά τα έχω δει σε πολλά δημοσιεύματα και μάλιστα μερικά από αυτά είχαν και "έγκυρη" υπογραφή. Ξανατονίζω ότι οικονομολόγος δεν είμαι, αλλά ξέρω να κάνω κουμάντο στην τσέπη μου και στην δουλειά μου. Έχει μάθει αυτές τις μέρες ακόμα και ο τελευταίος κάτοικος αυτής της χώρας την έννοια του spread και τις επιπτώσεις αυτού στην ζωή μας. Δεν θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι κάθε φορά που τα κανάλια πρέπει να μας πουλήσουν μία οικονομική "κρίση" μιλάνε και για κάτι που προηγουμένως δεν είχαμε ξανακούσει. Ένα πολύ ενδιαφέρον δημοσίευμα που εξηγεί πολλά πράματα και προφανώς αγνοήθηκε επιδεικτικά από τα εγχώρια Μ.Μ.Ε είναι από Ρωσικό ειδησεογραφικό site, το οποίο λίγο πολύ έλεγε ότι η Ελληνική οικονομική "κρίση" χρησιμεύει ως παραπέτασμα καπνού για να αποκρύψει την βαθιά οικονομική κρίση που γνωρίζουν οι Η.Π.Α. Δεν είναι ψέμα βέβαια ότι η Ελληνική οικονομία δεν πηγαίνει καλά με αποτελέσματα πολύ λυπηρά, αλλά είναι παντελώς ψευδές και υποκριτικό ότι τώρα το κατάλαβαν όλοι. Ο φόβος που σπέρνουν στον Ελληνικό λαό για μια επικείμενη οικονομική κρίση έχει πολλαπλούς σκοπούς. Πρώτα απ'όλα να θωρακίσει την συνέχιση του καθεστώτος κάτω από την ψευδεπίγραφη εγγύηση πως είναι το μόνο που μπορεί να μας βοηθήσει, ενώ η αλήθεια είναι η εντελώς αντίθετη. Το παρόν καθεστώς μας οδήγησε εκεί που είμαστε και είναι το μοναδικό που μπορεί να εγγυηθεί την καταστροφή μας. Δεύτερος σκοπός αυτού του φόβου είναι η συγκάλυψη, άλλων σημαντικών γεγονότων όπως οι πραγματικές συνέπειες της οικονομικής μας δυσχέρειας, η οποία μεταφράζεται σε απώλεια εθνικής κυριαρχίας και άλλα. Τρίτον δίνει ηθικό άλλοθι στην πολιτική μας ηγεσία να συνεργαστεί με τους χειρότερους τοκογλύφους για ιδίων όφελος εναντίον του Εθνικού συμφέροντος. Ας δούμε συνοπτικά την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας, έτσι όπως το βλέπει κάποιος σαν εμένα.

Εθνική Ανεξαρτησία

Είναι γεγονός ότι η παραγωγή μίας χώρας δείχνει τον βαθμό ανεξαρτησίας της. Αυτό ισχύει και πέρα από την λογική του ισοζυγίου εισαγωγών - εξαγωγών υπό την μορφή καθαρού αριθμητικού κέρδους. Η αυτάρκεια σε κάποια είδη βασικής ανάγκης σου εξασφαλίζουν βιωσιμότητα και θωρακίζουν την σταθερότητα σου απέναντι σε καταστάσεις όπως ένας πόλεμος. Η παραγωγή όπλων εξασφαλίζει την αυτάρκεια και την ελεύθερη κίνηση ενός κράτους στο ζήτημα εξοπλισμών, χώρια την πιθανότητα κέρδους μέσω των εξαγωγών. Η δυνατότητα εξαγωγής κάποιων ειδών σε κάνει απαραίτητο στους αγοραστές, ιδιαιτέρως αν μπορείς να κρατήσεις ένα ανταγωνιστικό επίπεδο τιμών. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά έχει ως εξής: Δεν παράγουμε τίποτα κύριοι και κυρίες. Με τις ευλογίες των Ευρωπαίων εταίρων μας και την συνεχή πίεση της αριστεράς, είτε υπό την μορφή οικολογικών κινημάτων είτε υπό την μορφή αντιπολεμικών συμβουλίων μας έφεραν σε κατάσταση μηδενικής παραγωγής. Στο θέμα της αγροτικής παραγωγής η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Μία από τις πιο εύφορες περιοχές της Μεσογείου, η χώρα της ελιάς, έφτασε να εισάγει ελιές από την Τουρκία. Τα εργοστάσια έχουν κλείσει προ πολλού ή έχουν μεταφερθεί, τέλος πάντων, εκτός χώρας με αποτέλεσμα ούτε ο Έλληνας εργάτης να μην έχει δουλειά, ούτε το κράτος να εκμεταλλεύεται αυτή την επιχείρηση είτε μέσω των φόρων είτε μέσω των εισπράξεων (αν αυτή η επιχείρηση είναι κρατική). Εδώ και πολλά χρόνια στηριζόμαστε στους προγόνους μας και στην γη μας όχι ως έμπνευση και όραμα, αλλά ως θέαμα για τους ξένους. Χρόνια τώρα το μοναδικό ουσιαστικό έσοδο της Ελλάδας ήταν ο τουρισμός, αλλά και πάλι η αριστερά φρόντισε να το καταστρέψει υποθάλπτοντας στους κόλπους της εγκληματίες, ταραχοποιούς και ως αφοπλίζοντας ηθικά την ΕΛ.ΑΣ. Η παραγωγή μίας χώρας έρχεται σε αντιστοιχία με την δουλειά που κάνουν τα μέλη μίας οικογένειας και αποφέρει έσοδα σε αυτήν. Στην Ελλάδα τα Μ.Μ.Ε κατάφεραν να παρουσιάζουν ως απόλυτα λογικό το να εγκαταλείπει ο νοικοκύρης την δουλειά του, ενώ είναι βουτηγμένος στα χρέη. Κατέληξε ο νοικοκύρης να δανείζεται ακόμα και για να μπορέσει να φάει αδιαφορώντας για το εύφορο χωράφι του.

Ιδιωτικοποιήσεις

Ποτέ μου δεν κατάλαβα πως γίνεται εταιρίες όπως η Ολυμπιακή Αεροπορία και ο Ο.Σ.Ε να γίνουν προβληματικές εταιρίες. Πως γίνεται εταιρίες μεταφορών να μην αποκομίζουν αμύθητα κέρδη για το δημόσιο, όπως γίνεται με όλες τις εταιρίες μεταφορών ανά τον κόσμο, είτε αυτές είναι ιδιωτικές είτε είναι κρατικές. Ιδιαιτέρως σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που έχει στηρίξει την οικονομία της στον τουρισμό, θα περίμενε κανείς αυτές οι εταιρίες να είναι κερδοφόρες. Η Ολυμπιακή Αεροπορία έχει ήδη χαθεί για το Ελληνικό κράτος αλλά αξίζει μια σύντομη αναφορά στους λόγους που την οδήγησαν στην πτώχευση και τελικώς στην πώληση. Πρώτα από όλα η γνωστή μάστιγα κάθε δημόσιας επιχείρησης που είναι ο υπερπληθυσμός των υπαλλήλων της και η γνωστή σε όλους μας μη παραγωγικότητα τους. Ο δεύτερος λόγος ήταν η γνωστή σε όλους Ελληνική νοοτροπία του ρουσφετιού. Πέταγαν δωρεάν οι πολιτικοί μας και οι οικογένειες τους. Πέταγαν με 97% έκπτωση οι καταστροφείς της Ελληνικής γλώσσας και σκέψης, οι ψεύτες οι δημοσιογράφοι. Τρίτος λόγος ήταν αυτό που οι δημοσιογράφοι ορίζουν ως "κακοδιαχείριση" και στην καθομιλουμένη λέγεται "κουτάλα" ή κλοπή ή μίζα. Τέταρτος λόγος είναι οι γνωστοί εργατοπατέρες που φρόντιζαν να συμπαραστέκονται απεργιακά σε κάθε απεργία που λάμβανε χώρα στην Ελλάδα. Είναι αστείο πραγματικά πως οι αριστεροί εργάζονται πυρετωδώς για να γίνει μία εταιρία προβληματική και συνεπώς το φιλελεύθερο καθεστώς να επιχειρήσει την ιδιωτικοποίηση της και μετά απεργούν ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Δεν θα έβλαπτε "σύντροφοι" να δουλεύατε και λίγο πριν αρχίσετε να ουρλιάζετε ενάντια στην πτώχευση της εταιρίας, αλήθεια ξέρετε τι θα σας έκανε ο πατερούλης Στάλιν αν του κάνατε τέτοια "τσαλίμια" εκεί; Γκούλαγκ το λέγαν και μπροστά του η Γυάρος φαντάζει πραγματικά ως κέντρο παραθερισμού. Δώσανε, λοιπόν, την ηθική νομιμοποίηση στους φιλελεύθερους να πράξουν αυτό που προστάζει η ιδεολογία τους, δηλαδή να ιδιωτικοποιήσουν τις κρατικές εταιρίες. Οι φιλελεύθεροι ευαγγελίζονται ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί να ευνοήσει την ανταγωνιστικότητα των εταιριών αυτών, αλλά η πραγματικότητα δείχνει μεγαλοκαρχαρίες να εκβιάζουν το κράτος και στην τελική να μεταφέρουν τις εταιρίες στο εξωτερικό αν δεν τους δοθεί γη και ύδωρ. Στην τελική το όλο φιλελεύθερο ιδεολόγημα που λέει ότι το κράτος θα ευνοηθεί από τους φόρους των ιδιωτικών εταιριών είναι για γέλια γιατί το κράτος θα πάρει, τελικά, μέρος από τα κέρδη αντί για όλα τα κέρδη. Που είναι το θετικό σε όλο αυτό; Άσε που μπορεί τελικά κάποια από αυτές τις εταιρίες να τις πάρει κάποιος Εβραίος, οι οποίοι ως γνωστόν δεν φορολογούνται από το Ελληνικό κράτος και τότε θα πάρουμε μηδέν εις το πηλήκιον που λέει και ο πρωθυπουργός μας.

Αγροτική Παραγωγή

Είναι νομίζω προφανές ότι ζούμε σε μία από τις ευλογημένες περιοχές του πλανήτη. Ο Θεός, όπως και να τον ονομάζουν οι θρησκευτικές μας διαφορές, μας έδωσε μία γη εύφορη, μια θάλασσα καταγάλανη, τα Ελληνικά βουνά με την ομορφιά τους και την προστασία που μας παρέχουν και το Ελληνικό πνεύμα για να τα εκμεταλλευτεί όλα αυτά. Θυμάμαι παλαιότερα να κοιτάω με μεγάλη απορία της σκηνές στην τηλεόραση που δείχνανε τεράστιες ποσότητες αγροτικών προϊόντων να καταλήγουν στις χωματερές. Η απορία μου προφανής: Αφού τόσος κόσμος πεινάει γιατί δεν δίνονται εκεί αυτά τα φρούτα και τα λαχανικά; Η απορία μου τελικώς, μεγαλώνοντας, λύθηκε αλλά όχι ουσιαστικά. Δεν κατάλαβα γιατί δεχτήκαμε τις επιταγές της Ε.Ε που μας λέγαν ότι δεν θα πρέπει να παράγουμε ότι παράγουμε; Γιατί δεχτήκαμε να καταστρέφουμε την παραγωγή μας με σκοπό να μην πέσουν οι τιμές και δεν την εξάγαμε έτσι ώστε και οι αγρότες να πάρουν πολυπόθητα χρήματα και το κράτος να εισπράξει φόρους; Γιατί αφήσαμε τους αγρότες μας να πέσουν θύματα των εταιριών που πουλάνε σπόρους και λιπάσματα και μας κάναν να μην είμαστε αυτάρκεις με τους σπόρους μας και την εργασία μας; Γιατί οι "ανθρωπιστές" τότε δεν φώναξαν ενάντια σε αυτό το προφανές αίσχος; Που ήταν τότε οι αγροτοπατέρες; Δεν κατάλαβα την απάντηση που μου δόθηκε ποτέ. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι "εταίροι" μας μας αναγκάζουν να εισάγουμε ελιές από την Τουρκία και αρνιά από τα Σκόπια. Διάβαζα κάποια βιβλία σχετικά με την Κατοχή και αυτό που είδα είναι ότι η Αθήνα πείνασε σχεδόν άμεσα, ενώ στα χωριά οι κάτοικοι κατάφεραν να είναι σε καλύτερη κατάσταση λόγω της αγροτικής και κτηνοτροφικής τους παραγωγής. Σίγουρα δεν ήταν η κατάσταση ρόδινη και στην επαρχία, αλλά τουλάχιστον ήταν καλύτερα από ότι στην Αθήνα. Και ερωτώ: Χωρίς σπόρους και χωρίς κτηνοτροφία, αλιεία και αγροτιά ποια θα είναι η μοίρα μας όταν μια μέρα ο Τζέφρι φέρει εδώ τους Τούρκους για να μας διοικήσουν; Τα λάθη και οι προδοσίες των αγροτοπατέρων και των μεγαλοκτηματιών είναι πολλές και δυστυχώς καλούνται για άλλη μία φορά να τα πληρώσουν οι Έλληνες αγρότες και φυσικά ο Ελληνικός λαός. Αλλά όλοι αυτοί οι ψευτοσυνδικαλιστές έχουν δείξει πολλάκις το αληθινό τους πρόσωπο. Παραδείγματα άφθονα, αλλά θα αναφέρω μόνο μερικά. Η στήριξη που δείξανε στους Αιγυπτίους λαθροαλιείς έναντι των Ελλήνων ψαράδων. Η συνεργασία τους με τους λαθρομετανάστες για το σπάσιμο Ελληνικών μαγαζιών που διαμαρτύρονται για το παρεμπόριο που τους στραγγαλίζει. Η αδιαφορία τους όταν ο Ελληνικός λαός στενάζει κάτω από τα τρακτέρ τους και η υπακοή που δείξανε στον Βούλγαρο πρωθυπουργό όταν τους είπε να μην εμπλέκουν την Βουλγαρία στα παρακρατικά τους παιχνίδια. Ας μην ξεχνάμε βέβαια και αυτό.

Νεοελληνική νοοτροπία

Δύο από τα μεγαλύτερα νομοθετικά εκτρώματα που θέσπισε η σύγχρονη μεταπολίτευση είναι η βουλευτική ασυλία και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών. Έτσι είδαμε στην σύγχρονη ιστορία μας σκάνδαλα που δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος. Ταυτόχρονα είδε να μην οδηγείται κανείς στην φυλακή για αυτά τα αίσχη, καμμία περιουσία να μην δημεύεται. Είδαμε πλούσιους να παίρνουν το επίδομα αλληλεγγύης γιατί η φοροδιαφυγή τους τους έθετε μέσα στα όρια αυτού του επιδόματος. Η νομοθετική εξουσία της χώρας μας στην προσπάθεια να εξυπηρετήσει τα γαλάζια ή τα πράσινα ή τα ροζ παιδιά έφτιαξε νομοθεσίες που "φωτογράφιζαν" άτομα ως εξαιρέσεις. Μόνο που η πραγματικότητα ξέφυγε του ελέγχου τους και έτσι κάποιοι τοποθέτησαν εαυτούς με πολύ καλή χρήση "photoshop" στην "φωτογραφία" που θέλανε. Άκουγα εχθές στις ειδήσεις ότι η κυβέρνηση με χρήση δορυφορικής τεχνολογίας (ανακάλυψαν το google earth οι και καλά τεχνοκράτες) θα προσπαθήσουν να ανακαλύψουν τους έχοντες πισίνες και να τους φορολογήσουν. Παράλληλα βγήκε κάποιος, στα πλαίσια του "ρεπορτάζ", και διαφήμισε το προϊόν του που ήταν ο τεχνητός χλοοτάπητας που μπορεί να χρησιμεύσει ως κάλυμμα για τις πισίνες. Είχα μείνει άναυδος κοιτώντας τον παραλογισμό του ρεπορτάζ. Πως γίνεται να διαφημίζεται ο τρόπος αποφυγής του μέτρου από την ίδια την τηλεόραση που μεταδίδει το μέτρο και να μην επεμβαίνει εισαγγελέας. Για να λέμε του στραβού το δίκιο πάντως, δεν έχει πολύ άδικο αυτός που προσπαθεί να φοροδιαφύγει από την στιγμή που η ηγεσία της χώρας απαρτίζεται από λαμόγια (στην καλύτερη) και κλέφτες. Δεν έχει άδικο κάποιος να μην μπορεί να αισθανθεί νομιμόφρων απέναντι σε μία δικαιοσύνη που απέναντι της κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους. Προφανώς δεν είναι η πρόταση μου να φοροδιαφύγουμε όλοι, αλλά είναι σκοπός μου να καταδείξω την υποκρισία και την αδικία των όποιων καταπιεστικών, για τον λαό, μέτρων και αν ληφθούν από την στιγμή που δεν θα επιβληθούν σε αυτούς που πρέπει να επιβληθούν πρώτα. Βρείτε ποιοι κατάκλεψαν το δημόσιο χρήμα, κλείστε τους στην φυλακή και δημεύετε τις περιουσίες τους αδιαφορώντας για το τι θα απογίνουν μετά. Άμα το κάνετε αυτό θα δείτε το έλλειμμα να εξανεμίζεται και τον λαό να αισθάνεται δικαιωμένος. Βρείτε τους κλέφτες και μην προσπαθείτε να βάψετε με πατριωτική μπογιά την καταλήστευση του Ελληνικού λαού. Καταπολεμήστε την νοοτροπία του "ωχαδερφισμού" και του "παρτάκια" στην Ελληνική παιδεία αντί να προσπαθείτε να βρείτε την φοροδιαφυγή με επιτροπές που είναι από την δημιουργία τους διεφθαρμένες και άρα καταδικασμένες να πιάνουν τα "μικρά ψάρια" που έτσι και αλλιώς τους οδήγησε εκεί η ανέχεια και το παράδειγμα των μεγαλοκαρχαριών.

Δημόσιος Τομέας

Η μικροπολιτική υποκρισία και ιδιοτέλεια φαίνεται σε όλο της το μεγαλείο όταν μιλάμε για το Ελληνικό Δημόσιο. Η ιστορία ξεκινά με την μαζική εισροή στο Δημόσιο τομέα πολλών Ελλήνων με σκοπό τον πολιτικό εγκλωβισμό τους. Κατέληξε η όλη ιστορία στο να βλέπεις στις Δημόσιες υπηρεσίες που προσφέρουν υπηρεσίες γραφείου να είναι ένας υπολογιστής και τέσσερα άτομα που δουλεύουν (;) σε βάρδιες των δύο ωρών, αλλά πληρώνονται για 8ωρό από τον Έλληνα φορολογούμενο. Είδαμε τις παραγωγικές δημόσιες επιχειρήσεις να χρεοκοπούν και να μένουν μόνο οι μη παραγωγικές. Είδαμε την υποκρισία στα μάτια των πολιτικών μας. Είδαμε την μονιμότητα του δημοσίου υπαλλήλου να συνδυάζεται με την ατιμωρησία και την τεμπελιά. Είδαμε τις συμβάσεις εργασίας να καταργούνται και ξενόφερτοι όροι όπως το stage να προσπαθούν να δεσμεύσουν την ψήφο των Ελλήνων πιο μακροπρόθεσμα ακόμα. Είδαμε την αστειότητα του να διώχνει το ένα κόμμα όλους τους προσληφθέντες του άλλου και να χαϊδεύει τα δικά του τεμπελόσκυλα. Και στην μέση όλων αυτών, εσύ, Έλληνα φορολογούμενε να πληρώνεις τα μικροκομματικά παιχνίδια τους ελπίζοντας πως μια μέρα το φίλημα κατουρημένων ποδιών θα σε κάνει και εσένα μέρος του προβλήματος που μια μέρα θα μας καταπιεί όλους. Δεν θα το συνεχίσω. Είναι τελείως προφανή αυτά τα πράματα. Όμως σκέψου, Έλληνα, μήπως αποτελείς και εσύ τελικά μέρος του προβλήματος με την αδιαφορία σου και την αστική σου νοοτροπία;

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία:
1) "Το κοινωνικό ζήτημα (υπό το φώς του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού", Δημήτρης Στεφανίδης, Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις
2)"Υπερασπίζοντας Την ΕΘνική Μνήμη", Ν.Γ.Μιχαλολιάκος, Εκδόσεις Νέα Σπάρτη