Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Αθλητισμός και Οπαδισμός

Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο του Ρουμάνου ηγέτη της Garda de fier Corneliu Codreanu στο οποίο ανέφερε: " Η Δημοκρατία καταστρέφει την ενότητα του Ρουμάνικου Έθνους, διαιρώντας το μεταξύ πολιτικών κομμάτων, κάνοντας μας να μισούμε ο ένας τον άλλο..." Προφητικός ο λόγος του Corneliu 90 χρόνια πρίν. Πραγματικά θα έλεγε κάποιος ότι έβλεπε στο μέλλον την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα σήμερα. Όμως αυτό δεν μας έφτανε στην Ελλάδα και είπαμε να διαιρεθούμε και άλλο. Πέρα από την πολιτική και τοπικιστική διαίρεση εδώ και αρκετό καιρό τροφοδοτείται και μια άλλη διαίρεση ακόμα πιο αδικαιολόγητη και γελοία. Με λύπη βλέπω συνέλληνες να εχθρεύονται ο ένας τον άλλο για ζητήματα οπαδικά, χωρίς να βλέπουν ότι η κατάντια του αθλητισμού όχι μόνο δεν δικαιολογεί τον φανατισμό αλλά απεναντίας δικαιολογεί την πλήρη απάθεια απέναντι στο ζήτημα. Ένας φίλος που ασχολείται πολύ ενεργά με τα αθλητικά και οπαδικά δρώμενα είχε πει ότι και ο αθλητισμός είναι πολιτική. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με αυτό δυστυχώς. Η πολιτική επηρεάζει άμεσα τον αθλητισμό και η κατάσταση του αθλητισμού είναι σε πλήρη εναρμόνιση με την κατάσταση στην πολιτική. Τα ιδανικά του αθλητισμού, του "ευ αγωνίζεσθε" και του "νους υγιής, εν σώματι υγιεί" έγιναν εμπόρευμα, αναβολικά και εν γένει πολιτική με την κακή της έννοια. Όταν υπάρχει και στον αθλητισμό η λογική της εισαγωγής ξένων αθλητών, ακόμα και σε παιδικές ηλικίες, εις βάρος των δικών μας αθλητών καταλαβαίνουμε ότι το όλο ζήτημα είναι σε πλήρη αντιστοιχία με την πολιτική. Όταν ήμουν νέος αθλούμουνα πολύ ενεργά και θυμάμαι πολλά γεγονότα που τώρα συνδέονται στο μυαλό μου. Θυμάμαι την αναξιοκρατία, την παραγοντοκρατορία, τον οπαδισμό (ακόμα και όταν μιλάγαμε για εφηβικά και παιδικά τμήματα) και γενικά μίας καταστάσεως που ντροπιάζει τα ιδανικά του αθλητισμού. Και η ερώτηση που έρχεται απευθείας είναι προφανής: Ο πραγματικός αθλητισμός ευνοεί τον φανατισμό; Και άσχετα με αυτό, αξίζει ο σημερινός αθλητισμός τον φανατισμό που υπάρχει;

Ο Πραγματικός αθλητισμός

Το πρώτο ερώτημα περί του τι είναι ο πραγματικός αθλητισμός σχετίζεται με το αν ο πραγματικός αθλητισμός περιλαμβάνει τα ομαδικά αθλήματα ή όχι. Η απάντηση σε αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ναι γιατί τα ομαδικά αθλήματα έθεσαν νέα σωστά ιδανικά που ο κλασσικός αθλητισμός δεν είχε θέσει, χωρίς να καταργεί τα ιδανικά του. Ο ρόλος του αθλητισμού στην Λαϊκή Κοινότητα είναι πολύ σημαντικός και μάλιστα σημαντικότερος τώρα από ότι στην στην Κλασσική εποχή, λόγω της έξαρσης των ναρκωτικών, της έξαρσης της εφηβικής παραβατικότητας, και γενικά της σήψης θεσμών, αξιών και ιδανικών. Ο διαχρονικός ρόλος του Αθλητισμού ήταν η διατήρηση της Αρμονίας μεταξύ σώματος και ψυχής και ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με την υπόλοιπη Παιδεία. Γιατί το σώμα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ψυχή και η ψυχή δεν μπορεί να εκφραστεί χωρίς το σώμα. Τα ιδανικά και οι απαιτήσεις του Αθλητισμού μας επιβάλλουν κάποιους κώδικες συμπεριφοράς και μας προστατεύουν από πολλές βλαβερές συνήθειες. Ας θέσω ένα παράδειγμα στο οποίο καταφέρομαι εναντίον του ίδιου μου του εαυτού. Εμένα τον αθλητισμό με ανάγκασε να τον σταματήσω, τουλάχιστον σε επίπεδο πρωταθλητισμού, ένας συνδυασμός σοβαρού τραυματισμού και πίεσης λόγω εξετάσεων. Σε εκείνη την περίοδο ξεκίνησε και η χειρότερη συνήθεια που έχω και που η αδυναμία της θέλησης μου δεν μου έχει επιτρέψει να κάνω πράξη αυτό που προστάζει η λογική μου και η ψυχή μου, δηλαδή να σταματήσω αυτή τη συνήθεια. Καπνίζω και μάλιστα πολύ. Γνωρίζω ότι είναι καταστροφή για το σώμα μου, τον ναό της ψυχής μου, αυτό που κάνω και πρέπει να σταματήσει. Όμως πίσω στο θέμα μας τώρα. Ο αθλητισμός μέσω των απαιτήσεων του προστατεύει από το τσιγάρο ,τα ναρκωτικά και άλλες βλαβερές συνήθειες. Πέρα από αυτά μέσα στα ιδανικά του αθλητισμού περιλαμβάνονται η ευγενής άμιλλα και ο υγιής συναγωνισμός. Δεν μπορεί να υπάρξει φανατισμός, οπαδισμός και επεισόδια σε ένα χώρο που υπάρχει η ευγενής άμιλλα. Δεν μπορούν σε ένα τέτοιο χώρο να υπάρχουν ούτε παράγοντες που τροφοδοτούν τον φανατισμό, ούτε φυλλάδες οπαδικές που προωθούν την βία εμμέσως πλήν σαφώς. Ο αθλητισμός ενώνει τους αντιπάλους μέσα από τον συναγωνισμό, φέρνει τον καλύτερο στην θέση του νικητή και κάνει τον ηττημένο να αναζητήσει τους λόγους της ήττας και τον οδηγεί στην αυτοβελτίωση. Οι θεατές ενός αθλητικού γεγονότος οφείλουν να διακατέχονται από τα ίδια ιδανικά αλλιώς είναι ακατάλληλοι για την θέση του θεατή, καθώς βλέπουν παραμορφωμένα αυτό που είναι να δούν.

Ο Σημερινός αθλητισμός

Ο σημερινός αθλητισμός δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που έπρεπε να είναι. Πριν από όλα ας ξεκαθαρίσω ότι ομιλώ κυρίως για τα αθλήματα στα οποία διοχετεύεται πολύ χρήμα και όχι για τις αλάνες που παίζουν ακόμα και τώρα τα νέα παιδιά, αν και αυτές εκλείπουν σιγά σιγά για πολιτικούς και κοινωνικούς λόγους. Ας ξεκινήσω από το ότι, ο αθλητισμός, αντί να απομακρύνει από τις κακές συνήθειες και τα ναρκωτικά κάνει το εντελώς αντίθετο. Στην λίστα των σημερινών "Ολυμπιακών Αγώνων" υπάρχει λίστα με επιτρεπτή και μη επιτρεπτή πρέζα. Τα λένε φαρμακευτικά σκευάσματα, αλλά δεν διαφέρουν σε τίποτα με τα κανονικά ναρκωτικά. Πρόκειται για αναβολικά τα οποία έχουν σκοτώσει κατά το παρελθόν και θα σκοτώσουν και στο μέλλον, επίσης είναι εθιστικά και μέσω της κατάπτωσης που προκαλεί η μη χρήση τους και κυριολεκτικά. Τους θανάτους αθλητών, είτε από αναβολικά είτε όχι, πολλοί τους αποδίδουν σε ελλιπείς ιατρικές εξετάσεις γεγονός που απογυμνώνει ακόμα περισσότερο τον σημερινό αθλητισμό, δείχνοντας ότι τον ενδιαφέρει μόνο η κερδοφορία και οι αποδόσεις και όχι η υγεία των αθλητών. Ο σημερινός αθλητισμός χάνει την σύνδεση του με τα ιδανικά που θα έπρεπε να προωθεί. Που είναι η ευγενής άμιλλα όταν βλέπεις αθλητές να προσπαθούν να κλέψουν; Που είναι ο υγιής συναγωνισμός όταν βλέπεις να έχει γίνει πάγια τακτική η εξύβριση μεταξύ των αθλητών με σκοπό τον εκνευρισμό τους; Θυμάμαι περιστατικά από το δικό μου πέρασμα στον αθλητισμό. Θυμάμαι οδηγίες που μας λέγαν να φροντίσουμε να τραυματιστεί ο καλύτερος παίκτης της αντίπαλης ομάδας. Τέτοιες εντολές δινόντουσαν σε παιδιά και εφήβους και είμαι σίγουρος ότι δίνονται ακόμα. Αν αυτά λεγόντουσαν σε ένα παιχνίδι που είχε την λογική της επιβίωσης τότε θα αντιλαμβανόμουν το "δίκαιο" της εντολής. Αλλά κανένα ομαδικό ή ατομικό άθλημα δεν έχει την λογική της επιβίωσης εκτός πιθανών από μερικά αθλήματα πολεμικών τεχνών, αλλά από όσο ξέρω και εκεί απαγορεύεται να τραυματίσεις τον συναθλητή αντίπαλο σου. Το κυριότερο και σημαντικότερο πρόβλημα όμως του σημερινού αθλητισμού είναι άλλο. Είναι ο ίδιος ο πρωταθλητισμός σε όλα τα επίπεδα. Είναι οι χορηγοί με τις απαιτήσεις τους. Είναι τα φώτα, είναι η δημοσιότητα, είναι η μετουσίωση του καπιταλισμού. Θυμάμαι πολλά αξιόλογα παιδιά να μην μπορούν να παίξουν στην ομάδα γιατί δεν διάθεταν τα προσόντα για πρωταθλητισμό. Τα ίδια παιδιά στο σχολείο δεν μπορούσαν να παίξουν και πάλι γιατί η ομάδα του σχολείου είχε προπόνηση στο ένα και μοναδικό γήπεδο. Το σχολείο από την άλλη ποτέ δεν έδινε την απαραίτητη ώρα εβδομαδιαία στην γυμναστική και όταν την έδινε μας πέταγαν μία μπάλα και μας λέγαν παίξτε, ενώ ο "καθηγητής" πήγαινε για τσιγάρο. Αργότερα, και ως καθηγητής και ο ίδιος, έμαθα ότι στο πρόγραμμα της γυμναστικής υπάρχει και η διδαχή παραδοσιακών Ελληνικών χορών. Ποτέ δεν έγινε αν και θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον, για κάποιον που μεγαλώνοντας στην Αθήνα δεν ήταν σε επαφή με την Ελληνική ύπαιθρο και τις παραδόσεις της.Ένα άλλο σημείο που δείχνει τον αποκλεισμό των Ελλήνων από τον αθλητισμό είναι η εισαγωγή αθλητών. Πέρα από τα προφανή παραδείγματα των Ζεβροσένκο κτλ θα αναφέρω ένα περιστατικό που είδα προσωπικώς. Περιμένοντας στο αεροδρόμιο να πετάξω για εξωτερικό είδα να περιμένει πολύ κοντά μου η Εθνική ομάδα Τζούντο για να πάει σε κάτι αγώνες. Πέραν του προπονητή δεν μίλαγε κανείς τους Ελληνικά και αναρωτήθηκα... Τι με νοιάζει εμένα ως Έλληνα τι θα κάνουν οι Γεωργιανοί, Ρώσοι ή οτιδήποτε άλλο που φοράνε μια φανέλα που λέει Ελλάς; Αντιλήφθηκα ότι δεν με ένοιαζε!


Αθλητισμός και Καπιταλισμός

Μου προκαλεί μεγάλη αίσθηση το γεγονός ότι το γήπεδο καταφέρνει και ενώνει διαφορετικούς τελείως κόσμους ενώ την ίδια στιγμή τους έχει διχάσει τον καθένα ξεχωριστά. Αριστεροί αγκαλιά με τους δεξιούς ξεχνάνε προσωρινά τις έχθρες τους μπροστά στον εχθρό με το άλλο χρώμα. Την ίδια στιγμή το αντίπαλο δέος απαρτίζεται από την ίδια ακριβώς σύνθεση. Αριστεροί φίλοι σε άλλες στιγμές των απέναντι αριστερών αγκαλιά με δεξιούς που είναι "αδέλφια" εκτός γηπέδου με τους απέναντι. Και αυτά τα δύο ετερόκλητα στρατόπεδα σφάζονται σε μια σκοτεινή γωνία μιας Ελληνικής πόλης. Ο τίτλος όμως μιλά για τον καπιταλισμό οπότε ας φέρω το ερώτημα στην διάσταση που του πρέπει. Οι αθλητικοί όμιλοι αποτελούν εταιρίες με δισεκατομμύρια ή τρισεκατομμύρια ευρώ τζίρο. Στο βωμό του κέρδους θυσιάζονται καθημερινά οι όποιες αξίες νομίζουν, οι οπαδοί, τους ότι πρεσβεύουν αυτές οι ομάδες. Καμία ομάδα δεν πρεσβεύει καμία αξία πέραν από την κερδοφορία για τους μετόχους της με κάθε κόστος. Με λίγα για τον πρόεδρο μίας ομάδας είναι πολύ πιο σημαντικό να αποδώσει η επένδυση του, για αυτόν και τους υπόλοιπους μετόχους, από τα να διατηρηθούν κάποιες ψευδεπίγραφες αξίες. Είναι βασική αρχή του καπιταλισμού και του υλισμού ότι δεν έχει τίποτα σημασία πέρα από το κέρδος. Όλα τα άλλα είναι πολυτέλειες που τις σέβονται αν και εφόσον εξυπηρετούν το κέρδος. Αν λοιπόν ο πραγματικός αθλητισμός απεμπόλησε τον φανατισμό, μέσω των αξιών, τότε θα έπρεπε ο σημερινός αθλητισμός να κάνει το ίδιο λόγω της απαξίωσης την οποία επιβάλλει ο μηδενισμός των πάντων μέσα από αυτόν. Είναι άξιο απορίας, οπότε, πως και από που απορρέει ο τόσο μεγάλος φανατισμός και το μίσος από κάτι τόσο ευτελές όσο ο σύγχρονος αθλητισμός, στην πλειοψηφία του; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η υλιστική, καπιταλιστική κοινωνία πολεμά τον φανατισμό και τις Ιδέες, εκτός φυσικά από εκείνα που την εξυπηρετούν.

Το γήπεδο ως χώρος άσκησης πολιτικής

Σε αυτό το σημείο φεύγουμε από την περιοχή του παραλόγου και μεταβαίνουμε και πάλι στα πλαίσια της λογικής. Είναι προφανές ότι το γήπεδο με την μεγάλη και πυκνή ανθρώπινη μάζα που παρευρίσκεται στην κερκίδα του αποτελεί τον ιδανικό χώρο για την διάδοση ιδεών, πολιτικών και μη. Όλοι μας έχουμε κάποια παραπάνω συμπάθεια σε μία ομάδα, προϊόν περισσότερο της διαπαιδαγώγησης μας από τους γονείς και το δημοτικό σχολείο παρά οποιασδήποτε λογικής σκέψης. Αντιθέτως οι πολιτικές μας πεποιθήσεις αποτελούν αποτέλεσμα πνευματικής διύλισης, σκέψης και τελικώς αποδοχής τους. Ιδιαιτέρως εμείς γνωρίζουμε και έχουμε σκεφτεί περισσότερο από όλους την Αλήθεια της Ιδεολογίας μας. Έχουμε πονέσει για αυτήν και είναι απόλυτα λογικό αυτή να κατέχει περίοπτη θέση στην καρδιά μας και την ψυχή μας, πιο πάνω από την οποιαδήποτε "ομάδα", "σωματείο" ή εταιρία. Αυτή η παιδική συμπάθεια για μια ομάδα, λοιπόν, μπορεί άνετα να συνδυαστεί με την διάδοση των ιδεών μας και το γήπεδο μπορεί να χρησιμεύσει ως πεδίο Μεγάλου Ιερού Πολέμου (Julius Evola). Οπότε ο έχων την συνήθεια του φιλάθλου μπορεί να επιτελέσει και κοινωνικό έργο διαφωτισμού. Αυτό, όμως, που πρέπει πάντα να έχουν κατά νου οι νεαροί διαφωτιστές είναι ότι είναι αδέρφια με τους απέναντι διαφωτιστές ακόμα και αν φοράνε διαφορετικό χρώμα φανέλα, ενώ αντιθέτως είναι εχθροί με τους σκοταδιστές ακόμα και αν αυτοί φοράνε το ίδιο χρώμα φανέλας. Με τους εχθρούς μας, όπως έχουμε ξαναπεί, είμαστε ασυμβίβαστοι και ανώτεροι. Πάντα με τον κώδικα ηθικής μας και πάντοτε απέναντι τους. Το τερπνόν, λοιπόν, μετά του ωφελίμου, αλλά πάντα το ωφέλιμο πρώτο. Κοινώς βλέπουμε τον αγώνα και διασκεδάζουμε, αλλά δεν ξεχνάμε την διάδοση ιδεών και το μάταιο του χουλιγκανισμού. Γνωρίζουμε τους εχθρούς μας ακόμα και αν βρίσκονται στην ίδια κερκίδα με εμάς. Άλλωστε το γήπεδο είναι και αυτό μια μικρογραφία της κοινωνίας και δρούμε και εκεί όπως δρούμε παντού.

Επίλογος

Προσωπικά δεν είμαι οπαδός, ούτε φίλαθλος εδώ και χρόνια. Απέχω συνειδητά ακόμα και από την κατ' οίκον παρακολούθηση αγώνων, καθώς αντιλαμβάνομαι ότι καμία ομάδα, ούτε και αυτή που διδάχτηκα από μικρός να συμπαθώ, δεν είναι ακόλουθη με τις ιδέες μου και ούτε πρόκειται να γίνει. Δεν έχω σκοπό να πατρονάρω κανέναν απλά παραθέτω κάποιες σκέψεις, όπως πάντα, με σκοπό τον προβληματισμό. Κάποιες σκέψεις που γεννήθηκαν από την παρατήρηση των γύρω μου και από προσωπικές εμπειρίες. Έχω περάσει ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι της, ως τώρα, ζωής μου μέσα σε γήπεδα, κυρίως αθλούμενος, και έτσι πιστεύω ότι οι σκέψεις μου δεν φαντάζουν τελείως ανεδαφικές για κάποιον οπαδό. Απευθύνομαι κυρίως στους νεαρούς ομοϊδεάτες μου, καθώς αυτοί αποτελούν το μέλλον της Ιδεολογίας και , πιστεύω, της χώρας. Στα πλαίσια του προβληματισμού αποφάσισα να δίδω στο τέλος κάθε άρθρου κάποια μικρή βιβλιογραφία σχετική ή άσχετη με το θέμα του άρθρου. Θα προσπαθήσω να είναι σχετική η βιβλιογραφία αυτή με το εν λόγω άρθρο αν και μερικές φορές μπορεί και να είναι αδύνατο λόγω της αδυναμίας της βιβλιοθήκης μου και του εύρους ενδιαφερόντων μου. Αυτό συμβαίνει και σε αυτή την περίπτωση αλλά θα παραθέσω τα βιβλία και τα περιοδικά από τα οποία χρησιμοποίησα αποσπάσματα ή άντλησα σκέψεις.

1) Απόσπασμα Corneliu Codreanu: Περιοδικό Χρυσή Αυγή αρ.τ. 139

2) Julius Evola - Το Δόγμα των Αρίων Για τον Αγώνα Και τη Νίκη, Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις, 1985

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου