Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Ζούμε Ροζ Δικτατορία

Σήμερα ήταν να αναρτήσω ένα άλλο θέμα, αλλά λόγω του βάρους της επικαιρότητας θα προβώ σε άλλο ένα ατόπημα και θα προβάλλω γεγονότα πρόσφατα και καυτά. Θα μιλήσω για την πρόσφατη συγκέντρωση στην Πλατεία Αμερικής και τα γεγονότα που εκτυλίχτηκαν στην πλατεία του Αγ.Παντελεήμονα μεταξύ πατριωτών-εθνικιστών και της Αστυνομίας. Θα μιλήσω και για αυτά που έγιναν σε συνέχεια αυτού του γεγονότος δείχνοντας την σχέση κράτους με παρακράτος. Θα μιλήσω για την αλητεία που επικρατεί στα χαμηλά, μεσαία, ανώτερα και ανώτατα κλιμάκια του "Ελληνικού" κράτους και των συνοδοιπόρων του. Θα μιλήσω γιατί δεν έχω μάθει να σιωπώ ποτέ. Θα δούμε μαζί τον εχθρό να δρα με όλες του τις δυνάμεις εναντίον της Ελληνικής Αντίστασης. Θα δούμε αυτό που έβλεπε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πριν την Επανάσταση. Θα δούμε τους Έλληνες να μάχονται ενάντια στους προσκυνημένους και τα τσιράκια του συστήματος.

Τα πρωινά γεγονότα

Η Τετάρτη, ως γνωστόν, ήταν μία μέρα γενικής απεργίας. Από νωρίς η Αθήνα είχε κατακλυστεί από συνδικαλιστικές πορείες, πορείες λαθρομεταναστών και φυσικά τους γνωστούς αναρχικούς-παρακρατικούς. Με την ευκαιρία της απεργίας των δημοσιογράφων και ίσως επειδή οι ανάγκες του ανθελληνικού κράτους είναι επιτακτικές είδαμε στο κέντρο της Αθήνας να εκτυλίσσονται σκηνές απείρου κάλλους. Ένα θεατρικό έργο σκηνοθετημένο άρτια ήταν σε εξέλιξη για όσους βρέθηκαν στο Κέντρο των Αθηνών. Οι αναρχικοί σπάγαν, καίγαν και καταστρέφαν κατά βούληση ενώ οι αστυνομικοί τους παρακολουθούσαν από απόσταση ασφαλείας. Όταν οι αστυνομικοί αποφάσιζαν να προσποιηθούν ότι θα επέμβουν οι πορείες των Αριστερών άνοιγαν για να αγκαλιάσουν τους ακροαριστερούς. Μετά από σχεδόν ένα αιώνα, έστω και συμβολικά, ο Στάλιν αγκάλιασε τον Τρότσκι και τον Μπακούνιν. Μπροστά στις επιβολές του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης τα ορφανά της πρώην ΕΣΣΔ βάλανε τις "διαφορές" τους στην άκρη για να εξυπηρετήσουν τα μεγάλα τους αφεντικά. Οι εικόνες της ντροπής κάναν το γύρο του κόσμου, αφού οι ξένοι δημοσιογράφοι δεν απεργούσαν, με προφανή σκοπό την δυσφήμιση της Ελλάδας ενώ όψει των κρίσιμων ημερών που περνάμε. Ένα κλίμα τρομοκρατίας απλώθηκε σε όλη την πόλη το οποίο ως δευτερεύον σκοπό είχε την συγκέντρωση που θα γινόταν το απόγευμα στην πλατεία Αμερικής.

Τα απογευματινά γεγονότα

Στην Πλατεία Αμερικής η επιτροπή των πραγματικών κατοίκων είχε διοργανώσει συγκέντρωση ενάντια στην γκετοποίηση των περιοχών διαβίωσης τους. Είχαν καλέσει διάφορους πολιτικούς φορείς. Φυσικά ο υπουργός Προ.Πο Χρυσοχοίδης επέλεξε να μιλήσει με τους διακτινιζόμενους "κατοίκους" όπως π.χ η Μαρίνα Βήχου. Νωρίς το απόγευμα πριν την ΝΟΜΙΜΗ συγκέντρωση στην πλατεία Αμερικής πατριώτες και εθνικιστές είχαν συγκεντρωθεί στον Αγ.Παντελεήμονα με σκοπό να κινηθούν προς την Πλατεία Αμερικής. Ερωτηθήκαν για τους σκοπούς τους από στέλεχος της ΕΛ.ΑΣ και όταν του είπαν που θα πηγαίναν περικυκλώθηκαν από τα ΜΑΤ μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν απείρου κάλλους. Ο παπάς της Εκκλησίας του Αγ.Παντελεήμονα είπε στην αστυνομία να αποκλείσει τις εισόδους για να μην τον ενοχλούν οι Έλληνες και οι αστυνομικοί πήραν την εντολή να καταπατήσουν το σύνταγμα και τους νόμους προσαγάγωντας χωρίς κανένα απολύτως λόγο αυτούς τους ανθρώπους στην Γ.Α.Δ.Α. Οι αστυνομικοί απόδειξαν ότι είναι πολύ "λίγοι" για να φορούν την στολή της ΕΛ.ΑΣ. και υπάκουσαν στις παράνομες, αυτές, εντολές καταπατώντας τον ίδιο τους τον όρκο. Την ίδια ώρα στην Πλ.Αμερικής οι αστυνομικοί άφηναν τους συντρόφους τους τους αναρχικούς να επιτίθονται στους εκεί συγκεντρωμένους Έλληνες.

Το παρακρατικό θέατρο του παραλόγου

Έλπιζε το κράτος ότι είχε συλλάβει Χρυσαυγίτες. Όμως για κακή τους τύχη δεν υπήρχε κανένα μέλος της Χρυσής Αυγής μεταξύ των συλληφθέντων. Αντιθέτως είχαν συλλάβει ανθρώπους που ανήκαν σε άλλους πολιτικούς χώρους συμπεριλαμβανομένου και υψηλόβαθμου στελέχους της Ν.Δ. Ακολούθησαν οι γνωστές τακτικές του συστήματος προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουν το κόστος του λάθους τους. Γλύψιμο και συγνώμες με σκοπό να αποσιωπηθεί το ζήτημα. Τελικώς αναγκάστηκαν σε άτακτη υποχώρηση και άμεση απελευθέρωση όλων, πλήν ενός, των συλληφθέντων. Η αξιωματική αντιπολίτευση έπνεε τα μένεα για τις χουντικές πρακτικές της κυβέρνησης και τα πράγματα δεν έδειχναν καθόλου όμορφα. Βεβαίως να πούμε σε αυτό το σημείο ότι η αξιωματική αντιπολίτευση τήρησε σιγή ιχθύος όταν το σύνταγμα και οι νόμοι καταλύονταν με αντίστοιχο τρόπο με την παράνομη έρευνα στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, αλλά δεν πειράζει. Δεν περιμέναμε να νοιαστούν για τους νόμους σε εκείνη την φάση. Τώρα που βρέθηκαν και αυτοί στο στόχαστρο της Ροζ δικτατορίας που κυβερνά τον τόπο μας ξύπνησαν. Άλλωστε είναι χαρακτηριστικό του αστού να νοίαζετε για την νομιμότητα μόνο όταν η εγκληματικότητα αγγίξει τον ίδιο και διαλύσει την αδιαφορία του καναπέ του. Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Και αφού, λοιπόν, πολιτική και αστυνομική ιεραρχία είχαν βρεθεί σε πολύ δυσάρεστη θέση επιστρατεύτηκε η παρακρατική δημοσιογραφία των "συμμαθητών". Στην σελίδα του γνωστού Ταρζάν εμφανίστηκε δημοσίευμα του αναρχοκομμουνιστοσυμμορίτη (έτσι δηλώνει ο ίδιος στην σελίδα του στο facebook) Στέλιου Μπαμιατζή με σκοπό την συκοφάντηση της κ.Σιδέρη. Η δημοσιογραφική αλητεία σε όλο της το μεγαλείο. Ανακρίβειες και ψέμματα συρραμμένα με συναισθηματική κάλυψη της αστυνομίας, των λαθρομεταναστών, των αναρχικών και γενικώς όλων των μελών της Ροζ Δικτατορίας. Πολύ γέλιο προκαλεί η στήριξη της αστυνομίας από μια σελίδα που κατηγορούσε τους αστυνομικούς όταν κάναν το καθήκον τους, ενώ τώρα που πάτησαν το νόμο τους στηρίζει. Δεν είναι παράξενο όμως αυτό αφού στην γνωστή παρακρατική σελίδα αρθρογραφούν και στελέχη τρομοκρατικών οργανώσεων που δεν ήταν ικανά ούτε μία βόμβα να βάλουν χωρίς να τους σκάσει στα χέρια. Βλέπουμε λοιπόν μία άρτια σκηνοθεσία σε στύλ αρχαίου δράματος που σκοπό έχει την άλωση της Ελλάδας και την υποδούλωση των Ελλήνων. Ως νέος Αισχύλος η παγκοσμιοποίηση και οι πρεσβευτές της, ως νέοι "κακοί" οι Έλληνες πολίτες, ως νέοι "καλοί" το κράτος, ως νέοι "από μηχανής θεοί" το παρακράτος των αναρχικών, των τρομοκρατών, της αστυνομίας, των δημοσιογράφων και της Αριστεράς. Το θεατρικό έχει στηθεί και όλοι πρέπει να λάβουμε μέρος. Εσύ ποιά πλευρά διαλέγεις;

Επίλογος

Τα συγχαρητήρια μου στην κ.Σιδέρη για το ήθος της και την αγωνιστικότητα της. Μπορεί να ανήκει σε άλλο πολιτικό χώρο και ιδιαίτερα σε έναν πολιτικό χώρο που δεν συμπαθώ, αλλά δεν μπορώ να μην πω την αλήθεια. Το ότι δεν χρησιμοποίησε την θέση της και το όνομα της για να ξεφύγει από το όλο ζήτημα, αλλά απαίτησε την απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων και ακολούθως κατακεραύνωσε τους υπευθύνους, δείχνει χαρακτηριστικά που δεν μπορώ παρά να θαυμάσω. Τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια και στους υπόλοιπους παρευρισκόμενους, συλληφθέντες και μη, για την μάχη που δώσανε ενάντια στο παρακράτος. Στον τραγόπαπα του Αγ.Παντελεήμονα θα δώσω ένα μόνο μήνυμα. Ξυρίσου γιατί ντροπιάζεις και την Εκκλησία και την καταγωγή σου. Ντροπιάζεις με την ύπαρξη σου τους γονείς σου και τους κληρικούς που δώσαν το αίμα τους για την πατρίδα μας. Ξυρίσου! Στον υπουργό προστασίας του Αριστερού παρακρατικού ένα επίσης μήνυμα. Παραιτήσου για να γλυτώσεις τα χειρότερα. Στον αρχηγό της αστυνομίας και σε όσους δώσαν εντολές για αυτά τα γεγονότα. Ντροπή σας. Παραιτηση τώρα! Στους παρακρατικούς άλλο ένα μήνυμα. Το Γουδί πλησιάζει!

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Αθλητισμός και Οπαδισμός

Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο του Ρουμάνου ηγέτη της Garda de fier Corneliu Codreanu στο οποίο ανέφερε: " Η Δημοκρατία καταστρέφει την ενότητα του Ρουμάνικου Έθνους, διαιρώντας το μεταξύ πολιτικών κομμάτων, κάνοντας μας να μισούμε ο ένας τον άλλο..." Προφητικός ο λόγος του Corneliu 90 χρόνια πρίν. Πραγματικά θα έλεγε κάποιος ότι έβλεπε στο μέλλον την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα σήμερα. Όμως αυτό δεν μας έφτανε στην Ελλάδα και είπαμε να διαιρεθούμε και άλλο. Πέρα από την πολιτική και τοπικιστική διαίρεση εδώ και αρκετό καιρό τροφοδοτείται και μια άλλη διαίρεση ακόμα πιο αδικαιολόγητη και γελοία. Με λύπη βλέπω συνέλληνες να εχθρεύονται ο ένας τον άλλο για ζητήματα οπαδικά, χωρίς να βλέπουν ότι η κατάντια του αθλητισμού όχι μόνο δεν δικαιολογεί τον φανατισμό αλλά απεναντίας δικαιολογεί την πλήρη απάθεια απέναντι στο ζήτημα. Ένας φίλος που ασχολείται πολύ ενεργά με τα αθλητικά και οπαδικά δρώμενα είχε πει ότι και ο αθλητισμός είναι πολιτική. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με αυτό δυστυχώς. Η πολιτική επηρεάζει άμεσα τον αθλητισμό και η κατάσταση του αθλητισμού είναι σε πλήρη εναρμόνιση με την κατάσταση στην πολιτική. Τα ιδανικά του αθλητισμού, του "ευ αγωνίζεσθε" και του "νους υγιής, εν σώματι υγιεί" έγιναν εμπόρευμα, αναβολικά και εν γένει πολιτική με την κακή της έννοια. Όταν υπάρχει και στον αθλητισμό η λογική της εισαγωγής ξένων αθλητών, ακόμα και σε παιδικές ηλικίες, εις βάρος των δικών μας αθλητών καταλαβαίνουμε ότι το όλο ζήτημα είναι σε πλήρη αντιστοιχία με την πολιτική. Όταν ήμουν νέος αθλούμουνα πολύ ενεργά και θυμάμαι πολλά γεγονότα που τώρα συνδέονται στο μυαλό μου. Θυμάμαι την αναξιοκρατία, την παραγοντοκρατορία, τον οπαδισμό (ακόμα και όταν μιλάγαμε για εφηβικά και παιδικά τμήματα) και γενικά μίας καταστάσεως που ντροπιάζει τα ιδανικά του αθλητισμού. Και η ερώτηση που έρχεται απευθείας είναι προφανής: Ο πραγματικός αθλητισμός ευνοεί τον φανατισμό; Και άσχετα με αυτό, αξίζει ο σημερινός αθλητισμός τον φανατισμό που υπάρχει;

Ο Πραγματικός αθλητισμός

Το πρώτο ερώτημα περί του τι είναι ο πραγματικός αθλητισμός σχετίζεται με το αν ο πραγματικός αθλητισμός περιλαμβάνει τα ομαδικά αθλήματα ή όχι. Η απάντηση σε αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ναι γιατί τα ομαδικά αθλήματα έθεσαν νέα σωστά ιδανικά που ο κλασσικός αθλητισμός δεν είχε θέσει, χωρίς να καταργεί τα ιδανικά του. Ο ρόλος του αθλητισμού στην Λαϊκή Κοινότητα είναι πολύ σημαντικός και μάλιστα σημαντικότερος τώρα από ότι στην στην Κλασσική εποχή, λόγω της έξαρσης των ναρκωτικών, της έξαρσης της εφηβικής παραβατικότητας, και γενικά της σήψης θεσμών, αξιών και ιδανικών. Ο διαχρονικός ρόλος του Αθλητισμού ήταν η διατήρηση της Αρμονίας μεταξύ σώματος και ψυχής και ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με την υπόλοιπη Παιδεία. Γιατί το σώμα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ψυχή και η ψυχή δεν μπορεί να εκφραστεί χωρίς το σώμα. Τα ιδανικά και οι απαιτήσεις του Αθλητισμού μας επιβάλλουν κάποιους κώδικες συμπεριφοράς και μας προστατεύουν από πολλές βλαβερές συνήθειες. Ας θέσω ένα παράδειγμα στο οποίο καταφέρομαι εναντίον του ίδιου μου του εαυτού. Εμένα τον αθλητισμό με ανάγκασε να τον σταματήσω, τουλάχιστον σε επίπεδο πρωταθλητισμού, ένας συνδυασμός σοβαρού τραυματισμού και πίεσης λόγω εξετάσεων. Σε εκείνη την περίοδο ξεκίνησε και η χειρότερη συνήθεια που έχω και που η αδυναμία της θέλησης μου δεν μου έχει επιτρέψει να κάνω πράξη αυτό που προστάζει η λογική μου και η ψυχή μου, δηλαδή να σταματήσω αυτή τη συνήθεια. Καπνίζω και μάλιστα πολύ. Γνωρίζω ότι είναι καταστροφή για το σώμα μου, τον ναό της ψυχής μου, αυτό που κάνω και πρέπει να σταματήσει. Όμως πίσω στο θέμα μας τώρα. Ο αθλητισμός μέσω των απαιτήσεων του προστατεύει από το τσιγάρο ,τα ναρκωτικά και άλλες βλαβερές συνήθειες. Πέρα από αυτά μέσα στα ιδανικά του αθλητισμού περιλαμβάνονται η ευγενής άμιλλα και ο υγιής συναγωνισμός. Δεν μπορεί να υπάρξει φανατισμός, οπαδισμός και επεισόδια σε ένα χώρο που υπάρχει η ευγενής άμιλλα. Δεν μπορούν σε ένα τέτοιο χώρο να υπάρχουν ούτε παράγοντες που τροφοδοτούν τον φανατισμό, ούτε φυλλάδες οπαδικές που προωθούν την βία εμμέσως πλήν σαφώς. Ο αθλητισμός ενώνει τους αντιπάλους μέσα από τον συναγωνισμό, φέρνει τον καλύτερο στην θέση του νικητή και κάνει τον ηττημένο να αναζητήσει τους λόγους της ήττας και τον οδηγεί στην αυτοβελτίωση. Οι θεατές ενός αθλητικού γεγονότος οφείλουν να διακατέχονται από τα ίδια ιδανικά αλλιώς είναι ακατάλληλοι για την θέση του θεατή, καθώς βλέπουν παραμορφωμένα αυτό που είναι να δούν.

Ο Σημερινός αθλητισμός

Ο σημερινός αθλητισμός δεν έχει καμμία σχέση με αυτό που έπρεπε να είναι. Πριν από όλα ας ξεκαθαρίσω ότι ομιλώ κυρίως για τα αθλήματα στα οποία διοχετεύεται πολύ χρήμα και όχι για τις αλάνες που παίζουν ακόμα και τώρα τα νέα παιδιά, αν και αυτές εκλείπουν σιγά σιγά για πολιτικούς και κοινωνικούς λόγους. Ας ξεκινήσω από το ότι, ο αθλητισμός, αντί να απομακρύνει από τις κακές συνήθειες και τα ναρκωτικά κάνει το εντελώς αντίθετο. Στην λίστα των σημερινών "Ολυμπιακών Αγώνων" υπάρχει λίστα με επιτρεπτή και μη επιτρεπτή πρέζα. Τα λένε φαρμακευτικά σκευάσματα, αλλά δεν διαφέρουν σε τίποτα με τα κανονικά ναρκωτικά. Πρόκειται για αναβολικά τα οποία έχουν σκοτώσει κατά το παρελθόν και θα σκοτώσουν και στο μέλλον, επίσης είναι εθιστικά και μέσω της κατάπτωσης που προκαλεί η μη χρήση τους και κυριολεκτικά. Τους θανάτους αθλητών, είτε από αναβολικά είτε όχι, πολλοί τους αποδίδουν σε ελλιπείς ιατρικές εξετάσεις γεγονός που απογυμνώνει ακόμα περισσότερο τον σημερινό αθλητισμό, δείχνοντας ότι τον ενδιαφέρει μόνο η κερδοφορία και οι αποδόσεις και όχι η υγεία των αθλητών. Ο σημερινός αθλητισμός χάνει την σύνδεση του με τα ιδανικά που θα έπρεπε να προωθεί. Που είναι η ευγενής άμιλλα όταν βλέπεις αθλητές να προσπαθούν να κλέψουν; Που είναι ο υγιής συναγωνισμός όταν βλέπεις να έχει γίνει πάγια τακτική η εξύβριση μεταξύ των αθλητών με σκοπό τον εκνευρισμό τους; Θυμάμαι περιστατικά από το δικό μου πέρασμα στον αθλητισμό. Θυμάμαι οδηγίες που μας λέγαν να φροντίσουμε να τραυματιστεί ο καλύτερος παίκτης της αντίπαλης ομάδας. Τέτοιες εντολές δινόντουσαν σε παιδιά και εφήβους και είμαι σίγουρος ότι δίνονται ακόμα. Αν αυτά λεγόντουσαν σε ένα παιχνίδι που είχε την λογική της επιβίωσης τότε θα αντιλαμβανόμουν το "δίκαιο" της εντολής. Αλλά κανένα ομαδικό ή ατομικό άθλημα δεν έχει την λογική της επιβίωσης εκτός πιθανών από μερικά αθλήματα πολεμικών τεχνών, αλλά από όσο ξέρω και εκεί απαγορεύεται να τραυματίσεις τον συναθλητή αντίπαλο σου. Το κυριότερο και σημαντικότερο πρόβλημα όμως του σημερινού αθλητισμού είναι άλλο. Είναι ο ίδιος ο πρωταθλητισμός σε όλα τα επίπεδα. Είναι οι χορηγοί με τις απαιτήσεις τους. Είναι τα φώτα, είναι η δημοσιότητα, είναι η μετουσίωση του καπιταλισμού. Θυμάμαι πολλά αξιόλογα παιδιά να μην μπορούν να παίξουν στην ομάδα γιατί δεν διάθεταν τα προσόντα για πρωταθλητισμό. Τα ίδια παιδιά στο σχολείο δεν μπορούσαν να παίξουν και πάλι γιατί η ομάδα του σχολείου είχε προπόνηση στο ένα και μοναδικό γήπεδο. Το σχολείο από την άλλη ποτέ δεν έδινε την απαραίτητη ώρα εβδομαδιαία στην γυμναστική και όταν την έδινε μας πέταγαν μία μπάλα και μας λέγαν παίξτε, ενώ ο "καθηγητής" πήγαινε για τσιγάρο. Αργότερα, και ως καθηγητής και ο ίδιος, έμαθα ότι στο πρόγραμμα της γυμναστικής υπάρχει και η διδαχή παραδοσιακών Ελληνικών χορών. Ποτέ δεν έγινε αν και θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον, για κάποιον που μεγαλώνοντας στην Αθήνα δεν ήταν σε επαφή με την Ελληνική ύπαιθρο και τις παραδόσεις της.Ένα άλλο σημείο που δείχνει τον αποκλεισμό των Ελλήνων από τον αθλητισμό είναι η εισαγωγή αθλητών. Πέρα από τα προφανή παραδείγματα των Ζεβροσένκο κτλ θα αναφέρω ένα περιστατικό που είδα προσωπικώς. Περιμένοντας στο αεροδρόμιο να πετάξω για εξωτερικό είδα να περιμένει πολύ κοντά μου η Εθνική ομάδα Τζούντο για να πάει σε κάτι αγώνες. Πέραν του προπονητή δεν μίλαγε κανείς τους Ελληνικά και αναρωτήθηκα... Τι με νοιάζει εμένα ως Έλληνα τι θα κάνουν οι Γεωργιανοί, Ρώσοι ή οτιδήποτε άλλο που φοράνε μια φανέλα που λέει Ελλάς; Αντιλήφθηκα ότι δεν με ένοιαζε!


Αθλητισμός και Καπιταλισμός

Μου προκαλεί μεγάλη αίσθηση το γεγονός ότι το γήπεδο καταφέρνει και ενώνει διαφορετικούς τελείως κόσμους ενώ την ίδια στιγμή τους έχει διχάσει τον καθένα ξεχωριστά. Αριστεροί αγκαλιά με τους δεξιούς ξεχνάνε προσωρινά τις έχθρες τους μπροστά στον εχθρό με το άλλο χρώμα. Την ίδια στιγμή το αντίπαλο δέος απαρτίζεται από την ίδια ακριβώς σύνθεση. Αριστεροί φίλοι σε άλλες στιγμές των απέναντι αριστερών αγκαλιά με δεξιούς που είναι "αδέλφια" εκτός γηπέδου με τους απέναντι. Και αυτά τα δύο ετερόκλητα στρατόπεδα σφάζονται σε μια σκοτεινή γωνία μιας Ελληνικής πόλης. Ο τίτλος όμως μιλά για τον καπιταλισμό οπότε ας φέρω το ερώτημα στην διάσταση που του πρέπει. Οι αθλητικοί όμιλοι αποτελούν εταιρίες με δισεκατομμύρια ή τρισεκατομμύρια ευρώ τζίρο. Στο βωμό του κέρδους θυσιάζονται καθημερινά οι όποιες αξίες νομίζουν, οι οπαδοί, τους ότι πρεσβεύουν αυτές οι ομάδες. Καμία ομάδα δεν πρεσβεύει καμία αξία πέραν από την κερδοφορία για τους μετόχους της με κάθε κόστος. Με λίγα για τον πρόεδρο μίας ομάδας είναι πολύ πιο σημαντικό να αποδώσει η επένδυση του, για αυτόν και τους υπόλοιπους μετόχους, από τα να διατηρηθούν κάποιες ψευδεπίγραφες αξίες. Είναι βασική αρχή του καπιταλισμού και του υλισμού ότι δεν έχει τίποτα σημασία πέρα από το κέρδος. Όλα τα άλλα είναι πολυτέλειες που τις σέβονται αν και εφόσον εξυπηρετούν το κέρδος. Αν λοιπόν ο πραγματικός αθλητισμός απεμπόλησε τον φανατισμό, μέσω των αξιών, τότε θα έπρεπε ο σημερινός αθλητισμός να κάνει το ίδιο λόγω της απαξίωσης την οποία επιβάλλει ο μηδενισμός των πάντων μέσα από αυτόν. Είναι άξιο απορίας, οπότε, πως και από που απορρέει ο τόσο μεγάλος φανατισμός και το μίσος από κάτι τόσο ευτελές όσο ο σύγχρονος αθλητισμός, στην πλειοψηφία του; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η υλιστική, καπιταλιστική κοινωνία πολεμά τον φανατισμό και τις Ιδέες, εκτός φυσικά από εκείνα που την εξυπηρετούν.

Το γήπεδο ως χώρος άσκησης πολιτικής

Σε αυτό το σημείο φεύγουμε από την περιοχή του παραλόγου και μεταβαίνουμε και πάλι στα πλαίσια της λογικής. Είναι προφανές ότι το γήπεδο με την μεγάλη και πυκνή ανθρώπινη μάζα που παρευρίσκεται στην κερκίδα του αποτελεί τον ιδανικό χώρο για την διάδοση ιδεών, πολιτικών και μη. Όλοι μας έχουμε κάποια παραπάνω συμπάθεια σε μία ομάδα, προϊόν περισσότερο της διαπαιδαγώγησης μας από τους γονείς και το δημοτικό σχολείο παρά οποιασδήποτε λογικής σκέψης. Αντιθέτως οι πολιτικές μας πεποιθήσεις αποτελούν αποτέλεσμα πνευματικής διύλισης, σκέψης και τελικώς αποδοχής τους. Ιδιαιτέρως εμείς γνωρίζουμε και έχουμε σκεφτεί περισσότερο από όλους την Αλήθεια της Ιδεολογίας μας. Έχουμε πονέσει για αυτήν και είναι απόλυτα λογικό αυτή να κατέχει περίοπτη θέση στην καρδιά μας και την ψυχή μας, πιο πάνω από την οποιαδήποτε "ομάδα", "σωματείο" ή εταιρία. Αυτή η παιδική συμπάθεια για μια ομάδα, λοιπόν, μπορεί άνετα να συνδυαστεί με την διάδοση των ιδεών μας και το γήπεδο μπορεί να χρησιμεύσει ως πεδίο Μεγάλου Ιερού Πολέμου (Julius Evola). Οπότε ο έχων την συνήθεια του φιλάθλου μπορεί να επιτελέσει και κοινωνικό έργο διαφωτισμού. Αυτό, όμως, που πρέπει πάντα να έχουν κατά νου οι νεαροί διαφωτιστές είναι ότι είναι αδέρφια με τους απέναντι διαφωτιστές ακόμα και αν φοράνε διαφορετικό χρώμα φανέλα, ενώ αντιθέτως είναι εχθροί με τους σκοταδιστές ακόμα και αν αυτοί φοράνε το ίδιο χρώμα φανέλας. Με τους εχθρούς μας, όπως έχουμε ξαναπεί, είμαστε ασυμβίβαστοι και ανώτεροι. Πάντα με τον κώδικα ηθικής μας και πάντοτε απέναντι τους. Το τερπνόν, λοιπόν, μετά του ωφελίμου, αλλά πάντα το ωφέλιμο πρώτο. Κοινώς βλέπουμε τον αγώνα και διασκεδάζουμε, αλλά δεν ξεχνάμε την διάδοση ιδεών και το μάταιο του χουλιγκανισμού. Γνωρίζουμε τους εχθρούς μας ακόμα και αν βρίσκονται στην ίδια κερκίδα με εμάς. Άλλωστε το γήπεδο είναι και αυτό μια μικρογραφία της κοινωνίας και δρούμε και εκεί όπως δρούμε παντού.

Επίλογος

Προσωπικά δεν είμαι οπαδός, ούτε φίλαθλος εδώ και χρόνια. Απέχω συνειδητά ακόμα και από την κατ' οίκον παρακολούθηση αγώνων, καθώς αντιλαμβάνομαι ότι καμία ομάδα, ούτε και αυτή που διδάχτηκα από μικρός να συμπαθώ, δεν είναι ακόλουθη με τις ιδέες μου και ούτε πρόκειται να γίνει. Δεν έχω σκοπό να πατρονάρω κανέναν απλά παραθέτω κάποιες σκέψεις, όπως πάντα, με σκοπό τον προβληματισμό. Κάποιες σκέψεις που γεννήθηκαν από την παρατήρηση των γύρω μου και από προσωπικές εμπειρίες. Έχω περάσει ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι της, ως τώρα, ζωής μου μέσα σε γήπεδα, κυρίως αθλούμενος, και έτσι πιστεύω ότι οι σκέψεις μου δεν φαντάζουν τελείως ανεδαφικές για κάποιον οπαδό. Απευθύνομαι κυρίως στους νεαρούς ομοϊδεάτες μου, καθώς αυτοί αποτελούν το μέλλον της Ιδεολογίας και , πιστεύω, της χώρας. Στα πλαίσια του προβληματισμού αποφάσισα να δίδω στο τέλος κάθε άρθρου κάποια μικρή βιβλιογραφία σχετική ή άσχετη με το θέμα του άρθρου. Θα προσπαθήσω να είναι σχετική η βιβλιογραφία αυτή με το εν λόγω άρθρο αν και μερικές φορές μπορεί και να είναι αδύνατο λόγω της αδυναμίας της βιβλιοθήκης μου και του εύρους ενδιαφερόντων μου. Αυτό συμβαίνει και σε αυτή την περίπτωση αλλά θα παραθέσω τα βιβλία και τα περιοδικά από τα οποία χρησιμοποίησα αποσπάσματα ή άντλησα σκέψεις.

1) Απόσπασμα Corneliu Codreanu: Περιοδικό Χρυσή Αυγή αρ.τ. 139

2) Julius Evola - Το Δόγμα των Αρίων Για τον Αγώνα Και τη Νίκη, Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις, 1985

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Η λατρεία του Κενού

Σήμερα θα γίνουμε ολίγον από μεσημεριανάδικο. Όχι δεν τρελάθηκα, ούτε άρχισα να δουλεύω για το Ciao. Το ζήτημα είναι εθνικό, πολύπλευρο και άκρως σημαντικό. Όχι δεν μιλάω για το διαζύγιο της Εθνικής Ξανθιάς. Αποψινό μας θέμα είναι το πέρασμα από την ηρωολατρεία στην λατρεία του "κενού", από τον Παλαμά στον Παπακαλιάτη, από τον Πλάτωνα στον Λαζόπουλο. Πρόκειται για μια ακόμα μάχη στον αέναο πόλεμο ανάμεσα στον Ελληνισμό και τον Υλισμό-Ιουδαϊσμό. Μόνο που σε αυτή τη μάχη ο Υλισμός έχει έναν ακόμα σύμμαχο μέσα στο σπίτι μας. Αυτός ο σύμμαχος λέγεται τηλεόραση. Η τηλεόραση, όπως το ραδιόφωνο και γενικότερα όλα τα επιτεύγματα της τεχνολογίας δεν ευθύνονται από μόνα τους για την χρήση που λαμβάνουν. Η τηλεόραση, συγκεκριμένα, θα μπορούσε να είναι ένα θαυμάσιο μέσο για την γρήγορη και άμεση διάδοση των πραγματικών νέων, της τέχνης και του πολιτισμού. Θα μπορούσε να είναι ένας σύμμαχος στην διαπαιδαγώγηση μικρών και μεγάλων. Θα μπορούσε να είναι ο θρίαμβος του ανθρώπου και του Πνεύματος, αλλά αντί για αυτό έγινε η εκατόμβη της Ψυχής. Και το χειρότερο, από όλα, δεν είναι ότι σκοτώνει μόνο τον δικό μας ψυχισμό (των ενηλίκων) αλλά ότι σκοτώνει την Ελληνική νεολαία. Η διαπαιδαγώγηση των νέων επηρεάζεται, διαχρονικά, από πολλούς φορείς σε συνάρτηση βέβαια με τις έμφυτες ιδιότητες του που ορίζουν τα γονίδια του. Ας δούμε σε αυτό το άρθρο την επίδραση της τηλεόρασης - κυρίως - και άλλων φορέων - όσο μπορέσουμε - στην διαμόρφωση των νέων και της κοινωνίας γενικά.

Επιχείρηση Αποβλάκωση

Τα πρότυπα έχουν ένα διπλό ρόλο στην κοινωνία μας. Πρώτον δίνουν στα παιδιά ένα στόχο, ένα όραμα, το οποίο πρέπει να προσεγγίσουν για να ζήσουν και αυτά την κοινωνική καταξίωση που βλέπουν να απολαμβάνουν αυτά τα πρότυπα. Ο δεύτερος ρόλος των προτύπων σε μία κοινωνία είναι τα μηνύματα που στέλνονται στους ίδιους τους γονείς. Το ένστικτο του γονέα είναι να δώσει στο παιδί του τα απαραίτητα εφόδια για να μπορέσει, αυτό, να επιβιώσει και ενδεχομένως να καταξιωθεί στην κοινωνία. Αυτό που έχει αλλάξει ριζικά στην εποχή μας, μέσω κυρίως του καπιταλισμού και των υπηρετών του, είναι ο ίδιος ο ορισμός της επιτυχίας και της κοινωνικής καταξίωσης. Και παλιά ο καταδότης είχε περισσότερα υλικά αγαθά, αλλά ήταν κατάπτυστος από ολόκληρη την κοινωνία. Σήμερα ο ρουφιάνος - ψευδομάρτυρας γίνεται μέλος "αντιρατσιστικής" Μ.Κ.Ο και τα κανάλια τον προβάλλουν ολημερίς και ολονυχτίς τονίζοντας το "ανθρωπιστικό" του έργο. Η κατρακύλα της τέχνης και των γραμμάτων μας είναι παραπάνω από εμφανής. Η κατεύθυνση της κατρακύλας αυτής δεν είναι μόνο ποιοτική αλλά και ξεδιάντροπα υλιστική. Από τον Παλαμά πέσαμε στον Καρβέλα, από την Μαρία Κάλλας στην Μπεζεντάκου και γενικά από τους Γλύπτες πέσαμε στους γλύφτες. Οι πνευματικοί άνθρωποι σατιρίζονται ως γραφικοί ενώ το κενό γίνεται Θεός. Ο λόγος για όλα αυτά είναι η δημιουργία παντελώς σύγχυσης στο μυαλό των ανθρώπων έτσι ώστε να μην ξέρουν προς τα που κινούνται και τι αισθάνονται. Η αποβλάκωση του κόσμου είναι η ιδανική και αναγκαία συνθήκη για να μπορέσει να περάσει το παράλογο για λογικό και το επιζήμιο για προσοδοφόρο. Μία ένδειξη αυτής της αποβλάκωσης είναι η ευκολία με την οποία μπορούν οι πολιτικοί μας και οι ψευτοακαδημαϊκοί να παραφράζουν και να παραχαράττουν αρχαία γραπτά και ιστορικά γεγονότα κατά το δοκούν. Μία άλλη ένδειξη είναι η ευκολία με την οποία παρουσιάζουν την "προσφορά" των μεταναστών στον πολιτισμό μας(!!!!!) και στην οικονομία μας (!!!!!). Χρειάζεται να είναι κάποιος τρομερά αποβλακωμένος για να μην καταλάβει το ψέμα μέσα σε τέτοιες δηλώσεις, αλλά δυστυχώς οι απλές αυτονόητες αλήθειες χρειάζονται εξηγήσεις επί εξηγήσεων στην σημερινή αποβλακωμένη κοινωνία.

Επιχείρηση Εκφοβισμός

Συνοδοιπόρος της αποβλάκωσης είναι ο φόβος. Πάντα ήταν αδέλφια και πορευόντουσαν μαζί στην Ιστορία και αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι βαρώνοι των Μ.Μ.Ε και τα αφεντικά τους. Ένα από τα πρώτα βήματα της αποβλάκωσης και του φόβου ήταν η απογύμνωση της πνευματικής μας ζωής από τους ήρωες και αργότερα από τα σύμβολα. Οποιαδήποτε εποχή του Ελληνισμού και αν κοιτάξουμε θα δούμε ασυμβίβαστους ήρωες Έλληνες και Ελληνίδες. Ατρόμητους, φιλαλήθεις και φιλοσόφους. Η ασιατική ορδή στις Θερμοπύλες αντιμετώπισε και ήρωες και σύμβολα. Πίσω από μία σειρά από "Λ" βρήκε τριακόσιους Έλληνες έτοιμους να πεθάνουν για την Ελλάδα. Το 1821 οι Μογγόλοι Κατακτητές βρήκαν τα σύμβολα του Αγώνα απέναντι τους και κάτω από τα λάβαρα Έλληνες έτοιμους να πεθάνουν για να διατρανώσουν μια και μόνη Αλήθεια. Ότι εδώ είναι Ελλάδα και η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. Σήμερα η δημοκρατική λαίλαπα παρά τις μακρόχρονες προετοιμασίας εισβολής πάλι βρίσκει Έλληνες έτοιμους να πεθάνουν για να διατρανώσουν αυτή τη διαχρονική αλήθεια. Το "Λ" των Θερμοπυλών και ο Σταυρός του 1821 γίνανε Μαίανδρος και η μάχη συνεχίζεται. Κοινά συστατικά σε όλους τους Αγώνες των Ελλήνων πάντα ήταν οι ήρωες και τα σύμβολα. Όχι μόνο οι ζωντανοί ήρωες που πολεμούσαν εκείνη την στιγμή, αλλά κυρίως οι ήρωες που το είχαν κάνει πριν από αυτούς. Τα Μ.Μ.Ε ακόμα προσπαθούν μαζί με την παιδεία και τις εκάστοτε κυβερνήσεις να κάμψουν την αντίσταση των Ελλήνων. Σταδιακά αφαιρούνται τα Ελληνικά σύμβολα και οι γιορτές ηρωολατρείας από την ζωή μας. Στα σχολεία τα παιδιά μαθαίνουν περισσότερα για την ψευτο-Άννα Φράνκ παρά για το οχυρό Ρούπελ. Στην ίδια ακριβώς χρονική στιγμή πληθαίνουν οι προβολές των καπιταλιστικών συμβόλων και των καπιταλιστικών - καταναλωτικών προτύπων. Ένα νέο παιδί κοιτώντας τηλεόραση θα έχει ως πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο το CK κάποιου μεταμοντέρνου μπαλωματή παρά την Ελληνική Σημαία. Πιο μεγάλη προβολή έχει ο κάθε πρόεδρος ομοφυλοφίλων, που όλοι στην τηλεόραση του μιλάνε με σεβασμό, παρά ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, που άκουσα να τον αποκαλούν και αρχαιοκάπηλο μερικοί κατάπτυστοι. Έτσι αφαιρόντας τους ήρωες, τα σύμβολα και φυσικά, μέσω της αθεΐας, την θεολογική -μυστικιστική παράδοση, που έκανε πάντα τους Έλληνες να θεωρούν τον Θάνατο ως μία ακόμα ευκαιρία για να αποδείξουν το μεγαλείο τους, δημιουργούνε και προωθούν τον υλιστικό άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που η πιο συνηθισμένη του φράση είναι το "ωχ αδελφέ" και η μόνη του σκέψη η επιβίωση με κάθε τρόπο. Σε αυτό τον τυχοδιωκτικό άνθρωπο τα μηνύματα της σύγχρονης εποχής περνάνε πιο εύκολα.

Παραδείγματα: "Μην μιλάς, κοίτα την πάρτη σου", "Και τι σημασία έχει που κλέβουν οι πολιτικοί; Ο γιος σου θα πάρει καλή μετάθεση στον στρατό". "Μην επαναστατείς, γιατί οι ρουφιάνοι φακελώνουν και δεν θα βρίσκεις δουλειά". "Και εγώ διαφωνούσα με το Κόμμα, αλλά μόνο έτσι περνιέται το μάθημα". "Τώρα με την οικονομική κρίση θα διακινδυνεύσεις την θέση σου;" "Κοίτα μην μπλέξεις!"

Επιχείρηση Σφουγγάρισμα

Οι νέοι άνθρωποι εν γένει είναι πιο ενεργητικοί. Στο αίμα τους ρέει πολύ μεγαλύτερη ποσότητα αδρεναλίνης συγκριτικά με του ενήλικους. Υπάρχουν νέοι που το σύστημα δεν καταφέρνει να τους παροπλίσει με τις κασσάνδρες της αποβλάκωσης, του εκφοβισμού και προφανώς με την πίεση των εξετάσεων. Εκεί θα περίμενες το εκπαιδευτικό σύστημα να προσπαθεί να επέμβει για να οδηγήσει τους νέους αυτούς σε σωστή, για την φύση τους, διοχέτευση της αδρεναλίνης αυτής. Τι βλέπουμε όμως και στην παιδεία και στα Μ.Μ.Ε; Στα σχολεία οι αναρχικοί τριγυρίζουν ελεύθεροι για να μοιράζουν την προπαγάνδα τους, ενώ στα Μ.Μ.Ε όλοι μιλάνε με θαυμασμό για την επαναστατημένη "νεολαία". Κανείς από τους δήθεν αναρχικούς δεν βλέπει το προφανές. Πως γίνεται να είσαι ενάντιος στο σύστημα και το σύστημα να σε χαϊδεύει, να σου στήνει την διαδικτυακή προπαγάνδα σου και να μην σε συλλαμβάνει ποτέ; Στα χρονικά των επαναστάσεων ανά την Ιστορία το σύστημα κοίταγε να πνίξει την επανάσταση και δεν την σιγοντάριζε. Οπότε εκεί βλέπουμε ότι το σύστημα θεωρεί ασφαλή την επανάσταση που καίει τα μαγαζιά των Ελλήνων και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τα παιδιά τους στα ναρκωτικά και την αλητεία. Μια άλλη πολύ δημοφιλής μέθοδος για διοχέτευση αδρεναλίνης είναι ο χουλιγκανισμός. Κανείς δεν προσπαθεί να αποτρέψει τους νέους από το να γίνουν ο προσωπικός στρατός των καπιταλιστών και των εταιριών τους. Τα σχολεία και η ηγεσία τους δεν ανησυχούν για την γηπεδική βία και για το ότι πεθαίνουν νέοι εκεί μέσα. Φυσικά και δεν ανησυχούν αφού έτσι οι νέοι υπερασπίζονται τον Κόκκαλη, τον Βαρδινογιάννη και άλλους παρόμοιους. Τα δε Μ.Μ.Ε προβάλλουν χαλαρές συζητήσεις για το πρόβλημα ενώ διάφοροι δημοσιογράφοι αστειευόμενοι δηλώνουν ότι και αυτοί συμπαθούν την μια ή την άλλη ομάδα. Υπάρχει και μια άλλη διέξοδος για τους νέους που έχουν μέσα τους την φωτιά. Μία διέξοδος που θα τους διδάξει ηθική, πειθαρχία και πολλά ιδανικά. Αυτή η διέξοδος στιγματίζεται από πολλές καθημερινές εκπομπές του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης αφού συνεχώς οι δημοσιογράφοι μιλάνε για την άνοδο της "ακροδεξιάς", των "νεοναζί' και των "φασιστών". Φροντίζουν δε να συνεχίζουν να προβάλλουν, εξήντα χρόνια μετά, αδιάκοπα την, αποδεδειγμένη ως ψευδή, προπαγάνδα του πολέμου για να δείξουν σε νέους και γέρους το "απόλυτο κακό". Τα σχολεία από την άλλη έχουν συνεχώς ενημερώσεις ενάντια στο ρατσισμό, υπέρ της ανοχής της διαφορετικότητας, για το "Ολοκαύτωμα" κ.α, ενώ για τους ήρωες μας δεν μιλάνε καθόλου ή τους καθυβρίζουν. Το σύστημα έχει, προφανώς, ανιχνεύσει τις διεξόδους που είναι ασφαλείς για αυτό και αυτές που είναι επικίνδυνες για αυτό. Έτσι οδηγεί τους νέους σε ασφαλείς, για το σύστημα, δρόμους, σε δρόμους παρακρατικούς και ύποπτους.

Η λύση του Γόρδιου Δεσμού

Η αντιμετώπιση αυτού του ομολογουμένως δύσκολου προβλήματος είναι στην ουσία της εύκολη στην θεωρία. Η εφαρμογή βέβαια είναι εντελώς άλλη ιστορία. Αλλά ας αναφέρω αυτό που θεωρώ ότι είναι η λύση στο πρόβλημα που μας οδηγεί στο τέλμα-τέρμα. Πρώτον κλείνουμε την τηλεόραση! Δεν χρειάζεται σε κανέναν η υποβολή αυτού και των παιδιών του στην υποκουλτούρα και την αντεθνική προπαγάνδα. Έτσι και αλλιώς δεν προβάλλουν κανένα έργο καλό για να δεις, αλλά και να το βάλουν θα πρέπει να ανεχτείς τις, πολλές, διαφημίσεις, οι ειδήσεις δείχνουν ψέμματα και τα καλά ντοκιμαντέρ είναι επί πληρωμή. Οπότε κλείνουμε την τηλεόραση και ανοίγουμε κανένα βιβλίο ή γενικότερα κάνουμε κάτι πιο εποικοδομητικό. Βλέποντας την φανερή έλλειψη σοβαρών προτύπων στην Ελληνική κοινωνία έρχεται το δεύτερο και πιο δύσκολο βήμα. Ενημερωνόμαστε και ενημερώνουμε, διαβάζουμε και προβάλλουμε. Ενημερωνόμαστε για το τι διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο, αντιδρούμε στην αντεθνική προπαγάνδα και διδάσκουμε, αν χρειαστεί και μόνοι μας την Αλήθεια. Διαβάζουμε και ενημερώνουμε και άλλους σχετικά με την Ελληνική Ιστορία και σύγχρονη ειδησεογραφία. Ξεπερνάμε τους ψεύτικους φραγμούς που μας έχουν επιβάλλει οι βαρώνοι των Μ.Μ.Ε και της αντεθνικής παιδείας και πολεμάμε ενάντια στην σαπίλα. Γινόμαστε ενεργοί πολίτες, ενεργοί γονείς, ενεργά αδέλφια και γενικά ενεργοί και αληθινοί Έλληνες. Η μόνη λύση ενάντια στον λήθαργο που επιβάλλει το σύστημα είναι η αφύπνιση, η οποία όσο εύκολη είναι στην θεωρία τόσο δύσκολη είναι στην εφαρμογή. Μαχόμαστε για τα δίκαια μας, για την Αλήθεια και για τις Ιδέες μας. Ας ξαναζήσει το "Κρυφό Σχολειό" και η Επανάσταση του Γένους. Οι ψευτοκαθηγητές προσπαθούν να μας πείσουν ότι το πρώτο δεν υπήρξε ποτέ και ότι το δεύτερο ήταν λάθος των Ελλήνων γιατί ήταν "μια χαρά" με τους Τούρκους. Σε όλους αυτούς τους ψεύτες απαντάμε με μία μόνο φράση: "Τσεκούρι και Φωτιά στους προσκυνημένους"!

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Η ηθική υπό το πρίσμα του Εθνικοσοσιαλισμού

Αποψινό θέμα η ηθική υπό το πρίσμα του Εθνικοσοσιαλισμού. Θεωρώ πως τα θέματα ηθικής είναι πρωτεύοντα σε μία κοινωνία καθώς από αυτήν εξαρτάται η νομιμότητα και η υγιής πνευματικότητα της λαϊκής κοινότητας. Αφορμή για αυτό το άρθρο είναι κάποιες συμπεριφορές που βλέπω από μερικούς· συμπεριφορές που όχι μόνο με κάνουν να αισθάνομαι απογοήτευση, αλλά και στιγματίζουν ένα ολόκληρο κίνημα που προφανώς δεν φταίει σε τίποτα. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να αναδείξω την προσωπική μου άποψη περί ηθικής στηριζόμενος στους πατέρες του Εθνικοσοσιαλισμού και στην βαθύτερη έννοια αυτού. Σκοπός μου είναι να άρω από το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα την απόπειρα να στιγματιστεί μέσω της συλλογικής ευθύνης για πράξεις ανθρώπων που δεν ανήκουν καν σε αυτό, αλλά λένε ψευδώς ότι ανήκουν. Το πρώτο και κύριο επιχείρημα, το οποίο και θα αναφέρω μόνο εδώ στον πρόλογο, είναι ότι δεν μπορεί να υπάρχει συλλογική ευθύνη σε ένα Κίνημα, Κόμμα ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε. Άμα ίσχυε η συλλογική ευθύνη τότε θα έπρεπε να έχει τεθεί το Πα.Σο.Κ εκτός νόμου για τα γεγονότα της Καλαμάτας στην δεκαετία του '80. Επιπλέον να πω ότι θα αναφερθώ, αποκλειστικά και μόνο, σε ζητήματα ηθικής και όχι σε θρησκευτικά ζητήματα, τα οποία αν και έχουν απόλυτη σχέση τα έχω αναλύσει, σχετικά, σε προηγούμενο άρθρο μου. Για άλλη μία φορά να πω, επίσης, ότι δεν διεκδικώ δάφνες αυθεντίας ή κανενός είδους αλάθητο. Εκφράζω προσωπικές απόψεις και την δική μου οπτική γωνία στο θέμα. Έτσι όλες οι εμπεριστατωμένες διαφωνίες και απόψεις είναι ευπρόσδεκτες.

Αίμα Και Τιμή

Η έννοια της Τιμής για εμένα απορρέει από τα ιδανικά της Ανδρείας, του Ηρωισμού, της Ευγένειας και φυσικά της Αφοσίωσης στους αδερφούς μου Συναγωνιστές και στον Σκοπό. Σίγουρα έχουμε εχθρούς που μας λασπολογούν σε όλα τα επίπεδα, πολιτικά και προσωπικά. Δεν θα πρέπει να περιμένουμε κάτι καλύτερο από αυτούς. Όμως πως αντιμετώπισαν οι Πατέρες του Εθνικοσοσιαλισμού την λάσπη; Η απάντηση βρίσκεται στα ίδια τα ημερολόγια τους. Η απάντηση στην προσωπική και πολιτική λάσπη ήταν τα επιχειρήματα. Φυσικά και είχαν προσωπικά στοιχεία, αληθινά και όχι συκοφαντίες, ντροπιαστικά, για όλους αυτούς τους λασπολόγους, αλλά αυτά ουδέποτε δημοσιοποιήθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν σε πολιτική διαμάχη. Η μόνη χρήση που γνώρισαν αυτά τα στοιχεία ήταν με την μορφή απειλής για να παύσει η λάσπη. Η μόνιμη έκκληση του τελευταίου Αρχηγού της ιδεολογίας μας ήταν η διεξαγωγή ενός Ιπποτικού πολιτικού αγώνα και δεν θα πρέπει, αυτό, να το αλλάξουμε ποτέ. Ακόμα και όταν το φάσμα της Απόλυτης Ήττας τον σκέπαζε δεν διέταξε την διενέργεια άτιμου χημικού πολέμου ή τουλάχιστον δεν ήθελε να είναι αυτός που θα τον αρχίσει. Ο Θάνατος και η ήττα μπορεί να έρθουν, αλλά η Ατίμωση ποτέ! Άλλωστε δεν μας χρειάζονται, εμάς, οι ύπουλες τακτικές τους. Δεν χρειαζόμαστε λάσπη και ατιμία για να δείξουμε την αλήθεια των λόγων μας και την απάτη τη δικιά τους. Το μόνο που χρειάζεται είναι αγώνας και μέσα για να λάμψει η αλήθεια. Στα πλαίσια του απολίτιστου πολιτικού αγώνα ο εχθρός θα κοιτάξει να καλύψει την ιδεολογική του φτώχεια πετώντας λάσπη προσωπική απέναντι μας. Εμείς θα πρέπει φροντίσουμε να είναι ψέμματα ότι και να προσπαθήσει να μας προσάψει, άλλωστε ιδεολογικά δεν μπορεί να μας κερδίσει. Θα πρέπει να μην τον αφήσουμε να μπορέσει να βρει οτιδήποτε το αληθινό να πει εναντίον μας. Αυτό, βεβαίως, θα έπρεπε να είναι πολύ εύκολο και θα είναι εύκολο όταν αντιληφθούμε το εξής απλό και αληθινό: Ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι μία πολιτική οικονομική θεωρία, αλλά μία κοσμοθεωρία, μία στάση ζωής. Τι θέλω να πω με αυτό; Μα η ίδια η ιδεολογία μας μας προστατεύει από την λάσπη, σε προσωπικό επίπεδο, που εκτοξεύουν οι εχθροί μας γιατί πρώτα είμαστε Εθνικοσοσιαλιστές στην ίδια μας την προσωπική ζωή και μετά σε όλα τα άλλα.

Τιμή μας η Πίστις

Η Αφοσίωση προς τους Συναγωνιστές μας είναι αδιαπραγμάτευτη και δεν μπαίνει μέσα σε κανένα πλαίσιο νομιμοφροσύνης και λογικής. Όμως ποιοι είναι οι Συναγωνιστές αυτοί, για τους οποίους θα δίναμε και την ζωή μας; Θεωρούνται Συναγωνιστές αυτοί που σπιλώνουν με τα λόγια και τις πράξεις τους και το Κίνημα και την Ιδεολογία; Για μένα η απάντηση είναι "Σαφώς και Όχι!" Μέσα στο ίδιο το Κίνημα δεν έχω γνωρίσει τέτοια άτομα και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο το Κίνημα τελικά τους απομακρύνει, οπότε το ζήτημα δεν είναι εσωτερικό. Όμως τα μάτια μας πρέπει να είναι μονίμως ανοιχτά και να μένουμε αταλάντευτοι απέναντι στην Ιδεολογία μας. Γίνεται σιγά σιγά μόδα το να είσαι Χρυσαυγίτης και αυτό είναι επικίνδυνο. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες υποψήφιων Χρυσαυγιτών. Στην μία ανήκω εγώ και θα την αναφέρω πρώτη για λόγους δικαιοσύνης. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν άτομα που έχουν ένα μεγάλο σεβασμό στην Ιδεολογία, στο Κίνημα, στον Αγώνα και στους Συναγωνιστές τους και προσπαθούν να αποκτήσουν γνώση και συναίσθηση της ιδεολογίας. Όλα αυτά, εμένα προσωπικά, με οδήγησαν στις πόρτες του Λαϊκού Συνδέσμου, όπου έθεσα τον εαυτό μου στην διάθεση του Αρχηγού και των Συναγωνιστών μου και ευελπιστώ ότι αυτό συμβαίνει στο σύνολο αυτής της κατηγορίας. Θέλω να πιστεύω ότι δεν τους απογοητεύω με τις πράξεις μου και τα λόγια μου, και για αυτό προσπαθώ να γίνομαι συνεχώς καλύτερος. Η δεύτερη κατηγορία αποτελείται από άτομα που έχουν παρεξηγήσει τον ρόλο του Κινήματος. Σε αυτή την κατηγορία θα έβαζα άτομα που νομίζουν ότι είμαστε σύνδεσμος οργανωμένων χουλιγκάνων του γηπέδου ή άτομα που αποσκοπούν σε βουλευτικές έδρες και αξιώματα με οποιονδήποτε τρόπο. Γενικά πολλές υποκατηγορίες ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και φαντάζομαι ότι όλοι μπορείτε να σκεφτείτε και από μία. Δεν θα καθίσω να τις αναφέρω όλες γιατί αφενός θα ξημερωθείτε να διαβάζετε και αφετέρου καλό είναι να δίνω τροφή στην φαντασία σας, άλλωστε είναι σίγουρο ότι άμα προσπαθήσω να τις απαριθμήσω θα ξεχάσω κάποια. Πάντως για αυτούς τους ανθρώπους υπάρχουν τρεις πιθανότητες. Πρώτον να έρθουν στα γραφεία του Συνδέσμου και να απογοητευτούν με το ότι δεν θα δουν αυτό που περιμένουν και τελικώς να φύγουν για να πάνε εκεί που έπρεπε να είναι από την αρχή. Δεύτερον να αντιληφθούν ότι δεν μπορεί, και ούτε πρόκειται, να αλλάξει το Κίνημα και να αλλάξουν αυτοί και να γίνουν αληθινοί Συναγωνιστές. Τρίτον να μην έρθουν ποτέ από τα γραφεία του Συνδέσμου. Σε καθεμία από τις τρεις περιπτώσεις υπάρχει ο κίνδυνος να λένε ότι είναι κάτι που δεν είναι και παράλληλα να σπιλώνουν το Κίνημα με τις πράξεις τους. Αυτό είναι, κατά την γνώμη μου, κάτι που πρέπει να αντιμετωπιστεί με ξεκάθαρες θέσεις απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν οι δειλοί που κρυφά θα λένε ότι είναι μαζί μας, γοητευμένοι ίσως από αυτό που θα θελαν να είναι αλλά δεν θα γίνουν ποτέ, όμως ποτέ δεν θα έρθουν να μας συναντήσουν. Επίσης επικίνδυνη αυτή η κατηγορία αφού για την ηθική ενός δειλού ή θρασύδειλου πάντα θα έχω την χειρότερη των απόψεων.

Μας νοιάζει τι λένε οι άλλοι για μας;

Δεν θα το έλεγα. Άλλωστε ο ηθικός και καλός, ενάρετος με την πραγματική έννοια, άνθρωπος δεν νοιάζεται για ανταμοιβές, αλλά είναι ηθικός, καλός και εν γένει ενάρετος από μόνος του. Δεν μας νοιάζει να δείξουμε ένα καλοκάγαθο πρόσωπο απέναντι στους αστούς και γενικά στους εχθρούς μας. Δεν μας νοιάζουν τα καλά τους λόγια, αλλά δεν πιστεύω ότι πρέπει να αφήσουμε άτομα που δεν έχουν σχέση με εμάς να σπιλώνουν την Τιμή μας. Όπως αν μας κατηγορούσαν, σε προσωπικό επίπεδο, ότι είμαστε απατεώνες θα βγαίναμε να δείξουμε την αθωότητα μας, έτσι και τώρα πρέπει να δράσουμε για να δείξουμε του λόγου το αληθές. Η ιδεολογία μας επέζησε από τις φλόγες του Πολέμου, προστατευμένη μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Έτσι θα γίνει και τώρα αρκεί να πολεμήσουμε, όπως κάναν οι προπάτορες μας πριν από μας, την λάσπη που μας πετάνε με όπλο μας την Αλήθεια. Την έχθρα τους και τις βρισιές τους όχι μόνο δεν πρόκειται να τα σταματήσουμε, αλλά και άμα σταματήσουν θα πρέπει να ανησυχούμε. Όμως καλό είναι να μην την τροφοδοτούμε με την αδράνεια μας στην αντιμετώπιση αυτών των καθαρά προβοκατόρικων συμπεριφορών. Πρέπει να τραβήξουμε μια κόκκινη γραμμή ανάμεσα σε εμάς και σε αυτούς που σπιλώνουν την Ιδεολογία μας. Αυτούς που δεν την σπιλώνουν θα πρέπει να τους φέρουμε κοντά μας και να τους αγκαλιάσουμε· να τους την διδάξουμε μέχρι να γίνουν άξιοι εκπρόσωποι της. Δεν δικαιολογούμαστε για αυτό που είμαστε, γιατί είναι πολύ καλύτερο από ότι θα μπορούσαν να είναι όλοι οι υπόλοιποι. Είμαστε οι τελευταίοι, εν Ελλάδι, θιασώτες της κοσμοθεωρίας του μεγαλύτερου των Φιλοσόφων, του Πλάτωνα, και αυτό από μόνο του μας δίνει το πλεονέκτημα. Δεν λογοκρινόμαστε, γιατί η Αλήθεια δεν πρέπει ποτέ να λογοκρίνεται. Δεν δικαιολογούμαστε για τίποτα αφού οι πράξεις μας είναι πάντα πλήρως δικαιολογημένες και στα πλαίσια της Στρατηγικής του Κινήματος και φυσικά σε αρμονία με τις επιταγές της ιδεολογίας μας, η αλήθεια αυτού εξασφαλίζεται από την Πειθαρχία που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Εθνικοσοσιαλισμού. Αντιμετωπίζουμε το ψευδός και την λάσπη από όπου και αν προέρχεται με την ίδια ασπίδα, την Αλήθεια. Γιατί δεν χρωστάμε τίποτα σε κανέναν και δεν φοβόμαστε κανέναν.

Η Ανδρεία

Η Ανδρεία είναι ένα από τα υψηλότερα ιδανικά του Εθνικοσοσιαλιστή. Είναι η εντιμότητα, η γενναιότητα, η αυταπάρνηση, η πιστότητα, η προσφορά στην Λαϊκή Κοινότητα και στους αδύναμους της, η υπεράσπιση των Ιδανικών της Πατρίδας, ο σεβασμός στην γυναίκα. Είναι η ψυχή του Ιπποτισμού, όπως αυτός ορίζεται και κανένα από τα χαρακτηριστικά της δεν είναι περιττό ή θέμα επιλογής. Δεν νοείται Εθνικοσοσιαλιστής που να μην έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Δεν νοείται ψεύτης ή δειλός ή άπιστος ή άτιμος ή εγωιστής ή ασεβής προς τις γυναίκες Εθνικοσοσιαλιστής. Το τελευταίο, δε, είναι ένα σημείο που είμαι σίγουρος ότι θα προκαλέσει τριβές ανάμεσα σε πολλούς επίδοξους Εθνικοσοσιαλιστές. Επειδή όμως η εντιμότητα και η γενναιότητα είναι στα χαρακτηριστικά του Εθνικοσοσιαλιστή, δεν θα δειλιάσω καθόλου να εκστομίσω-γράψω αυτή τη μεγάλη Αλήθεια που θα κάνει πολλούς να αισθανθούν άσχημα. Ο άνδρας οφείλει σεβασμό στην γυναίκα γιατί αποτελεί το φυσικό και μόνο συμπλήρωμα του. Είναι αυτή που θα τον κάνει Πατέρα και συνεχιστή της Φυλής. Είναι αυτή που θα διδάξει στα παιδιά του τα υψηλότερα των Ιδανικών. Είναι αυτή που θα ακούσει τις ανησυχίες του και θα τον συμβουλεύσει με το πρακτικό της μυαλό. Είναι αυτή που θα τον φροντίσει όταν θα πρέπει. Είναι η πηγή της δύναμης του. Είναι η μάνα, η σύντροφος, η αδελφή, η Συναγωνίστρια. Είναι ένα πρόσωπο που όχι μόνο αξίζει τον σεβασμό και την ευγένεια μας αλλά και πρέπει να τα λαμβάνει αυτά χωρίς κανένα ενδοιασμό ή σκέψη. Αναγνωρίζω ότι υπάρχουν προβλήματα στην σχέση των δύο φύλων, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για ασέβεια και μηδενισμό της γυναικείας προσφοράς στην Λαϊκή Κοινότητα και την Ιδεολογία. Άλλωστε οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι αυτά τα προβλήματα ξεκινάνε από την Παιδεία, είτε αυτή είναι ενδοοικογενειακή, ενδοσχολική ή γενικά κοινωνική, και καταλήγουν σε ένα φαύλο κύκλο ενδυνάμωσης τους που τροφοδοτείται από φταίξιμο αντρικό και γυναικείο. Σε πλήρη αντιστοιχία η γυναίκα πρέπει να έχει σεβασμό προς τον άνδρα, χωρίς να επιζητά την σύγχυση των ρόλων των δύο φύλων. Πρέπει να δει την φενάκη του φεμινισμού και των προτύπων που προβάλλουν τα Μ.Μ.Ε. και να αναλάβει ενεργά τον ρόλο της στην Λαϊκή Κοινότητα. Για μένα δεν τίθεται θέμα ισότητας αλλά διαφορετικότητας των δύο φύλων και δεν μπορεί να υπάρξει εξίσωση διαφορετικών πραγμάτων. Άλλωστε ο αμοιβαίος σεβασμός και αγάπη που ο ίδιος ο Εθνικοσοσιαλισμός απαιτεί δεν αφήνει κανένα πεδίο ύπαρξης και κινήσεως κανενός κινήματος ψευδής ισότητας, που στην ουσία δρα διαλυτικά για την οικογένεια και την κοινωνία.

Ενάντια στον Συντηρητισμό

Ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι μία κοσμοθεωρία ριζοσπαστική που έχει ως κέντρο της κυρίως τους νέους και τις νέες. Μια πραγματικά προοδευτική κοσμοθεωρία που αποδέχεται τα πάντα αρκεί αυτά να μην συντελούν στην αποδόμηση του σώματος, του πνεύματος, της Οικογένειας και γενικά της Υγείας και της Ευτυχίας. Κάθε νεωτερισμός ο οποίος προάγει την ανθρώπινη φύση και την ευτυχία εναγκαλίζεται από τον Εθνικοσοσιαλισμό σαν να είχε βγει από τα σπλάχνα του. Κάθε τι νέο ή παλαιό που είναι αντίθετο στον Άνθρωπο απορρίπτεται άνευ σκέψης. Σε αντίθεση με τους Συντηρητικούς δεν βλέπουμε τον Αντίχριστο να ξεπροβάλλει μέσα από κάθε τι νέο. Δεν είμαστε γραφικοί και ούτε πρόκειται να γίνουμε ποτέ. Ζούμε στο σήμερα πολεμώντας για το αύριο και το παρελθόν το έχουμε μόνο ως πυξίδα για να μην χαθούμε. Σε πολιτικό επίπεδο δεν θέλουμε την διατήρηση του συστήματος ή οποιασδήποτε έκφρασής του. Επιθυμούμε την διάλυση αυτού του συστήματος και την ανατολή ενός νέου κόσμου όμορφου όπως τον φανταζόμαστε. Βλέπουμε την ασχήμια γύρω μας και δεν μας φοβίζει η αβεβαιότητα του αύριο. Το σύστημα δεν το βλέπουμε ως εγγυητή ότι τα πράματα δεν θα πάνε χειρότερα. Το βλέπουμε ως Κέρβερο που μας κρατά από το αναδυθούμε στο Φως. Και θα το σκοτώσουμε όσο και να ουρλιάζουν οι συντηρητικοί και οι φοβικοί. Είμαστε ο πραγματικός προοδευτισμός ενάντια στον συντηρητισμό και ενάντια, προφανώς, στον ψευτοπροοδευτισμό που θέλει να ισοπεδώσει τον άνθρωπο μέσα στην ανοχή, την λαγνεία, την υποκρισία, τον καταναλωτισμό και την εξάρτηση.

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2010

Στην Κερκόπορτα των Ελληνοποιήσεων

Αυτές τις μέρες κατατέθηκε στην Βουλή προς συζήτηση το νομοσχέδιο για την Ελληνοποίηση πλήθους αλλόφυλων λαθρομεταναστών. Ομολογουμένως "αλλαγμένες" οι διατάξεις του μπρος στην κατακραυγή του κόσμου, είτε αυτή εκδηλώθηκε από τις δημοσκοπήσεις και τις διαβουλεύσεις είτε από τις δράσεις και πορείες που διοργανώθηκαν. Βάζω σε εισαγωγικά την λέξη αλλαγμένες για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο. Γιατί επί της ουσίας το νομοσχέδιο δεν άλλαξε, αλλά μασκαρεύτηκε. Επί της ουσίας τίποτα δεν άλλαξε στο νομοσχέδιο, παρά μόνο μπήκαν κάποια ψευτοκριτήρια με σκοπό την άμβλυνση της αντίδρασης του λαού σε συνδυασμό φυσικά με τον καταιγισμό αντεθνικής προπαγάνδας από τα πληρωμένα Μ.Μ.Ε. Τις "συζητήσεις" στελέχωσαν στελέχη της αριστεράς, πράκτορες της Τουρκίας (αντιρατσιστικές Μ.Κ.Ο), μεγαλοπαράγοντες του διεθνούς καπιταλισμού (πρόεδρος Σ.Ε.Β) και τα τσιράκια τους (Γ.Σ.Ε.Ε), κυβερνητικά στελέχη, αντιπρόσωποι της προδοτικής πτέρυγας της Εκκλησίας και φυσικά οι άμεσα ενδιαφερόμενοι λαθρομετανάστες. Η λέξη συζητήσεις μπαίνει σε εισαγωγικά, γιατί δεν μπορώ να αντιληφθώ τι μπορεί να συζητούσαν άνθρωποι που συμφωνούν πλήρως σε κάτι. Αλλαγές σε εισαγωγικά, συζητήσεις σε εισαγωγικά, δημοκρατία σε εισαγωγικά. Πολλά εισαγωγικά μαζεύτηκαν και αρχίζει να προσβάλλεται η όποια νοημοσύνη διαθέτω. Πως γίνεται μία "σοβαρή δημοκρατική συζήτηση" για ένα νομοσχέδιο στο οποίο αντιδρά το 70% του Ελληνικού λαού να μην έχει αντιπροσώπους αυτής της αντίρρησης; Μοναδική "παραφωνία" σε αυτό το "δημοκρατικό" σκηνικό η παρέμβαση Ελλήνων πατριωτών και Εθνικιστών. Δεν ήμουν εκεί οπότε οι αναφορές μου σε φορείς που συμμετείχαν ίσως να αδικήσουν κάποιον μέσω της παράλειψης του και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για αυτό. Θα πω ότι είδα μέσα από τα βίντεο που κυκλοφορήσαν για την σχετική δράση. Είδα μέλη της Χρυσής Αυγής με πρωτοστάτη τον Ηλία Παναγιώταρο, είδα ανθρώπους από την Εφημερίδα "Στόχος" με πρωτοστάτη τον εκδότη της εφημερίδας Σάββα Χατζηπαρασκευά, είδα τους "Ανένταχτους Πατριώτες". Φαντάζουν αστείες, σε έναν σκεπτόμενο άνθρωπο, οι κορώνες των Μ.Μ.Ε περί φασισμού και ακροδεξιάς. Καταρχάς δεν γίνεται να διακοπεί μία δημοκρατική συζήτηση, όταν δεν είναι ούτε δημοκρατική ούτε συζήτηση. Δεύτερον δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται φασίστας αυτός του οποίου την φωνή, συστηματικά, φιμώνουν. Δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται ακροδεξιός αυτός που αντιστέκεται και αντιδρά στο σύστημα και στις επιταγές του καπιταλισμού. Δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται ρατσιστής αυτός που θέλει την διατήρηση της διαφορετικότητας των φυλών και αντιρατσιστής αυτός που μισεί τις ανθρώπινες φυλές και θέλει να τις δεί να ενώνονται σε μία και αδιαίρετη φυλετική σούπα. Κυριαρχεί μία σύγχυση ορισμών και εννοιών, η οποία κάνει ένα νου σαν το δικό μου, βαπτισμένο μέσα στην Μαθηματική Αριστοτέλεια Λογική, να ματώνει μπρος στον βιασμό εννοιών και της ίδιας της Λογικής.


Σκοπός μου δεν είναι η παρουσίαση της δράση των Εθνικιστών στον χώρο της Παλαιάς Βουλής. Παρέθεσα λίγα λόγια για αυτή την αξιοσημείωτη δράση και παραθέτω παρακάτω και το αντίστοιχο βίντεο, μόνο και μόνο για να εξυμνήσω το θάρρος και την αγωνιστικότητα αυτών που ύψωσαν την φωνή τους ενάντια στην χούντα των καπιταλιστών και των πρακτόρων τους.




Ας προχωρήσουμε στον κύριο σκοπό του σημερινού άρθρου που είναι η παρουσίαση των κινδύνων που εγκυμονεί το λαθρομεταναστευτικό νομοσχέδιο.


Φυλετική Απειλή


Πρώτη και κύρια απειλή είναι η απειλή που συνιστά η παραμονή αλλοφύλων στην χώρα μας είναι η ανάμιξη του αίματος. Είναι ανθρωπιστικό και άκρως φυσικό να θέλουμε την συνέχιση του έργου της Φύσης. Η Φύση δημιούργησε τις διαφορετικές φυλές και συνεπώς η επιθυμία της είναι η συνέχιση της διαφορετικότητας τους. Είναι απόλυτα υγιές να ζητά κάποιος την φυλετική καθαρότητα της κοινότητας του, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα της Φύσης, η οποία οδήγησε τους ανθρώπους από την αυγή της Ιστορίας στην δημιουργία φυλετικών κοινοτήτων. Η φύση προίκισε όλα της τα δημιουργήματα με κάποια βασικά ένστικτα και ο μόνος χαρακτηρισμός που ταιριάζει στην αψήφηση αυτών των ενστίκτων είναι ο όρος "ανωμαλία". Τα παιδιά και η παρατήρηση τους οφείλουν να είναι οι οδηγοί μας σε αυτό. Οι στατιστικές είναι αμείλικτες και τα παιδιά δείχνουν να διακατέχονται από βαθιές "ρατσιστικές" αντιδράσεις τις οποίες οι αντιρατσιστές προσπαθούν να περιορίσουν ή και να εξαλείψουν. Τόνοι βιβλίων έχουν γραφεί για το πως μπορούν τα παιδιά μπορούν να διδαχτούν την "ανοχή της διαφορετικότητας", για το πως δηλαδή μπορεί να αντιμετωπιστεί η ίδια η Φύση. Η διαμονή αλλοφύλων είναι μία ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Φυλής μας και οι επαγγελματίες "αντιρατσιστές" είναι τα καλώδια που απαρτίζουν τον ωρολογιακό μηχανισμό.

Κοινωνική Απειλή

Η ηθική ποιότητα της πλειοψηφίας των λαθρομεταναστών συνιστά απειλή για την κοινωνία μας και την νομιμότητα εν γένει. Εξ Αλβανίας, ως γνωστόν, ήρθε η αφρόκρεμα των Αλβανικών φυλακών. Εξ Ανατολών μας έρχονται άνθρωποι που πρόδωσαν τις πατρίδες τους για να σώσουν το τομάρι τους. Τυχοδιώκτες χωρίς ιδανικά που προδόσαν τα ύψιστα και ιερότερα των ιδανικών για ένα κομμάτι ψωμί. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα καλύτερο από τα χειρότερα από τέτοιους ανθρώπους. Την ίδια ώρα που οι πατρίδες τους φλέγονται από τις καπιταλιστικές βόμβες αυτοί αποφάσισαν να αυτομολήσουν στην Δύση. Η μεγάλη τους διαφορά με τους Έλληνες που μετανάστευσαν στο εξωτερικό είναι ότι οι Έλληνες ήταν εδώ όταν τους χρειαζόταν η πατρίδα και μετανάστευσαν στο εξωτερικό αργότερα. Επίσης οι Έλληνες μπαίναν στις χώρες προορισμού μετά από εξονυχιστικό έλεγχο και όχι με το ανθρωπιστικό κριτήριο του "μπάτε σκύλοι αλέστε". Ήθελα να πιστεύω ότι δεν θα χρειαζόταν να αναφέρω τα αυτονόητα, αλλά από ότι φαίνεται το νοητικό επίπεδο στην Ελλάδα έχει καταστραφεί μέσω της σωρείας ετών άθλιας Παιδείας. Το αυτονόητο είναι ότι σε ένα κράτος η κάθε εθνική μειονότητα καταλαβαίνει και νοιάζεται μόνο για τον εαυτό της και κανένας "αντιρατσιστικός" μηχανισμός δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Είναι ο λόγος και η αιτία που οι Εθνικές φυλετικές κοινότητες πάντα υπερτερούσαν σε ποιότητα των πολυφυλετικών κοινωνιών που ήταν από τη γέννηση τους καταδικασμένες σε διάσπαση.


Πολιτιστική Απειλή

Πολύ καιρό τώρα ακούω για το περίφημο "μπόλιασμα" πολιτισμών από ημιμαθείς ή αμαθείς καρικατούρες του συστήματος. Ξεχνούν οι ευγενείς πρακτορίσκοι ότι το πραγματικό μπόλιασμα πολιτισμών γίνεται όταν οι πολιτισμοί εφάπτονται και δεν εισβάλουν ο ένας μέσα στον άλλο. Έτσι ο κάθε πολιτισμός διαλέγει από τον γειτονικό του πολιτισμό τα συμβατά στοιχεία που θέλει και τα υιοθετεί, ενώ αντίθετα η εισβολή προκαλεί βίαιη ανάμειξη των πολιτισμικών χαρακτηριστικών με αποτέλεσμα ένα "πολιτισμό" ανομοιογενή που τελικά δεν ταιριάζει σε καμμία από τις εθνότητες που απαρτίζουν την πολυπολιτισμική κοινωνία. Δηλαδή στην ουσία πρόκειται για την απολίτιστη κοινωνία και όχι για την πολυπολιτισμική. Απτά παραδείγματα των παραπάνω λεγομένων τα αυτομαστιγώματα Μουσουλμάνων στο κέντρο της Αθήνας, οι συχνοί βιασμοί Ελληνίδων από Μουσουλμάνους και άλλα πολλά που είτε έχουμε ήδη δει ή που θα δούμε. Φυσικά το λαθρομεταναστευτικό ζήτημα δεν αποτελεί την μόνη πολιτισμική απειλή εναντίον της Ελλάδος. Η κύρια, κατά την γνώμη μου, απειλή για τον Ελληνικό πολιτισμό είναι ο εκφυλισμός της Παιδείας, η κατάρρευση της Ελληνικής Ηθικής μέσα στην Οικογένεια και κατά συνέπεια στην ίδια την κοινωνία, η λατρεία και προβολή του κενού από τα Μ.Μ.Ε και πολλά άλλα. Το λαθρομεταναστευτικό ζήτημα αποτελεί πολιτιστική απειλή που γιγαντώνεται μέσω της Πνευματικής μαλάκυνσης που επικρατεί στην Ελληνική κοινωνία.


Εργασιακή Απειλή

Οι επιταγές των μεγαλοπαραγόντων του καπιταλισμού είναι ξεκάθαρες, αν κάποιος ξέρει να διαβάζει προσεκτικά τα νέα. Το ΔΝΤ με επιστολή του, που δημοσιεύει η εφημερίδα Ναυτεμπορική στις 21.9.2005, προς την τότε κυβέρνηση της Ν.Δ λέει:


"Η αγορά εργασίας, επίσης, βρίσκεται σε φάση σημαντικών μεταρρυθμίσεων, αν και ο ρυθμός παραμένει σχετικά αργός. Οι μεταρρυθμίσεις στο νόμο για την μετανάστευση θα βοηθήσουν στην ένταξη των εργαζομένων αυτών στην επίσημη οικονομία, προσφέροντας στη μεν κυβέρνηση έσοδα από φόρους και εισροές κοινωνικής ασφάλισης(σ.σ κούνια που τους κούναγε), στους δε μετανάστες κοινωνική προστασία (σ.σ οι Έλληνες τι θα κερδίσουν;). Ωστόσο η αγορά εργασίας θα πρέπει να απελευθερωθεί ακόμα περισσότερο. Η χαλάρωση της νομοθεσίας προστασίας της απασχόλησης θα ενισχύσει τις προσλήψεις. Σε πολλές περιπτώσεις οι υψηλοί κατώτατοι μισθοί, που διαπραγματεύονται σε κεντρικό επίπεδο είναι ακατάλληλοι και οδηγούν σε απώλειες θέσεων εργασίας ή σε θέσεις εργασίας στην παραοικονομία"

Με δεδομένο τον αριθμό λαθρομεταναστών στην Ελλάδα και λαμβάνοντας υπόψιν το ρυθμό ροής που κανείς δεν προσπαθεί να ελέγξει καταλαβαίνουμε ότι σκοπός είναι η άλωση των εργασιακών κεκτημένων και η βαθμιαία αντικατάσταση των Ελλήνων από φτηνότερο εργατικό δυναμικό. Και το κέρδος τους θα είναι διπλό, γιατί έτσι θα μας αντικαταστήσουν και ως ψηφοφόρους, οπότε η όποια αντίδραση μας θα θυσιαστεί στο βωμό της δημοκρατικής πλειοψηφίας.

Συνοριακή Απειλή

Με βάση το δεδικασμένο του Κοσσόβου ανοίγει ο δρόμος για την αυτονόμηση των εθνικών μειονοτήτων και την προσάρτηση τους στην μητέρα Πατρίδα τους. Έτσι ο επεκτατικός πόλεμος περνά σε μία νέα εποχή. Από την εποχή της ανδρείας, του ηρωισμού και της αυταπάρνησης περνά στην εποχή της κακομοιριάς και της γκρίνιας. Χαρακτηριστικό της γενικής σήψης, θα μου πείτε, να εκφυλίζονται τα πάντα. Θα το δεχτώ και θα προχωρήσω μιας και δεν είναι το θέμα μας εδώ. Η αθρόα λαθρομετανάστευση από χώρες που έχουν επεκτατικές τάσεις εναντίον της Ελλάδος, π.χ Σκόπια, Αλβανία, Τουρκία, θα δημιουργήσει εθνικές μειονότητες που θα εξυπηρετήσουν τις επεκτατικές βλέψεις των χωρών προέλευσης τους. Έτσι θα πραγματωθεί το σχέδιο Κίσσινγκερ για δημιουργία Ηνωμένων Πολιτειών Ανατολικής Μεσογείου που για την Ελλάδα προβλέπει την αυτονόμηση της Κρήτης, των νησιών του Ιονίου, της Θράκης, της Μακεδονίας και άλλα τέτοια όμορφα. Μερικοί αρνησιπατρίδιδες εργατοπατέρες και μεγαλοστελέχη "φιλολαϊκών" κομμάτων θα πουν ότι δεν είναι τόσο ενδιαφέρον αυτό το σημείο μιας και "δίκαιο είναι το δίκαιο του εργάτη" και λοιπά γραφικά. Ας ανοίξουν τα μάτια τους και να δούν ότι η οικονομική, πολιτιστική, πνευματική ανάπτυξη και επιβίωση του λαού μας είναι συνδεδεμένη άρρηκτα με την Ελληνική Γη. Δεν είναι εθνικιστική μόνο η επιταγή για υπεράσπιση των εδαφών μας αλλά και βαθύτατα φιλολαϊκή χωρίς εισαγωγικά. Δεν θα μιλήσουμε ούτε για πετρέλαια, ούτε για ουράνιο, ούτε για τίποτα. Θα μιλήσουμε για αυτή την ίδια την Ελληνική Γή, τη Μητέρα που ποτέ δεν πρέπει να προδώσουμε, γιατί η προδοσία της θα σημάνει και τον θάνατο μας πολιτιστικά, πνευματικά και βιολογικά.


Κυριαρχική Απειλή

Η απόδοση της ιθαγένειας και πολιτικών δικαιωμάτων σε αλλόφυλους και αλλοεθνείς θα έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία πολιτικών λόμπυ στην Πατρίδα μας. Θα καταλήξουμε σε μία Βουλή που θα έχει Μουσουλμανικό κόμμα, Αλβανόφωνο κόμμα, Τουρκικό κόμμα και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Έτσι θα έχουμε το φαινόμενο που επικρατεί στις Η.Π.Α με τα λόμπυ, χωρίς να έχουμε την ισχύ και την γεωγραφική θέση να τα αντέξουμε. Εκεί η κάθε μειονοτική πολιτική δύναμη προσπαθεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της χώρας προελεύσεως της χωρίς όμως να μπορεί να εγείρει διεκδικήσεις έναντι των Η.Π.Α, λόγω γεωγραφικής θέσεως και ισχύος. Η Ελλάδα δεν είναι τόσο ισχυρή ώστε να αντέξει όλες αυτές τις πιέσεις, ούτε είναι απομονωμένη γεωγραφικά ώστε να μην μπορούν να σημειωθούν συνοριακές διεκδικήσεις. Η Ελλάδα, στην παρούσα Ιστορική φάση, με δυσκολία καταφέρνει, με όχι ιδιαίτερη επιτυχία, να εξυπηρετήσει τους Έλληνες συνεπώς θα είναι καταστροφικό να προσπαθεί να εξυπηρετήσει παράλληλα και τους εκατομμύρια λαθρομετανάστες και τα συμφέροντα των χωρών προέλευσης τους.


Απειλή ενάντια στην Γλώσσα και την Θρησκεία

Στα πλαίσια της πολιτιστικής απειλής που αναφέραμε προηγουμένως υπάρχει και η προφανής απειλή ενάντια στην Ελληνική Γλώσσα και στις θρησκευτικές αξίες που διακατέχουν τους Έλληνες. Το παρόν θέμα θα το αναπτύξω ξεχωριστά και εδώ στο τέλος για έναν πολύ σημαντικό λόγο. Ο λόγος αυτός είναι η σωστή απόδοση ευθυνών. Χρόνια τώρα, μέσω των καταστροφικών πολιτικών στην Παιδεία, διαλύεται και καταργείται η Ελληνική γλώσσα. Χρόνια τώρα βλέπουμε εντολές που φτάνουν στα Μ.Μ.Ε. έτσι ώστε να γράφουν κείμενα πιο απλά και με πιο απλή ορθογραφία. Χρόνια τώρα τα Μ.Μ.Ε μας βομβαρδίζουν με διδαχές αθεΐας σε συνδυασμό με ιστορίες διεφθαρμένων κληρικών. Τόσα χρόνια παρακολουθώ την συστηματοποίηση της προπαγάνδας ενάντια στην Θρησκεία και την Ελληνική γλώσσα. Τόσα χρόνια σας προετοιμάζαν για κάτι αγαπητοί συνέλληνες. Τόσα χρόνια σας προετοιμάζαν για να υποδεχτείτε, και ίσως να ασπαστείτε, το Ισλάμ. Τόσα χρόνια δεν αντιδράσατε, αν και βλέπατε τους νέους να μην μπορούν να μιλήσουν και να γράψουν. Τόσα χρόνια δεν αντιδράσατε, ενώ βλέπατε την νέα γενιά να φεύγει από την Εκκλησία προς δρόμους σκοτεινούς και θανατηφόρους. Κανείς λαθρομετανάστης δεν ήρθε και σε ανάγκασε, Έλληνα, να ξεχάσεις την Γλώσσα σου και την Θρησκευτικότητα σου. Μόνος σου το έκανες με την βοήθεια του αγαπημένου σου Λάκη, του "αξιόπιστου" Μάκη, ψηφίζοντας τον Γιωργάκη, τον Κωστάκη και την Αλέκα. Για να δούμε... Τώρα που ο εχθρός είναι εντός των πυλών θα αντιδράσεις ή θα αφεθείς στην λήθη της Ιστορίας; Κάποιοι αντιστέκονται ήδη, ξέχνα τα ψέμματα που λένε για αυτούς ο φίλος σου ο Λάκης και ο κολλητός σου ο Μάκης. Δεν νοιάζεται ο Περιστέρης, ούτε ο Αλέξης, μην σε ξεγελάνε. Μεγαλύτερο κομμάτι στην πίτα θέλουνε, ο ένας από αριστερά και ο άλλος από δεξιά.


Ξύπνα επιτέλους! Μπές στην Εθνική Αντίσταση!

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Βιβλιοκριτική για το "Μαρξισμός και Σύγχρονη Μετανάστευση" του Δ.Ντούσα

Αυτή την περίοδο διάβασα το βιβλίο "Μαρξισμός και Σύγχρονη Μετανάστευση" του Δημήτριου Ντούσα, του οποίου οι ιδεολογικές καταβολές πηγάζουν από το Μάρξ και από τον Λέων Τρότσκι. Αυθόρμητη πρέπει να είναι αυτή τη στιγμή η ερώτηση του γιατί να διαβάσω το βιβλίο ενός κομμουνιστή. Η απάντηση σε έναν αγνό ιδεολόγο θα είναι εξίσου αυθόρμητη και αυτονόητη. Προφανώς με ενδιαφέρει η άποψη και κατ'επέκτασιν το βιβλίο ενός ιδεολογικού αντιπάλου, ιδιαίτερα σε ένα ζήτημα τόσο καυτό όσο το μεταναστευτικό. Γενικά σε όλα τα ζητήματα είναι χρήσιμο να γνωρίζεις το εχθρό σου πλήρως. Να τον γνωρίζεις καλύτερα και από τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι πολύ καλύτερο να είσαι αντι-μαρξιστής έχοντας διαβάσει και απορρίψει τον Μαρξ, παρά να είσαι αντι-μαρξιστής απλώς από αντίδραση. Βεβαίως η χειρότερη επιλογή είναι να είσαι μαρξιστής χωρίς να έχεις διαβάσει τον Μαρξ. Αυτό συμβαίνει και στα περισσότερα παιδιά της Κ.Ν.Ε που έχουν διαβάσει τον Μαρξ μόνο μέσα από συγκεκριμένα αποσπάσματα κομμένα και ραμμένα από τους ινστρούχτορες του Κ.Κ.Ε για να εξυπηρετήσουν την πολιτική του Κ.Κ.Ε. Αυτά τα παιδιά είναι πραγματικά θλιβερά, καθώς δηλώνουν μαρξιστές χωρίς να έχουν διαβάσει πραγματικά Μαρξ. Ο κ.Ντούσας ομολογουμένως είναι διαβασμένος ως προς την ιδεολογία του, παρότι δεν έχει καταλάβει την πλάνη πίσω από αυτήν. Είναι επίσης και ειλικρινής, παρουσιάζοντας τα Αριστερά κόμματα στην πλήρη και αληθινή μορφή, δηλαδή πράκτορες του καπιταλισμού. Δυστυχώς, όμως, δεν έχει γνώση του αντιπάλου του και για αυτό αναλώνεται σε γραφικότητες περί "χιτλερικής ακροδεξιάς" κτλ. Δεν έχει ή δεν θέλει να έχει γνώση της πραγματικότητας λέγοντας ότι η Χρυσή Αυγή προσπάθησε να καπελώσει τον αγώνα των κατοίκων του Αγ.Παντελεήμονα. Ξεχνά, ηθελημένα πιστεύω, ότι οι ίδιοι οι κάτοικοι κάλεσαν την Χρυσή Αυγή στις εκδηλώσεις τους. Τέλος πάντων... Ας μην αναλωθώ στις γραφικότητες του κ.Ντούσα και ας προχωρήσω σε μία βιβλιοκριτική του έργου του, όσον αφορά το πεδίο έρευνας του.

Κόλαφος για τους υπηρέτες του Καπιταλισμού

Το παρών βιβλίο αποτελεί ένα κόλαφο για την Ελληνική αριστερά. Παρουσιάζει πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι η σύγχρονη λαθρομεταναστευτική πολιτική που έχει ως αποκορύφωμα το λαθρονομοσχέδιο του Πα.Σο.Κ είναι στην ουσία της μία πολιτική που προωθείται από το κεφάλαιο και έχει υποστηριχθεί από όλες τις τελευταίες δημοκρατικές κυβερνήσεις. Παρουσιάζει πολλά δημοσιεύματα και στατιστικές έρευνες που δείχνουν του λόγου το αληθές. Η λαθρομετανάστευση που γεννάται από τις καπιταλιστικές βόμβες που πέφτουν σε όλο το μήκος της Ανατολής είναι στην ουσία μετουσίωση της θέλησης του κεφαλαίου. Με αυτό τον τρόπο αποδομούνται και υποδουλώνονται περιοχές που είχαν ξεφύγει του καπιταλιστικού ελέγχου και από την άλλη μάζες με έλλειψη ηθικών αξιών και πατριωτικών ενστίκτων οδηγούνται προς την Ευρώπη και της Η.Π.Α ως φτηνό εργατικό δυναμικό. Πρόκειται στην ουσία για αναβίωση της αποικιοκρατίας και της δουλείας σε μία σύγχρονη εποχή. Πολλαπλά τα αποσπάσματα από εφημερίδες της Ελλάδας και του Εξωτερικού που δείχνουν την αλήθεια των παραπάνω ισχυρισμών. Πολλαπλές οι στατιστικές έρευνες που δείχνουν πόσο ψεύτικα είναι όλα τα παραμύθια της πολυπολιτισμικότητας. Πολλαπλές οι αναφορές στο έργο των πατέρων του κομμουνισμού που δείχνουν ότι η σύγχρονη "μαρξιστική" αριστερά ξεχνά τα έργα των πατέρων της μπρος σε μία ιδεολογική σύγχυση, κατά τον συγγραφέα, ή σε μία έμμισθη υπηρεσία υπέρ του κεφαλαίου, κατά τη δική μου σκέψη. Ορθό το τελικό συμπέρασμα του συγγραφέα ότι η μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα θα έχει ως τελικό νικητή το διεθνές κεφάλαιο και ηττημένους τους Έλληνες πολίτες και τους λαθρομετανάστες. Η όλη λογική του κεφαλαίου είναι η μετακίνηση φτωχών πληθυσμών σε πιο πλούσιες χώρες με σκοπό να βλάψει το μεροκάματο και τα εργασιακά κεκτημένα, καθώς το βιωτικό επίπεδο του λαθραίου θα εξισώνεται βαθμιαία με αυτό του Έλληνα εργαζόμενου. Βλέπει πολύ καθαρά το φάσμα της ανεργίας να πλησιάζει τους Έλληνες, μέσω της αντικατάστασης του από τους λαθραίους εργάτες. Επιβεβαιώνει το σύνθημα της Χρυσής Αυγής "Κάθε λαθραίος εργάτης = Ένας Έλληνας Άνεργος" με στατιστικές που φανερώνουν του λόγου το αληθές. Θέτει ένα τέρμα στο παραμύθι ότι οι λαθρομετανάστες παίρνουν τις δουλειές που δεν θα κάναν οι Έλληνες δίνοντας ακριβή στατιστικά στοιχεία.

Στα αρνητικά στοιχεία του βιβλίου είναι η άθλια στοιχειοθέτηση που είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές οι σελίδες να μπαίνουν με τυχαία σειρά και να ψάχνεις να βρεις που βρίσκεσαι. Στα επίσης αρνητικά η μονόπλευρη θεώρηση του ζητήματος, χαρακτηριστικό κάποιου που έχει ασπαστεί μία υλιστική θεωρία όπως ο μαρξισμός και ιδιαιτέρως ενός Τροτσκιστή.

Τέλος να δηλώσω ότι διαφωνώ κάθετα με την μαρξιστική θεωρία που θα επέτρεπε την μετακίνηση εργατών σε σημεία της κομμουνιστικής υφηλίου αν αυτό απαιτούταν μέσω της ζήτησης εργασίας. Θα καταδείξω την υποκρισία των λεγομένων από έναν νοσταλγό ενός καθεστώτος που ήθελε να καταπνίξει τις εθνότητες και να ιδρύσει μία πολυφυλετική αυτοκρατορία, με ευγενείς τους μπολσεβίκους. Θα ζητήσω από τον συγγραφέα να δει λίγο την ιστορία της Ε.Σ.Σ.Δ στην πλήρη της αληθινή διάσταση χωρίς κομμουνιστικές αγκυλώσεις και να σκεφτεί τον λόγο για τον οποίο οι κάτοικοι της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ πλέον θεωρούν τις ιδέες του γραφικές και επικίνδυνες. Παρόλα αυτά θα τονίσω ότι το παρών βιβλίο είναι ένα έργο που θα πρέπει να διαβάσει κάθε κομμουνιστής για να αρχίσει να καταλαβαίνει ότι τα κόμματα της Αριστεράς έχουν γίνει πράκτορες του κεφαλαίου. Επίσης κάθε αντίπαλος του μαρξισμού πρέπει να ρίξει τουλάχιστον μία ματιά σε αυτό το βιβλίο για να γνωρίσει και μία άλλη πλευρά του λαθρομεταναστευτικού ζητήματος. Γιατί το λαθρομεταναστευτικό ζήτημα δεν χτυπά μόνο την γλώσσα μας, την παράδοση μας, την φυλή μας, την ασφάλεια μας. Χτυπά και κάτι άλλο. Χτυπά την εργασία μας και συνεπαγωγικά την βιολογική μας επιβίωση. Προφανώς για έναν εθνικοσοσιαλιστή σαν εμένα τα εργασιακά ζητήματα δεν έρχονται πρώτα από τα φυλετικά ζητήματα, αλλά παρουσίασα αυτό το βιβλίο γιατί ο Εθνικοσοσιαλισμός ενδιαφέρεται για όλα τα ζητήματα που απασχολούν τον Ελληνικό λαό.

Άρθρο για την Δικτατορία της 21ης Απριλίου

Το σημερινό θέμα όπως είχα υποσχεθεί είναι η περίοδος της Επταετίας, οι ιδιότητες της και οι σχέσεις της με τον Εθνικοσοσιαλισμό. Το θέμα είναι ομολογουμένως καυτό, καθώς η περίοδος αυτή δεν έχει κριθεί ιστορικά και η προπαγάνδα της περιόδου επιζεί ως “ιστορική” αλήθεια. Αυτό το γεγονός είναι αναπόφευκτο, δεδομένου ότι πολλοί από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου ζουν ακόμα και προσπαθούν να την εκμεταλλευτούν πολιτικά και μη, στην Ελλάδα. Είναι επίσης γεγονός ότι στο Πολυτεχνείο, εκείνη την μέρα, αν βρισκόντουσαν όσοι λένε ότι ήταν θα έπρεπε να έχει τις διαστάσεις του σταδίου Μαρακανά στην Βραζιλία. Άπειροι τόνοι χαρτιού έχουν σπαταληθεί έτσι ώστε η αριστερή πλευρά του ζητήματος να μπορέσει να σπείρει τα ψέμματα της. Αυτοί οι άπειρο τόνοι χαρτιού δεν αναφέρονται μόνο σε βιβλία και φυλλάδια; Όχι...Αναφέρονται προφανώς και σε χαρτονομίσματα προς διαφόρους δημοσιογράφους, εκδότες, πολιτικούς κ.α. και μάλιστα αναφέρονται κυρίως σε αυτά. Ο σκοπός μου εδώ δεν είναι η αγιοποίηση των Συνταγματαρχών, αλλά μία όσο το δυνατόν αντικειμενικότερη θεώρηση της περιόδου, όπως την διάβασα και την άκουσα. Στην σχέση της Χούντας, όπως ονομάστηκε, με τον Εθνικοσοσιαλισμό θα αναφέρω και την θεωρητική προσέγγιση που θα είχε ο Εθνικοσοσιαλισμός προς ένα τέτοιο καθεστώς και την πρακτική αντιμετώπιση, όπως αυτή φάνηκε από τα μέλη και στελέχη του ΕΣΕΣΙ (Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Σπουδαστών Ιταλίας) και καταγράφονται σε βιβλίο περί αυτού του συλλόγου. Το βιβλίο στο οποίο αναφέρομαι είναι το βιβλίο του Αλέξανδρού Κουτούζου “ΕΣΕΣΙ: Που πήγαν εκείνα τα παιδιά;” από τις εκδόσεις Νέα Θέσις. Το βιβλίο έχει εξαντληθεί και εγώ κατάφερα και το διάβασα μέσω δανεισμού και μεταφέρω τις ευχαριστίες μου στην δανείστρια. Παραθέτω και ένα απόσπασμα του βιβλίου, από ένα online άρθρο, του καθηγητού Σταθόπουλου πρώην ηγετικού στελέχους του ΛΑ.Ο.Σ. Παραθέτω και την συνέντευξη για την παραίτηση του από το ΛΑ.Ο.Σ, για ενημέρωση περί του κόμματος αναχώματος και γενικότερα για να μην ξεχνιόμαστε. Ο κ.Σταθόπουλος τελούσε πρόεδρος του ΕΣΕΣΙ κατά την περίοδο για την οποία αναφέρεται το βιβλίο, που περιγράφει και τα αρνητικά και τα θετικά του με πολύ αντικειμενικότητα.


Πληθαίνουν οι φωνές που λένε: “Έναν Παπαδόπουλο θέλουμε σήμερα” και πολλοί που θεωρούν ότι στις 21η Απριλίου του 1967 τελέστηκε στην Ελλάδα επανάσταση Ελληνική. Πραγματικά δεν τους κακίζω, γιατί έχει ενσταλαχθεί στο μυαλό του Έλληνα η λογική του “μη χείρον, βέλτιστον” και γιατί μπροστά στην απέλπιδα κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα και ο Ελληνικός λαός συγκριτικά ένας Παπαδόπουλος θα φαινόταν ως ανακούφιση, τουλάχιστον στο θέμα ασφάλειας. Ας δούμε σε αυτό το σημείο τα λόγια του μέγιστου Περικλή Γιαννόπουλου για την Ελληνική Επανάσταση που προσδοκούσε. Προ του αποσπάσματος που θα παραθέσω ο Π.Γιαννόπουλος μιλά για την παρακμή που παρατηρούσε στο Ελληνισμό της εποχής του και σας διαβεβαιώ ότι τα πράγματα ήταν πολύ ρόδινα στην εποχή του, συγκριτικά με την δική μας.

“ Και η διέξοδος αυτή η μία και μοναδική είναι: Βαθύτατη Πνευματική Επανάστασις Συνεπάγουσα και: Βαθύτατην Ηθικήν Επανάστασιν ήτοι: Επανάστασις Ατομική. Επανάστασις Κοινωνική. Επανάστασις Πολιτική. Επανάστασις Ιδεολογική. Επανάστασις Φιλολογική. Επανάστασις Καλλιτεχνική. Ναι. Βαθύτατη Πνευματική Επανάστασις, γεννώσα ΦΩΣ. Καταρρακνώσουσα με φώς τα Σκοτάδια και τα ψεύματα. Πνευματική Επανάστασις, εξεγείρουσα όλας τας Ηθικάς, Πνευματικάς και Υλικάς Δυνάμεις ολοκλήρου της Φυλής, ενούσα αυτάς και οδηγούσα αποφασιστικώς ίνα δημιουργηθή, διαπλασθή και υπάρξη τέλος: 1ον Νέον Εθνικόν Πνεύμα 2ον Νέον Εθνικόν Ιδανικόν 3ον Νέα Εθνική Πίστις,” (Νέον Πνευμά, Παράγραφος 16)

Αυτό και τίποτα λιγότερο δεν μπορεί να επιφέρει την Αναγέννηση του Ελληνισμού, κατά την ταπεινή μου άποψη και όχι μόνο. Οπότε η ερώτηση στην οποία καλούμαι να απαντήσω εδώ είναι η εξής: Ήταν η Επταετία μία επανάσταση, όπως αυτή περιγράφεται και απαιτείται από τον Περικλή Γιαννόπουλο για την Αναγέννηση του Ελληνισμού ή ήταν κάτι άλλο;

Ξεκαθάρισμα προθέσεως για το άρθρο

Θα ξεκινήσω αυτή την αναζήτηση λέγοντας ότι δεν θα είχα καμμία απολύτως αντίρρηση για διάλυση της δημοκρατίας αν επρόκειτο η διάλυση της να έφερνε αναγέννηση του Ελληνισμού και ένα πολίτευμα καλύτερο. Οπότε οι όποιες αντιρρήσεις θέσω παρακάτω περί της Χούντας, να ξέρετε, δεν είναι από προσβολή των δημοκρατικών αισθημάτων μου, τα οποία έχουν απολεσθεί έτσι και αλλιώς πολύ καιρό τώρα. Θα ξεκινήσω την αναζήτηση μου κοιτώντας τους άρτιους ιδεολόγους του ΕΣΕΣΙ και τις αντιδράσεις τους εκείνη την περίοδο. Αυτό θα γίνει για να έχουμε μία αρχική εικόνα στην οποία θα εστιάσουμε αργότερα. Το ΕΣΕΣΙ λοιπόν πίστευε στην μεταμόρφωση της Χούντας και για αυτό δεν αντιστεκόταν ενεργά. Βλέπανε κάποια χαρακτηριστικά της Επανάστασης και αυτό τους έδινε ελπίδα παρά τις διώξεις που υπέστησαν κατά τη διάρκεια της Επταετίας. Φυσικά εξ αποστάσεως αυτές οι διώξεις δεν μπορούσαν να έχουν τις πλήρεις διαστάσεις τους αλλά οι αξιωματούχοι της Επταετίας δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν τους Εθνικοσοσιαλιστές σπουδαστές του ΕΣΕΣΙ ως κομμουνιστές, αναρχικούς κτλ. Μπορούμε να φανταστούμε τι συνέπειες θα είχαν αυτοί αν βρίσκονταν στην Ελλάδα. Γίνεται φανερό λοιπόν ότι οι σπουδαστές του ΕΣΕΣΙ και ειδικότερα αυτοί της Εθνικοσοσιαλιστικής πτέρυγας έβλεπαν κάτι ελπιδοφόρο και κάτι ανησυχητικό στο καθεστώς της 21ης Απριλίου.

Ήταν λοιπόν η 21η Απριλίου ημέρα Πολιτικής Επαναστάσεως; Σαφώς! Ήταν η μέρα καταλύθηκε ο κοινοβουλευτισμός αφότου έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο. Μπρος στο δίλημμα της ανάληψης σοβαρών ευθυνών, σε μία κρίσιμη εποχή, οι βουλευτές επέλεξαν το προσωπικό συμφέρον με αποτέλεσμα την αποσταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού και της εμφάνισης του κινδύνου μίας νέας κομμουνιστικής απειλής. Κεντρικά πρόσωπα σε εκείνο το σκηνικό ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ο Βασιλέας Κωνσταντίνος Β'. Εν ολίγοις ο Γεώργιος Παπανδρέου προσπάθησε να βάλει στην θέση του Υπουργού Εθνικής Αμύνης τον υιό του, ο οποίος την ίδια περίοδο εμπλεκόταν σε πολύ σκοτεινή υπόθεση και εκκρεμούσε εις βάρος του στρατοδικείο. Μια πρόθεση σκανδαλώδης με φανερό σκοπό να γλυτώσει τον γιο του από τις συνέπειες των πράξεων του.Ο Βασιλέας αρνήθηκε και επήλθε πτώση της κυβέρνησης και αποσταθεροποίηση. Παράλληλα με αυτό, εκείνη την εποχή η Αριστερά ανέβαινε επικίνδυνα στην Ελλάδα και το ΚΚΕ, παρότι παράνομο, εμφανιζόταν απειλητικότερο από ποτέ έχοντας μασκαρευτεί ως Ε.Δ.Α. Την αποσταθεροποίηση της τότε κυβέρνησης φρόντισε και στήριξε ο γνωστός σε όλους Κ.Μητσοτάκης μέσω της Αποστασίας. Τότε ενεργοποιήθηκε το σχέδιο του ΝΑΤΟ Προμηθεύς και επιβλήθηκε η δικτατορία με τις ευλογίες της CIA.

Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

Ήταν η 21η Απριλίου ημέρα Κοινωνικής Επαναστάσεως; Σίγουρα η τάξη επιβλήθηκε και όλα κυλούσαν ομαλά και με ασφάλεια για τους πολίτες των πόλεων και των χωριών. Όμως ποιο ήταν το αντίτιμο που πλήρωσε η Ελληνική κοινωνία για αυτό; Είμαι ο τελευταίος που θα καθίσει να υπερασπιστεί τους κομμουνιστές και δεν είναι ο σκοπός μου αυτός ούτε εδώ. Άλλωστε και αυτοί όταν κάναν την “επανάσταση” τους, διώκανε (σφάζανε με κονσερβοκούτια) όποιον δεν συμφωνούσε 100% με αυτά που θέλαν. Όμως η ιστορία των παιδιών του ΕΣΕΣΙ με στοιχειώνει... Έλληνες Εθνικιστές διωκόμενοι για τα πιστεύω τους. Χαρακτηριζόμενοι από το συντηρητικό καθεστώς ως αναρχοκομμουνιστές. Εργάτες που ζητάν τα δίκαια τους και στέλνονται στην Γυάρο, ως κομμουνιστές, ενώ δεν ήταν. Απαγορεύσεις και συντηρητισμός, τόσο αντι-ελληνικός. Απαγορεύσεις που στόχευσαν ακόμα και τον Παλαμά, ακόμα και τον Αισχύλο και τον Αριστοτέλη(!!!). Εδώ υποβόσκει και η απάντηση στο ερώτημα περί της Πνευματικής Επαναστάσεως και της Καλλιτεχνικής Επαναστάσεως. Καμμία Πνευματική ή Καλλιτεχνική Επανάσταση δεν τελέστηκε κατά τη διάρκεια της Επταετίας. Κανένα όραμα δεν συγκλόνισε τον Ελληνικό λαό και να τον εξυψώσει. Ούτε Μεγάλη Ιδέα υπήρξε, ούτε Γ' Ελληνικός Πολιτισμός, ούτε τίποτα. Αντιθέτως μάλιστα, από όσες γνώσεις έχω η μόνη πνευματική επανάσταση που τελέστηκε ήταν η επανάσταση που ήταν αντίθετη με την Αναγέννηση του Ελληνισμού, γεγονός που οφειλόταν κατά την γνώμη μου στις απαγορεύσεις ενάντια στα ποιο φωτεινά στοιχεία του Ελληνισμού. Πολλά υπόγεια ρεύματα μουσικά και καλλιτεχνικά, όλα αντιχουντικά (διορθώστε με αν κάνω λάθος) δημιουργήθηκαν τότε και η Χούντα ανάλωνε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τα καταπνίξει μην μπορώντας να παραδεχθεί την ανεπάρκεια της σε αυτό τον σημαντικό τομέα και χωρίς καμμία πρόθεση να αναπληρώσει αυτή την έλλειψη. Δεν είναι αυτός ο τομέας άξιος υποτίμησης. Μία πραγματική επανάσταση πρέπει να είναι επανάσταση ψυχών και συνειδήσεων. Επανάσταση Πνευματική! Αλλιώς δεν θα διαφέρει σε τίποτα από Τυραννία Πνευματική και μοιραία θα καταπνιγεί από την Πνευματικότητα που θα προσπαθήσει να πνίξει. Για αυτό το λόγο οφείλει η Αριστερά στην Ελλάδα να πάει να ανάψει ένα καντηλάκι στον τάφο του Γεωργίου Παπαδόπουλου, καθώς τους έκανε λαϊκούς ήρωες από το πουθενά. Βέβαια και αυτοί το χειρίστηκαν άψογα καθώς κατάφεραν και καπέλωσαν έναν υπερκομματικό αγώνα, ονομάζοντας τον Αριστερό.

Συντηρητισμός και Ηθική

Ήταν η 21η Απριλίου ημέρα ηθικής επαναστάσεως; Αναλόγως πως θεωρείτε τον όρο ηθική. Ποιές ηθικές αξίες απαρτίζουν τον κώδικα ηθικής σας; Πρώτα θα πρέπει να απαντήσετε μέσα σας αυτή την ερώτηση και μετά ας κρίνουμε και την 21η Απριλίου. Εγώ θα απαντήσω, εδώ, παραθέτοντας την προσωπική μου άποψη και με βάση τον δικό μου κώδικα ηθικής. Σε αντίθεση με τον κώδικα δεοντολογίας, όλων όσων γράφουν, θα ξεκινήσω από το τέλος. Θα πω απευθείας αυτό που πιστεύω για να μην έχετε αγωνία. Όχι, δεν πιστεύω ότι η 21η Απριλίου ήταν μέρα ηθικής επαναστάσεως. Αντιθέτως θεωρώ ότι ο στείρος συντηρητισμός είναι άκρως υποκριτικός και ανήθικος. Επίσης θεωρώ ότι η αχαριστία είναι μία από τις μεγαλύτερες ανηθικότητες. Και το καθεστώς της 21ης Απριλίου υπήρξε αχάριστο σε πολλές περιπτώσεις, όπως στην περίπτωση των Εθνικοσοσιαλιστών του ΕΣΕΣΙ. Τα παιδιά του ΕΣΕΣΙ στήριξαν έβλεπαν ένα καθεστώς εθνικοφρόνων αξιωματικών (υπάρχουν βέβαια γεγονότα που με κάνουν και αμφιβάλλω για την ορθότητα του χαρακτηρισμού "εθνικοφρόνων) με ομολογουμένως καλές προθέσεις αλλά κακές πρακτικές και ακόμα χειρότερες ιδέες και έλπιζαν, μάταια, στην μεταμόρφωση του. Ο λόγος για αυτή την εικόνα του καθεστώτος είναι η απάντηση στην ερώτηση μας περί Ιδεολογικής επαναστάσεως. Ο ίδιος ο Παπαδόπουλος είχε δηλώσει ότι η μόνη τους ιδεολογία ήταν ότι δεν είχαν ιδεολογία, και αφού δεν είχαν ιδεολογία, τσάμπα περίμεναν τα παιδιά του ΕΣΕΣΙ. Χωρίς ιδεολογία δεν υπάρχει στόχος, δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχει σχέδιο, υπάρχει μόνο φόβος και ανησυχία για διατήρηση της εξουσίας ̇ ένας φόβος που είναι πολύ κακός πολιτικός σύμβουλος. Στο σημείο της ηθικής, το απριλιανό καθεστώς έμοιαζε πολύ με το καθεστώς Φράνκο στην Ισπανία. Ένα καθεστώς συντηρητικό, αχάριστο, αντιλαϊκό και άνευ ιδεολογίας και οράματος.

Θα συμφωνήσω με άπαντες τους νοσταλγούς του Παπαδόπουλου ότι προφανώς το απριλιανό καθεστώς ήταν καλύτερο από την σημερινή κοινοβουλευτική δημοκρατία. Τότε υπήρχε ασφάλεια και γίνανε έργα, χωρίς κάποιος να κλέβει τα ταμεία. Ο Πλάτων στην "Πολιτεία" του λέει πως ο Αρχηγός (ή οι Αρχηγοί) της ιδανικής Πολιτείας θα πρέπει να είναι άριστος στρατιωτικός, άριστος φιλόσοφος, άριστος στο ήθος, το πνεύμα και τις πράξεις. Δυστυχώς οι αξιωματικοί της 21ης Απριλίου ήταν μόνο άριστοι στρατιωτικοί με ότι συνεπάγεται αυτό. Άριστοι στην οργάνωση της συνωμοσίας και στα επιτελικά τους καθήκοντα. Άριστοι στην στρατιωτική οργάνωση ενός ταμείου που δεν χάνει και δεν σπαταλάει. Όμως δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα όραμα Ελληνισμού που είναι τόσο απαραίτητο στην Ελληνική κοινωνία. Αγνόησαν την Απολλώνια φύση του Έλληνα και το πλήρωσαν. Σίγουρα πάντως η 21η Απριλίου ήταν πολύ καλύτερη από την σημερινή Δικτατορία των πολυεθνικών, των ΜΜΕ, του αντεθνικού κράτους και εν γένει των διεφθαρμένων. Όμως δεν ήταν σε καμμία περίπτωση ούτε Επανάσταση, ούτε φωτεινό σημείο του Ελληνισμού. Για μένα ήταν απλά ένα λιγότερο σκοτεινό σημείο, σε σύγκρισή με την μεταπολιτευτική διακυβέρνηση. Τώρα οι πολιτικοί είναι αμερικανόδουλοι, σιωνιστόδουλοι, τουρκόφιλοι, οσφυοκάμπτες και ανθέλληνες, κλέβουν το ταμείο, διαλύουν την έννοια ασφάλειας του πολίτη και του σκοτώνουν την Πνευματικότητα του με τα ψέμματα τους. Τότε τουλάχιστον δεν κλέβαν το ταμείο και υπήρχε ασφάλεια. Όλα τα άλλα κακά χαρακτηριστικά τα είχε η Χούντα. Έλπιζα να μπορούσα να επεκταθώ παραπάνω σε γεγονότα και ιδιότητες του απριλιανού καθεστώτος αλλά έχω ήδη ξεπεράσει τα πλαίσια μεγέθους που έχω θέσει από την αρχή. Ελπίζω να σας κάλυψα και ζητώ συγνώμη για την έκταση του κειμένου, αλλά ήταν αναπόφευκτη. Δεν περίμενα να αναρτήσω το κείμενο στις 21 Απριλίου, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει καμμία επέτειος, για μένα,τότε.

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2010

Το πολίτευμα της Μοναρχίας

Αφορμή για το σημερινό άρθρο είναι η ιδεολογική σύγχυση που παρατηρείται σε πολλά άτομα που δηλώνουν βασιλόφρονες εθνικιστές ή βασιλόφρονες εθνικοσοσιαλιστές (!!!) ή βασιλοχουντικοί ή χουντικοί εθνικοσοσιαλιστές. Επειδή βλέπω γύρω μου να πυκνώνουν οι άνθρωποι που τελούν σε πλήρη ιδεολογική σύγχυση αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω δύο άρθρα. Ένα για τον θεσμό της Μοναρχίας και ένα για την δικτατορία. Να αναφέρω την γνώμη για το αν και πως αυτά τα δύο συνδυάζονται με τον εθνικισμό καθώς και την διαφορά τους με τον εθνικοσοσιαλισμό, όπως αυτός τουλάχιστον μου έχει φανερωθεί μέσα από τα βιβλία των δημιουργών του και την ζύμωση των ιδεών μέσα μου. Το θέμα είναι μεγάλο, για αυτό και θα χωριστεί σε δύο άρθρα· ένα για την βασιλεία και ένα για την δικτατορία. Σκοπός των παρακάτω γραφομένων είναι η καταγραφή απόψεων σχετικά με αυτούς τους δύο θεσμούς-πολιτεύματα. Οι απόψεις είναι προσωπικές και θα επιχειρηθεί μία αντικειμενική ματιά, στο μέτρο του δυνατού.

Η βασιλεία είναι, ίσως, το πρώτο πολίτευμα που εφάρμοσε ο κόσμος. Αποτέλεσε εξέλιξη της θεοκρατίας την στιγμή που τοποθετήθηκε στις κοινωνίες ο βασιλιάς, πέρα από τον μάγο της φυλής ή τον ιερέα (ανάλογα με το γεωγραφικό τόπο που βρισκόμαστε). Η όλη λογική πίσω από την βασιλεία είναι η ισόβια θητεία του μονάρχη και η, συνήθως, κληρονομική διαδοχή του. Το πολίτευμα της μοναρχίας πέρασε από πολλά κύματα και αλλαγές, ριζοσπαστικές ή όχι, από την Νεολιθική εποχή έως σήμερα. Από κληρονομικό απολυταρχικό πολίτευμα έγινε μέρος της Δημοκρατίας και άλλων πολιτευμάτων. Ο Βασιλέας από απόλυτος άρχοντας έγινε αρχικά απλός συμμέτοχος της διακυβέρνησης του τόπου, για να καταλήξει διακοσμητικό στοιχείο με σχεδόν καμμία αρμοδιότητα. Στην ιστορία του θεσμού της μοναρχίας έχουν εμφανιστεί, παγκοσμίως, άξιοι και ανάξιοι βασιλείς· βασιλείς που ο λαός αγάπησε και βασιλείς που μίσησε· βασιλείς όπως ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και βασιλείς όπως ο Κωνσταντίνος Α’. Ο ένας είναι ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς που έδωσε το αίμα του και την ψυχή του για την Ελλάδα. Ο δεσπότης του Μυστρά που οργάνωσε την άμυνα της Πελοποννήσου και αργότερα της Πόλης και τελικά το αίμα του κύλισε πάνω στα τείχη της Πόλης κάνοντας τον αθάνατο.
Ο δεύτερος μία ομολογουμένως αμφισβητούμενη μορφή. Η άρνηση του να κατέβει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία οδήγησε στον εθνικό διχασμό, ελέγχεται για τις προθέσεις της αλλά κρίνεται αρνητικά εκ του αποτελέσματος, μιας και τελικώς ο Βενιζέλος είχε δίκιο ως προς την πρόβλεψη του για την έκβαση του Μεγάλου Πολέμου.

Η δεύτερη σημαντική πράξη του ήταν να αγνοήσει τον Ιωάννη Μεταξά και την λαϊκή βούληση και να διατάξει τη συνέχιση του πολέμου με την Τουρκία, ο οποίος τελείωσε με την Μικρασιατική Καταστροφή. Θα μπορούσα να παραθέσω όλη την Ιστορία της Μοναρχίας στην Ελλάδα, αλλά πιστεύω ότι αυτό που θέλω να πώ έγινε ήδη εμφανές.

Ποία είναι η ειδοποιός διαφορά που κάνει έναν Βασιλέα άξιο και κοσμαγάπητο και έναν άλλο ανάξιο και μισητό από λαό; Η διαφορά αυτή πιστεύω ότι είναι η κληρονομικότητα. Θα με δείτε πολλές φορές να αναφέρω τον Πλάτων κατά την αρθρογραφία μου. Ζητώ συγνώμη αλλά τον θεωρώ ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά μυαλά που έζησαν ποτέ και το έργο του μπορώ να πω ότι έχει σημαδέψει την σκέψη μου. Ο Πλάτων κατά την κατασκευή της ιδανικής Πολιτείας, λοιπόν, προειδοποιούσε ενάντια στην κληρονομικότητα. Έλεγε χαρακτηριστικά ότι, άσχετα από τι «μέταλλο» έχουν οι γονείς ενός παιδιού, οι εκπαιδευτές του θα πρέπει να έχουν το νου τους ώστε να καταφέρουν να ανιχνεύσουν τι «μέταλλο» έχει το παιδί και να τοποθετηθεί στην ανάλογη κατηγορία. Να πώ για όσους δεν έχουν διαβάσει την «Πολιτεία» του Πλάτωνα δύο πράγματα. Πρώτον να πάνε να την διαβάσουν. Δεύτερον ότι σύμφωνα με τον Πλάτωνα ο κάθε άνθρωπος «έκρυβε» μέσα του ένα «μέταλλο» από το οποίο κρινόταν η θέση του θα έπρεπε να έχει στην «Πολιτεία». Αυτό φαινόταν μέσω της εκπαιδεύσεως και κατέτασσε το παιδί σε ανάλογη θέση, δηλαδή είτε θα γινόταν εργάτης είτε φύλακας είτε ηγέτης. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην Ιστορία της Μοναρχίας, όπου ένας άξιος Βασιλέας και πατέρας έχριζε διάδοχο του έναν ανάξιο υιό. Το μόνο θεωρητικά που φροντίζει για την καλή διαδοχή ενός βασιλέα είναι η υψηλή μόρφωση που θα πάρει ο διάδοχος του με δεδομένο το χρήμα που προφανώς ρέει άφθονο στην οικογένεια. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να εξασφαλίσει το πνεύμα του διαδόχου, αντιθέτως μάλιστα είναι πολύ κοινό οι γόνοι άξιων γονέων να γεννιούνται ανάξιοι γιατί δεν έχουν κερδίσει την ζωή μόνοι τους. Αυτό το γεγονός το βλέπουμε πολύ έντονα στην καθημερινή μας ζωή, όπου άπλυτοι γόνοι κατοίκων Βορείων Προαστίων επιδίδονται σε άνευ όρων αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, από τα 15 τους, ενώ την ίδια στιγμή στηρίζουν όλες τις καπιταλιστικές πολιτικές (τα έχω αναλύσει αυτά σε προηγούμενες αναρτήσεις). Μιλάμε για απόλυτη αποχαύνωση τα παιδιά, ίσως επειδή τα μεγάλωσε Φιλιππινέζα υπηρέτρια.

Θα μου πείτε τώρα... «Μα εσύ είσαι Εθνικοσοσιαλιστής... Και εσείς έχετε έναν Αρχηγό στην κορυφή». Φυσικά, αλλά η μεγάλη διαφορά του Εθνικοσοσιαλισμού είναι η εξής: Ο Ηγέτης, πριν γίνει Ηγέτης έχει αποδείξει την αξία του, είτε με την ικανότητα του να κερδίσει τον λαό και συνεπαγωγικά και την εξουσία είτε με την ιδεολογική του συνέπεια και το αγωνιστικό του πνεύμα ώστε να χριστεί διάδοχος. Στην Αρχαία Σπάρτη ο Βασιλιάς έπρεπε να είναι μέλος μίας εκ των δύο βασιλικών οικογενειών, αλλά πρώτα έπρεπε να αποδείξει ότι είναι ο καλύτερος ανάμεσα στους Όμοιους. Βέβαια το Σπαρτιατικό σύστημα έβγαλε και μερικούς ανάξιους (δεν ήταν όλοι ισάξιοι του Λεωνίδα) αλλά αν δούμε την Ιστορία της Σπάρτης θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί ήταν πολύ λίγοι. Η λογική του Εθνικοσοσιαλισμού πηγάζει από τις μεταρρυθμίσεις του Λυκούργου και τα γραπτά του Πλάτωνα εφαρμοσμένα στην σύγχρονη πραγματικότητα. Έτσι και ο Εθνικοσοσιαλισμός απαιτεί τον καλλίτερο για Ηγέτη· τον Ηγέτη φιλόσοφο· τον Ηγέτη πολεμιστή· τον Ηγέτη καλλιτέχνη· τον Ηγέτη πρότυπο. Επίσης ενώ ο Εθνικοσοσιαλιστής ηγέτης έχει, για λόγους ευελιξίας, απόλυτη εξουσία αυτό δεν πάει να πεί ότι είναι υπεράνω ελέγχου, καθώς θα πρέπει να διατηρεί κοινή γραμμή με την λαϊκή βούληση που τον έβαλε σε αυτή τη θέση και λογοδοτεί για τις πράξεις του. Η διαφορά αυτή του Εθνικοσοσιαλισμού τον διαφοροποιεί πλήρως από την μοναρχία. Η ανάγκη για εκλογή κατάλληλου διαδόχου βάσει ικανοτήτων, από όλο το λαό, και όχι βάσει κληρονομικότητας κάνει αναγκαία την ισχυρή Ελληνική παιδεία σε κάθε Εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς είτε αυτό βρίσκεται στην Ελλάδα ή όχι. Σε αντίθεση με τον Εθνικοσοσιαλισμό, η μοναρχία δεν απαιτεί ισχυρή παιδεία στην λαϊκή βάση καθώς οι βασιλείς και οι σύμβουλοι των εκλέγονται από μία περιορισμένη, οικογενειακά, βάση. Η δε μη ισόβια θητεία του Ηγέτη και ο συνεχής έλεγχος των πράξεων του, τον βάζουν σε συνεχή εγρήγορση και φροντίζουν να μην ξεχάσει τον λαό και την λαϊκή επιταγή.

Ο Εθνικοσοσιαλιστής Ηγέτης, για να κερδίσει την λαϊκή βούληση, έχει βιώσει τον λαό, τα προβλήματα του και τις ανησυχίες του και έχει θέσει την ικανοποίηση τους σε πρωταρχική προτεραιότητα μαζί με το καλό του Έθνους. Οι βασιλείς, από την άλλη, σπανίως είχαν συναίσθηση του τι γινόταν έξω από τις αυλές τους με αποτέλεσμα μεγαλειώδεις ατάκες του στυλ «Αφού δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι». Οι βασιλείς και οι αυλικοί σύμβουλοι τους αδυνατούν, εν γένει, να αντιληφθούν τα προβλήματα του λαού, ιδιαίτερα αυτά που εφάπτονται στα ζητήματα εργασίας. Αποτέλεσμα αυτού είναι η στροφή της λαϊκής βούλησης σε άξιους ανθρώπους που ζουν και αντιλαμβάνονται τα προβλήματα τους. Έτσι προέκυψε και το όραμα μεγάλων Εθνικοσοσιαλιστών ηγετών, όπως του Jose Antonio Primo De Rivera και άλλων. Επειδή λοιπόν τα πολλά λόγια είναι φτώχεια ας ακούσουμε τους στίχους του Εμβατηρίου της Ισπανικής Φάλαγγας, που αποτέλεσε ιδεολογικό φάρο παρότι η Επανάσταση αυτών των γενναίων προδόθηκε στο τέλος από τους συντηρητικούς. Οι στίχοι του παρακάτω κομματιού, φυσικά και δεν αναφέρονται σε βασιλείς που κόσμησαν την Ελληνική Ιστορία με την παρουσία τους, αλλά σε αυτούς που ούτε Έλληνες ήταν ούτε Ελληνικά έπραξαν.


Εν κατακλείδι να αναφέρω ότι δεν γίνεται κάποιος Εθνικοσοσιαλιστής να είναι βασιλόφρων καθώς ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν πιστεύει σε κανενός είδους δικαιώματος στην εξουσία ή στο αξίωμα. Αυτά κατακτώνται με το ήθος, το αγώνα, την συνέπεια και εν γένει με το πνεύμα· με το σπαθί όπως έλεγε και ο Περικλής Γιαννόπουλος. Το αντίθετο, δηλαδή ένας Βασιλόφρων να δηλώνει και Εθνικοσοσιαλιστής, είναι επίσης αδύνατον καθώς η Μοναρχία ιστορικά δεν ανέχεται ριζοσπαστικές ιδέες που αμφισβητούν την παρούσα κατάσταση. Επειδή, βέβαια, μηδενιστές δεν είμαστε αναγνωρίζουμε τους βασιλιάδες που κυβερνήσαν άξια και τους χαιρετίζουμε.