Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

Το πολίτευμα της Μοναρχίας

Αφορμή για το σημερινό άρθρο είναι η ιδεολογική σύγχυση που παρατηρείται σε πολλά άτομα που δηλώνουν βασιλόφρονες εθνικιστές ή βασιλόφρονες εθνικοσοσιαλιστές (!!!) ή βασιλοχουντικοί ή χουντικοί εθνικοσοσιαλιστές. Επειδή βλέπω γύρω μου να πυκνώνουν οι άνθρωποι που τελούν σε πλήρη ιδεολογική σύγχυση αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω δύο άρθρα. Ένα για τον θεσμό της Μοναρχίας και ένα για την δικτατορία. Να αναφέρω την γνώμη για το αν και πως αυτά τα δύο συνδυάζονται με τον εθνικισμό καθώς και την διαφορά τους με τον εθνικοσοσιαλισμό, όπως αυτός τουλάχιστον μου έχει φανερωθεί μέσα από τα βιβλία των δημιουργών του και την ζύμωση των ιδεών μέσα μου. Το θέμα είναι μεγάλο, για αυτό και θα χωριστεί σε δύο άρθρα· ένα για την βασιλεία και ένα για την δικτατορία. Σκοπός των παρακάτω γραφομένων είναι η καταγραφή απόψεων σχετικά με αυτούς τους δύο θεσμούς-πολιτεύματα. Οι απόψεις είναι προσωπικές και θα επιχειρηθεί μία αντικειμενική ματιά, στο μέτρο του δυνατού.

Η βασιλεία είναι, ίσως, το πρώτο πολίτευμα που εφάρμοσε ο κόσμος. Αποτέλεσε εξέλιξη της θεοκρατίας την στιγμή που τοποθετήθηκε στις κοινωνίες ο βασιλιάς, πέρα από τον μάγο της φυλής ή τον ιερέα (ανάλογα με το γεωγραφικό τόπο που βρισκόμαστε). Η όλη λογική πίσω από την βασιλεία είναι η ισόβια θητεία του μονάρχη και η, συνήθως, κληρονομική διαδοχή του. Το πολίτευμα της μοναρχίας πέρασε από πολλά κύματα και αλλαγές, ριζοσπαστικές ή όχι, από την Νεολιθική εποχή έως σήμερα. Από κληρονομικό απολυταρχικό πολίτευμα έγινε μέρος της Δημοκρατίας και άλλων πολιτευμάτων. Ο Βασιλέας από απόλυτος άρχοντας έγινε αρχικά απλός συμμέτοχος της διακυβέρνησης του τόπου, για να καταλήξει διακοσμητικό στοιχείο με σχεδόν καμμία αρμοδιότητα. Στην ιστορία του θεσμού της μοναρχίας έχουν εμφανιστεί, παγκοσμίως, άξιοι και ανάξιοι βασιλείς· βασιλείς που ο λαός αγάπησε και βασιλείς που μίσησε· βασιλείς όπως ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και βασιλείς όπως ο Κωνσταντίνος Α’. Ο ένας είναι ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς που έδωσε το αίμα του και την ψυχή του για την Ελλάδα. Ο δεσπότης του Μυστρά που οργάνωσε την άμυνα της Πελοποννήσου και αργότερα της Πόλης και τελικά το αίμα του κύλισε πάνω στα τείχη της Πόλης κάνοντας τον αθάνατο.
Ο δεύτερος μία ομολογουμένως αμφισβητούμενη μορφή. Η άρνηση του να κατέβει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία οδήγησε στον εθνικό διχασμό, ελέγχεται για τις προθέσεις της αλλά κρίνεται αρνητικά εκ του αποτελέσματος, μιας και τελικώς ο Βενιζέλος είχε δίκιο ως προς την πρόβλεψη του για την έκβαση του Μεγάλου Πολέμου.

Η δεύτερη σημαντική πράξη του ήταν να αγνοήσει τον Ιωάννη Μεταξά και την λαϊκή βούληση και να διατάξει τη συνέχιση του πολέμου με την Τουρκία, ο οποίος τελείωσε με την Μικρασιατική Καταστροφή. Θα μπορούσα να παραθέσω όλη την Ιστορία της Μοναρχίας στην Ελλάδα, αλλά πιστεύω ότι αυτό που θέλω να πώ έγινε ήδη εμφανές.

Ποία είναι η ειδοποιός διαφορά που κάνει έναν Βασιλέα άξιο και κοσμαγάπητο και έναν άλλο ανάξιο και μισητό από λαό; Η διαφορά αυτή πιστεύω ότι είναι η κληρονομικότητα. Θα με δείτε πολλές φορές να αναφέρω τον Πλάτων κατά την αρθρογραφία μου. Ζητώ συγνώμη αλλά τον θεωρώ ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά μυαλά που έζησαν ποτέ και το έργο του μπορώ να πω ότι έχει σημαδέψει την σκέψη μου. Ο Πλάτων κατά την κατασκευή της ιδανικής Πολιτείας, λοιπόν, προειδοποιούσε ενάντια στην κληρονομικότητα. Έλεγε χαρακτηριστικά ότι, άσχετα από τι «μέταλλο» έχουν οι γονείς ενός παιδιού, οι εκπαιδευτές του θα πρέπει να έχουν το νου τους ώστε να καταφέρουν να ανιχνεύσουν τι «μέταλλο» έχει το παιδί και να τοποθετηθεί στην ανάλογη κατηγορία. Να πώ για όσους δεν έχουν διαβάσει την «Πολιτεία» του Πλάτωνα δύο πράγματα. Πρώτον να πάνε να την διαβάσουν. Δεύτερον ότι σύμφωνα με τον Πλάτωνα ο κάθε άνθρωπος «έκρυβε» μέσα του ένα «μέταλλο» από το οποίο κρινόταν η θέση του θα έπρεπε να έχει στην «Πολιτεία». Αυτό φαινόταν μέσω της εκπαιδεύσεως και κατέτασσε το παιδί σε ανάλογη θέση, δηλαδή είτε θα γινόταν εργάτης είτε φύλακας είτε ηγέτης. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην Ιστορία της Μοναρχίας, όπου ένας άξιος Βασιλέας και πατέρας έχριζε διάδοχο του έναν ανάξιο υιό. Το μόνο θεωρητικά που φροντίζει για την καλή διαδοχή ενός βασιλέα είναι η υψηλή μόρφωση που θα πάρει ο διάδοχος του με δεδομένο το χρήμα που προφανώς ρέει άφθονο στην οικογένεια. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να εξασφαλίσει το πνεύμα του διαδόχου, αντιθέτως μάλιστα είναι πολύ κοινό οι γόνοι άξιων γονέων να γεννιούνται ανάξιοι γιατί δεν έχουν κερδίσει την ζωή μόνοι τους. Αυτό το γεγονός το βλέπουμε πολύ έντονα στην καθημερινή μας ζωή, όπου άπλυτοι γόνοι κατοίκων Βορείων Προαστίων επιδίδονται σε άνευ όρων αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, από τα 15 τους, ενώ την ίδια στιγμή στηρίζουν όλες τις καπιταλιστικές πολιτικές (τα έχω αναλύσει αυτά σε προηγούμενες αναρτήσεις). Μιλάμε για απόλυτη αποχαύνωση τα παιδιά, ίσως επειδή τα μεγάλωσε Φιλιππινέζα υπηρέτρια.

Θα μου πείτε τώρα... «Μα εσύ είσαι Εθνικοσοσιαλιστής... Και εσείς έχετε έναν Αρχηγό στην κορυφή». Φυσικά, αλλά η μεγάλη διαφορά του Εθνικοσοσιαλισμού είναι η εξής: Ο Ηγέτης, πριν γίνει Ηγέτης έχει αποδείξει την αξία του, είτε με την ικανότητα του να κερδίσει τον λαό και συνεπαγωγικά και την εξουσία είτε με την ιδεολογική του συνέπεια και το αγωνιστικό του πνεύμα ώστε να χριστεί διάδοχος. Στην Αρχαία Σπάρτη ο Βασιλιάς έπρεπε να είναι μέλος μίας εκ των δύο βασιλικών οικογενειών, αλλά πρώτα έπρεπε να αποδείξει ότι είναι ο καλύτερος ανάμεσα στους Όμοιους. Βέβαια το Σπαρτιατικό σύστημα έβγαλε και μερικούς ανάξιους (δεν ήταν όλοι ισάξιοι του Λεωνίδα) αλλά αν δούμε την Ιστορία της Σπάρτης θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί ήταν πολύ λίγοι. Η λογική του Εθνικοσοσιαλισμού πηγάζει από τις μεταρρυθμίσεις του Λυκούργου και τα γραπτά του Πλάτωνα εφαρμοσμένα στην σύγχρονη πραγματικότητα. Έτσι και ο Εθνικοσοσιαλισμός απαιτεί τον καλλίτερο για Ηγέτη· τον Ηγέτη φιλόσοφο· τον Ηγέτη πολεμιστή· τον Ηγέτη καλλιτέχνη· τον Ηγέτη πρότυπο. Επίσης ενώ ο Εθνικοσοσιαλιστής ηγέτης έχει, για λόγους ευελιξίας, απόλυτη εξουσία αυτό δεν πάει να πεί ότι είναι υπεράνω ελέγχου, καθώς θα πρέπει να διατηρεί κοινή γραμμή με την λαϊκή βούληση που τον έβαλε σε αυτή τη θέση και λογοδοτεί για τις πράξεις του. Η διαφορά αυτή του Εθνικοσοσιαλισμού τον διαφοροποιεί πλήρως από την μοναρχία. Η ανάγκη για εκλογή κατάλληλου διαδόχου βάσει ικανοτήτων, από όλο το λαό, και όχι βάσει κληρονομικότητας κάνει αναγκαία την ισχυρή Ελληνική παιδεία σε κάθε Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς είτε αυτό βρίσκεται στην Ελλάδα ή όχι. Σε αντίθεση με τον Εθνικοσοσιαλισμό, η μοναρχία δεν απαιτεί ισχυρή παιδεία στην λαϊκή βάση καθώς οι βασιλείς και οι σύμβουλοι των εκλέγονται από μία περιορισμένη, οικογενειακά, βάση. Η δε μη ισόβια θητεία του Ηγέτη και ο συνεχής έλεγχος των πράξεων του, τον βάζουν σε συνεχή εγρήγορση και φροντίζουν να μην ξεχάσει τον λαό και την λαϊκή επιταγή.

Ο Εθνικοσοσιαλιστής Ηγέτης, για να κερδίσει την λαϊκή βούληση, έχει βιώσει τον λαό, τα προβλήματα του και τις ανησυχίες του και έχει θέσει την ικανοποίηση τους σε πρωταρχική προτεραιότητα μαζί με το καλό του Έθνους. Οι βασιλείς, από την άλλη, σπανίως είχαν συναίσθηση του τι γινόταν έξω από τις αυλές τους με αποτέλεσμα μεγαλειώδεις ατάκες του στυλ «Αφού δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι». Οι βασιλείς και οι αυλικοί σύμβουλοι τους αδυνατούν, εν γένει, να αντιληφθούν τα προβλήματα του λαού, ιδιαίτερα αυτά που εφάπτονται στα ζητήματα εργασίας. Αποτέλεσμα αυτού είναι η στροφή της λαϊκής βούλησης σε άξιους ανθρώπους που ζουν και αντιλαμβάνονται τα προβλήματα τους. Έτσι προέκυψε και το όραμα μεγάλων Εθνικοσοσιαλιστών ηγετών, όπως του Jose Antonio Primo De Rivera και άλλων. Επειδή λοιπόν τα πολλά λόγια είναι φτώχεια ας ακούσουμε τους στίχους του Εμβατηρίου της Ισπανικής Φάλαγγας, που αποτέλεσε ιδεολογικό φάρο παρότι η Επανάσταση αυτών των γενναίων προδόθηκε στο τέλος από τους συντηρητικούς. Οι στίχοι του παρακάτω κομματιού, φυσικά και δεν αναφέρονται σε βασιλείς που κόσμησαν την Ελληνική Ιστορία με την παρουσία τους, αλλά σε αυτούς που ούτε Έλληνες ήταν ούτε Ελληνικά έπραξαν.


Εν κατακλείδι να αναφέρω ότι δεν γίνεται κάποιος Εθνικοσοσιαλιστής να είναι βασιλόφρων καθώς ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν πιστεύει σε κανενός είδους δικαιώματος στην εξουσία ή στο αξίωμα. Αυτά κατακτώνται με το ήθος, το αγώνα, την συνέπεια και εν γένει με το πνεύμα· με το σπαθί όπως έλεγε και ο Περικλής Γιαννόπουλος. Το αντίθετο, δηλαδή ένας Βασιλόφρων να δηλώνει και Εθνικοσοσιαλιστής, είναι επίσης αδύνατον καθώς η Μοναρχία ιστορικά δεν ανέχεται ριζοσπαστικές ιδέες που αμφισβητούν την παρούσα κατάσταση. Επειδή, βέβαια, μηδενιστές δεν είμαστε αναγνωρίζουμε τους βασιλιάδες που κυβερνήσαν άξια και τους χαιρετίζουμε.

1 σχόλιο:

  1. ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΠΑΔΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΩΘΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΕ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΣΥΜΦΩΝΟ ΚΑΤΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΠΕΙΔΗ ΚΥΡΙΩΣ ΕΧΟΥΝ ΒΑΣΗ. ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΒΙΩΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ, ΔΕ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΧΑΛΙ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή