Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Ο καπιταλισμός είναι η δυστυχία μας (4)


Ας συνεχίσουμε τώρα μετά το διάλειμμα επικαιρότητας και Χριστουγέννων την πολεμική μας ενάντια στον καπιταλισμό. Ας δούμε τώρα τον καπιταλισμό ως πηγή της σήψης αξιών, ιδανικών και ιδεών. Ας εξετάσουμε πρώτα τον λόγο για τον οποίο ο καπιταλισμός ευνοείται από μία τέτοια σήψη και για ποιο λόγο αυτή η σήψη εμφανίζεται επιλεκτικά σε μερικά έθνη και όχι σε άλλα. Τέλος θα δούμε πως ο καπιταλισμός προκαλεί αυτή την σήψη.
Η ροή της Ιστορίας δείχνει μία εμφανή διαφορά ανάμεσα στους λαούς και αυτό δεν έχει να κάνει με την γεωγραφική θέση αυτού του λαού. Ενάντια σε αυτό το γεωγραφικό προσδιορισμό σαφέστατη απόδειξη είναι οι μεγάλες διαφορές ανάμεσα σε λαούς που βρίσκονται πολύ κοντά γεωγραφικά και με πολλές ομοιότητες στην μορφολογία των εδαφών και των ακτών τους. Ας δούμε ένα παράδειγμα αυτών των διαφορών. Ο Ελληνικός λαός και πολιτισμός έζησε και αναπτύχθηκε στην εύκρατη περιοχή της Μεσογείου. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τον αλβανικό λαό. Η μεγάλη διαφορά των δύο λαών είναι ότι ο ένας έχει να δείξει πολλές περιόδους μεγάλου πολιτισμού και αγώνων που διεξήχθησαν κάτω από αντίξοες συνθήκες, ενώ ο άλλος ιστορικά αποτελεί ένα λαό υπανάπτυκτο, ο οποίος μόνο λόγω των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων μπόρεσε να αποκτήσει ιστορική ύπαρξη. Οι πρώτες ενδείξεις ζωής της αλβανικής φυλής υπήρξαν κάτω από το φως του Ελληνισμού με κάποιες μάχες που δόθηκαν με την Ελληνική Μακεδονική Αυτοκρατορία όπου και ηττήθηκαν πανυγηρικά. Μετά οι περιοχές και οι φυλές αυτές συγχωνεύτηκαν στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και αργότερα στην Βυζαντινή ζώντας συνεχείς εισβολές και επιμιξίες με άλλες φυλές όπως οι διάφορες φυλές των Γότθων και τους Σλάβους. Η μεγάλη καμπή της Ιστορίας για την Αλβανία είναι στην περίοδο της τουρκοκρατίας όπου μεγάλοι πληθυσμοί Αζέρων τουρκογενών εποικεί τις περιοχές της σημερινής Αλβανίας. Δια της βίαιας πρόσμιξης με βορειότερους πληθυσμούς δημιουργείτε ένας κράτος γενιτσάρων με μόνο σκοπό την βοήθεια στην διοίκηση των δυτικών περιοχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτός ο λαός είδε αναλαμπές στην μετέπειτα ιστορία του μόνο ως ετερόφωτο σώμα. Πρώτα η Ιταλία του Μουσολίνι της έδωσε υπόσταση ζητώντας ένα κράτος ανάχωμα και βοηθό ενάντια στην Ελλάδα. Μετά αποτέλεσε καταφύγιο των συμμοριτών που προσπάθησαν να κάνουν την Ελλάδα κομμουνιστική επαρχία και τέλος ο αμερικανοσιωνιστικός άξονας ευνοεί σήμερα τους αλβανούς στα σχέδια επεκτάσεως τους για σκοπούς που θα εξηγήσουμε παρακάτω. Ποιά ιδανικά μπορούν να διέπουν έναν τέτοιο λαό πέρα από αυτά της ιδιοτέλειας, της μιζέριας και της κουτοπονηριάς; Ο αλβανικός λαός αποτελεί ένα πρότυπο υλιστικής κοινωνίας και έχει τα απαραίτητα εφόδια για να λειτουργήσει μέσα στα πλαίσια του άκρατου καπιταλισμού άνετα χωρίς παρεμβάσεις. Για αυτό το λόγο οι απανταχού «προοδευτικοί» και καπιταλιστές προωθούν και θαυμάζουν τον αλβανικό εθνικισμό ενάντια στις γειτονικές του χώρες. Από την άλλη ένας λαός, όπως ο Ελληνικός, με μακρόχρονη Ιστορία και πνευματική πορεία διέπεται από ιδανικά και αξίες, οι οποίες όχι μόνον είναι ξένες, αλλά και εχθρικές απέναντι στον άκρατο υλισμό και την ισοπέδωση. Είναι λάθος, κατά την γνώμη μου, να βλέπουμε το ζήτημα καθαρά θρησκευτικά καθώς το αμερικανοσιωνιστικό τέρας δεν βοηθά όλους τους μουσουλμάνους και ταυτόχρονα καταδικάζει όλους τους Χριστιανούς. Η ηθική και στρατιωτική επέμβαση εναντίον της Παλαιστίνης, του Ιράκ, του Ιράν και συντόμως της Υεμένης είναι αδιάψευστοι μάρτυρες εναντίον αυτού. Απεναντίας οι δειλοί προδότες που φεύγουν από αυτές τις χώρες σαν ποντίκια που εγκαταλείπουν το πλοίο επιβραβεύονται από το σύστημα με μία θέση στην Ελλάδα. Είναι οπότε ζήτημα αξιών η επιβράβευση και η προώθηση από το σύστημα ή η τιμωρία και όχι θρησκείας. Άλλωστε βλέπουμε και στις χριστιανικές χώρες την πλήρη επιβράβευση των προσκυνημένων έναντι στις τιμωρίες που υπόκεινται τα απανταχού εθνικιστικά και εθνικοεπαναστατικά κινήματα.
Οι ηθικές αξίες και τα ιδανικά του λαού μας, όπως και πολλών ευρωπαϊκών λαών, πηγάζουν από την Ιστορία του, τους ήρωες του, τις θυσίες του και τους Θεούς του. Πηγάζουν από το ίδιο το αίμα της Φυλής του και όσα με φωτιά γράφονται σε αυτό. Όλα αυτά είναι ενάντια σε πρόσκαιρες υλιστικές χαρές και λύπες. Είναι αιώνια σε αντίθεση με τις επιταγές του καπιταλισμού, του μαρξισμού και εν γένει του εβραϊκού υλισμού. Για τους Έλληνες της αρχαιότητας η οικονομική ευμάρεια δεν συγκρινόταν ποτέ και για κανένα λόγο με την υστεροφημία. Ο πιο πλούσιος πολίτης των Αθηνών δεν είχε παντελώς καμία αξία μπροστά στον Σωκράτη ή έναν ανώνυμο ήρωα πολεμιστή της Μάχης του Μαραθώνα. Στην εθνικοσοσιαλιστική Σπάρτη οι 300 έμειναν χαραγμένοι στην μνήμη τους και στις δοξασίες τους και παραμένουν μέχρι σήμερα. Η αυταπάρνηση και ο ηρωισμός αυτού του λαού με μόνο σκοπό την προώθηση και την υπεράσπιση της Πατρίδος και του Ελληνισμού αποτελούν ανάθεμα στα μάτια των υλιστών. Διότι οι προσωρινοί φοβούνται το αιώνιο, όπως και εμείς οι θνητοί φοβούμαστε την αιωνιότητα του Θανάτου. Έτσι και ο υλισμός, όποιο όνομα και αν πάρει, θα προσπαθεί να ανυψώσει το προσωρινό του κουφάρι υπεράνω των πανανθρώπινων και αιώνιων αξιών. Και δεν είναι μόνο θέμα γοήτρου για τον υλιστή να καταφέρει να καταρρακώσει τις αιώνιες αξίες. Είναι και θέμα επιβίωσης καθώς αυτές οι αξίες με την διδαχή, αλλά και με την ίδια τους την ύπαρξη, είναι μοιραίο να δημιουργήσουν καινούργιους «αιώνιους» ανθρώπους που θα συσπειρώσουν τον λαό σε αγώνα ενάντια στους προσωρινούς δυνάστες τους. Ήδη στην σύντομη ιστορία της επικράτησης του υλισμού πάνω μας έχουν εμφανιστεί τέτοιοι ήρωες που παρά την λάσπη και τον πόλεμο του συστήματος εναντίον τους κατάφεραν μεγάλα χτυπήματα στο καπιταλμαρξιστικό δημιούργημα. Και επειδή οι ιδρυτές του καπιταλμαρξισμού είναι και δεισιδαίμονες φοβούνται τις προφητείες που μοιραία θα γίνουν κάποια στιγμή πραγματικότητα και προσπαθούν να τις κρύψουν, να τις δαιμονοποιήσουν και να τις κάνουν να μην πραγματοποιηθούν. Αλλά προσπαθούν μάταια και το μόνο που μπορεί να καταφέρουν είναι να καθυστερήσουν την αναπόφευκτη πτώση τους. Οι αιώνιες αξίες δεν μπορούν να θαφτούν κάτω από προσωρινά χτίσματα. Είναι μοιραίο τα άνθη της αιωνιότητας να ανθίσουν πάνω στα ερείπια του γκρεμισμένου προσωρινού κόσμου.
Όμως, πως ο καπιταλισμός προκαλεί την σήψη των αξιών; Ας το εξετάσουμε αυτό πέρα από την προφανή σχέση επιβλαβών ΜΚΟ, πολιτικών και δημοσιογράφων που χρηματοδοτούνται με αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Ας αφήσουμε στην άκρη τους Λάκηδες, τους Πρετεντέρηδες και τους Γιωργάκηδες γιατί πρώτον ο ρόλος τους έχει πολυσυζητηθεί και δεύτερον ο πληγή είναι ακόμα πιο βαθιά. Άλλωστε για όλους αυτούς, η ύπαρξη τους τροφοδοτείται και με νούμερα τηλεθεάσεως και ψήφους, πέρα από την οικονομική και ηθική βοήθεια του υπόλοιπου κυκλώματος προδοτών και γενικά του συστήματος. Το, κατά τη γνώμη μου, πραγματικά άξιο απορίας είναι πως όλοι αυτοί υπάρχουν και έχουν απήχηση. Κανονικά σε μία υγιή κοινωνία όλοι αυτοί δεν θα είχαν καμία επιτυχία παρά την στήριξη του συστήματος. Δεν θα επιχειρήσουμε να βρούμε την αλήθεια στα Ιστορικά γεγονότα της Ελλάδας καθώς, για μένα, απλώς αποτελούν δικαιολογίες μίας χρεωκοπημένης δεξιάς παράταξης. Σίγουρα αυτά τα γεγονότα είχαν την επίδραση τους στην όλη κατάσταση αλλά η επίδραση αυτή εντοπίζεται μόνο στην ταχύτητα εξάπλωσης του φαινομένου. Οι πράκτορες του αντεθνικισμού, του αντιρατσισμού και άλλων ονομάτων με τις οποίες παρουσιάζεται ο γνωστός και πάντα ίδιος μειοψηφικός συφερτός, θα βρίσκαν τελικά τρόπο να δράσουν παρά τις όποιες ενέργειες θα γινόντουσαν εναντίον τους. Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την φύση του καπιταλισμού. Η νωθρότητα και η σιγουριά θα έκανε τον οποιοδήποτε άνθρωπο παχύσαρκο, δυσκίνητο και ανίκανο για οποιασδήποτε μορφής άμυνα. Το ίδιο συμβαίνει και στους λαούς που ζούνε για πολλά χρόνια την καθοδική σπείρα ευημάριας-κρίσεων του καπιταλισμού, οι οποίες οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην υποδούλωση του λαού κάτω από τον ζυγό των λίγων κεφαλαιοκρατών. Ήσυχοι και τεμπέληδες πνευματικά το μόνο που ελπίζουν μετά από μία οικονομική κρίση είναι η οικονομική ανάπτυξη, η οποία θα τους φέρει σε λίγο χειρότερη θέση από την προηγούμενη «καλή» περίοδο τους. Ολοένα και περισσότερο βουτηγμένοι στον υλισμό δεν έχουν τις άμυνες και τα ένστικτα να αναγνωρίσουν το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσουν. Μάλιστα οι λίγοι φωτισμένοι φαντάζουν για αυτούς τους προύχοντες των ρωμαϊκών οργίων γραφικοί. Στην απελπισία στην οποία οδηγούνται σπρώχνουν παράμερα την σκληρή αλήθεια και τάσσονται στο πλευρό των κολάκων, οι οποίοι τους δια βεβαιούν ότι όλα πάνε καλά στο πολυαγαπημένο τους σύστημα και τους προσφέρουν και τον αποδιοπομπαίο τράγο. Στην σημερινή εποχή ο αποδιοπομπαίος τράγος είναι ο εθνικισμός, η μοναδική φωνή λογικής μέσα στην θύελλα. Θυμίζουν, δε, όλα αυτά τόσο πολύ την εποχή που ο Χριστός προσφερόταν ως αποδιοπομπαίος τράγος στους Ρωμαίους από τους κόλακες εκ συναγωγής που σου έρχεται να γελάσεις με την έλλειψη φαντασίας της εν λόγω φάρας. Τα κόλπα τους, όμως, παρότι κοινότυπα είναι αποτελεσματικά και ως γνωστόν «ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει». Η μόνη λύση που έχει βρεθεί μέχρι στιγμής στα εν λόγω κόλπα είναι η συσπείρωση γύρω από φωτισμένους ανθρώπους. Η λύση αυτή, όμως, έρχεται σπάνια στην Ιστορία οπότε θα πρέπει να δημιουργήσουμε τις δικές μας γραμμές άμυνας αναμένοντας τον επόμενο Αρχηγό ή να φροντίσουμε να τον αναγνωρίσουμε όταν αυτός έρθει. Εγώ με την σειρά μου θα πω ότι η Ιστορία θα πρέπει να μας γίνει οδηγός και παράδειγμα για τον τρόπο δράσης μας γιατί λαός χωρίς Ιστορία δεν έχει ούτε παρόν, ούτε μέλλον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου