Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Το Δημοκρατικό Πολίτευμα

Ας περιγράψουμε άλλο ένα πολίτευμα, σαν συνέχεια της περιγραφής και σχολιασμού πολιτευμάτων. Σήμερα σειρά θα λάβει το σημερινό μας πολίτευμα, η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Είναι ευκαιρία για παρουσίαση αυτού του πολιτεύματος μιας και πρόσφατα ψηφίστηκε επί της αρχής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο το λαθρονομοσχέδιο το οποίο η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού δεν θέλει και η λογική επίσης δεν θέλει. Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε εξαρχής μια αντίφαση που παρατηρείται εδώ. Τι σχέση έχει ο κοινοβουλευτισμός με την Δημοκρατία; Η απάντηση είναι καμμία πέραν από την χρήση της λέξεως "Δημοκρατία" για μια ψεύτικη σύνδεση με το ελληνικό ιδεώδες της Δημοκρατίας. Δεν μπορώ να θεωρήσω δημοκρατία την επιλογή αντιπροσώπων κάθε τέσσερα χρόνια, ιδιαιτέρως αν αυτοί οι αντιπρόσωποι στο σύνολο τους εξυπηρετούν πάντα τα ίδια συμφέροντα, παρά τις βαρύγδουπες δηλώσεις τους. Άλλα αυτά είναι γεγονότα και πράξεις που έγκεινται περισσότερο στην επικαιρότητα, οπότε ας αφήσουμε την περιγραφή γεγονότων και ας πάμε στην περιγραφή των ιδεών. Θα πρέπει να υπάρξουν σε αυτό το άρθρο δύο διαφορετικοί τομείς, ένας σχετικά με την Δημοκρατία και ένας για τον Κοινοβουλευτισμό. Το σημαντικότερο θα πρέπει να είναι να δούμε εν γένει τα προβλήματα που εμπεριέχει η Δημοκρατία και τα οποία κληρονομεί ο Κοινοβουλευτισμός μιας και οι αντιπρόσωποι εκλέγονται. Τα προβλήματα του Κοινοβουλευτισμού είναι επιπρόσθετα και θα αναλυθούν στο καλύτερο δυνατό μέτρο.

Η Δημοκρατία της Αρχαιότητας

Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα από τα πολλά που έχουν λειτουργήσει στην Ιστορία. Η προέλευση του εντοπίζεται στην αρχαία πόλη των Αθηνών και από κει και πέρα ιστορικά εμφανίζεται σε διάφορες μορφές και διαστρεβλώσεις. Η ιδέα πίσω από την δημοκρατία ήταν να κυβερνήσει ο δήμος δηλαδή ο λαός. Βεβαίως σε αντιδιαστολή με την φιλελεύθερη σημερινή δημοκρατία υπήρχαν και κάποιες προϋποθέσεις που θα έπρεπε κάποιος να πληρεί έτσι ώστε να πάρει τον τίτλο του πολίτη και το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Αυτές οι προϋποθέσεις δεν ήταν λογιστικές, όπως επιχειρούν να το κάνουν σήμερα, αλλά ουσιαστικές ξεκινώντας από τον δίκαιο του αίματος, δηλαδή έπρεπε να είσαι Αθηναίος στην καταγωγή για να μπορέσεις να γίνεις Αθηναίος πολίτης. Επιπλέον θα έπρεπε να έχεις προσφέρει τις ένοπλες υπηρεσίες σου στον στρατό των Αθηνών και μην έχεις πτωχεύσει ή φοροδιαφύγει. Βλέπουμε οπότε ότι η Δημοκρατία τον Αθηνών είχε πολύ πιο αυστηρές προϋποθέσεις πολιτογράφησης, σε αντίθεση με την σημερινή μορφή δημοκρατίας που ζούμε. Αλλά ακόμα και αυτές οι αυστηρές προϋποθέσεις δεν είναι αρκετές για να άρουν τις αντιρρήσεις μου ως προς το δημοκρατικό πολίτευμα. Η πρώτη και κύρια από αυτές δεν μπορεί να προέρχεται από πουθενά αλλού παρά από τον μέγα Πλάτωνα. Ο Πλάτων λοιπόν εντοπίζει το πρόβλημα της Δημοκρατίας στην ίδια την ασυδοσία της ελευθερίας και στην "μέθη" από αυτή. Τα μειωμένα αντανακλαστικά του πολίτη της δημοκρατικής πολιτείας δεν θα τον αφήσουν να αντιληφθεί οι ίδιοι του οι "υπερασπιστές" και αντιπρόσωποι θα του περάσουν τις αλυσίδες της σκλαβιάς με αντάλλαγμα ψευδεπίγραφη ελευθερία. Αυτό το ζούμε πολύ εμφανώς σήμερα, στην κοινωνία που ζούμε, όπου έχουμε δικαίωμα να κάνουμε "σχεδόν" ότι θέλουμε αρκεί αυτό να μην είναι ενάντια στις κυβερνητικές εντολές. Έχουμε δικαίωμα να εργαζόμαστε και να φορολογούμαστε σκληρά αρκεί να μην ασκούμε κριτική και κυρίως να μην διαδίδουμε αυτή την κριτική πέραν κάποιου ορίου. Η δεύτερη σοβαρή αντίρρηση μου στην δημοκρατία έγκειται στην ανικανότητα της μάζας να κρίνει το ίδιο της το καλό. Η ορθή λήψη αποφάσεων απαιτεί πλήρη γνώση της καταστάσεως, πολιτικό σχεδιασμό και πάνω από όλα τόλμη για να γίνει ότι απαιτείται να γίνει. Ωριμότητα, τόλμη, αντικειμενική πληροφόρηση και γνώση ενός αντικειμένου ούτε είχε, ούτε πρόκειται να έχει η πλειοψηφία ενός λαού. Εκεί ακριβώς είναι που διάφοροι θα προσπαθήσουν να στρέψουν την κοινή γνώμη προς το συμφέρον τους και που θα αρχίσει η δημοκρατία να μετατρέπεται σε ολιγαρχία και πλουτοκρατία. Η δημοκρατία αγνοεί την προφανή, κατά Gauss, κατανομή των ανθρωπίνων χαρακτηριστικών αξιών όπως η ευφυΐα, το ήθος, η τόλμη και τα λοιπά, παραδίδοντας την διακυβέρνηση της πολιτείας στους μέτριους, από όλες τις απόψεις, που μοιραία θα προσπαθήσουν να εκδιώξουν τους άριστους. Στο τοπικό πεδίο των Αθηνών αυτό εκδηλώθηκε με εξοστρακισμούς αξιόλογων ανθρώπων και κακές, στην πλειοψηφία τους, διακυβερνήσεις. Η εφαρμογή της δημοκρατίας σε παγκόσμιο επίπεδο επέφερε τα διεθνή μεγάλα αφεντικά, τις άβουλες μέτριες κυβερνήσεις που εξυπηρετούν τα αφεντικά και όχι το λαό και φυσικά τις όλης κατάστασης που ζούμε με διώξεις για πολιτικά φρονήματα, παρακρατικούς δημοσιογράφους και αναρχικούς, οικονομικό "ξεζούμισμα" του λαού για να πληρωθούν οι μεγαλοκαρχαρίες και εθνικό "ξεπούλημα" για να ικανοποιηθούν οι σιωνιστικοί πάτρωνες. Μια ανάγνωση της Ιστορίας της Δημοκρατίας, στην σχετικά πιο "αγνή" της περίοδο, μας βεβαιώνει για το αληθές του λόγου του Πλάτωνα, όταν έλεγε ότι η Δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα που μοιραία οδηγεί στην ασυδοσία και στην ολιγαρχία. Η δημοκρατία των Αθηνών, λιγότερο, και η σημερινή δημοκρατία, περισσότερο, έχουν φέρει την κοινωνία σε βαθιά ρήξη με το παραδοσιακό μοντέλο ιεραρχίας αντιπροτείνοντας ένα μοντέλο ψευδεπίγραφης ισότητας ανάμεσα σε ανθρώπους που προφανώς δεν είναι ούτε ίσοι, ούτε όμοιοι, αλλά διαφορετικοί και μοναδικοί. Το χειρότερο δε σε αυτό είναι ότι την εξουσία της χώρας-πόλης διαχειρίζονται εξίσου ο ικανός με τον ανίκανο ισότιμα, γεγονός που κατ'εμέ αποτελεί λογικό σφάλμα.

Η μοντέρνα αντιπροσωπευτική δημοκρατία

Οι βασικές διαφορές της μοντέρνας δημοκρατίας, σε σχέση με την αρχαιότητα, μπορούν πρόχειρα να κατηγοριοποιηθούν ως εξής: Πρώτον η διεύρυνση της εκλογικής βάσης θέτοντας στην πολιτογράφηση πολύ χαλαρότερα κριτήρια και φέρνοντας τις υποχρεώσεις σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τα δικαιώματα. Πλέον μπορείς να είσαι μη Έλληνας, αστράτευτος, φοροφυγάς, κλέφτης και τρελός και παρόλα αυτά να έχεις τον ίδιο λόγο στην διακυβέρνηση της χώρας με έναν σοβαρό, μορφωμένο, συνειδητοποιημένο και ενεργό πολίτη. Αν δεν βλέπετε το παράλογο της όλης ιστορίας τότε πρέπει να πάτε σε ψυχίατρο, υποθέτω. Θα μου πείτε ότι είμαι υπερβολικός και ότι αυτό θα αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό αν υπάρχει; Μην ξεχνάτε ότι σας κυβερνά ένας μη Έλληνας, σημαντικός βουλευτής ενός "πατριωτικού" κόμματος είναι ένας αστράτευτος (και αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα), η φοροδιαφυγή είναι πρακτική πολλών πολιτών και ιδιαιτέρως των μεγαλοκαρχαριών και οι τρελοί (πιστοποιημένοι) είναι μεγαλοδημοσιογράφοι και ορίζουν τι θα βλέπετε και πως θα το βλέπετε. Οπότε μάλλον δεν είμαι υπερβολικός και δεν έβαλα καν στην συνάρτηση τον όρο κλέφτης. Δεύτερη "μεταρρύθμιση" ήταν η μαζικοποίηση της πληροφορίας ως απόρροια της τεχνολογικής ανάπτυξης και η ιδιωτικοποίηση αυτής. Η κατακόρυφη πτώση της ποιότητας στον βωμό του κέρδους και η συνεχής ψευδής προπαγάνδα επέφερε πολιτική απάθεια και επαλήθευσε τον μεγάλο διανοητή Oswald Spengler όταν έλεγε: " Αλήθεια για την μάζα είναι αυτό που ακούει συνεχώς επαναλαμβανόμενο, διότι θέλει να σκέπτεται μόνο αυτά που θέλει να κατέχει και αυτό ακριβώς αισθάνεται ως ελευθερίας της". Από τις πρώτες στιγμές της σύγχρονης δημοκρατίας δημιουργήθηκαν τα πολιτικά κόμματα με σκοπό την περιχαράκωση των ιδεών σε πλαίσια και την εκλογή των αντιπροσώπων του λαού από αυτά τα περιφραγμένα "μαντριά". Τα αποτελέσματα των κομμάτων ήταν διαχρονικά και παγκόσμια τα ίδια. Διχασμός και φανατισμός του λαού γύρω από πολυσυλλεκτικές οργανώσεις που εν τέλει δεν εξέφραζαν κανέναν καθώς δεν υπήρξε ποτέ σαφής ιδεολογική γραμμή που να απορρέει από αυτές. Πλημμύρα από μέτριους αναρριχόμενων στα σκαλοπάτια της εξουσίας με μόνο προσόν την ανηθικότητα τους και την χρήση όλων των μέσων θεμιτών και αθέμιτων, αλλά κυρίως αθέμιτων. Οι προδοσίες και τα λάθη πολλά και εμφανή αλλά το ανακάτεμα της τράπουλας δείχνει να πείθει τον λαό να ξαναψηφίζει αυτούς που τον πουλάνε. Άλλωστε, όπως προείπαμε, δεν φημίζεται αυτή η μάζα ψηφοφόρων και για την νοητική της διαύγεια. Η αποδοχή του φιλελευθερισμού είναι, κατά την γνώμη μου, η μεγαλύτερη διαφορά με την αρχαία δημοκρατία. Η θεοποίηση του χρήματος και της οικονομίας κάναν την δημοκρατία και την πολιτική ένα πολυέξοδο, αλλά και προσοδοφόρο επάγγελμα. Έτσι σε συνδυασμό με την ανηθικότητα των κυβερνώντων ήταν βέβαιες συνέπειες η ρεμούλα, το πλιάτσικο των δημοσίων ταμείων και φυσικά το "προσκύνημα" ενώπιον των χορηγών. Θα μνημονεύσω σε αυτό το σημείο μια αγαπητή φίλη η οποία λέει ότι δεν πρέπει να ρίχνουμε το φταίξιμο το δικό μας στους άλλους. Πραγματικά έχει δίκιο. Είχαμε επιλογή στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σχετικά με το ποιο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο θα ακολουθήσουμε; Φαίνεται πως όχι, αλλά δεν είναι αυτή η αλήθεια. Δύο πλευρές έδωσαν μάχη για αυτή την επιλογή ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον φιλελευθερισμό. Στην μάχη υπέρ του φιλελευθερισμού τάχτηκαν και οι εθνικές δυνάμεις για να γλυτώσουν την Πατρίδα από τα σχέδια διάσπασης και καταστροφής που έφερνε ο κομμουνισμός για την Ελλάδα. Ήταν όμως αυτές οι δύο μόνες επιλογές; Η Ιαπωνία μας δείχνει πως όχι. Διάλεξε ένα εθνικιστικό μοντέλο που χρησιμοποιεί φιλελεύθερες πρακτικές για την οικονομική επίθεση προς το εξωτερικό ενώ εσωτερικά είναι βαθιά ιεραρχημένο και σοσιαλιστικό. Δεν θα το αναλύσω βαθύτερα, αλλά θα δώσω στο τέλος μια στοιχειώδη βιβλιογραφία. Πάντως η διαφορά που έζησε η Ιαπωνία είναι ότι σε αντίθεση με εμάς που γίναμε γιουσουφάκια των Αμερικάνων και που μας ξεπουλάνε σιγά σιγά στους Τούρκους, οι Ιάπωνες διατήρησαν τον Εθνικισμό τους ανέπαφο και κατάφεραν να ακμάσουν οικονομικά σε σημείο που να θεωρούνται πολύ ισχυρή δύναμη. Και μην ξεχνάμε ότι το 1945 η Ιαπωνία ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση από εμάς, έχοντας δεχτεί δύο δημοκρατικές πυρηνικές βόμβες. Τέλος πάντων δεν λέω ότι ήταν το καλύτερο δυνατό μοντέλο, άλλωστε η Ιστορία το κρίνει μόνο αυτό, αλλά ήταν σίγουρα μία άλλη τρίτη επιλογή. Επιστρέφοντας στις διαφορές αρχαίας και μοντέρνας δημοκρατίας θα πρέπει προφανώς να αναφέρουμε την κατρακύλα της παιδείας και του πνεύματος. Στην Ελλάδα δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισε αυτό, αλλά είναι σίγουρο ότι σήμερα βλέπουμε τα σημάδια προχωρημένης σήψεως. Έτσι με την παιδεία σε παντελή διάλυση μπορούν οι βουλευτές να παραφράζουν τον Ισοκράτη μιλώντας για "ημετέρα παιδεία" και να παρουσιάζουν κάποιοι τον Σαμαρά ως συνεχιστή την κοσμοπολίτικης οπτικής του Δραγούμη για τον Ελληνισμό. Έτσι μπορούν να "θαυμάζουν" μερικοί τον Ελληνικό πολιτισμό και παράλληλα να τον παραφράζουν για να εκτελούν και τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Έχουμε αναφερθεί και παλιότερα πόσο δημοκρατικά παραφράζουν και "κακομεταφράζουν" επίτηδες τα Ελληνικά γραπτά εκμεταλλευόμενοι την ημιμάθεια και την αμάθεια του κόσμου για να παρουσιάσουν τα σχέδια τους ως προερχόμενα από την Ελλάδα. Αποτέλεσμα αυτού είναι οι όποιες ελλείπείς πληροφορίες λαμβάνουν οι μάζες για την λήψη αποφάσεων να γίνονται ελεγχόμενες μέσω της παιδείας και προφανώς μεσώ της προπαγάνδας και κυρίως της λογοκρισίας. Έχω αναφερθεί πολλάκις στο παρελθόν για τα κακώς κείμενα σε πολλά επίπεδα της σημερινής δημοκρατίας, αλλά νομίζω ότι αξία έχει να ξανακοιτάξετε ένα παλιότερο άρθρο μου.

Συμμετοχική Δημοκρατία

Αφού λοιπόν η άμεση δημοκρατία απερρίφθη κατά την διάρκεια της κύησης της σημερινής δημοκρατίας σήμερα επανέρχεται εις το προσκήνιο. Προφανής η συγκυρία αφού στην σημερινή εποχή έχει ωριμάσει η τεχνογνωσία γύρω από την προπαγάνδα, τη λογοκρισία και τις πλαστές καιροσκοπικές δημοσκοπήσεις. Έτσι η διακυβέρνηση του τόπου θα περάσει από τις μετριότητες και τις υπομετριότητες στις ανθυπομετριότητες που θα μπορούν ακόμα πιο εύκολα να ελέγχονται χωρίς τον φόβο μην βρεθεί κάποιος πολιτικός με βούληση, όμως ακόμα και τώρα φαίνεται ότι δυσκολεύονται να κάμψουν την θέληση του Ελληνικού λαού. Έτσι παρατηρήθηκαν τα κωμικοτραγικά περιστατικά της μαζικής απόρριψης σχολίων στην διαβούλευση για το λαθρονομοσχέδιο, των μαζικών "κατεβασμάτων" δημοσκοπήσεων σε σελίδες του παρακράτους που δηλώνουν ψευδώς "ενημερωτικές" , τις μαζικές συλλήψεις αντιφρονούντων, τις εναλλαγές από αποθέωση σε βρίσιμο των λαθρομεταναστών που τους λέγαν την αλήθεια, τις συζητήσεις που δεκτοί ήταν μόνο οι συμφωνούντες και πολλών άλλων ευτράπελων. Να την χαίρεστε την δημοκρατία σας. Έχει ομολογουμένως πολύ γέλιο. Αλλά μου έχει γεννηθεί μία απορία. Αφού τόσο σας νοιάζει η οικονομική κρίση και κόβονται ακόμα και οι εορτασμοί Εθνικών Επετείων σε πρεσβείες για να εξοικονομηθούν χρήματα, γιατί χαλάτε τόσα λεφτά για να διατηρήσετε το ψευτοδημοκρατικό σας προσωπείο; Κατεβάστε τα τεθωρακισμένα στους δρόμους για να μας σταματήσετε. Τις ίδιες ελπίδες θα έχετε για να τα καταφέρετε. Μην κρύβεστε πίσω από το δάκτυλο σας και κυρίως μην χαλάτε τα λεφτά μας για να το κάνετε. Η όλη ιστορία με την συμμετοχική δημοκρατία και την ανοιχτή διαβούλευση που λογοκρίνεται μου φέρνει στο μυαλό μία φράση του Παναγιώτη Κονδύλη που έλεγε: "...Φαίνεται να βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση ιστορικής ευθανασίας, υπό τον όρο να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγματα, ώστε κανείς να μην έχει την άμεση ευθύνη, και επίσης υπό τον όρο να τεχνουργηθούν απροσμάχητες ανακουφιστικές εκλογικεύσεις ("Ελληνοκεντρικές" ή εξευρωπαϊστικές", αδιάφορο)."


Πρόταση Βιβλιογραφίας

1) Πλάτων - "Πολιτεία", Εκδόσεις Ζήτρος 2006
2) Ομάδα G.R.E.C.E - Φιλελευθερισμός: Εχθρός Των Λαών, Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις 1990

5 σχόλια:

  1. Πολύ χτυπητά τα άσπρα γράμματα στο μαύρο φόντο, ειδικά για μεγάλα κείμενα είναι κουραστικά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όντως, ενώ το κείμενο αξίζει να διαβαστεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σας ευχαριστώ για τις εικαστικές παρατηρήσεις σας φίλοι μου. Θα το κοιτάξω το ζήτημα ώστε να βρώ κάτι καλύτερο που δεν θα αλλοιώνει την γενικότερη αισθητική του ιστολογίου. Και πάλι ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο ΚΥΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ !!!! ΟΝΤΩΣ ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ ΜΕ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Έκανα τα γράμματα λίγο πιο γκρίζα τα γράμματα για να είναι λιγότερο "χτυπητά". Ελπίζω να είναι καλύτερα τώρα.

    Στον τελευταίο φίλο να απαντήσω με μια ρήση του Μ.Καραγάτση.

    "Η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν η δικτατορία πενήντα χιλιάδων ομότιμων πολιτών επί τριών εκατομμυρίων συμμάχων, μετοίκων και δούλων. Επί πενήντα χρόνια έτυχε οι 25001 από αυτές τις 50000 να είναι άνθρωποι έξυπνοι. Βιολογικό φαινόμενο καταπληχτικό και ανεπανάληπτο στην Ιστορία. Από την στιγμή που οι 25001 έξυπνοι έγιναν 24999, οι 25001 ηλίθιοι έφεραν στην αρχή τον Κλέωνα, άνθρωπο στα μέτρα τους ακριβώς, κι η δημοκρατία ξαναβρήκε τον συνεπή εαυτό της."

    Δεν είναι ο κυνοβουλευτισμός μόνο το πρόβλημα. Είναι η ουσία της δημοκρατίας της ίδιας όπου οι κότες, επειδή είναι περισσότερες, κυβερνούν τους αετούς. Ο κυνοβουλευτισμός έχει επιπρόσθετα προβλήματα. Τα νούμερα του Καραγάτση δεν ισχύουν ιστορικά, αλλά συμφωνώ με το πνεύμα της ρήσης του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή