Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Περί Θρησκειών

Ας ασχοληθούμε με ένα φλέγον ζήτημα το οποίο διχάζει τους Εθνικιστικούς κύκλους και όχι μόνο. Αυτό είναι το ζήτημα της Θρησκείας. Θα ξεκινήσω δηλώνοντας υπέρμαχος της Θεϊκής προέλευσης της Πολιτείας μας και να πω ότι χωρίς Θεούς η Πολιτεία είναι καταδικασμένη στην ανομία και στην διαφθορά. Το παραπάνω μας το εξηγεί, καλύτερα από ότι θα μπορούσα ποτέ να το κάνω εγώ, ο Πλάτων στην «Πολιτεία». Λέει λοιπόν ο Πλάτων: «Η αρετή της φρόνησης έχει περισσότερο θεϊκή προέλευση απ' όλα τ' άλλα πράγματα». Πιστεύω ότι είναι προφανές ότι η έλλειψη φρόνησης οδηγεί στην ανομία και στην αναρχία την οποία την θεωρούσε το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να εμφανιστεί σε μία πολιτεία. Σε πείσμα πολλών αναρχικών, που προπαγανδίζουν ψέμματα για τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα, ο Πλάτων και ο Σωκράτης ποτέ δεν παραγκώνισαν τους νόμους, ούτε απαγόρευσαν την ιδιοκτησία. Η αλήθεια είναι ότι στον Κρίτωνα ο Σωκράτης μιλά για σέβας απέναντι στους νόμους ακόμα και αν όταν τον αδικούν. Ο Πλάτων στην Πολιτεία δεν απαγορεύει την ιδιοκτησία γενικά αλλά μόνο στους Φύλακες, οι οποίο θα ζουν με έξοδα της Πολιτείας και θα έχουν ότι χρειάζονται από αυτήν για να μην διαφθείρονται. Για να το δώσω με μορφή παραδείγματος είναι σαν να μην είχαν ιδιοκτησία οι αστυνομικοί αλλά το φαΐ, την στέγη και άλλα να τους την προσφέρουν οι πολίτες, συμπεριλαμβανομένων και των αναρχικών. Να δω αναρχικό να χτίζει κοιτώνες για τους αστυνομικούς και ας πεθάνω μετά. Αρκετά ασχοληθήκαμε όμως με τις ανοησίες των αναρχικών που από ότι λέει ο σύντροφος τους Κουνταρδάς είναι εντολοδόχοι του Ισραήλ, επιβεβαιώνοντας αυτό που όλοι οι σκεπτόμενοι ξέραν. Επιστρέφοντας στην Θεϊκή προέλευση της Πολιτείας να μνημονεύσουμε και τον, γραφικό μπροστά στο μεγαλείο του Πλάτωνα, Μαρξ που έλεγε ότι «Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Θα δούμε στην συνέχεια και γιατί το είπε αυτό ο Μαρξ και το ποια είναι η γνώμη μου περί αυτού. Είναι λοιπόν σαφές ότι η παρουσία Θεού είναι απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία της Πολιτείας μας. Ας δούμε, όμως, ένα παράδειγμα πολιτείας στην οποία δεν υπήρχε θεός ή τουλάχιστον θέλανε να μην υπάρχει Θεός. Αυτή η πολιτεία ήταν η Σοβιετική Ένωση που τόσο λατρεύουν τα ορφανά του Στάλιν. Όλοι οι ιστορικοί μνημονεύουν ως «Σοβιετικού τύπου» μία δίκη, η οποία κατέληξε σε καταδίκη χωρίς κανένα στοιχείο παρά μόνον ομολογία μετά βασανισμού. Παράλληλα άλλοι δημόσιοι λειτουργοί εγκληματούσαν και παρασιτούσαν εις βάρος του λαού με αποτέλεσμα την πτώση του καθεστώτος, μέσα σε κοινωνικό αναβρασμό, και την αποκάλυψη μίας πολιτείας πεινασμένης, ρημαγμένης και με μεγάλη δίψα για Θεό. Και λέω δίψα για Θεό καθώς στις πρώην χώρες της ΕΣΣΔ η Εκκλησία, σήμερα, είναι γεμάτη και μάλιστα γεμάτη με νέους ανθρώπους, με εξαίρεση φυσικά τους εγκληματίες που έχουν γεμίσει την Ευρώπη.
Είναι λοιπόν η θρησκεία το «όπιο» του λαού; Σε αυτό θα απαντήσουμε αφού δούμε κάτι ενδιαφέρον ιστορικά. Ως γνωστόν στις απαρχές της ΕΣΣΔ ο Λένιν με όπλο την φράση του Μαρξ έκαψε εκκλησίες, δολοφόνησε παπάδες και γενικά προσπάθησε να ξεριζώσει τις θρησκείες από την ΕΣΣΔ. Όλες τις θρησκείες; Ούτε λόγος για αυτό! Καμμία συναγωγή δεν πειράχτηκε. Πως θα γινόταν άλλωστε όταν οι μισοί και παραπάνω μπολσεβίκοι ήταν Εβραίοι; Δεν τους πείραζαν συνεπώς όλες οι θρησκείες... Τους πείραζαν οι μη εβραϊκές θρησκείες. Και γιατί τους πείραζαν; Ο λόγος είναι απλός και θα πρέπει να αναφερθούμε και πάλι στην φράση του Πλάτωνα. Πως θα γινόταν να φτιάξουν μία κοινωνία που οι άνθρωποι θα είναι μία μάζα χωρίς ηθικές αξίες, ελεύθερη βούληση και το μόνο που θα κάνουν θα είναι να δουλεύουν και να φοβούνται να μιλήσουν; Μα φυσικά θα κάψουν τους τόπους συγκέντρωσης των ανθρώπων και θα κυνηγήσουν τους ηγέτες τους. Έτσι υπολόγιζαν να κάμψουν δια παντός τις αντιστάσεις και να επιβάλλουν τον κομμουνισμό και κατ’επέκταση και τον σιωνισμό. Προς απόδειξη αυτού ας μην δούμε τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», αλλά ας δούμε τα λόγια ενός ραββίνου.
Λέει λοιπόν ο Rabbi Harry Waton στο «A Program for the Jews and Humanity» σελίδα 148 : "The Jews welcome this revolution in the Christian world, and the Jews should show an example. It is not an accident that Judaism gave birth to Marxism, and it is not an accident that the Jews readily took up Marxism: all this was in perfect accord with the progress of Judaism and the Jews." Στην προκειμένη περίπτωση, οπότε, ο Χριστιανισμός ήταν το φράγμα ενάντια στον Ιουδαϊσμό ενώ ο Ιουδαϊσμός δεν θεωρήθηκε πρόβλημα για τον κομμουνισμό. Σε αντιδιαστολή του παραπάνω παραδείγματος να θυμηθούμε τις τελευταίες μέρες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Τότε, λοιπόν με τον Μωάμεθ να προελαμβάνει εναντίον της Πόλις, ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος έψαχνε υπερασπιστές για την Πόλη και προσπαθούσε να χτίσει γέφυρες με την Δύση ώστε να εξασφαλίσει βοήθεια και από κεί. Αντίπαλο του και στις δύο προσπάθειες βρήκε πολέμιο το Άγιο Όρος και τον μετέπειτα Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Ο Γεννάδιος με τους καλόγερους του από την μία διδάσκαν τον πασιφισμό και από την άλλη προκαλούσαν συνεχή προβλήματα στην προσπάθεια επικοινωνίας με την δύση, με το πρόσχημα της δογματικής διαφοράς της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έτσι πραγματοποίησαν ηθικό αφοπλισμό των υπερασπιστών της Πόλης και ταυτόχρονα απόκλεισαν κάθε βοήθεια από την Δύση. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος να βρεί μόνο 5000 συμπολεμιστές για να υπερασπιστεί την Πόλη. Έτσι η Πόλη έπεσε και ο Γεννάδιος ανταμείφθηκε για την στάση του καθώς αναγορεύτηκε ο πρώτος Πατριάρχης της Πόλης εν Τουρκοκρατία. Σε αυτή την περίπτωση ο Χριστιανισμός αποτέλεσε όπλο των Τούρκων-μουσουλμάνων εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Ελλάδας. Ανάλογα παραδείγματα για την διφορούμενη ιστορική φυσιογνωμία του Χριστιανισμού υπάρχουν προφανώς πολλά, αλλά θα περιοριστώ σε αυτά τα δύο. Ως απάντηση λοιπόν στον Μάρξ να πώ ότι η θρησκεία έχει σίγουρα επίδραση στον λαό, άλλοτε ευεργετική και άλλοτε καταστροφική. Πότε, όμως, η Θρησκεία έχει ευεργετικές ιδιότητες και πότε ναρκωτικές; Η απάντηση που έχει σχηματιστεί στο μυαλό μου, τουλάχιστον όσο αφορά τον Χριστιανισμό, είναι η εξής: Όταν η Θρησκεία συμπλέει με το Έθνος και τα ιδανικά του τότε όλα είναι καλά και αγαθά, ενώ όταν η Θρησκεία διδάσκει τον διεθνισμό, την διαφθορά, τον υλισμό και την άρνηση της πατρίδας με οποιαδήποτε πρόφαση τότε υπάρχει πρόβλημα. Όταν ολόκληρος Πατριάρχης αδιαφορεί για το νομοθέτημα-έκτρωμα περί λαθρομεταναστών και το μόνο που προσπαθεί να διασφαλίσει είναι η κάλυψη των κιναίδων και η όσο το δύνατον μικρότερη φορολόγηση της περιουσίας της Εκκλησίας τότε έχουμε πρόβλημα. Σε αντιστοιχία ο Γεννάδιος Σχολάριος πρόδωσε το Έθνος και διασφάλισε την συνέχεια του Πατριαρχείου υπό τον Τουρκικό ζυγό. Στις παρακάτω περιπτώσεις η Θρησκεία αποτελεί το όπιο του λαού και σε αντιστοιχία με αυτό που είπε ο Δραγούμης για το κράτος θα πώ και εγώ ότι «Αν η Εκκλησία δεν δουλευεί για το Έθνος, τότε ΚΑΤΩ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ!» Προσοχή, όμως, δεν είπα κάτω η Θρησκεία... Κάτω η Εκκλησία! Και αυτό διότι η διδασκαλία των Χριστιανικών ιδανικών έχει αλλάξει πολλάκις και δεν πρέπει να ξεχνάμε τους παπάδες που πολεμήσαν στην επανάσταση του ’21. Όχι δεν τους ξεχνάμε... Αντίθετα λέμε ότι τέτοιους παπάδες θέλουμε.

Το φλέγον, όμως, θέμα του συγκεκριμένου άρθρου δεν έχει αγγιχθεί ακόμα. Αυτό το θέμα είναι η έχθρα που παρατηρώ εδώ και αρκετό καιρό μεταξύ Χριστιανών και Εθνικών. Για τους πρώτους, οι δευτεροί είναι αντίχριστοι και για τους δευτερούς, οι πρώτοι είναι Εβραιοχριστιανοί. Θα μιλήσω απευθυνόμενος στους δικούς μου ομοιδεάτες αλλά και οι υπόλοιποι ελπίζω να μην δείτε τα λεγόμενα μου με προκατάληψη αλλά με ανοιχτό μυαλό. Εγώ θεωρώ ως πατέρα της ιδεολογίας μας τον Λυκούργο από την Σπάρτη (άσχετα με το αν ήταν ή όχι υπαρκτό πρόσωπο αφού οι ιστορικοί διαφωνούν σε αυτό) και φιλοσοφικό εκφραστή της τον Πλάτωνα. Αυτοί, όμως δεν αντιμετωπίσαν το φαινόμενο των αντικρουόμενων θρησκευτικών ομάδων, οπότε θα πάω σε έναν από τους τελευταίους εκφραστές της ιδεολογίας μας, ο οποίος αντιμετώπισε αυτό το ζήτημα και παραθέτω κάποια λεγόμενα του : «That's why I have always kept the Party aloof from religious questions. I've thus prevented my Catholic and Protestant supporters from forming groups against one another, and inadvertently knocking each other out with the bible and the sprinkler. So we never became involved with these churches' forms of worship. And if that has momentarily made my task a little more difficult, at least I've never run the risk of carrying grist to my opponents' mill. The help we would have provisionally obtained from a concordat [with the churches] would have quickly become a burden on us. In any case, the main thing is to be clever in this matter and not to look for a struggle where it can be avoided.» Λέει δηλαδή ότι το κίνημα πρέπει να μένει εκτός θρησκευτικών ζητημάτων ώστε να αποφεύγονται οι διασπάσεις. Επ’ουδενί όμως δεν μιλά περί αθεΐας την οποία δεν ήθελε σε καμμία περίπτωση. Μάλιστα στο ζήτημα αυτό είναι κατηγορηματικός, ως γνήσιος οπαδός και ερμηνευτής του Πλάτωνα. Ας δούμε ένα απόσπασμα σχετικά: «An educated man retains the sense of the mysteries of nature and bows before the unknowable. An uneducated man, on the other hand, runs the risk of going over to atheism (which is a return to the state of the animal) as soon as he perceives that the State, in sheer opportunism, is making use of false ideas in the matter of religion, whilst in other fields it bases everything on pure science.» Το παραπάνω απόσπασμα θέλει εξαιρετική προσοχή καθώς τοποθετεί στις αιτίες της αθεΐας την διδασκαλία στρεβλών ιδεών από την εκκλησία και την στείρα επιστημονικοποίηση πνευματικών ζητημάτων.

Μετά από αυτή την μακρά εισαγωγή ας πώ επιτέλους και την άποψη μου ανοιχτά, αν και έχει πιστεύω φανεί από τα προλεγόμενα. Ο Χριστιανισμός, για μένα, αποτελεί μία θρησκεία που η αρχική της διακύρηξη περιέχει διδαχές ξένες προς τον Ελληνισμό. Όμως οφείλουμε να δούμε μερικά βασικά πράγματα. Πρώτον μπολιάστηκε από τον Ελληνισμό και αφομοιώθηκε αφότου απενεργοποιήθηκαν κάποιες «διατάξεις» του. Δευτερόν καλώς ή κακώς η πλειοψηφία των αδερφών μας λατρεύουν αυτή την θρησκεία. Τρίτον υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά ζητήματα, όπως η Ελλάς, που μας ενώνουν και δεν αξίζει να αφήνουμε μικροζητήματα να μας χωρίζουν και να ενδυναμώνουν τον διεθνιστικό εχθρό. Τέταρτο και πιο σημαντικό είναι η αστειότητα της όλης διαμάχης. Πραγματικά πιστεύεται ότι έχει καμμία απολύτως σημασία σήμερα πως οι Χριστιανοί καταστρέψαν ναούς και σκοτώσαν; Αυτό έγινε πρίν 1000 χρόνια και πιστέψτε με έχουμε ποιό σοβαρά ζητήματα να ασχοληθούμε από το να τσακωνόμαστε για κάτι που έγινε τόσο παλιά. Ναι, θα γνωρίζουμε την Ιστορία και θα πέρνουμε τις διδαχές της, αλλά οι διδαχές της Ιστορίας δεν είναι το μίσος μεταξύ αδελφών... Είναι η γνώση των λαθών που γίνανε και η αποφυγή της επανάληψης τους. Λένε οι Χριστιανοί ότι οι Εθνικοί τους ρίχναν στα λιοντάρια... Έχει καμμία απολύτως σημασία; Μήπως ο πρόεδρος του ΥΣΕΕ συμμετείχε; Προφανώς και όχι! Δεν ζούσε ούτε ο προπάππους του τότε. Μάθετε και εσείς το μάθημα που πρέπει να μάθουν οι Εθνικοί και αφήστε στην άκρη τους χαρακτηρισμούς και τα μίση. Πολύ πιο σημαντικό είναι να βλέπετε τις επικίνδυνες απόψεις που μπορεί να σπέρνουν οι ιερείς σας, εκατέρωθεν, παρά να προσπαθείτε να βλάψετε και να προσβάλλετε ο ένας την πίστη του άλλου και την νοημοσύνη όλων μας. Πιο σημαντικό είναι να βλέπετε και να πολεμάτε την διαφθορά, και την σήψη των αξιών μέσα στην δική σας Εκκλησία παρά να προσπαθείτε να βρείτε στραβά στην αντίπερα όχθη. Για φινάλε θα παραθέσω τις σχετικές θέσεις του κόμματος που υποστηρίζω και τις οποίες προσυπογράφω καθώς με εκφράζουν απόλυτα.

ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Αποκατάσταση του κύρους και του ΕΘΝΙΚΟΥ χαρακτήρα της Εκκλησίας. Αποκάθαρση του Κλήρου από τους υπηρέτες και προπαγανδιστές των Διεθνιστικών συμφερόντων και τους κίναιδους. Αναβάθμιση της εκκλησιαστικής Παιδείας και εκπαίδευση των Κληρικών πάνω σε Ελληνορθόδοξες αρχές και ιδανικά. Ανεξιθρησκεία μόνο για τα δόγματα που δεν θίγουν την Ελληνική Παράδοση και Ιστορία και δεν φθείρουν την δύναμη του Έθνους.

3 σχόλια:

  1. Είναι γελοίο και βλακώδες στον 21ο αιώνα να πιστεύει κάποιος σε θεούς, δαίμονες και αθανασία της ψυχής. Η θρησκεία είναι απλά φόβος για τον θάνατο.

    Βλέποντας να μιλάς στο κείμενό σου για τον Λένιν που δεν ήθελε τη θρησκεία για να μην έχει ο λαός ηθικές αξίες και ελεύθερη βούληση (!!!) αναρωτήθηκα αν το σκέφτηκες καθόλου αυτό που έγραψες ή το έγραψες έτσι.

    Ελεύθερη βούληση και θρησκεία είναι [i]ασύμβατα[/i]. Το ένα αντιτίθεται στο άλλο.
    Ηθικές αξίες μπορεί επίσης να έχει ένας άθεος. Δεν χρειάζεται φόβος για θεούς για να υπάρχουν ηθικές αξίες...

    Και πριν οποιοσδήποτε χριστιανός κατηγορήσει τους "άθεους σοβιετικούς" για τα εγκλήματά τους, ας έχει υπόψιν του τις σταυροφορίες, το βιβλία που κάηκαν από τους χριστιανούς, τη πυρά και τα βασανιστήρια στο μεσαίωνα, καθώς και όλα όσα έκαναν οι Βυζαντινοί στους αιρετικούς και τους εθνικούς.

    Τι το ψάχνουμε; Αυτοί που πιστεύουν σε ηλιθιότητες όπως η ύπαρξη της κόλασης και του παραδείσου είναι ουσιαστικά το ίδιο με αυτούς που πιστεύουν σε νεράιδες και ξωτικά.

    Οι θρησκείες, ιδίως οι Ιουδαιογενείς όπως η ελεεινή θρησκεία του Εβραίου Τζεσουά, απευθύνονται σε ανθρωπάκια που φοβούνται τα πάντα, σε ηλιθίους και σε γυναικούλες -και μάλιστα όχι τις πιο αξιόλογες.

    Η θρησκεία χρησιμοποιήθηκε ως μέσο καταπίεσης των εθνών, αλλά ειδικά οι μονοθεϊστικές θρησκείες όπως το Ισλάμ και ο Χριστιανισμός [b]δεν έχουν καν έθνη και φυλές[/b].

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελληνορθόδοξες αρχές; Ή είναι Ελληνικές ή ορθόδοξες. Για ποια εκκλησιαστική παιδεία μιλάς;
    Να μαθαίνουν τα παιδιά την χριστιανική ταπεινοφροσύνη; Να πιστεύουν ότι όλα δημιουργήθηκαν αφού είπε φύσηξε ο θεός και ότι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι από χώμα και νερό μήπως;;;

    Να πιστεύουν στην χριστιανική αγάπη; Εσύ αυτό θες για το έθνος; Να πιστεύει σε έναν ηττημένο όπως ο Χεσουά;

    Πόσο απελπιστικά ηλίθιος πρέπει να είναι κάποιος για να πιστεύει στην ανισότητα των εθνών και ταυτόχρονα στα βοθρόδοξα δόγματα που -στη τελική- ωφελούν μόνο το παπαδαριό;

    Η βοθροδοξία δεν θίγει το έθνος και την Ελληνική ιστορία;

    Άλλη πατάτα αυτή... Πώς γίνεται να θίγεται η ιστορία; Μήπως λέει κανένα "ιερό" βιβλίο "γαμ**εται η Ελληνική παράδοση και ιστορία"; Εκτός αν εννοείς ότι μια θρησκεία έκανε κακό... Μα και ο χριστιανισμός κακό έκανε. Αυτός δεν θίγει την Ελληνική ιστορία, αν και αυτή η φράση δεν είναι σωστή...

    Και το να λογοκρίνεις τα σχόλια πριν τα εγκρίνεις είναι υποκρισία απλά. Φοβάσαι μην δημοσιευτεί τίποτα στο οποίο δεν μπορείς να απαντήσεις; Φοβάσαι δηλαδή ότι έχεις άδικο;
    Μα αν έχεις άδικο, πρέπει να το παραδεχτείς και να αλλάξεις. Αν πάλι έχεις δίκιο πρέπει να το δημοσιεύσεις και να απαντήσεις.

    Αν είναι για τις βρισιές...
    1. Ποιος θα προλάβει να τις δει, αν σε νοιάζει αυτό;
    2. Θα τις δεις που θα τις δεις και θα πρέπει να τις διαγράψεις. Είτε δημοσιευθούν κατευθείαν και τις διαγράψεις είτε πρέπει πρώτα να τις εγκρίνεις τι θα αλλάξει; Έτσι και αλλιώς θα πρέπει να διαγράφεις...

    Μα πού είναι η χριστιανική ανεκτικότητά σου όταν δεν θες να βλέπεις σχόλια;!;!;!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όπως πιθανόν να είδες, δεν λογόκρινα τίποτα. Άφησα το σχόλιο να λάμψει στην "μεγαλοπρέπεια" του. Οι "ηθικές" αξίες ενός άθεου λοιπόν. Τις αποδεικνύεις με την αδυναμία σου να συνδιαλαγείς με μη παρακμιακούς όρους και την προκατάληψη σου που είναι χαρακτηριστικό του χειρίστου είδους ημιμάθειας. Από κει και πέρα εγώ δεν έχω να προσθέσω κάτι. Αποδεικνύεις τις θέσεις μου μόνος σου, πετώντας ταμπέλες μπας και πιαστείς από κάπου, χωρίς να ξέρεις τίποτα για μένα ή για τις απόψεις μου. Επίσης η αδυναμία σου να αντιληφθείς το νόημα αυτών που έγραψα μάλλον καθιστούν όλους τους χαρακτηρισμούς απολύτως συμβατούς με το πρόσωπο σου. Θα συνιστούσα πιο προσεκτική ανάγνωση των γραφομένων αν είναι αυτό δυνατόν στο επίπεδο που εδράζεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή