Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Χρόνια πολλά, Καλή Χρονιά και Αναγέννηση

Σε μια δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα, σε μια περίοδο που η κάθε ελπίδα δείχνει θαμμένη κάτω από τόνους δημοσιευμάτων, ατελείωτο τηλεοπτικό χρόνο μοιρολατρίας και προβολής της απελπισίας. Σε μια περίοδο που ο κάθε άνθρωπος των μη προνομιούχων τάξεων της ολιγαρχίας στενάζει κάτω από τον ζυγό που του επιβάλλανε το Πα.Σο.Κ, το Λα.Ο.Σ και φυσικά η ΔΗ.ΣΥ (ή ΔΥΣΗ άμα θέλετε...). Σε μια περίοδο αβεβαιότητας για τον μέσο Έλληνα πολίτη και απεριόριστης βεβαιότητας ότι τα πράματα θα πάνε καλά... για τους εκλεκτούς και τους "εκλεκτούς" μόνο φυσικά. Σε αυτή την περίοδο καλούμαστε να θυμηθούμε το πραγματικό μήνυμα των Χριστουγέννων που δεν είναι φυσικά αυτό που θα μας πουν οι πολυεθνικές, η κυβέρνηση και οι εγχώριοι ντελάληδες τους, τα ΜΜΕ. Το μήνυμα αυτό θα πρέπει να το αναζητήσουμε, ως Έλληνες, βαθιά μέσα στις πτυχές των εορτών. Τι είναι η περίοδο των Χριστουγέννων λοιπόν; Από την μία έχουμε την γέννηση του Θεανθρώπου και από την άλλη το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Δεν θα σας κουράσω με πολλές θρησκευτικές λεπτομέρειες, δεν είναι και ο σκοπός μου άλλωστε. Για περαιτέρω σχετική ενημέρωση θα σας παραθέσω τον παρακάτω σύνδεσμο και προχωρήσω ταχέως σε αυτό που θέλω να πω. Το μήνυμα των Χριστουγέννων είναι η αναγέννηση, μία μεταφυσική αναγέννηση και η ελπίδα για πραγματοποίηση αυτής αναγέννησης για τον Λαό μας. Για το σύγχρονο μήνυμα των Χριστουγέννων θα μπορούσαν να γραφούν πολλά, αφού η έννοια του Σκότους ή του Φωτός δεν μπορούν να περιοριστούν σε έναν ή δύο τομείς της ζωής μας, αλλά αντιθέτως διέπουν τα πάντα. Θα αναγκαστώ λοιπόν σε αυτοπεριορισμό, θέτοντας το ζήτημα σε πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό επίπεδο.

Πολιτική- Οικονομία

Διαβάζουμε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού της νέας σωτήριας για τους εγκεφαλικά ευνουχισμένους, Λιάνας Κανέλλη, ένα απόφθεγμα του Πλάτωνα που λέει "ουχ υμάς, δαίμων λήξεται, αλλά υμείς δαίμονα αιρήσθεσθε". Στο συντακτικό σημείωμα βέβαια η αγαπητή Λιάνα "ξεχνά" να μεταφράσει ολόκληρο το απόσπασμα, αφήνοντας φυσικά έξω την πρώτη πρόταση που δεν την συνέφερε. Λέει λοιπόν όλο το απόσπασμα:

"Εφήμερες ψυχές, αυτή είναι η αρχή για το θνητό γένος ενός άλλου κύκλου που κλείνει με τον θάνατο. Δε θα σας πάρει με κλήρο κάποια θεότητα, αλλά εσείς θα διαλέξετε την θεότητα. Όποιος πάρει τον πρώτο κλήρο, αυτός ας διαλέξει την ζωή που θα ζήσει αναγκαστικά. Η αρετή δεν έχει αφέντη· ανάλογα με την τιμή και την περιφρόνηση της θα έχει ο καθένας πιο μεγάλο ή πιο μικρό μερίδιο από αυτήν. Η ευθύνη είναι εκείνου που διαλέγει· ο θεός δεν έχει ευθύνη."

Συνεπώς αυτό που δεν ήθελε να μεταφράσει η αγαπητή Λιάνα, ελπίδα των εγκεφαλικά ευνουχισμένων, είναι ότι για όλους ο νέος κύκλος αρχίζει ενώπιον της Ανάγκης και τελειώνει με τον Θάνατο. Ο δικός της κύκλος του καιροσκοπισμού και του πολιτικού ταξιδιού από την δεξιά μέχρι την μαρξιστική αριστερά δεν έχει κλείσει ακόμα, συνεπώς δεν μπορεί να αποτελεί ελπίδα για κανέναν και για τίποτα. Ας πάμε όμως σε αυτό το κομμάτι που μετέφρασε. Μετά το πέρασμα από τον Άδη, λοιπόν, οι ψυχές οδηγούνται στην Ανάγκη για να διαλέξουν μια νέα ζωή για να ζήσουν, για να περάσουν δηλαδή την δική τους αναγέννηση. Εκεί τους παρατίθενται όλες οι πιθανές ζωές που μπορούν να ζήσουν και σύμφωνα με την φρόνηση τους διαλέγουν, την φρόνηση που έχει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θεϊκή προέλευση, σύμφωνα πάντα με τον Πλάτωνα. Το μήνυμα λοιπόν που περνά μέσα από αυτή την μεταφυσική ρήση ο Πλάτωνας, είναι ότι ο καθένας θα διαλέξει αυτό που θα πράξει, θα διαλέξει μόνος του την σωτηρία του ή το δαίμονα του. Μπορεί βέβαια να διαλέξει και τον καναπέ του, αλλά όπως πάλι λέει ο Πλάτωνας, τότε αυτός ο άνθρωπος θα είναι καταδικασμένος να κυβερνάται από κατώτερους ανθρώπους και συνεπώς δεν θα έχει ούτε καν το δικαίωμα να μοιρολογεί. Ποιες είναι λοιπόν οι επιλογές του σύγχρονου Έλληνα ψηφοφόρου; Οι δύο ουσιαστικές επιλογές του όπως πολλές φορές έχουμε αναλύσει είναι δύο. Ή με το σύστημα ή με τις εθνικολαϊκές αντισυστημικές δυνάμεις. Το σύστημα μην το νομίζουμε ως ηλίθιο ή μονόπλευρο. Έχει ναι μεν όλες τις δυνάμεις του κοινοβουλίου, όμως έχει φροντίσει να δημιουργήσει και τους ίδιους του τους εχθρούς, τους οποίους ποτέ δεν αντιπαλεύεται ουσιαστικά, όπως αντίστοιχα αυτοί οι "εχθροί" δεν το αντιπαλεύονται ποτέ ουσιαστικά, αλλά δρουν ουσιαστικά ενάντια των πραγματικών εχθρών του καθεστώτος. Ας δούμε λίγο όμως πως τα πιόνια του συστήματος συνεργάζονται. Μετά από την διαμαρτυρία των κατοίκων της Πλ.Αττικής, στην οποία παρευρέθηκαν και μέλη της Χρυσής Αυγής, άνοιξαν διάπλατα τα τηλεπαράθυρα για να συζητηθεί το θέμα, όμως προσκεκλημένος δεν ήταν ένας εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής, αλλά βουλευτές του συστημικού Λα.Ο.Σ. Αυτή η προβολή βεβαίως αποτελεί εξαργύρωση της υπογραφής του μνημονίου και εν γένει της συστημικής στάσης του εν λόγω αποκόμματος. Επιστρέφοντας τώρα στην αγαπητή Λιάνα και το περιοδικό της διαβάζουμε ένα άρθρο για την άνοδο της "ακροδεξιάς", των "νεοναζί" κλπ. Θα μου πείτε... Μα προφανώς και θα υπήρχε ένα τέτοιο θέμα στο περιοδικό της μετά την επιτυχία της Χρυσής Αυγής στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές. Εμ... Εδώ είναι που θα πέσετε έξω. Μέσα στο άρθρο ως ακροδεξιά στην Ελλάδα ονομάζεται η "πολυκατοικία", δηλαδή το Λα.Ο.Σ. Για Χρυσή Αυγή ούτε αναφορά. Φυσικά το σημείο αυτό είναι σωστό, αφού ουδεμία σχέση με δεξιά έχουμε, όμως έχει τον σκοπό του όταν όλοι μιλάνε για αντιδράσεις της "ακροδεξιάς". Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Χρησιμοποιώντας την γλώσσα του Λαού αυτό συμβαίνει γιατί "όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη". Το ένα πιόνι νίβει τ'άλλο και τα δυο το σύστημα, για να παραφράσουμε μία άλλη παροιμία. Την ίδια ώρα λοιπόν που όλα τα κανάλια προπαγανδίζουν ότι αυτοί που αντιστέκονται μαζί με τους Έλληνες πολίτες είναι "ακροδεξιοί" έρχονται τα κανάλια να προβάλλουν βουλευτές του αποκόμματος και η Λιάνα να χρίσει το σύνολο της "ακροδεξιάς" ως "πολυκατοικία". Όλα δηλαδή τα πιόνια του συστήματος προσπαθούν να διοχετεύσουν το ρεύμα του αντικομματισμού και της ανάγκης του Ελληνικού Λαού για Λαϊκό Εθνικισμό στο Λα.Ο.Σ που είναι ένα διαπιστωμένα συστημικό κόμμα. Καλείστε να διαλέξετε λοιπόν τον δαίμονα σας: Με το σύστημα του οποίου τα πιόνια είτε συστημικά είτε αντισυστημικά αλληλοτροφοδοτούνται και αλληλοδιαφημίζονται ή ενάντια στο σύστημα;

Πνευματικά

Το να βάλει κάποιος έναν τίτλο στην κατάσταση του πνεύματος στην εποχή μας θα ήταν ένα δύσκολο έργο. Δύσκολο όχι γιατί είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς την κατάσταση, αλλά δύσκολο για να περιγραφεί χωρίς κάποιος να βωμολοχήσει. Μια Ελληνική "διανόηση" βουτηγμένη στον υλισμό και τα συμφέροντα ενθυμίζουσα πάμπολλα παραδείγματα άκρατης παρακμής. Το πρώτο και κύριο που θα έπρεπε να λάβουν υπόψιν τους οι εν λόγω "διανοούμενοι" είναι το κατά πόσον είναι αποκομμένοι και απομακρυσμένοι από τον ίδιο τον Λαό. Μια Ελληνική Παιδεία βουτηγμένη και αυτή στον υλισμό και στην εξυπηρέτηση συμφερόντων. Αφελληνισμένη και από πλευράς λαογραφίας και από πλευράς Ιστορίας προχωρεί στο έργο της κατασκευής εξειδικευμένων εργατών για τους μεγαλοκεφαλαιούχους αφέντες της. Μια ατελείωτη θάλασσα μετριότητας που κάνουν ακόμα και τον πιο αισχρό προπαγανδιστή να ξεχωρίζει μόνο και μόνο γιατί δεν ντρέπεται να υποπέσει σε χαμηλότερο επίπεδο από όλους τους άλλους. Όμως ας μην είμαστε άδικοι. Δεν φταίνε για όλα οι άλλοι. Ένας Λαός βουτηγμένος στον υλισμό, τον ωφελιμισμό, τον ωχαδερφισμό, την παρακμή την ίδια, δεν μπορεί να απαιτεί κάτι καλύτερο για αυτόν. Γράφει ο Γάλλος διανοητής Αλαίν ντε Μπενουά στο έργο του "Φιλελευθερισμός: Ο Εχθρός των Λαών", ότι η δημιουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Γαλλία επέφερε μια κατακόρυφη πτώση της ποιότητας. Δεν μπορούμε φυσικά παρά να συμφωνήσουμε και να δούμε την ακριβή αναπαράσταση των λόγων του και στην Ελλάδα. Μπορούμε επίσης να δούμε και τον φιλελευθερισμό να υποβόσκει ως αιτία και ως συνέπεια αυτής της ιδιωτικής αποχαύνωσης. Όμως δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε ότι στην ουσία οι λαϊκές μάζες κατοχύρωσαν αυτή την πτώση στην ποιότητα με την τηλεθέαση που προσέφεραν σε αυτές τις εκπομπές. Το ίδιο ισχύει και σε όλα τα επίπεδα της πνευματικής ζωής, όπως η πεζογραφία, η ποίηση, ο κινηματογράφος κ.α. Ο κάθε ένας από εμάς θα πρέπει να γνωρίζει τι μας οδήγησε έως αυτή την πνευματική παρακμή, όμως δεν θα πρέπει να προτάσσει αυτές τις αιτίες ως απολογία και ως αποποίηση των δικών του ευθυνών. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε γίνει άμα δεν προσυπόγραφε της παρακμής και ο ίδιος ο Λαός, άλλωστε μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ζούμε σε μια φιλελεύθερη δημοκρατική κοινωνία ή τουλάχιστον έτσι μας λένε, οπότε είναι σαφές ότι ο καθένας είχε το δικαίωμα της επιλογής.

Σε αυτό το σημείο θα επικαλεστώ για άλλη μία φορά τον Μέγα Περικλή Γιαννόπουλο και την έκκληση του για πνευματική επανάσταση ήτοι μια πνευματική αναγέννηση, τα πνευματικά Χριστούγεννα ή Ηλιούγεννα δηλαδή που θα ετοιμάσουν,ή μάλλον καλύτερα θα πλαισιώσουν, την πολιτική-οικονομική επανάσταση-αναγέννηση, όπως και όλες τις άλλες επαναστάσεις-αναγεννήσεις που θα απαιτηθούν για να επέλθει τελικώς η αποκόλληση από το τέλμα αυτού του ίδιου του Ελληνικού Έθνους. Αυτό είναι και το μήνυμα που θέλω να αποστείλω και σε όλους εσάς επ'ευκαιρίας της νέας χρονιάς, του 2011. Ότι δηλαδή υπάρχει ελπίδα για αναγέννηση, δεν είναι όλα προδιαγεγραμμένα και τετελεσμένα. Οι κηφήνες της Βουλής και της "διανόησης" αποτελούν στην ουσία το σκότος που μπορεί απλά να αποχωρήσει-υποχωρήσει προκειμένου να επέλθει και πάλι το Φως. Όμως, επικαλούμενος για άλλοι μία φορά τους αρχαίους προγόνους μας, οφείλω και πάλι να προειδοποιήσω για έναν επερχόμενο κίνδυνο που ετοιμάζει εδώ και καιρό το σύστημα, μία μπανανόφλουδα που έχει πετάξει προκειμένου να σταματήσει εν τη γέννεση της οποιαδήποτε κίνηση αμφισβήτησης του. Η σωτηρία δεν θα επέλθει ούτε από τους "ΕΛ", ούτε από τα πιο σάπια κομμάτια του συστήματος, τους ομοτράπεζους του Πάγκαλου. Η αναγέννηση δεν μπορεί παρά να κατασκορπίσει όλους αυτούς τους φαύλους και τους υπαλλήλους του συστήματος. Η σωτηρία δεν θα έρθει από κανέναν παρά μόνο από τον ίδιο τον Λαό που θα πλαισιώσει το κατάλληλο άτομο που όντως θέλει να ρίξει το σύστημα. Συν Αθηνά λοιπόν και χείρα κίνει κύριοι και κυρίες. Οι Θεοί (ή ο Θεός ότι προτιμάτε...) είναι μαζί μας αυτό που είναι το σίγουρο, δεδομένου ότι οι άλλοι πραγματικά δεν έχουν τον Θεό τους, όμως αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Η συστράτευση με τις αυθεντικά αντισυστημικές δυνάμεις είναι επιβεβλημένη, όπως και η δραστηριοποίηση όλων μας. Ζήτω Η Νίκη!

Για μια νέα Χρυσή Αυγή του Ελληνισμού!

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Η γενιά που σκότωσε τον Θεό!


"Ο Θεός είναι νεκρός! Ο Θεός παραμένει νεκρός! Κι εμείς τον σκοτώσαμε! Πως να παρηγορηθούμε εμείς, οι φονιάδες των φονιάδων; Κάτω απ’ το μαχαίρι μας μάτωσε ότι πιο άγιο και πιο ισχυρό είχε ως τώρα ο κόσμος – ποιος θα μας καθαρίσει απ’ αυτό το αίμα; Ποιο νερό μπορεί να μας πλύνει; Ποιους εξιλασμούς, ποια ιερά παιχνίδια πρέπει να εφεύρουμε; Το μέγεθος αυτής της πράξης δεν είναι πολύ μεγάλο για μας; Δεν πρέπει να γίνουμε κι εμείς οι ίδιοι θεοί απλώς για να φαινόμαστε άξιοι της;"

Αυτά έγραφε ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Νίτσε στο βιβλίο του "Η Χαρούμενη Επιστήμη". Πολλές ρηχές επεξηγήσεις της φράσης αυτής μιλάνε για αθεΐα, αλλά δεν τους παρεξηγούμε. Ο καθένας έχει φαίνεται σήμερα το δικαίωμα της παρερμηνείας. Σκοπός δικός μου σήμερα δεν είναι να ερμηνεύσω τον Νίτσε, άλλωστε ούτε το ανάστημα έχω και το κάναν πριν από μένα άνθρωποι με νόηση γίγαντα, όπως ο πολύς Heidegger, ο οποίος ερμηνεύοντας αυτή την φράση του Νίτσε μίλησε για το θάνατο του Μεταφυσικού, για τον θάνατο της ίδιας της Φιλοσοφίας, η οποία έδειχνε εκείνη την εποχή να έχει φτάσει σε ένα κομβικό της σημείο. Στην θεώρηση του Heidegger βλέπω να προσεγγίζεται η αλήθεια σχετικά με την παραπάνω αινιγματική φράση με τουλάχιστον δύο τρόπους. Βλέπω τον άνθρωπο της εποχής του Νίτσε να βυθίζεται στον υλισμό έχοντας βίαια αποκοπεί από τις παραδόσεις του μέσα στους ήχους της βιομηχανικής-τεχνολογικής εξέλιξης της εποχής του. Βλέπω την Φιλοσοφία να επιστρέφει στα πρωταρχικά οντολογικά ερωτήματα μέσα από την σχολή του υπαρξισμού για να μπορέσει να βρει τρόπο να αναπαράγει τον ίδιο της τον εαυτό, να βρει τρόπο να δώσει απαντήσεις για τον προσανατολισμό του ανθρώπινου Όντος σε μία νέα πολύ διαφορετική εποχή. Όμως όπως προείπα δεν είναι σκοπός μου να ερμηνεύσω τον Νίτσε, δεν μπορώ άλλωστε. Σκοπός μου είναι να δώσω μια δική μου έννοια στην παραπάνω φράση, να δώσω μια ερμηνεία σε μια παρόμοια φράση που θα έλεγε κάποιος σαν τον Νίτσε άμα ζούσε σήμερα. Είχε πει ο δικός μας, Λιαντίνης, σε μια ομιλία του:

"Πέθανε ο Θεός γιατί πέθανε ο δάσκαλος, γιατί πέθανε το βιβλίο, γιατί πέθανε ο ποιητής! Όχι δεν είναι ο Θεός που πεθαίνει, πεθαίνει ο άνθρωπος!"

Ηθική

Σκοτώσαμε τον Θεό, δηλαδή κατά μία έννοια σκοτώσαμε την ηθική. Δεν είμαι από αυτούς που στεναχωριούνται όταν σκέφτονται νεκρή την παλαιά ηθική, άλλωστε είχε γεράσει πολύ, δεν ανταποκρινόταν πλέον, ίσως και ποτέ, στην Φύση του Ανθρώπου. Πάει καιρός τώρα που ο άνθρωπος υποκρινόταν την ύπαρξη της, σαν κάποιος που κρατά το κουφάρι του νεκρού συγγενή σπίτι του για να συνεχίσει να εισπράττει την σύνταξη του. Αυτό που πραγματικά με στεναχωρεί είναι ότι ενώ κατά αυτή την έννοια σκοτώσαμε τον Θεό, δεν γίναμε οι ίδιοι θεοί ούτε καν απλώς για να φαινόμαστε άξιοι της πράξης μας. Δεν βάλαμε δηλαδή μια νέα ηθική στην θέση της παλαιάς, μια νέα ηθική που να μας ταιριάζει. Αντί αυτού ενστερνιστήκαμε πλήρως την ωφελιμιστική ηθική που λέει ότι όλα επιτρέπονται αρκεί να αποφέρουν όφελος. Σκοτώσαμε δηλαδή τον Θεό και αφήσαμε τον θρόνο του άδειο, βουλιάξαμε σε μια κοινωνία που δεν έχει τον Υπεράνθρωπο, του οποίου την ύπαρξη επιθυμούσε ο Νίτσε μετά τον θάνατο των Θεών, σε μια κοινωνία άθεη, αφού όλα επιτρέπονται. Μετά από πολλά χρόνια εξέλιξης ο άνθρωπος επέστρεψε στην ζούγκλα, όχι όμως στην φυσική, αλλά στην τσιμεντένια που έχτισε μόνος του. Απομακρυσμένος από την Φύση, απομακρυσμένος από τον ίδιο του τον Εαυτό, χωρίς πυξίδα για να προσανατολιστεί, σε μια θάλασσα από τσιμέντο. Μέσα από την βιομηχανική επανάσταση γεννήθηκε ένας νέος άνθρωπος που επαναστάτησε ενάντια στην παλιά καθοδήγηση, ένας άνθρωπος που όσο περνά ο καιρός και οι εποχές καταλαβαίνει όλο και πιο πολύ πως καθοδήγηση είναι αυτή που του χρειάζεται, μια νέα καθοδήγηση, ένας νέος Θεός, αφού ο ίδιος δεν είναι ώριμος για να γίνει Υπεράνθρωπος.


Φιλοσοφία

Σκοτώσαμε τον Θεό, δηλαδή κατά μια έννοια σκοτώσαμε την Φιλοσοφία. Αρνηθήκαμε την Φύση και προσπαθήσαμε να μεταλαμπαδεύσουμε αξίες και ιδανικά παράταιρα με αυτήν. Θελήσαμε Φιλοσόφους, αλλά εξειδικεύσαμε την Παιδεία για να παράγει εργάτες, συγκεκριμενοποιήσαμε τα ερωτήματα, πειθαρχήσαμε τους Φιλοσόφους. Θελήσαμε Δασκάλους και τους περιορίσαμε στους τέσσερις τοίχους μιας αίθουσας και στην ύλη την εγκεκριμένη περισσότερο από τους ξένους, παρά από εμάς. Θελήσαμε εργάτες, αλλά τους βαπτίσαμε μέσα στην ασυδοσία, τους διδάξαμε την αεργία ως αρετή. Η Φιλοσοφία πέθανε γιατί πέθανε η Παιδεία, γιατί οι ψυχές των παιδιών δεν γέμισαν με όραμα και πρότυπα σωστά, αν όχι ηρωικά. Γεμίσαμε τις καρδιές τους με κενά πρότυπα του εύκολου κέρδους και της ανηθικότητας. Σκοτώσαμε όντως το βιβλίο, αφήνοντας αργυρώνητους δημοσιογράφους να αναλάβουν την διαπαιδαγώγηση και να την μετατρέψουν σε μαζοποίηση και προπαγάνδα. Ευτελίσαμε την γνώση μετατρέποντας την σε διαβατήριο επαγγελματικής αποκατάστασης και αν, μετατρέποντας τους πτυχιούχους σε πλήθος ανέργων, αντί εκλεκτών επιστημόνων. Σκοτώσαμε όντως την ποίηση γιατί πλέον οι πόλεις μας δεν μπορούν να εμπνεύσουν τίποτα όμορφο, ακόμα και αν είχαμε, μέσα στο ρυθμό ζωής της πόλης, τον χρόνο για να το παρατηρήσουμε, συνεπώς σκοτώσαμε και τις Τέχνες μετατρέποντας όλα αυτά σε αστικά κατάλοιπα που αναδίδουν την δυσοσμία των σκοτεινών στενών της Αθήνας. Κλειστήκαμε σε ανθρώπινες κυψέλες με θέληση να φιλοσοφήσουμε, αλλά ξεχάσαμε ότι οι μέλισσες δεν φιλοσοφούν.

Άνθρωπος

Σκοτώσαμε τον Θεό, δηλαδή κατά μια έννοια σκοτώσαμε τον Άνθρωπο, το δημιούργημα του. Βουτηγμένοι στον καταναλωτικό ευδαιμονισμό και τον γρήγορο ρυθμό ζωής, αφήσαμε στην πόρτα της αστυφιλίας τα αισθήματα μας. Τα ευτελίσαμε κάνοντας τον έρωτα πορνοταινίες, την αδερφοσύνη αδιαφορία, την αγάπη στιγμιαίο συναίσθημα και το μίσος βιντεοπαιχνίδια υψηλής περιεκτικότητας σε βία. Ο άνθρωπος της πόλης που έζησε μέσα στην ατελείωτη βοή των μηχανών κατάληξε πιο απομονωμένος από ποτέ και εν τέλει δικτυώθηκε. Μέσα από την δικτύωση προσπάθησε να αφυπνίσει τα αρχέγονα ένστικτα του για κοινωνικοποίηση το μόνο που κατάφερε είναι να βρει υποκατάστατα φτηνά εκείνων που έχασε στην πορεία που εν τέλει καλύτερα να μην τα έχει βρει. Δόθηκε, μέσα στην ανωνυμία του διαδικτύου, η ευκαιρία σε ανυπόστατους απατεώνες να αποκτήσουν υπόσταση νοθεύοντας έτσι και τα αισθήματα και την γνώση. Αυτό που η τηλεόραση πρώτη προσπάθησε να επιτύχει έγινε τελικά πραγματικότητα μέσα από την μαζικότητα και αμεσότητα του διαδικτύου. Πήγαμε ένα βήμα εμπρός την φράση του καθηγητή Λιαντίνη συνεπώς καθώς ο άνθρωπος δεν πεθαίνει πλέον. Ο άνθρωπος πέθανε και ξημέρωσε η εποχή όχι του Υπερανθρώπου, όπως θα έλπιζε ο Νίτσε, αλλά του Υπανθρώπου. Συγχωρέστε μου τον τόνο, δεν είναι ρατσιστικό το σχόλιο μου. Δεν αφορά τις χιλιάδες των Υπανθρώπων που τριγυρνάνε στους δρόμους και τις πλατείες των Αθηνών. Το δικό τους θέμα θα καλυφθεί με απέλαση και κλείσιμο των συνόρων. Το αληθινό θέμα το οποίο και εξαρχής ήθελα να καλύψω αφορά τον γηγενή πληθυσμό, τους απογόνους της Φυλής που δημιούργησε τον λαμπρότερο Πολιτισμό της Ιστορίας, τους Έλληνες, οι οποίοι με τις κοινωνικές τους δομές να αποδομούνται καθημερινώς και με την ψυχή τους να παραμένει ουσιαστικά μονίμως διψασμένη, οδηγούνται μέσα από την υλιστική έρημο προς τον χαμό, όχι μόνο τον δημογραφικό, αλλά κυρίως τον πνευματικό. Στην γη των ζωντανών νεκρών δεν μένει τίποτα άλλο παρά να εκπέμψουμε το σήμα συγκέντρωσης και επανάστασης. Ένα σήμα που να γράφει "Όσοι ζωντανοί"!

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Η γάγγραινα του ωφελιμισμού

Σε όλη την Ελληνική κοινωνία, αλλά και γενικότερα στον Δυτικό Κόσμο, υπάρχει μία διάχυτη ατομικιστική, οπορτουνιστική, ωφελιμιστική νοοτροπία, η οποία ξεφεύγει από τα στενά όρια της οικονομίας και φτάνει ακόμα και στις διαπροσωπικές σχέσεις ή στις σχέσεις ενός ατόμου με την Κοινωνία. Ιστορικά πριν ακόμα την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου είχε διαφανεί η ανάγκη για μία Νέα Ευρώπη μακριά από τα φέουδα και τους Βασιλείς. Όπως είναι απόλυτα λογικό το όραμα για μια Νέα Ευρώπη δεν θα μπορούσε να έχει μόνο έναν υποψήφιο μνηστήρα και συνεπώς δύο τουλάχιστον πιθανά σενάρια για το Μέλλον περίμεναν την ολοκλήρωση τους. Το ένα σενάριο ήταν αυτό των Εθνικιστών και των Ρομαντικών που βρήκε σαφή αντιπρόσωπο στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, ενώ το άλλο ήταν το ρεύμα του ορθολογισμού που βρήκε αντιπρόσωπο στις δυνάμεις του υλισμού, δηλαδή στην συμμαχία των καπιταλιστικών Κρατών και της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. Όλοι γνωρίζουμε την έκβαση του πολέμου. Ίσως πολλοί να μην γνωρίζουν λεπτομέρειες σημαντικές σχετικά με τον πόλεμο, αλλά όλοι γνωρίζουν την έκβαση. Έστω και άμα υπάρχει έστω και ένας που δεν γνωρίζει τον νικητή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ότι ζούμε σε μια υλιστική, άθεη κοινωνία της Οικονομίας. Οι Θεοί πεθάναν και στην θέση τους μπήκε μόνο του το Χρήμα, οι αγορές στρογγυλοκαθίσανε στον θρόνο που κάποτε κοσμούσε με την παρουσία του ο Δίας, ο Χριστός ή ότι άλλο θέλετε να βάλετε εκεί, δεν έχω πρόβλημα. Ο θεός λοιπόν αυτός, το Χρήμα, έχει μόνο μία εντολή για τους πιστούς του και αυτή είναι ότι "το επικερδές εστί αγαθόν". Είναι όμως μόνο ένας οικονομικός θεός το Χρήμα; Οι επιπτώσεις της "λατρείας" του είναι μόνο εμφανείς στον οικονομικό τομέα; Ουσιαστικά αυτή η ερώτηση έχει τις εξής επεκτάσεις: Η σοσιαλδημοκρατία, ο κομμουνισμός και ο φιλελευθερισμός είναι απλά συστήματα διαχείρισης της οικονομίας; Πολύ ορθά ο μεγάλος διανοητής Julius Evola έγραφε εν έτει 1953 στο βιβλίο του "Άνθρωποι μέσα στα Ερείπια" για την δαιμονική φύση της Οικονομίας λέγοντας:

"Στην εποχή μας είναι λογικό να μιλάμε για μία δαιμονική φύση της οικονομίας, γιατί και στην ατομική και συλλογική ζωή ο οικονομικός παράγοντας είναι ο πλέον σημαντικός, πραγματικός και καθοριστικός . Επιπλέον, η τάση να κατευθύνεται κάθε αξία και ενδιαφέρον στο οικονομικό και παραγωγικό πεδίο, δεν γίνεται αντιληπτή από τον Δυτικό άνθρωπο σαν μία πρωτοφανής παρεκτροπή αλλά σαν κάτι φυσιολογικό και κανονικό, όχι σαν μία αναπότρεπτη ανάγκη αλλά σαν κάτι το οποίο πρέπει να γίνεται αποδεκτό, επιθυμητό, κάτι που πρέπει να αναπτύσσεται και να δοξάζεται."

Όλα αυτά τα έγραφε ο Evola πολύ πριν την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος και την αποκάλυψη ότι στην ουσία ο κομμουνισμός ήταν ουσιαστικά προκαπιταλισμός κατασκευασμένος για την Ανατολική Ευρώπη, η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος στην πραγματικότητα. Όμως ποιες είναι οι πραγματικές διαστάσεις του τέρατος που λέγεται οικονομία; Μέχρι ποιο σημείο και σε πόσα επίπεδα μας εκφυλίζει;

Τι είναι ωφελιμισμός;

Ο ωφελιμισμός είναι ουσιαστικά ένα σύστημα ηθικής, το οποίο έρχεται σε πλήρη αντιπαραβολή με την δεοντολογική ηθική (π.χ. Κάντ) και με την ηθική των Αρετών (π.χ. Αριστοτέλης). Η όλη ουσία του ωφελιμισμού είναι ότι η κάθε πράξη ή μη πράξη κρίνεται από τα οφέλη ή τις ηδονές που αυτή αποδίδει. Η διαφορά του ωφελιμισμού με τον ηδονισμό του Αρίστιππου έγκειται στο ότι ο ωφελιμισμός δεν είναι αποκλειστικό ατομικιστικός, αλλά μπορεί να είναι και συλλογικός. Με αυτή ακριβώς την έννοια και με δεδομένο την αλληλεγγύη μεταξύ των σύγχρονων εξουσιαστών του Ελληνικού Λαού βλέπουμε ότι ο ωφελιμισμός είναι κατά τι πιο επικίνδυνος. Ως φιλοσοφικό ρεύμα ξεκινά λίγες μόνο δεκαετίες πριν την επικράτηση του αδερφού του οικονομικού συστήματος, του φιλελευθερισμού, σε Αμερική και Ευρώπη. Ξεκινά από την ερμηνεία του Τόμας Χόμπς πάνω στα γραπτά του Επίκουρου. Βασικά σημεία στην σκέψη του Χόμπς είναι η υλιστική μεταφυσική*, η αισθησιοκρατική ψυχολογία και πάνω από όλα το όφελος. Το σύνολο της ηθικής ενός ατόμου βάσει του Χόμπς αποτελείται από τις εμπειρίες του συνδυασμένες με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και την προαγωγή της ατομικής ύπαρξης. Ο άνθρωπος, λοιπόν, θεωρείται ένα ζώο που ατομικιστικά προσπαθεί να ικανοποιήσει τις βιολογικές του ανάγκες και από κει και πέρα να ηδονιστεί και να κερδίσει. Στην μετέπειτα εξέλιξη του ωφελιμισμού η φιλανθρωπία και ο αλτρουισμός εντάχθηκαν στις "ηδονές" με συνέπεια μια πιο "κοινωνική" πλευρά του ωφελιμισμού που θυμίζει τις κυρίες της υψηλής κοινωνίας που από την μία ζουν από τον πόνο και το αίμα του Λαού, αλλά από την άλλη διοργανώνουν φιλανθρωπικά τραπέζια και ημερίδες. Σε πολιτικό επίπεδο ενσάρκωση του ωφελιμισμού είναι ο φιλελευθερισμός σε οποιαδήποτε παραλλαγή του, ενώ στο οικονομικό επίπεδο είναι ο καπιταλισμός. Δεν είναι όμως μόνο το πολιτικό ή το οικονομικό επίπεδο που θα μας απασχολήσει, αλλά η νοοτροπία που διαχέει ολόκληρη την Κοινωνία.

Οικογένεια

Η Οικογένεια είναι το βλαστοκύτταρο της Φυλής, ο αναμεταδότης Ηθών, Ιδανικών και Παραδόσεων. Τρεις σημαντικοί παράγοντες συντελούν στην παρεμπόδιση της λειτουργίας της Οικογένειας, ως προς την επιτέλεση του έργου της. Ο πρώτος είναι το παραπαίδι της βιομηχανικής επανάστασης, η αστυφιλία. Φυσικά στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ βιομηχανική επανάσταση, αλλά αυτό δεν αποτέλεσε δικαιολογία για το Ελληνικό Κράτος που πραγμάτωσε τον συγκεντρωτισμό του πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα νεκρώνοντας την περιφέρεια. Δεν θα μπορούσε βέβαια να είναι αλλιώς τα πράγματα, αφού ακόμα και σήμερα εν έτει 2010 υπάρχουν νησιά και χωριά που δεν έχουν ούτε νοσοκομεία, ούτε τρόπο μεταφοράς στα νοσοκομεία. Πως όμως η αστυφιλία πλήττει την Οικογένεια και το έργο της; Ο γρήγορος ρυθμός ζωής, το ίδιο το περιβάλλον της πόλης και η διάλυση των κοινωνικών δεσμών μέσα σε μια γειτονιά, αφήνει πολύ λίγα περιθώρια για Έθιμα και Παραδόσεις. Η μετατροπή των γονέων, σταδιακά, σε μανιωδώς εργαζόμενα και ανίκανα, ηθικά και χρονικά, για την ανάληψη ευθύνης σχετικά με τα παιδιά τους έφερε τις Παραδόσεις και την μεταλαμπάδευση Ηθών και Ιδανικών σε άσχημη μοίρα. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον και με δεδομένη την αισχρή και συνεχή προπαγάνδα, από "διανοούμενους", καναλάρχες, δημόσια πρόσωπα κλπ είναι λογική να επακολουθήσει η έκπτωση των ηθών που όλοι παρακολουθούμε σήμερα. Δεύτερον λοιπόν, η απομάκρυνση των γονέων από την οικογενειακή εστία και η προβολή καταναλωτικών, ηδονιστικών, ωφελιμιστικών προτύπων. Στα πλαίσια αυτού του δεύτερου παράγοντα υπάγεται και η απομάκρυνση από την Δημόσια Παιδεία, των μαθημάτων παραδοσιακών χορών, λαογραφίας και εν τέλει η παραχάραξη της ίδιας της Ιστορίας, όλα αυτά με γνώμονα το συμφέρον μιας κοινωνίας της παραγωγής, όπου η Λαογραφία, η Εθνική Ταυτότητα και το Ήθος φαντάζουν ως τροχιοδεικτικά βλήματα προς την αποτυχία. Τρίτος παράγοντας είναι η επιβολή ενός προτύπου ζωής χιμαιρικού, δηλαδή ανέφικτου, το κυνήγι του οποίου κάνει την οικογένεια να φαντάζει περιττή πολυτέλεια για την πλειονότητα των νέων Ελλήνων και φροντίζει ακόμα και αν αποτύχει στον σκοπό της και η οικογένεια δημιουργηθεί να αναπαράγει τα ίδια επιβλαβή πρότυπα και στην επόμενη γενιά.

Κοινωνία

Το πρώτο και σημαντικότερο, ίσως, κοινωνικό φαινόμενο που απορρέει από τον ωφελιμισμό και την απαίτηση της οικονομικοπολιτικής του ενσάρκωσης, του φιλελευθερισμού-καπιταλισμού, τις ελεύθερες αγορές είναι η λαθρομετανάστευση. Η ανάγκη για ολοένα και φτηνότερα εργατικά χέρια δημιουργεί την ζύμη για την δημιουργία του δευτέρου και του τρίτου αιτίου, χρονικά, της λαθρομετανάστευσης, δηλαδή τους συνεργάτες των παράνομων κυκλωμάτων δουλεμπορίου που φέρνουν τους λαθρομετανάστες στην Ελλάδα και την αποδοχή τους στα χωράφια και τις οικοδομές που θα συντηρήσουν και αυτούς και το πρόβλημα. Το πρώτο αίτιο της λαθρομετανάστευσης είναι και αυτό καπιταλιστικό τερατούργημα, αλλά όχι ενδοκοινωνικό, αλλά διεθνές. Είναι η διεθνής αμερικανοσιωνιστική συμμαχία και η προσπάθεια τους για φιλελευθεροποίηση των Εθνών της Ανατολής και άνοιγμα των εκεί αγορών. Στην ελεύθερη αγορά ότι αποφέρει μπορεί να αποφέρει κέρδος γίνεται αυτομάτως και αντικείμενο εμπορίου. Δεν θα μπορούσε να συμβεί λοιπόν τίποτα διαφορετικό από την εμπορευματοποίηση της απελπισίας και της βαρεμάρας που δημιουργεί η κονσερβοποίηση-μαζοποίηση του Λαού και η οικονομική ανέχεια. Το εμπόριο ναρκωτικών ουσιών και η ανοχή της Ελληνικής Αστυνομίας απέναντι σε αυτό συνηγορούν ακριβώς σε αυτό, δηλαδή ενός ημί-νόμιμου εμπορίου θανάτου στο κέντρο των μεγαλουπόλεων, το οποίο η Αριστερά θέλει να κάνει πλήρως νόμιμο. Έχουμε ήδη την εικόνα του άρρωστου ναρκομανή και του αλλόφυλου, είτε πρεζέμπορα, είτε μικροεγκληματία στο κέντρο των Αθηνών, όμως αυτό που δεν πρέπει με τίποτα να παραβλέψουμε είναι ό Έλληνας που διέρχεται τον ίδιο δρόμο και τα βλέπει όλα αυτά με εμφανή αδιαφορία και απάθεια. Η κονσερβοποιημένη μάζα της μεγαλούπολης, πάσχουσα από έλλειψη κοινωνικών δεσμών τείνει προς τον απομονωτισμό, τον ατομικισμό και εν τέλει θα καταλήξουν στην απελπισία, όταν φυσικά η επίπλαστη φούσκα της καπιταλιστικής ευημερίας σκάσει, που από ότι δείχνουν τα γεγονότα μάλλον έσκασε. Ακόμα και η υποβάθμιση των Αθηναϊκών συνοικιών έχει την πηγή της στον ωφελιμισμό και τον σύγχρονο καπιταλισμό, αφού δεδομένα βάσει σχεδίου κάποιες περιοχές των Αθηνών υποβαθμίζονται προς τέρψιν και κέρδος ενός κυκλώματος μεγαλοεργολάβων που αγοράζουν τα κτίρια των υποβαθμισμένων περιοχών.

Θρησκευτικά-Μεταφυσικά

Ο Ντοστογιέφσκι είχε πει ότι απουσία Θεού, όλα επιτρέπονται. Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος θωρεί το Θείο, είναι ο τρόπος με τον οποίο θωρεί την σχέση του με τον Κόσμο, με την Φύση, με το Είναι του. Ο ωφελιμισμός προστάζει την απαγκίστρωση των ανθρώπων από την Θρησκεία, αφού αυτό είναι κάτι χωρίς "κέρδος", ενώ ταυτοχρόνως προστάζει την αφαίρεση των Παραδόσεων από τις Θρησκείες, για όσους δεν "καταφέρουν" να γίνουν άθεοι. Αυτό είναι ακριβώς που εννοεί ο Χόμπς όταν μιλά για υλιστική μεταφυσική, αυτός είναι ο ωφελιμισμός, ο φιλελευθερισμός, ο καπιταλισμός και οποιαδήποτε άλλη υλιστική θεώρηση του Είναι, της Ιστορίας, του Παντός ή Σύμπαντος. Ουσιαστικά πρόκειται για πλήρη άρνηση του Αίματος, όλο αυτό, της Καταγωγής αν θέλετε, αφού Θρησκεία είναι η κωδικοποίηση της Κοσμοθεάσεως ενός Λαού. Θα ρωτήσει κάποιος εύλογα πως είναι δυνατόν να ισχύει αυτό από την στιγμή που πολλοί Λαοί έχουν την ίδια Θρησκεία, είτε μιλάμε για τον Χριστιανισμό, είτε για το Ισλάμ. Η αλήθεια είναι ότι κάποιες θρησκείες επικράτησαν επί των τοπικών θρησκειών, όμως όχι χωρίς κόστος για αυτές, αφού ουσιαστικά ο κάθε Λαός μπόλιασε με τις παραδόσεις του την εκάστοτε Θρησκεία που δεχόταν. Επιπλέον αξίζει παρατήρησης ότι ο Χριστιανισμός επικράτησε κυρίως στις περιοχές όπου ζουν Λευκοί πληθυσμοί, ενώ το Ισλάμ επικράτησε στους Άραβες και τους ιθαγενείς της Αφρικής. Ένα αξιοσημείωτο γεγονός κοιτώντας τα φιλελεύθερα ρεύματα σε κάθε θρησκεία είναι ότι ενώ στον Χριστιανισμό και στο Ισλάμ αυτά τα ρεύματα κατευθύνουν το ξερίζωμα των Παραδόσεων αντιθέτως στον Ιουδαϊσμό προσπαθούν να εκμοντερνίσουν αυτές τις παραδόσεις, χωρίς όμως να τις πειράξουν. Σε προηγούμενο άρθρο είχα αναλύσει περισσότερα τα των Θρησκειών, οπότε σας παραπέμπω εκεί μιας και ήδη έχουμε ξεπεράσει τα όποια "στεγανά" μεγέθους για αυτό το άρθρο. Για το τέλος θα σας καλέσω να σκεφτείτε τις επιπτώσεις αυτής της ευδαιμονικής απομόνωσης του Ατόμου από την Κοινωνία και θα παραθέσω μια ρήση του Πλάτωνα σχετικά με την ανάγκη του Θείου σε μια Κοινωνία: "Η αρετή της φρόνησης έχει περισσότερο θεϊκή προέλευση απ' όλα τ' άλλα πράγματα".

*Ως Μεταφυσική δεν ορίζεται κάτι με φαντάσματα ή βρικόλακες. Μεταφυσική είναι ο κλάδος αυτός της φιλοσοφίας που ξεκινά από τον Αριστοτέλη και ασχολείται με την Φύση του Ανθρώπου και την σχέση αυτού με την Φύση και το Σύμπαν.

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Η έννοια της Ανάγκης

Μιλήσαμε στο προηγούμενο άρθρο για την "ανάγκη της επαναστάσεως και την φύση αυτής", όμως αισθάνομαι ότι θα πρέπει να εξηγήσουμε κάποια βασικά πράγματα ως προς τον τίτλο για να μην δημιουργείται η οποιαδήποτε σύγχυση. Το θέμα της φύσεως της επαναστάσεως νομίζω καλύφθηκε επαρκώς, όμως δεν καλύφθηκε, πιστεύω, επαρκώς το ζήτημα της Ανάγκης για αυτό και επανέρχομαι, όχι φυσικά για να ξανασυζητήσουμε το γιατί είναι αναγκαία μια επανάσταση έτσι όπως την περιέγραφε ο μεγάλος Έλλην, Περικλής Γιαννόπουλος, αλλά για να δούμε την έννοια της ίδιας της Ανάγκης. Βίαιη αναπόφευκτη Θεϊκή δύναμη, η Ανάγκη, σύμφωνα με την Ορφική Θεολογία, μητέρα των Μοιρών κατά τον Πλάτωνα ή μητέρα της Αδράστειας κατά τον Πλούταρχο, αδερφή της Θέμιδας και εξισωμένη με την Ερινύα κατά τον Στοβαίο και τον Ευριπίδη αντίστοιχα. Σύμφωνα με μαρτυρία του Παυσανία υπήρχε ιερό, άβατο για οποιονδήποτε, της Ανάγκης στην Ακροκόρινθο, οπού εκεί λατρευόταν μαζί με την Βία. Θεά γεννήτωρ του ίδιου του Σύμπαντος, διαφεντεύει Θεούς και ανθρώπους αδιακρίτως. Αυτά πάνω κάτω ίσχυαν στην Αρχαία Ελλάδα σχετικά με την Ανάγκη και οι όσοι αρχαιολάτρες διαβάζουν πιθανών αυτό το άρθρο μπορούν να σταματήσουν εδώ, αφού τώρα θα μεταφερθούμε και πάλι στο βαρετό και σκοτεινό 2010. Οι παραπάνω αναφορές, βέβαια, δεν γίνανε άνευ λόγου, αλλά για να καταδείξουν παρέα με την παρακάτω ανάλυση τον εκφυλισμό της έννοιας της Ανάγκης στην σύγχρονη Ελλάδα, καθώς και τον ίδιο τον εκφυλισμό της Ελληνικής Κοινωνίας μέσα από αυτό. Με λίγα λόγια πως η κοσμικοποίηση μίας θεότητας όπως η Ανάγκη οδήγησε την Κοινωνία στην παρακμή ή αλλιώς πως μια παρηκμασμένη καπιταλιστική κοινωνία θέτει τις έννοιες όπως την βολεύουν και την εφησυχάζουν. Η ερμηνεία κατά το δοκούν εννοιών και λέξεων αποτελεί πλέον πληγή για την Ελληνική κοινωνία, αφού οι ξεκάθαρες έννοιες των Ελληνικών γίνονται πεδίο εκμετάλλευσης και διαστρέβλωσης πολιτικών απατεώνων, πρόθυμων ανελλήνιστων φερέφωνων και φυσικά "καθηγητάδων" που πρόθυμα διαγράφουν την γνώση προς χάριν της πολιτικής. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, κατά την γνώμη μου, περί αυτού είναι η έννοια του φασισμού που έχει γίνει έννοια-λάστιχο για να περιλαμβάνει οτιδήποτε θέλουν οι αριστεροί, ασχέτως που στον ορισμό που δίνουν ταιριάζουν κυρίως τα δικά τους καθεστώτα, από όποια πλευρά και να το δει κανείς. Ένα άλλο παράδειγμα που έρχεται κατά νου είναι η έννοια του "επιθετικού" πολέμου στην "Δίκη" της Νυρεμβέργης περιελάμβανε μόνο τις επιθέσεις του Άξονα.

Ποια ήταν η Ανάγκη;

Νομίζω και ελπίζω θα συμφωνήσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές ανάμεσα στους αρχαίους συγγραφείς που ανέφερα στον πρόλογο δεν είναι εξαιτίας αιρέσεων, αλλά εξαιτίας διαφορετικών-παρεμφερών ερμηνειών περί των εννοιών. Η γνώμη μου για το "δωδεκάθεο" είναι ότι στην ουσία ήταν η λατρευτική διαδικασία προσωποποιημένων εννοιών και οι συμβολισμοί-θεολογία περί αυτών καταγραφή και έκφραση της συνδέσεως αυτών των εννοιών, παρά στεγνή απαρίθμηση του "γενεαλογικού" δέντρου των Θεών. Στην αρχαιοελληνική θεολογία δεν γεννά ο Μαλελεήλ τον Μαθουσάλα και ο Μαθουσάλας τον Λάμεχ, αλλά η Νύχτα είναι μητέρα του Ύπνου που είναι αδερφός του Θανάτου. Αντιλαμβανόμαστε, όλοι ελπίζω, λοιπόν ότι μιλάμε για έννοιες και συμβολισμούς όταν μιλάμε για την Ελληνική Θεογονία, δεν μιλάμε για ένα παραμυθάκι το οποίο χρόνια αργότερα θα προσπαθούσε να επιβληθεί ως Ιστορία, όπως το αντιπαράδειγμα που δώσαμε. Η Νύχτα, λοιπόν, μητέρα του Ύπνου, γιατί αυτός έρχεται συνήθως το βράδυ. Ας επιστρέψουμε όμως να αναψηλαφήσουμε το "γενεαλογικό" δέντρο της Ανάγκης σε μια προσπάθεια να αντιληφθούμε τι ήταν κάποτε η έννοια της Ανάγκης. Θεϊκή δύναμη, λοιπόν, αθάνατη δηλαδή που μπορεί μόνο να εξευμενιστεί. Μητέρα ή συχνά ταυτιζόμενη με την Αδράστεια, δηλαδή την Νέμεσις, την Θεά-προσωποποίηση της εκδίκησης. Συνεπώς Ανάγκη ήταν μια πτυχή του θέλω που η στέρηση της μπορούσε να οδηγήσει στην εκδίκηση. Θεωρείται και αδερφή της Θέμιδας που είχε κόρη της την Δίκη παραπέμποντας ευθέως στο ότι η εκδίκηση είναι αδερφή έννοια της Δικαιοσύνης. Και ερωτώ. Πόσα περιστατικά υπήρξαν όπου η εκδίκηση, δηλαδή η απόδοση δικαιοσύνης από έναν ιδιώτη, δεν αντικατέστησε πλήρως ηθικά μία χρεοκοπημένη δικαιοσύνη; Θα δώσω ως παράδειγμα τον Drąsius Kedys, τον Πατέρα που εκτέλεσε αυτούς που κακοποιούσαν το παιδί του, τους οποίους η Λιθουανική "δικαιοσύνη" δεν τόλμησε να αγγίξει εξαιτίας των διασυνδέσεων τους. Μητέρα των Μοιρών, κατά των Πλάτωνα, δηλαδή τόσο ισχυρή που στην ουσία καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις κινήσεις και γενικά την μοίρα, Θεών και θνητών. Συνοψίζουμε και βλέπουμε ότι η Ανάγκη είναι κάτι τόσο απαραίτητο και αναπόφευκτο που μπορεί να οδηγήσει κάποιον στην χρήση βίας προκειμένου να την καλύψει. Η Ανάγκη έχει πλήρη σχέση με την Δικαιοσύνη, είτε αυτή αποδίδεται θεσμικά, είτε όχι. Η ανάγκη έχει σχέση με την Αρετή και την Τιμή, για αυτό και η καταπάτηση της οδηγεί στην Βία και στην εκδίκηση. Η Ανάγκη είναι, λοιπόν, έννοια απορρέουσα και εγγυώμενη την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την Υπερηφάνεια, την Τιμή. Εξού λοιπόν και η ανάγκη της επαναστάσεως για τους σκεπτόμενους Ελληνικά. Οι μοντέρνως σκεπτόμενοι ραγιάδες μπορούν να μείνουν προσκολλημένοι στην πασιφιστική, συντηρητική, μικροαστική μιζέρια τους, άλλωστε αυτό κάναν πάντοτε.

Ποια είναι σήμερα η ανάγκη;

Στην, όχι και τόσο πρόσφατη, έβδομη έκδοση της εγκυκλοπαίδειας "Δομή" του 1975 (σελ.32, τόμος Β) διαβάζουμε ότι οι "ανάγκες" διαιρούνται σε πρωτεύουσες, όπως η τροφή, και σε δευτερεύουσες, όπως το διάβασμα ή η διασκέδαση. Τονίζει δε η εγκυκλοπαίδεια ότι ο αριθμός των αναγκών είναι απεριόριστος και ότι οι διευθυνόμενες οικονομίες φροντίζουν για την ιεράρχηση των αναγκών. Η ανάλυση για "πρώτη" φορά της έννοιας της ανάγκης, όπως λέει η εγκυκλοπαίδεια, έγινε το γύρω στο 1870 από τους Ουίλιαμ Τζέβονς, Λεόν Βαλρά και Κάρλ Μένγκερ, οι οποίοι ήταν όλοι οικονομολόγοι και συνεργάστηκαν στην απεμπλοκή της εργασίας από την τιμή των προϊόντων και εν γένει από την Οικονομία. Βλέπουμε λοιπόν ότι η οπτική κάτω από την οποία εξέτασαν αυτοί οι τρεις την έννοια της ανάγκης δεν έχει να κάνει με την Τιμή και την Αρετή, αλλά μόνο με μπακαλίστικες εκτιμήσεις τιμών και τον δαίμονα της οικονομίας, όπως την χαρακτήριζε ο Έβολα. Μια απλή ματιά στην κοινωνία μας θα δείξει ότι στην ουσία η άποψη αυτών των τριών οικονομολόγων, είναι σήμερα η επικρατούσα άποψη σχετικά με το θέμα μας. Όχι μόνο η οικονομία μας πελαγοδρομεί στα άγρια νερά των διαφημιστικών εταιριών που μπορούν και επηρεάζουν την ζήτηση των προϊόντων χωρίς να έχει καμμία σχέση η εργασία και ο κόπος, αλλά και η Τιμή δεν θεωρείται Ανάγκη. Τα αποτελέσματα της θεώρησης αυτής μπορούμε να τα δούμε ανά πάσα στιγμή άμα ανοίξουμε τους δέκτες των τηλεοράσεων μας ή αν παρατηρήσουμε λίγο την κοινωνία στην οποία διαβιούμε. Η τηλεόραση έχει πληθώρα εκπομπών, όπου άνθρωποι καλούνται να αυτοξεφτιλιστούν προκειμένου να καλύψουν την "ανάγκη" τους για προβολή, δημοσιότητα και φυσικά χρήμα. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς σε μια κοινωνία που το χρήμα έχει θεοποιηθεί, ενώ η Αρετή και η Τιμή θεωρούνται ελαττώματα και βαρίδια. Στην σημερινή εποχή η λέξις "ανάγκη" έχει διαστρεβλωθεί και ως έννοια και ως απονομή προτεραιοτήτων. Αποτελέσματα αυτής της διαστρέβλωσης είναι το δημογραφικό πρόβλημα -αφού κανείς δεν θεωρεί εαυτόν αρκετά πλούσιο για να μεγαλώσει παιδί- η κατακόρυφη ηθική κατάπτωση της Ελληνικής κοινωνίας, η αλλοίωση της ίδιας μας της αισθητικής - με το γυφτομπαρόκ να επιστρέφει στην τεχνολογική του παραλλαγή- η υπέρμετρη αδιαφορία που χαρακτηρίζει την Ελληνική κοινωνία απέναντι στους δυνάστες της, η λήθη που σιγά σιγά σκεπάζει την Ιστορίας μας και πολλά άλλα.

Το κομβικό σημείο

Βρισκόμαστε στο τέλος της εποχής των Ηρώων και στην απαρχή της εποχής της λήθης, όπου όλα θα ξεχαστούν και το εφήμερο θα αποτελεί το μόνο κριτήριο για τις αποφάσεις και τις κινήσεις μας. Βρισκόμαστε στην φάση που όλα τα βιβλία φιλοσοφίας κινδυνεύουν να πεταχτούν στα σκουπίδια ως άχρηστα, αφού γράφηκαν για ανθρώπους έμψυχους και όχι για μηχανές παραγωγής. Μιλάμε για το τέλος όλων όσων στο παρελθόν ενέπνευσαν τους Αγώνες, αφού όλα αυτά θα αντικατασταθούν με τα οικονομικά αίτια, ήδη το έχουμε δει να γίνεται. Οι οικονομικώς σκεπτόμενοι ραγιάδες προφανώς και είναι πολύ περισσότεροι από τους Ελληνικώς σκεπτόμενους, άλλωστε πάντα έτσι ήταν, αφού τις επαναστάσεις τις έκαναν οι φωτισμένες μειοψηφίες και τις επέβαλαν στους μικροαστούς και στους ραγιάδες. Μία επανάσταση που όπως είπαμε και στο προηγούμενο άρθρο πρέπει να είναι Ατομική, Κοινωνική, Ηθική, Καλλιτεχνική, Φιλολογική, Ιδεολογική και Πνευματική. Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο που θα πρέπει όλοι να διαλέξουμε πλευρά σε έναν πόλεμο που μαίνεται εδώ και χιλιετίες και οδηγεί στο τέλος του Χρόνου. Η μία πλευρά οδηγεί στο Έθνος και στον σοσιαλισμό, ενώ η άλλη στις σύγχρονες δουλοπαροικίες των πολυεθνικών εταιριών και των μεγαλουπόλεων. Καλείστε να διαλέξετε!

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Η ανάγκη της επαναστάσεως και η φύση αυτής

Είμαι σίγουρος ότι άμα γίνει μια δημοσκόπηση μεταξύ των Ελλήνων πολιτών που να ρωτά αν αυτοί είναι ικανοποιημένοι από την ζωή που διαβούν θα έβγαζε ένα αποτέλεσμα που προφανώς ξέρουν οι κυβερνώντες, αλλά δεν τολμούν καν να το ψελλίσουν. Κανείς πέραν της ελίτ στην Εκάλη δεν είναι ικανοποιημένος με αυτό που ζει. Γίνονται βέβαια δημοσκοπήσεις σχετικά με το τι θεωρεί πιο σημαντικό ο καθένας, ως πρόβλημα, αλλά ακόμα και αυτό έχει έναν απώτερο σκοπό. Ο σκοπός είναι ο ίδιος με τις ειδήσεις που αναφέρουν τάχιστα πόσο "πονά" η αγορά από τις απεργίες των φορτηγατζήδων, για να δώσουμε ένα παράδειγμα. Στις δημοσκοπήσεις, λοιπόν, κάποιο πρόβλημα εμφανίζεται ως πρωτεύον και κάποιο ως δευτερεύον. Χωρίζεται η Ελληνική κοινωνία σε νέους, γέρους, αριστερούς, δεξιούς και για την κάθε κατηγορία φτιάχνεται ένας ξεχωριστός πίνακας με την προτεραιότητα των προβλημάτων της. Ο σκοπός πίσω από αυτά τα νούμερα είναι η διάσπαση και η ανάλωση τηλεοπτικού χρόνου σε δακρύβρεχτες αναλύσεις, όπου όλοι "καταλαβαίνουν" τον λαό. Ο σκοπός είναι η υποβάθμιση των ίδιων αυτών των προβλημάτων με την εμφάνιση τους ως μεμονωμένα και ξεχωριστά, ενώ στην ουσία υπάρχει ένας κοινός παράγοντας, το πολιτικό σύστημα, στον οποίο όλα αυτά αθροίζονται και εμφανίζουν ένα στατιστικό ποσοστό της τάξεως του 95 και παραπάνω τοις εκατό. Η διαίρεση και η διάσπαση αυτού του ποσοστού ουσιαστικά χρυσώνει το χάπι των κυβερνώντων, λειαίνει την εικόνα μιας κοινωνίας σε κατάσταση προχωρημένης σήψης και, το σημαντικότερο, αποπροσανατολίζει από το πραγματικό πρόβλημα. Στρέφει κοινωνικές ομάδες την μία εναντίον της άλλης με την βοήθεια, φυσικά, πρακτόρων και "παπαγάλων". Ο σύγχρονος Έλληνας δέχεται αλλεπάλληλες ριπές παραπληροφορίας, αβοήθητος μέσα στα ίδια του τα προβλήματα και τις έγνοιες, προβλήματα που δεν τα δημιούργησε μόνος του, αλλά του τα "φόρτωσε" το ίδιο το σύστημα που τον παραπληροφορεί. Και το καρπούζι και το μαχαίρι έχουν, δηλαδή, οι κυβερνώντες μας καθώς μπορούν και πολιτική να ασκούν και να επηρεάζουν την κοινή γνώμη ώστε να αποδεχτεί την πολιτική του αυτή, ως την μόνη δυνατή. Ένας φαύλος κύκλος που δείχνει να μην μπορεί να σπάσει, παρά μόνο με μία Επανάσταση, έτσι όπως αυτή πρέπει πάντα να τελείται.

Πνευματική Επανάστασις

Ένας από τους κύριους υπόλογους της κατάστασης στην οποία σήμερα βρισκόμαστε δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Λαό, αφού η σημερινή, αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, θεωρητικά τουλάχιστον, επιβλήθηκαν με τρόπο δημοκρατικό, δηλαδή με την ψήφο και την συναίνεση του Λαού. Συστηματικά στην εποχή της μεταπολίτευσης όλοι υπόσχονται ρήξη και ανατροπή, αλλά η μόνη τέτοια ρήξη που έχουμε δει, είναι καταρχάς στην πνευματική μας ζωή που βιάστηκε από τον άκρατο καταναλωτισμό και την εισβολή του υλισμού όχι μόνο μέσα στα σχολεία μας, αλλά και βιαίως με την μορφή βομβαρδισμού διαφημίσεων στην ίδια μας την ζωή. Απαιτείται λοιπόν, Πνευματική Επανάσταση. Όχι με την επιστροφή στα παλιά, αλλά με την δημιουργία ενός νέου Ελληνικού Ιδεώδους, στην Παιδεία, αλλά και γενικότερα στην ζωή μας. Ενός Ιδεώδους, σεβόμενο τον διαχρονικό Ελληνισμό και συνεχίζοντας τον. Όχι φορώντας Ευρωπαϊκά "ρούχα" που θα το κάνουν να φαντάζει ένας παλιάτσος των παλιών Ευρωπαϊκών παλατιών, ούτε στρεφόμενο ανατολικά σαν γκέισα, που έχασε τον προσανατολισμό της. Ένα Πνεύμα, καθαρά Ελληνικό, βασιζόμενο στο προγονικό και επικαιροποιημένο, ένα Πνεύμα Τιμής, Πίστης, Αλήθειας και Αρετής. Ένα Πνεύμα φωτοβόλο που να κατακαίει συντηρητικούς και προοδευτικούς που μας οδήγησαν στην πόρτα της Παγκοσμιοποίησης, τον μύλο που θα αλέσει τους Λαούς. Μία Οικογένεια που θα αναθρέφει Έλληνες, μια Παιδεία που θα θέτει τις βάσεις του ίδιου του Ανώτερου Ελληνικού Πνεύματος, μια κοινωνία που θα προτρέπει το άτομο στην αυτοβελτίωση με οροφή την φυσική οροφή της Φυλής, δηλαδή καμμία οροφή. Μία Ελλάδα που θα εκτελεί το χρέος της προς την ράτσα, όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης στην περίφημη "Ασκητική", από την οποία θεωρώ χρέος μου να παραθέσω ένα απόσπασμα, ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό σχετικά με αυτό λέω εδώ:

‎"Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει."

Βαθύτατη Πνευματική επανάστασις που θα περιλαμβάνει Φιλολογική και Καλλιτεχνική επανάσταση, λέει ο Περικλής Γιαννόπουλος στο απόσπασμά-έμπνευση αυτού του άρθρου. Και έχει απόλυτο δίκιο καθώς δεν μπορεί να συντελεστεί καμμία πνευματική επανάσταση άμα δεν υπάρξει επανάσταση στην Παιδεία. Επανάστασις καλλιτεχνική γιατί η τέχνες καλλιεργούν ήθη, που θα συζητήσουμε αργότερα, και προάγουν την παιδεία. Στην σημερινή εποχή, ιδιαίτερα, οι "καλλιτέχνες" έχουν μπει σε έναν κύκλο-μισθολόγιο κυβερνητικής προπαγάνδας, ενδεικτικό της οποίας είναι έργα όπως "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού", "Δείπνο με τον σύντροφο Στάλιν" και εκπομπές με τσαντίρια και πρωταγωνιστές που συστηματικά επιδίδονται σε φιλοκυβερνητική προπαγάνδα και "σάτιρα".

Επανάστασις Ηθική

Μία αλήθεια που πονάει πάρα πολύ είναι ότι τίποτα από ότι ζούμε σήμερα δεν θα είχε γίνει άμα οι Έλληνες πρώτα από όλους δεν δεχόντουσαν και αποζητούσαν τον βιασμό τους. Έλληνες ήταν αυτοί που διορίστηκαν κατά κοπάδια στο Δημόσιο με αντάλλαγμα την ψήφο τους. Έλληνες ήταν οι συνεργάτες των δουλεμπόρων που γέμισαν την Ελλάδα με λαθρομετανάστες, Έλληνες ήταν αυτοί που τους πρόσφεραν δουλειά και άφηναν τον αδερφό τους στο δρόμο με αντάλλαγμα να μην πληρώνουν ένσημα και ασφάλιση. Έλληνες ήταν οι γονείς που κλαιγόντουσαν στην εκάστοτε κυβέρνηση για να πάρει καλύτερη μετάθεση το παιδί τους στον Στρατό και να μπορέσει να περάσει μία θητεία χωρίς να κάνει τίποτα. Οι Έλληνες ήταν που δεν αντέδρασαν ποτέ σε αυτά που τους ενοχλούσαν, είναι αυτοί που δώσανε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Σημίτη, λίγο μετά το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, για το οποίο δεν τιμωρήθηκε ποτέ κανείς. Είναι οι ίδιοι που παρά τον γενικότερο αποτροπιασμό για τα Ίμια ποτέ δεν πίεσαν για να αποδοθούν πραγματικά ευθύνες για την Σημαία που "πήρε ο άνεμος". Δεν μπορεί να εξηγηθεί, αλλιώς, η ανοχή του Ελληνικού Λαού απέναντι στην πρωτοφανή κοροϊδία με την οποία αντιμετωπίζεται από τους κυβερνώντες, παρά με το ότι όλοι έχουν βολευτεί κάπως με την παρούσα κατάσταση. Βουλιάζοντας στον καταναλωτισμό ο Έλληνας θυσίασε τα πάντα στο βωμό του χρήματος και της αυτοπροβολής. Ο υλιστικός τρόπος ζωής κοίμισε τα κοινωνικά του ένστικτα και κάνει την Ηθική επανάσταση αναγκαία, μία Ηθική επανάσταση Ατομική και Κοινωνική ή μάλλον Ατομική και ανιδιοτελής που θα εξελιχτεί σε Κοινωνική και ταυτοχρόνως Κοινωνική που θα επισπεύσει την Ατομική που θα την τροφοδοτήσει. Μια Ηθική Επανάσταση που θα έχει σχέση όχι με τον Συντηρητισμό, αλλά με την Αρετή και την Τιμή, μία επανάσταση που θα διαλέξει τον δύσκολο δρόμο, την ανηφόρα της αυτοβελτίωσης, τον δρόμο με τα αγκάθια της ευγένειας, του ήθους, αλλά και της τόλμης, μακριά από την δειλία, την αγένεια, τον εύκολο πλουτισμό, προς την πνευματική τελειότητα και μακριά από τον υλιστικό βούρκο.

Επανάστασις Πολιτική

Ακόμα και αν κάποιος θεωρήσει εαυτόν δημοκράτη θα πρέπει να παραδεχτεί, ότι αυτή μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε ουτοπικά επίπεδα που ακόμα και στην περίφημη δημοκρατία των Αθηνών δεν έφτασε, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το κοινοβουλευτικό εξάμβλωμα. Η δημοκρατία το μονογενές τέκνο του καπιταλισμού, η φράση του Ιωάννη Μεταξά που φαντάζει ολοένα και πιο ακριβής, όσο η δημοκρατική λαίλαπα στοιβάζει τους ανθρώπους στα αστικά κέντρα ικανοποιώντας την αστυφιλική της μανία, δεν μπορεί παρά να αναπαράγει τον εαυτό της μέσα στην κοινωνία με την μορφή του υλισμού και όλων των παρελκόμενων του. Με το επίπεδο της Παιδείας συνεχώς να υποβιβάζεται και την παράλληλη μαζοποίηση του σύγχρονου Έλληνα, η πολιτική έχει χάσει τον σκοπό της επίτευξης οραμάτων και στόχων, παρά έχει γίνει και αυτή πόρνη της δημοσιότητας με την παρουσία τηλεστάρ και "αναγνωρίσιμων" ανθρώπων πιο σημαντική από την οποιαδήποτε πολιτική άποψη και πρακτική. Η διαφήμιση και η επικοινωνία αντικατέστησε την προπαγάνδα και την πολιτικοποίηση, καθιστώντας τες δαιμονικές ως λέξεις, όπως και κάθε τι άλλο που δεν μπορεί να το αντέξει η "δημοκρατία" και την φέρνει σε αδιέξοδα, που ευαγγελίζεται ότι δεν έχει. Η "ανάγκη" για δημοκρατία πλέον υπάρχει παρά μόνο στα μυαλά των υστερόβουλων και στα γραφεία των διαφημιστικών εταιριών, όμως ακόμα και η εντατική πλύση εγκεφάλου αποτυγχάνει πλέον, αφού όπως είπαν πολλά ρεπορτάζ ο μεγάλος νικητής των εκλογών είναι ο αντί-κομματισμός, ο οποίος κινδυνεύει να παρουσιαστεί ως υπαρκτή πολιτική δύναμη, όταν τελειώσει το παραμυθάκι περί επανάστασης μέσω της αποχής και του άκυρου, το οποίο έχει εκτραφεί σε μεγαλοκομματικά γραφεία, και προπαγανδίζεται πλέον από όλο το φάσμα της γραφικότητας, τηλεοπτικής ή μη. Επανάσταση με φραπέ, καναπέ και ένα αντικαπιταλιστικό αυτοκόλλητο σε κάποια Starbucks στην μέση του πουθενά ποτέ δεν έγινε και όποιος πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει ποτέ κάτι τέτοιο καλύτερα να το ξανασκεφτεί, αν έχει μείνει τίποτα μέσα στο κεφάλι του, από το διαρκές πλυντήριο σκέψεως. Όσο για κάποιους "εθνικοσοσιαλιστικότερους" του Léon Degrelle θα αφήσω το παρδαλό ερίφιο να κάνει τον σχολιασμό, όταν σταματήσει να γελάει. Επανάστασις πολιτική, λοιπόν, για ένα σύστημα διακυβέρνησης άξιο του Λαού, ο οποίος θα κυβερνάται, άξιο ακόμα και όταν όλα τα στάδια της Επαναστάσεως θα έχουν τελεστεί, ένα σύστημα άξιο της σκέψης ενός Πλάτωνα, και όχι κατασκευασμένο με βάση τις ανάγκες μιας εκφυλισμένης κοινωνίας.

Επανάστασις Ιδεολογική

Πάει καιρός από τότε που η Ελλάδα συνταράχτηκε από ένα όραμα. Πάει ακόμα περισσότερος καιρός από τότε που η Ελλάδα οδηγήθηκε από μία κοσμοθεωρία προς το μέλλον της. Κυβερνούμενη από τοκογλύφους, οπορτουνιστές, αλλόφυλους και γενικώς από απατεώνες, πολιτικούς και μη, η Ελλάδα πολύ καιρό τώρα πελαγοδρομούσε σε πέλαγα που οι ξένες δυνάμεις την είχαν στείλει για να πνιγεί. Ο συνεκτικός κρίκος των Ελλήνων, η αμυντικογενής ενότητα απέναντι στον επελαύνοντα εχθρό, έχει αδυνατίσει από ιδεολογήματα και εντολοδόχους αυτών ακριβώς των ξένων δυνάμεων. Επιτακτική η ανάγκη ιδεολογίας και ιδεολόγων, κοσμοθεωρίας και ανθρώπων που θα την υπηρετούν με αυταπάρνηση. Η Ελλάδα χρειάζεται ιδεολογία και όχι μια απλή θεωρία διαχείρισης της οικονομίας, άλλωστε πάσχουμε από τόσο πολλά που η οικονομία είναι απλά ένα σκέλος, και μάλιστα μικρό, του όλου προβλήματος. Μία ιδεολογία που θα χαραχτεί από αληθινούς ιδεολόγους και ζηλωτές αυτής της Ιδέας που θα την χαράξουν με Πίστη και Σεβασμό προς τα Ιδανικά της και όχι από αμόρφωτους χαρτογιακάδες και υστερόβουλους διαφημιστές, με φόντο την καρέκλα. Μια ιδεολογία που θα υπηρετηθεί, όπως είχε πει ο Μέγας Πλάτων, από τον άνθρωπο που θέλει λιγότερο από όλους να κυβερνήσει στην θέση του Ηγέτη. Έναν άνθρωπο ασυμβίβαστο που δεν προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πάντες με φόντο τα "ψηφαλάκια". Επειδή βέβαια όλοι μέσα στην απελπισία τους θέλουν να διαλέξουν κιόλας αυτόν που θα τους τραβήξει από την θανατηφόρα κινούμενη άμμο, ας δώσω και εγώ την πρόταση μου για αυτή την ιδεολογία παραθέτοντας ένα απόσπασμα του Ίωνος Δραγούμη:

"Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών. Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος."

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Ζούμε το Ιουδαϊκό Όνειρο

Η Ελληνική κοινωνία μαστίζεται από διάφορα αρνητικά κοινωνικά φαινόμενα όπως η εγκληματικότητα, τα ναρκωτικά, οι λαθρομετανάστες, η ανεργία και πολλά άλλα. Ένα δέντρο, λοιπόν, προβλημάτων που καταπιέζουν την καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη και τα οποία μεταξύ τους συνδέονται, άλλοτε εμφανώς και άλλοτε όχι. Όπως σε κάθε δέντρο, έτσι και σε αυτό, δεν έχει καμμία σημασία το κλάδεμα του, αν αυτό που θες είναι να απαλλαγείς από τα φύλλα του, τα οποία μοιραία πάντοτε θα επανέρχονται. Άμα κάποιος πραγματικά θέλει να απαλλαγεί από αυτά πρέπει να χτυπήσει το πρόβλημα στην ρίζα του, η οποία για τον πολύ κόσμο δεν είναι καθόλου εμφανής, για αυτό άλλωστε όχι μόνο επιβιώνει αλλά ακμάζει. Η ρίζα αυτή του προβλήματος είναι ο γεννήτορας του δίπολου κομμουνισμός-καπιταλισμός, δύο όψεων του ίδιου νομίσματος, που όχι μόνο δεν είναι αντίπαλες, αλλά στην ουσία αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοτροφοδοτούνται. Ορθώς, λοιπόν, οι πατέρες της Ιδεολογίας έθεσαν το πρόβλημα στο πραγματικό του επίπεδο, στο Φυλετικό ζήτημα, αφού ουσιαστικά ο κόσμος εδώ και χιλιάδες χρόνια γίνεται μάρτυρας του πολέμου μεταξύ δύο κοσμοθεωριών, οι οποίες καθρεφτίζονται επακριβώς σε δύο παντελώς διαφορετικά φυλετικά "πεδία ορισμού". Στην μία πλευρά έχουν την Ελληνική κοσμοθεωρία του Ηρωισμού και του Αίματος και από την άλλη την Ιουδαϊκή αντίληψη του Χρήματος και του Ελέγχου. Σήμερα, δυστυχώς κατ'εμέ, ευτυχώς κατά κάποιους άλλους, ζούμε στον κόσμο-πραγμάτωση του Ιουδαϊκού (και όχι Αμερικανικού) ονείρου. Τι χάος χωρίζει αυτές τις δύο κοσμοαντιλήψεις και πως αυτή η διαφορά αντιλήψεως οδηγεί στον σύγχρονο κόσμο; Θα φροντίσω στην συνέχεια να μιλήσω όσο το δυνατόν απλούστερα και να απαιτήσω όσο το δυνατόν λιγότερες γνώσεις από τον αναγνώστη, όμως παρόλα αυτά επειδή το ζήτημα είναι τεράστιο θα προτείνω και μια σχετικώς μικρή βιβλιογραφία. Θα συζητήσουμε το ζήτημα προφανώς σε ιδεολογικό επίπεδο, όπως πάντα, όμως δεν θα λείψουν και ορισμένες "διαβολικές συμπτώσεις" που θα επιβεβαιώσουν, ως αποδείξεις, την ιδεολογική ανάλυση του θέματος.

Διαφορά αντιλήψεως

Οι παραδόσεις, οι Θεοί (ή ο Θεός... ότι προτιμάτε), η κοσμοαντίληψη εν γένει ενός Λαού, μιας Φυλής προέρχεται πάντα από αυτήν την Φυλή και πάντα απευθύνεται σε αυτή την Φυλή και μόνο. Ακόμα και αυτή η ίδια η Αισθητική, η μόδα αν θέλετε, ενός Λαού έχει θεμελιώδεις διαφορές από Φυλή σε Φυλή. Η λατρεία της Οικονομίας, η θεοποίηση του Χρήματος, ως μόνου μέσου για την ευημερία και την ευτυχία του Ανθρώπου και συνολικά της κοινωνίας δεν υπήρξε ποτέ μέρος της Ελληνικής, αλλά και εν γένει της Ευρωπαϊκής-Λευκής, παράδοσης. Διαβάζοντας τα έργα των Αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων, ποτέ δεν βρήκα να μιλάνε για τρόπους να απελευθερωθεί το χρήμα και να "αυτορυθμίζει" την κοινωνία. Αντιθέτως βρήκα μια σύμπνοια απόψεων, μια συμφωνία, στο ότι το χρήμα είναι ένα αναγκαίο κακό για τις συναλλαγές και διάφορες προτάσεις για την αντιμετώπιση του ίδιου του Χρήματος. Ο Έλληνας ποτέ δεν μέτρησε με άβακες, δάκτυλα ή υπολογιστές χειρός την Αρετή, τις Αξίες και τα Ιδανικά. Ποτέ δεν κάθισε να υπολογίσει πόσο αξίζει η Πατρίδα του, η Αξιοπρέπεια του και ο Πολιτισμός του. Ποτέ μέχρι τώρα τουλάχιστον. Ποτέ μέχρι τον καιρό της Παγκοσμιοποίησης. Ενδεικτικά παραδείγματα αυτής της Ελληνικής Φυλής είναι ο Κυναίγειρος και ο Λεωνίδας, παραδείγματα αυταπάρνησης, ηρωισμού, αγάπης. Φυσικά τέτοια παραδείγματα κάποτε ήταν ο κανόνας στην Ελληνική Φυλή, ενώ τώρα αποτελούν την εξαίρεση. Τώρα στον καιρό των Ιουδαίων. Από την άλλη πλευρά (κάτι που το παραδέχονται και οι ίδιοι) έχουμε την Ιουδαϊκή αντίληψη. Για να μην πει κανείς ότι "χύνω ρατσιστικό δηλητήριο" ας δούμε μερικά παραδείγματα από τις Αγίες Γραφές τους, για να δούμε τα πρότυπα των Ιουδαίων. Σύμφωνα λοιπόν με τις γραφές ο Αβραάμ, γενάρχης των Εβραίων, έστειλε δύο φορές την γυναίκα του στον Φαραώ, ο οποίος και τις δύο φορές θέλησε να την παντρευτεί, μην ξέροντας ότι είναι γυναίκα του Αβραάμ, αλλά αδερφή του. Ακολούθως και τις δύο φορές ο "Θεός" έστειλε τον Αβραάμ πίσω με μεγάλη περιουσία. Το επόμενο παράδειγμα που θα αναφέρω προέρχεται από την Σημιτική αποικία της Καρχηδόνας, όπου παιδιά θυσιάζονταν στους σημιτικούς θεούς, σύμφωνα με τον Πλούταρχο και το Διόδωτο τον Σικελό. Αυτό βεβαίως δεν γινόταν για όλες τις οικογένειες αφού οι πλουσιότερες μπορούσαν να αγοράσουν παιδιά από τους φτωχότερους για να τελέσουν τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις. Μάλιστα ο Έλληνας ιστορικός Πολύβιος γράφει ότι για τους Καρχηδόνιους τίποτε δεν θεωρείται ταπεινωτικό, αρκεί να αποφέρει κέρδος. Οι πρώτοι που προσκύνησαν τους Θεούς τους, οι πρώτοι που πήραν την σωτηρία του Ανθρώπου από τα χέρια του και την μετέφεραν σε εκ των έξω ερχόμενους σωτήρες, πολύ πριν τον Λιακόπουλο και τους "ΕΛ". Οι πρώτοι που κάναν τον Θεό μία ύπαρξη που επιβλέπει από μακρυά αυτόν τον κόσμο, αντί για κάτι που τον διέπει συνεχώς. Πιστεύω έγινε σαφές ότι έπρεπε και προχωράμε παρακάτω στο θέμα μας.

Η Ελληνική κοινωνία

Στην Ελληνική κοινωνία τα χρόνια της μεταπολίτευσης τελέστηκε ένα πολύ απλό στην ουσία του πείραμα, που δεν είχε να κάνει ούτε με αεροψεκασμούς, ούτε με Νεφελίμ, ούτε με διάφορες θεωρίες που δεν αποδεικνύονται από πουθενά και τις αναφέρουν μόνο "ερευνητές" που χρησιμοποιούν ως "αποδείξεις" ακόμα και σκηνές από αμερικάνικες ταινίες. Η πιο κοντινή στην αλήθεια θεωρία που έχω ακούσει για την δημιουργία του σύγχρονου νεοέλληνα αστού είναι η θεωρία του σοκ. Δηλαδή η υποβολή του κοινού σε ένα μαζικό σοκ με σκοπό την υποταγή του και την πάταξη κάθε αντίστασης. Ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της θεωρίας είναι οι 4 νεκροί της Marfin, που στην ουσία βγάλαν το Κ.Κ.Ε από την δύσκολη θέση να περιφρουρεί την Βουλή, αφού οι κινητοποιήσεις πάγωσαν μπροστά στους τραγικούς θανάτους. Οι φάσεις του Ελληνικού πειράματος, κατά την γνώμη μου, είχαν ως εξής: Εν αρχή ο Ανδρέας Παπανδρέου με υπουργό Οικονομικών, τότε, τον Τσοβόλα (οποία σύμπτωση τώρα ένας του Παπανδρέου και ένας του Τσοβόλα να εμφανίζονται ως πατριώτες) άδειασαν με σύστημα τα ταμεία του κράτους με δύο βασικούς σκοπούς. Πρώτον την δημιουργία ενός αρκετά μεγάλου ελλείμματος, το οποίο ακόμα ταλανίζει την χώρα, και δεύτερον την νάρκωση του πιο επαναστατικού λαού του κόσμου, τον Ελληνικό. Ήταν η πρώτη περίοδος που δημιουργήθηκε η επίπλαστη ευημερία του καπιταλιστικού κράτους και οι πελατειακές σχέσεις με τα κόμματα. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον γέρο Καραμανλή με την επαναφορά της Δημοκρατίας, ενώ η Κύπρος "ήταν μακριά". Η διάλυση της Παιδείας προχωρούσε με ταχείς ρυθμούς, ενώ ο Έλληνας ζούσε ατάραχος μέσα σε μια κοινωνία που κατά πρωτοφανή τρόπο μείωνε την παραγωγή της και αύξανε την ευημερία της. Μία κοινωνία που με αμείλικτη προπαγάνδα την κάναν να νομίζει ότι η υποχωρητικότητα στα Εθνικά θέματα είναι σύνεση και τα εκάστοτε νέα μέτρα ήταν αναγκαία. Εγκλώβισαν τον κόσμο στα κομματικά τους μαντριά υποσχόμενοι όχι οράματα και θέσεις, αλλά καρέκλες. Δημιούργησαν έναν Λαό που δέχεται αμίλητα εκβιασμούς και πιστεύει ανθρώπους που έχουν αποδειχθεί πολλές φορές ψεύτες. Πότισαν έναν Λαό με προπαγάνδα και προβλήματα ικανά να το κάνουν να απελπιστεί. Από την μία τον εγκλώβιζαν στα μαντριά με εκβιασμούς του στυλ "να μην βγει η Δεξιά" ή "να μην επικρατήσει η Αριστερά" και όσους δεν μπορούσαν να τους εγκλωβίσουν τους έκαναν να απελπιστούν και να στραφούν στην αποχή, αφού "δεν υπάρχει κανείς ικανός" όπως τους λέγανε. Δεν ολοκληρώσαμε, όμως, την σκέψη που είχε μείνει να αιωρείται στην προηγούμενη παράγραφο. Τι σχέση έχει η Ελληνική κοινωνία του 2010 με την Καρχηδόνα και το Ιουδαϊκό όνειρο; Διαβάζουμε το ρεπορτάζ:

"Είναι δυνατόν στην εταιρεία παραγωγής του Δημήτρη Σειρηνάκη (SIRINA) να έχουν φθάσει 2,000 συμμετοχές νέων ανθρώπων, που θέλουν να πρωταγωνιστήσουν σε ταινία πορνό;"

Σχόλιο, από μένα, ουδέν. Σκεφτείτε το. Κοιτάξτε γύρω σας, στους συνέλληνες σας και κρίνετε. Επειδή δεν πιστεύω σε καμμία περίπτωση στην ανθρώπινη νοημοσύνη, θα δώσω και βοήθειες. Σκεφτείτε πόσοι πούλησαν την συνείδηση τους, την αξιοπρέπεια τους και όλα τα Ιδανικά τους με φόντο μια θέση στο Δημόσιο. Σκεφτείτε τα πρότυπα, αλά Τζούλια, που βομβαρδίζεται η Ελληνική νεολαία καθημερινά από τους δέκτες των τηλεοράσεων. Σκεφτείτε τις πραγματικές αντιδράσεις μπροστά στο "τα φάγαμε μαζί" του Πάγκαλου. Για το τέλος της παραγράφου κάποιες "διαβολικές συμπτώσεις", σε μορφή κουίζ. Ποιο κοινό έχουν ο Ντόμινικ Στρος Καν (ΔΝΤ), ο Σαρκοζύ, ο Ροκφέλλερ, ο Σόρος, ο Μάρξ, ο Λένιν και όχι μόνο; Βοήθεια: Ψάξτε για εθνικότητα.

Σύνδεση των προβλημάτων

Θα κάνω κάποιες από τις συνδέσεις σε αυτό το κείμενο και θα αφήσω την φαντασία σας και το μυαλό σας να κάνουν τις υπόλοιπες. Ο λόγος διπλός, αφού πρώτον είναι πιο ωραίο το να προβληματίζεις από το να προσφέρεις μασημένη τροφή, και δεύτερον γιατί για να γίνει μια τέτοια εργασία στο σύνολο της θα απαιτούταν βιβλίο. Η ανεργία, λοιπόν, χτυπάει σε αρκετά μεγάλα ποσοστά την Ελληνική κοινωνία. Για να θυμηθούμε, λίγο, τι είχε γίνει τα χρόνια της μεγάλης ευημερίας και ανάπτυξης που κανείς δεν ήθελε να προβληματίζεται. Αρχές τις δεκαετίας του 90΄ο κομμουνισμός καταρρέει και με την άρση του εμπολέμου χιλιάδες Αλβανοί λαθρομετανάστες περνάν τα σύνορα προς την Ελλάδα. Προσλαμβάνονται για ένα κομμάτι ψωμί από τους Έλληνες εργολάβους με σκοπό το εύκολο κέρδος μέσω της μαύρης και κακοπληρωμένης εργασίας. Οι Έλληνες οικοδόμοι μένουν σταδιακά όλο και περισσότερο χωρίς δουλειά, αφού όταν οι Αλβανοί γίνονται υπεργολάβοι προσλαμβάνουν μόνο δικούς τους. Η χώρα αναπτύσσεται και παράλληλα ένας ολόκληρος κλάδος μαραζώνει, όμως κανείς δεν νοιάζεται γιατί περνάμε καλά. Λίγα χρόνια αργότερα θα μας μιλούν για την ανάπτυξη την οποία έφεραν οι Αλβανοί λαθρομετανάστες και θα μας λένε ότι τις δουλειές αυτές δεν τις κάνουν οι Έλληνες. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί πως είχαν χτιστεί τα σπίτια που υπήρχαν πριν το 1990. Ποιοι τα χτίσανε; Μήπως οι Έλληνες οικοδόμοι; Το ίδιο φαινόμενο με άλλες, ίσως, εθνικότητες λαθρομεταναστών παρατηρείται και σε άλλους παραγωγικούς τομείς της χώρας, όπως τα ναυπηγεία, η αγροτική παραγωγή κλπ. Το πως ο αντιρατσισμός έριξε τα μεροκάματα, σε αντίθεση με το σύνθημα των γνωστών ηλιθίων, το έχω ήδη αναλύσει σε προηγούμενο άρθρο, οπότε ας περάσουμε γοργά σε άλλη σύνδεση και τελευταία. Στον σύγχρονο δυτικό τρόπο ζωής επικρατεί η ανωνυμία, η οποία από την μία δίνει την "ελευθερία" να γίνει κάποιος ασύδοτος, αλλά από την άλλη τον εγκλωβίζει στην ίδια του την μοναξιά. Μόνος μέσα σε έναν όχλο που δεν ξέρει, ο άνθρωπος είναι μοιραίο να βαρεθεί και να ψάξει να βρει τρόπους να διασκεδάσει αυτή την ίδια του την πλήξη. Μια απλή ματιά στο κέντρο της Αθήνας θα μας δείξει ότι έχουμε γεμίσει άρρωστους, από τα ναρκωτικά, νέους και νέες. Αυτά δεν είναι ούτε παιδιά διαλυμένων οικογενειών, ούτε έτσι και αλλιώς χαμένα κορμιά. Είναι παιδιά που πέσαν θύματα κυκλωμάτων και δοκιμάζοντας μία φορά βρέθηκαν εξαρτημένα και σωματικά και ψυχικά σε ένα πολύ βρώμικο "παιχνίδι" με τελικό προορισμό τον θάνατο. Η ανεργία και η οικονομική κατάσταση όχι μόνο δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει την κατάσταση, αλλά θα την χειροτερέψει, αφού η έλλειψη εργασίας και η απελπισία θα οδηγήσουν όλο και περισσότερους προς τα εκεί. Χώρια που στην Αθήνα είναι πιο εύκολο να βρεις ηρωίνη από ότι να βρεις κάποιον που να μιλάει Ελληνικά για να τον ρωτήσεις μια οδό. Και όλα αυτά γίνονται ανεκτά από την πολιτεία, γιατί αποφέρουν κέρδος. Επειδή όμως το κέρδος αυτό πάει σε χέρια ιδιωτών και όχι στο Δημόσιο θέλουν συζήτηση για την νομιμοποίηση των ναρκωτικών. Δηλαδή δεν έχει σημασία, για αυτούς, που άνθρωποι πεθαίνουν. Το πρόβλημα τους είναι ότι δεν τα "κονομάει" το κράτος από αυτό.

Ο Λόγος για την πολυλογία

Για ποιο λόγο, λοιπόν, μπήκαμε σε αυτή την ανάλυση; Για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμα να το πω και ξάστερα για να μην ψάχνονται. Δεν είναι η εγκληματικότητα το πρόβλημα της γειτονιάς σας. Δεν είναι τίποτα το μεμονωμένο το πρόβλημα σας. Το πρόβλημα, το πραγματικό, είναι ολόκληρο το σύστημα αξιών που έχει επικρατήσει. Όσο και να επαναστατείτε ενάντια στην εγκληματικότητα και την σήψη της ίδιας της κοινωνίας το μόνο που θα καταφέρνετε θα είναι να κερδίζετε χρόνο. Όμως εν τέλει η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη, εκτός και αν το σύστημα αυτό αλλάξει. Δεν χρειάζεται απλά να καθαρίσει λίγο η Ελλάδα. Χρειάζεται πρωτίστως να ξαναγίνει Ελληνική.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία:

1) Πλάτων - Η Δίκη του Σωκράτη
2) Αλαίν Ντε Μπενουά - Η Θρησκεία της Ευρώπης
3) Curt Rösner - Αιωνία Ελλάς
4) Dietrich Eckart - Σιωνισμός Από τον Μωυσή στον Λένιν

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

28η Οκτωβρίου αλά νεοελληνικά

Σαν σήμερα 70 χρόνια πριν ο κυβερνήτης της Ελλάδος, Ιωάννης Μεταξάς, είπε το "ΟΧΙ" στον Ιταλό απεσταλμένο και έδωσε ουσιαστικά το έναυσμα για την απαρχή του έπους της Αλβανίας, του οποίου την επιτυχία είχε ο ίδιος διοργανώσει με τις καινοτομίες του στον Ελληνικό Στρατό, όπως το "φύλλο πορείας" για να αναφέρω ένα παράδειγμα. Τι σχέση έχουν ο Ιωάννης Μεταξάς και ο τότε Ελληνικός Λαός με τους σημερινούς πολιτικούς και τον σημερινό Ελληνικό Λαό; Σκοπός του σημερινού άρθρου είναι η ανάδειξη της γνώμης μου για το τι θα κάναν οι Έλληνες αν σήμερα βρισκόντουσαν ενώπιον των ίδιων καταστάσεων. Δεν είναι δύσκολο να το φανταστεί βέβαια κανείς αυτό, αφού ουσιαστικά ζούμε σε μια περίπου ίδια εποχή και δεχόμαστε μια περίπου ίδια κατοχή. Για ποιο λόγο όμως δεν κάνω και εγώ ένα αφιέρωμα, ιστορικής υφής, για την ημέρα; Πέρα από το ότι άλλοι πολλοί θα κάνουν τέτοιου είδους αφιερώματα και μάλιστα καλύτερα από ότι θα το έκανα εγώ το θεωρώ προσβλητικό στην μνήμη των Ηρώων αυτών να τους τιμούν άνθρωποι ποταποί και μηδαμινοί. Η Ιστορία δεν έχει παντελώς καμία αξία αν δεν γίνεται μάθημα, αν δεν γίνεται οδηγός. Τι νομίζετε εσείς ότι θα αισθάνονταν οι ψυχές των Ηρώων αν εκεί στα Ηλύσια Πεδία είχαν πληροφόρηση για το τι συμβαίνει σήμερα; Θα δείχνανε, πιστεύω, την υπέρτατη περιφρόνηση για αυτούς τους απογόνους τους που τους θυμούνται μία μέρα το χρόνο και όλες τις υπόλοιπες προδίδουν το Αίμα που αυτοί έχυσαν για την πατρίδα και την Ελευθερία. Θα φτύνανε όλους αυτούς που μοιράζουν δωρεάν σημαίες σε έναν ταλαίπωρο και φοβισμένο λαό, ενώ λίγους μήνες πριν υπέγραφαν την παράδοση της Ελλάδας στους διεθνείς τοκογλύφους και ύβριζαν ως "φυντάνια" και "πράκτορες" τους λίγους αντιδρούντες Έλληνες. Δεν έχει σημασία, λοιπόν, μία ιστορική ανάλυση εκείνης της περιόδου και εκείνου του έπους, αφού το έχουμε προδώσει ήδη. Και ναι δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί που το Ιδεώδες και το Αίμα αυτών των Ηρώων έχει προδοθεί. Φταις και εσύ νεοέλληνα ραγιά! Φταις που τους ψήφισες. Φταις που δεν αντέδρασες ποτέ. Φταις που ενώ καταλάβαινες τι κάνουνε εσύ τους δικαιολογούσες για να διορίσεις το παιδί σου ή να φροντίσεις τα μικροκομματικά σου συμφέροντα. Ναι... Φταις.

Η φύση του νεοέλληνα

Ας δούμε πρώτα ποιος είναι ο Λαός τον οποίο θα βάλουμε στην νοητή διαδικασία της επιθέσεως από εξωτερικό εχθρό για να δούμε την αντίδραση του. Τους Έλληνες πολιτικούς δεν θα τους βάλω καν στην συνάρτηση πέραν μιας μικρής αναφοράς, αφού πάνω κάτω τους γνωρίζουμε όλοι. Πολιτική, λοιπόν, για αυτούς είναι η "τέχνη του εφικτού", συνεπώς μια ενδεχόμενη επίθεση από έναν υπέρτερο αντίπαλο θα ενεργοποιούσε τις γνωστές πολιτικές που έχουμε τόσες φορές δει από τους πολιτικούς μας απέναντι στις προκλήσεις της Τουρκίας. Ας επιστρέψουμε, όμως, στον νεοέλληνα τώρα. Ο νεοέλληνας ζει σε έναν κόσμο επίπλαστης ευημερίας, την οποία προσφάτως του την αφαιρέσανε απότομα. Μέχρι πρότινος δεν τον ένοιαζε αν καιγόταν το σπίτι του γείτονα και το τι επιπτώσεις είχε το τσιγάρο που πετούσε αναμμένο μέσα στο δάσος. Κάθε βράδυ επιστρέφει στο σπίτι ευτυχισμένος που κατάφερε να επιβιώσει από τον οχετό του Αθηναϊκού κέντρου και αφήνεται στις αγκάλες του Λάκη, για να τον πείσει ότι αυτός είναι ο κακός που φοβάται τους λαθρομετανάστες. Το μοναδικό πράγμα που ενδιαφέρει τον νεοέλληνα είναι η οικονομία, όχι γιατί τον νοιάζει πως θα καταφέρει το Έθνος να ορθοποδήσει και να έχουμε όλοι μια πιο άνετη ζωή, αλλά για να καταφέρει να έχει αυτός καλύτερο αυτοκίνητο ή καλύτερο αμάξι έτσι ώστε να μπορέσει να κομπάσει στον γείτονα του. Ο νεοέλληνας δεν έχει αξίες και ιδανικά και φροντίζει να μην έχουν ούτε τα παιδιά του, αφού αυτά αποτελούν τροχοπέδη στον ατελείωτο αγώνα δρόμου του χρήματος. Ο νεοέλληνας είναι φλώρος και φοβάται να αντιμετωπίσει αυτά που τον ενοχλούν. Κλασσικός μικροαστός ο νεοέλληνας δρα εντελώς αντί-φυσικά, αφού είναι το μοναδικό πλάσμα της φύσης που ο φόβος του μειώνει την αδρεναλίνη και τον καθιστά έρμαιο. Κλασσικός τεμπέλης ο μικροαστός που έχει αναγάγει σε ιδεολογία την "ελάχιστη προσπάθεια" και βλέπει "θεμελιώδη δικαιώματα" στην ασυδοσία. Δεν θέλει να πάει Στρατό, αλλά απαιτεί από τον Στρατό να προστατεύει τα σύνορα. Δεν του αρέσει η Αστυνομία, αλλά όταν τον κλέψουν θα πάει να ζητήσει τον λόγο που δεν τον προστάτεψαν. Δεν του αρέσει που του καίνε το μαγαζί οι Αφγανοί και του βιάζουν την κόρη οι Πακιστανοί, αλλά για όνομα του Θεού μην τον πείτε ρατσιστή και "ακραίο". Δεν του αρέσει που η κυβέρνηση του κόβει τον μισθό, αλλά θα ψηφίσει τα ιδεολογικά της αδερφάκια για να μην πέσει η χώρα σε "ακυβερνησία". Όλα γύρω του τα βλέπει μαύρα, αλλά πάλι καλά που έχουμε "δημοκρατία". Οι αναρχικοί είναι "παιδιά που επαναστατούν" και "συμπαθητικοί" όσο καίνε τα μαγαζιά των άλλων, αλλά μόλις κάψουν το αμάξι του μετατρέπονται σε αλήτες.Ιερή η ώρα ξεκούρασης του νεοέλληνα και περιλαμβάνει φραπέ, μπεγλέρι και τάβλι ή playstation, ανάλογα με την ηλικία. Αλίμονο σε όποιον τολμήσει να την διακόψει, ακόμα και επειδή γίνεται πόλεμος. Δεν λέω ότι έτσι είστε όλοι, αλλά μια ματιά γύρω σας θα σας πείσει ότι έτσι είναι οι περισσότεροι.

Τι θα γινόταν λοιπόν;

Πάμε χιουμοριστικά και όποιος κατάλαβε:
28η Οκτωμβρίου 1940 το πρωί ο Ιταλός απεσταλμένος ξυπνά τον πρωθυπουργό της δημοκρατικής Ελλάδας Γεώργιο.Α.Παπανδρέου. Του αποδίδει τελεσίγραφο σύμφωνα με το οποίο τα Ιταλικά στρατεύματα θέλουν να περάσουν μέσα από το Ελληνικό έδαφος και να ελέγξουν στρατηγικά σημεία του. Ύστερα από διαπραγματεύσεις και αφού ο πρωθυπουργός πάρει διαβεβαιώσεις ότι η Ιταλία δεν θέλει να ανατρέψει το πολίτευμα και την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση αναγγέλει στον Ελληνικό Λαό ότι σημαντικά λιμάνια, σιδηροδρομικοί σταθμοί και αεροδρόμια της χώρας νοικιάστηκαν μέχρι νεωτέρας στην Ιταλία. Η απόφαση αυτή, τονίζει το ανακοινωθέν ήτο αναγκαία για να σωθεί η χώρα από την βέβαια χρεωκοπία και την στάση πληρωμών. Ο βουλευτής του αντιπολιτευομένου κόμματος των "Ελλήνων Πατριωτών" Άδωνις Γεωργιάδης πανηγυριζεί διότι οι Ιταλοί μας σώσανε και λέει στον Ελληνικό Λαό ότι ουσιαστικά αυτός και όσοι συμφωνήσαν στην παράδοση τους ταΐζουν και θα πρέπει ο Λαός να τους ευγνωμονεί. Ύστερα από μερικές ώρες έρχεται νέο διάγγελμα του Έλληνα πρωθυπουργού που μιλά για δεύτερη θριαμβευτική συμφωνία μετά των Ιταλών που διασφαλίζει την καταστολή, από τον ίδιο τον Ιταλικό Στρατό, των διαδηλώσεων και των αλητών που διασαλεύουν την δημόσια τάξη. Μερικές μέρες μετά ισχυροί άνεμοι θα πέρναν την Ελληνική Σημαία από την Ακρόπολη και θα ανέβαινε η Ιταλική που σύμφωνα με δηλώσεις ειδικών που δημοσιευτήκαν στον πάντα έγκυρο Κούλογλου, είναι πιο ανθεκτική από την Ελληνική και ομοιάζει με αυτήν αρκούντως. Οι λίγες φωνές διαμαρτυρίας προφανώς και ανήκουν σε ακροδεξιούς, οπότε δεν θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Κόμης Τσιάνο. Λίγες μέρες μετά τα σωτήρια Ιταλικά στρατεύματα καταφέρνουν μία νίκη ενάντια στο Φασισμό, συλλαμβάνοντας για αντί-πατριωτική δράση πολλά μέλη της "Χρυσής Αυγής" που τολμήσαν να διαδηλώσουν ενάντια στην Ελληνο-Αγγλο-Ιταλική συμφωνία σωτηρίας της Ελλάδος με την βοήθεια των δημοκρατικών δυνάμεων της Αλέκας Παπαρήγα, του Αλέκου Αλαβάνου και διάφορων άλλων αναρχικών-αντεξουσιαστών αλληλέγγυων.

Συμπερασματικά:

Τα "όχι" θέλουν Μεταξάδες και ο πόλεμος Έλληνες στρατιώτες και αξιωματικούς. Πάλι καλά που δεν είχες γεννηθεί τότε νεοέλληνα! Τότε δώσαν τον εθνικό αγώνα ενάντια στους εισβολείς, ασχέτως αν υπήρχε ιδεολογική συγγένεια των καθεστώτων. Τώρα η χώρα παραδόθηκε στους αφρικανούς εισβολείς και το Δ.Ν.Τ χωρίς να υπάρξει αντίσταση. Όσοι ζωντανοί λοιπόν. Η Εθνική Αντίσταση έχει οργανωθεί και σας περιμένει. Οι Έλληνες Εθνικιστές όπως τότε μάχονται ενάντια στην υποδούλωση της Ελλάδας, ενάντια σε οποιονδήποτε και να την επιδιώκει.

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Είμαστε ο μόνος δρόμος

Βρισκόμαστε στον καιρό της παγκοσμιοποίησης. Δεν είναι πλέον αυτό ένα σενάριο συνωμοσίας που το λένε οι "κακοί φασίστες", αλλά μια πραγματικότητα που την παραδέχονται ακόμα και οι κυβερνώντες μας. Η πιο συχνή φράση στις δηλώσεις του πρωθυπουργού είναι η έκκληση για παγκόσμια διακυβέρνηση. Του έχει γίνει πραγματικά εμμονή και μάλιστα ακόμα χειρότερη από την εμμονή του Καρατζαφέρη για την αποκατάσταση της Μητσοτάκαινας μέσω της "οικουμενικής κυβέρνησης". Η οικονομική κρίση έχει φοβίσει τους αριστερούς γιατί μπορεί να ξυπνήσει πάλι τον φασισμό, λένε. Ομολογουμένως ιστορικά έχουν κάποιο δίκιο. Όντως σε περιόδους κρίσης και ανέχειας ο κόσμος στρέφεται προς τα εθνικιστικά καθεστώτα. Αυτό που φυσικά δεν θα πει κανένας πρώην Μαοϊκός, νυν ζάμπλουτος δημοσιογράφος και δεν θα αναρωτηθεί ποτέ ο μέσος τηλεθεατής, λόγω της πλύσης εγκεφάλου που έχει υποστεί, είναι το γιατί! Αυτό το γιατί προφανώς έχει μεγάλη σημασία και είναι απορίας άξιον γιατί ποτέ δεν αναφέρουν το γιατί οι θιασώτες του ντετερμινισμού που προσπαθούν να βρουν οικονομικά αίτια και υποβόσκουσα "πάλη των τάξεων" ακόμα και για τους σεισμούς. Βεβαίως όλοι αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά το γιατί, απλά φροντίζουν να μην το αναφέρουν παραέξω, αλλά αντιθέτως έχουν ήδη ακονίσει τα μαχαίρια τους για να δώσουν την μάχη της επιβίωσης για το σύστημα που τους θρέφει. Ξέρουν ποιο είναι το μοναδικό πράγμα που τους απειλεί και θα το πολεμήσουν μέχρι τελικής πτώσεως. Αυτό φυσικά δεν είναι ο καπιταλισμός, από πλευράς αριστερών, ούτε οι εθνομηδενιστές, από πλευρά δεξιών, αφού και οι δύο πλευρές ζούν μια χαρά παράλληλα με τα alter ego τους δίνοντας ο ένας στον άλλο λόγο ύπαρξης μέσω αναπαραστάσεων "μαχών" στο κοινοβούλιο. Εμείς από την πλευρά μας δεχόμενοι τα πυρά και των δύο, όπως πάντοτε, ορθωνόμαστε για να τους τσακίσουμε και τους δύο.

Γιατί είμαστε ο μόνος δρόμος

Η ιστορία είναι μια πυξίδα που κάθε φορά αποδεικνύεται αλάνθαστη και λέει ότι η μεν αστική τάξη και οι φιλελεύθεροι (αριστεροί ή δεξιοί) είναι πολύ ικανοί στο να φέρουν την κρίση διαμέσου της ευημερίας ενώ οι εθνικιστές πάντα ήταν πολύ ικανοί στο να αντιστρέφουν τις κρίσεις. Οι δε κομμουνιστές ποτέ δεν ήταν ικανοί για τίποτα. Είναι μάλιστα ιστορικά ακριβές ότι όποτε εμφανιζόταν ισχυρό ένα αυθεντικά εθνικιστικό κίνημα το αντίστοιχο κομμουνιστικό διαλυόταν, λόγω έλλειψης μελών. Αυτό συμβαίνει γιατί ο μαρξιστικός σοσιαλισμός που υπόσχονται είναι ψευδεπίγραφος και παρά φύσει. Θα φέρω ως παράδειγμα την κατάσταση στα πανεπιστήμια της Ιταλίας το 1968, όταν το MSI στην ουσία διέλυσε και προσάρτησε, σε μεγάλο ποσοστό, την αντίστοιχη κομμουνιστική φοιτητική παράταξη. Οι συντηρητικές δυνάμεις όμηρες της ανικανότητας και της ατολμίας των ιδεολογικών εκφραστών τους είναι επόμενο να στραφούν προς το εθνικολαϊκό επαναστατικό κίνημα μόλις οι αυθυποβαλώμενες ελπίδες τους για λύση των προβλημάτων τους σε αστικά πλαίσια εξαντληθούν. Φυσικά μεγάλο ρόλο σε αυτό θα παίξει και η γιγάντωση του ίδιου του εθνικιστικού κινήματος, αφού εν γένει οι αστοί τείνουν να ακολουθούν την δύναμη και την μάζα, όπου και αν την βρίσκουν. Οι ηγεσίες και των δύο αυτών ετερόκλητων δυνάμεων φυσικά θα βρεθούν ενάντια στο εθνικιστικό κίνημα, αφού στην ουσία και την ίδια προέλευση έχουν και τους ίδιους σκοπούς, άλλωστε δεν μπορεί κανείς να περιμένει κάτι καλύτερο από "φον Φούφουτους". Ποια είναι όμως τα στοιχεία αυτά που πάντοτε κάνουν το Λαϊκό Εθνικιστικό κίνημα να ξεχωρίζει στην συνείδηση του απλού λαού, ασχέτως της προέλευσης αυτού; Μα φυσικά οι πηγές και οι προεκτάσεις της ίδιας της ιδεολογίας. Η Πίστη στα ιδανικά και στην Ιδέα, η Τιμή, η Τόλμη και αυτό το ίδιο το αγύριστο κεφάλι μας που δεν μας επιτρέπει να συμβιβαστούμε. Αυτά που στην νεοφιλελεύθερη πολιτική σκηνή εμφανίζονται ως μειονεκτήματα είναι που αποτελούν πλεονεκτήματα όταν τα ψέμματα τελειώνουν. Η ψευδεπίγραφη καπιταλιστική ευημερία πέρα του προσωρινού της δρα διαλυτικά για τον ίδιο τον άνθρωπο, απομακρύνοντας τον από την ίδια του την Φύση. Είναι απολύτως λογικό η διάλυση αυτής της ευημερίας να επαναφέρει απότομα τον άνθρωπο στον δρόμο της Φύσης· να τον κάνει να θυμηθεί αυτά που το χρήμα τον έκανε να ξεχάσει. Εν τέλει ο άνθρωπος θα θυμηθεί ότι δεν είναι ένας και μόνος του. Θα θυμηθεί το χρέος του απέναντι στην ράτσα του και αυτή την ώρα αυτό είναι που φοβούνται πιο πολύ απ'όλα τα συστημικά και αντισυστημικά "σκιάχτρα". Αυτός είναι και ο λόγος της "περίεργης" ιδεολογικής συγγένειας όλων των πολιτικών φορέων από "άκρα δεξιά" έως "άκρα αριστερά" εναντίον της Φυλής.

Το σύστημα είναι σαν τον διάολο, έχει πολλά ποδάρια

Το σύστημα που μας διακυβερνά περιέχει ανθρώπους έξυπνους και έμπειρους. Άμα δεν ίσχυε αυτό θα είχε καταρρεύσει προ πολλού. Η πολιτική αποτελεί μία επιστήμη που διδάσκεται από το παρελθόν της και εξοπλίζεται συνεχώς με νέα εργαλεία. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν χρειάστηκε "ποικιλία" για να μαζευτεί η δυσαρέσκεια για τον δικομματισμό, γεννήθηκε ο Συ.Ριζ.Α και όταν έπρεπε να διοχετευτεί η αγανάκτηση των όσων σκέφτονται την πατρίδα σε ελεγχόμενα αυλάκια ήρθε το Λα.Ο.Σ. Πολιτικές "πατσαβούρες" που μαζεύαν και μαζεύουν τα "χυμένα νερά" της δυσαρέσκειας του Λαού, διοχετεύοντας την αναίμακτα για το σύστημα. Στα χρόνια της μεγάλης δυσαρέσκειας που διανύουμε αυτές οι "πατσαβούρες" βρίσκονται εκεί κάνοντας όσο μπορούν καλύτερα την δουλειά τους ως αναχώματα. Μαζεύουν την δυσαρέσκεια του Λαού και άμα λάχει στηρίζουν και κάνα "πατριωτικό" Μνημόνιο. Να δείτε που σε λίγο καιρό ο εθνικοφιλελεύθερος (δική του δήλωση) μικρός τυμπανιστής του Μνημονίου θα μας μιλάει πάλι για πατριωτισμό, αρκεί η ξεφτίλα του να ξεχαστεί λίγο. Ήδη οι πιστοί του φίλοι προπαγανδίζουν την αποχή, προκειμένου να μην βγει κανένας πραγματικός εθνικιστής στην επιφάνεια, όση ώρα καθαρίζουν το "λεκέ" του "μητρός τε και πατρός". Ήδη στον αγώνα για τον Δήμο Αθηνών παίζεται ένα πολύ περίεργο παιχνίδι. Γνωστά "εθνικοσοσιαλιστικά" ιστολόγια επί δύο συνεχείς μήνες μιλάν μόνο με συκοφαντικούς όρους, μην έχοντας χρόνο να γράψουν οτιδήποτε άλλο. Από την άλλη το "ανάχωμα" και οι "αυτόνομοι" αρθρογράφοι του σχεδιάζουν και στηρίζουν το εφεδρικό "ανάχωμα" έκτακτης ανάγκης με υποψήφιο Δήμαρχο τον Κανένα, Αντιδήμαρχο τον Τίποτα και έμβλημα τον Ανδρέα Παπανδρέου. Παράλληλα οι μεγαλοδημοσιογράφοι γράφουν καθημερινά προβοκατόρικα και συκοφαντικά ρεπορτάζ σε σημείο να κινδυνεύουν από υπερκόπωση. Απόλυτα φυσιολογικά θα έπρεπε κάποιος να σκεφτεί ότι όποιον το σύστημα τον πολεμά με όλες του τις δυνάμεις και τις τεχνικές τότε αυτός θα πρέπει να είναι αντίπαλος του συστήματος. Μια επίσης φυσιολογική σκέψη είναι το ότι "ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου". Όμως η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού είναι τόσο μουδιασμένη από τον φόβο και την κούραση και δεν μπορεί να σκεφτεί καθαρά. Η σκέψη είναι εχθρός του καπιταλισμού και ο εργαζόμενος γυρνώντας σπίτι του μετά από μια εξαντλητική ημέρα στην δουλειά, έχει λίγες πιθανότητες να σκεφτεί ή να διαβάσει. Το πιο πιθανό είναι να παραδώσει τον κουρασμένο του εγκέφαλο στον Μάκη, τον Λάκη και τον Στέλιο για να του τον γεμίσουν μαρξιστική προπαγάνδα που θα λέει ότι οι αναρχικοί που του καίνε το μαγαζί είναι καλά παιδιά και ότι οι λαθρομετανάστες που τον λήστεψαν προχθές πρέπει να νομιμοποιηθούν όλοι, ενώ αυτοί που κάναν τα παιδιά του να κυκλοφορούν πάλι ασφαλή έξω στον δρόμο είναι αλήτες και τραμπούκοι.

Οι εκλογές

Τα δύο μεγάλα κόμματα είναι ίδια, γεγονός που φαίνεται από την ιστορία των πολιτικών τους. Έχουν ήδη φροντίσει βέβαια αυτά τα δύο μεγάλα κόμματα να δημιουργήσουν τους πιο "καθαρούς" καθρεφτισμούς τους, ώστε να έχουν δεξαμενές ψήφων από τις οποίες μπορούν να αντλούν σε κάθε κρίσιμη περίοδο. Παράλληλα έχουν δημιουργήσει και τους ελεγχόμενους εχθρούς τους που κάθε φορά περιφρουρούν το κοινοβούλιο από την λαϊκή οργή. Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα έθεσε τις βάσεις του στις στάχτες του Συμμοριτοπολέμου και ολοκλήρωσε την όψη με την Μεταπολίτευση. Αυτό το πολιτικό σκηνικό τώρα με την κρίση δείχνει έντρομο και ακόμα και ο Λοβέρδος μίλησε για νέο Γουδί. Όμως ποιος μπορεί να πιστέψει ότι αυτή η τιμωρία μπορεί να επέλθει εντός του συστήματος; Πιστεύει κανείς στην αυτοκάθαρση ενός συστήματος τόσο σάπιου; Πιστεύει κανείς ότι μπορούν να μας βγάλουν από τον βούρκο αυτοί που μας βάλανε; Πιστεύει κανείς ότι το σύστημα θα προπαγάνδιζε όλη μέρα τις "πατσαβούρες" που λένε ότι θα το ανατρέψουν αν δεν τις έλεγχαν; Η απάντηση σε όλα αυτά είναι σαφώς και όχι. Είναι προφανές ότι το σύστημα θα πολεμήσει με λύσσα τους μόνους ικανούς και πρόθυμους να το αποδομήσουν. Είναι καθαρά ένστικτό επιβίωσης αυτό. Και ποιοι είναι οι μόνοι που πολεμιούνται λυσσαλέα από το σύστημα και τις "αντισυστημικές" (έως "εθνικοσοσιαλιστικές") παραφυάδες του; Οι απαντήσεις φαντάζουν προφανείς, αλλά στα μάτια ενός κουρασμένου και απελπισμένου Λαού δεν είναι. Σε αντίθεση με τα "αντισυστημικά" τσιράκια του συστήματος εμείς θυμίζουμε ότι οι εκλογές αλλάξαν τον κόσμο τουλάχιστον μια φορά στην Ιστορία και αντί να αβαντάρουμε το σύστημα μέσω της αποχής προσφέρουμε λύση και ψηφοδέλτιο που τρομάζει το σύστημα. Γιατί εμείς δεν αναλωνόμαστε στο κόλλημα ενός αυτοκόλλητου έξω από καπιταλιστική αλυσίδα καφετεριών, αλλά αγωνιζόμαστε για να υψώσουμε την φωνή μας και να την ενώσουμε με αυτή των άλλων Ελλήνων. Ο σκοπός δεν είναι ούτε η καρέκλα, ούτε τα αξιώματα. Τόσα χρόνια στο δρόμο, οι συναγωνιστές έχουν μάθει να τα μισούν όλα αυτά. Ο σκοπός είναι να μην υπάρχουν τέτοιες αλυσίδες για να επικολλούνται τα αυτοκόλλητα. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο εφόσον δοθεί ελπίδα στον Λαό. Μόνο όταν ο Λαός μπορέσει να βρει κάτι για να στηριχθεί, κάτι που να του δώσει θάρρος. Το τι θα ψηφίσετε στις επικείμενες εκλογές δεν θα σας το πω εγώ. Όχι γιατί είμαι δημοκράτης, αλλά γιατί η ψήφος χωρίς την συνειδητοποίηση της δεν αξίζει τίποτα. Εμείς από την πλευρά μας επαίτες ψήφων ή οποιουδήποτε άλλου είδους δεν θα γίνουμε. Ζητάμε όμως την συνειδητή αντίδραση σας σε ένα σύστημα που σας πνίγει.

Υ.Γ μήνυμα προς αναρχικούς: Ο Κούλογλου της ΕΡΤ και του Πα.Σο.Κ διαφημίζει τους ομοϊδεάτες σας που κατεβαίνουν για την δημαρχία Αθηνών ε; Ωραία μάχη ενάντια στο σύστημα. Είστε όλοι ζώα, όπως πολύ σωστά έγραψε η Αντισπισιστική σας Δράση.

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Η Οικογένεια Σήμερα, Χθες και Αύριο

Η σήψη των αξιών, των ιδανικών και κατ'επέκταση των κοινωνικών θεσμών δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη την Ελληνική Οικογένεια. Ο πρώτος στην τάξη θεσμός μεταλαμπάδευσης αξιών, ιδανικών και παραδόσεων στην νεολαία βρίσκεται σε βαθύτατη κρίση προς τέρψιν φυσικά των αποδομητών της Ελληνικής Κοινωνίας. Αυτό που ξεκίνησε από τις μαρξιστικές γκρούπες και τα φεμινιστικά κινήματα έρχεται να το ολοκληρώσει, δείχνοντας τον συσχετισμό όλων αυτών των Ιουδαϊκής προέλευσης κινημάτων και ιδεών, ο καπιταλισμός και η "πρόοδος" νεοφιλελεύθερης ή νεοαριστερής προελεύσεως. Η οικογένεια αποτελεί πρόβλημα αυτού του υλιστικού υποκόσμου, γιατί είναι ο πρώτος κρίκος της κοινωνίας του Αίματος και της Τιμής. Είναι οι αξίες που δύσκολα θα ξεριζώσουν τα μαρξιστικά όρνεα που έχουν γεμίσει τα σχολεία μας είτε ως καθηγητές είτε ως εξωσχολικοί καθοδηγητές. Είναι η Εστία, το καταφύγιο, η φλόγα, το Φως που φοβούνται όλοι αυτοί οι βρικόλακες του ψευτοπροοδευτισμού. Το πραγματικό ερωτηματικό είναι αν η σήψη των αξιών που προαναφέραμε είναι συνέπεια της διάλυσης της οικογένειας ή αν η διάλυση της οικογένειας είναι συνέπεια της σήψης των αξιών. Θα είμαι ειλικρινής και θα πω ότι δεν μπορώ να απαντήσω σίγουρα στο ποιο από τα δύο ξεκίνησε πρώτο, αλλά είμαι σίγουρος ότι ούτε η κότα έκανε το αυγό, ούτε το αυγό την κότα. Σε ένα φαύλο κύκλο, σε έναν γόρδιο δεσμό δεμένα αυτά τα δύο οδηγούν την κοινωνία μας σε καταστροφή και απαιτείται εδώ και τώρα και ο Μέγας Αλέξανδρος και το ξίφος του για να λύσουν αυτό το άλυτο με συμβατικούς τρόπους πρόβλημα. Οι βασικές αξίες που διέπουν την Οικογένεια, οι οποίες είναι και ο βασικός στόχος της νέας κοινωνίας που ετοιμάζουν, είναι η ανιδιοτέλεια, η αλληλεγγύη και η αγάπη. Στον κόσμο τους η αλληλεγγύη είναι έμμισθη, η αγάπη επιδοτούμενη και η ανιδιοτέλεια ηλιθιότητα. Μας λένε ότι είμαστε γεμάτοι μίσος και φοβίες. Αν η αγάπη για τον αδερφό μας είναι μίσος τότε ναι δηλώνουμε ένοχοι, αλλά δεν θα δεχτούμε συμβουλές από κανέναν επιδοτούμενο αλήτη που παλεύει για τα "ανθρώπινα δικαιώματα" του φονιά του αδερφού του. Το μόνο μίσος που έχουμε μέσα μας και δεν το κρύβουμε, ούτε προσπαθούμε να το καλύψουμε, είναι για τον κόσμο που σχεδιάζουν για εμάς, χωρίς εμάς. Αυτόν τον κόσμο που δεν έχει Οικογένεια, Αξίες, Ιδανικά, Πατρίδα ναι τον μισούμε και θα τον θάψουμε κάτω από τις ίδιες του τις στάχτες.

Ο κόσμος τους

Ο μαρξισμός και ο φιλελεύθερισμός έχουν έναν τουλάχιστον κοινό πυλώνα στήριξης που τους δένει άρρηκτα. Αυτός είναι ο υλισμός. Βαθιά αλλεργικές και οι δύο ιδεολογίες σε οτιδήποτε μη υλιστικό, όπως η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια. Στον μεν μαρξισμό η πατρίδα είναι κάτι το ανούσιο, αφού οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα, η θρησκεία είναι το όπιο του λαού και η οικογένεια κατάλοιπο της μπουρζουαζίας. Στην πραγματικότητα βέβαια κανένα μαρξιστικό καθεστώς δεν τόλμησε να πειράξει θρησκείες, οικογένειες και εθνικότητες που λειτουργούσαν διαλυτικά ως προς τον κοινωνικό ιστό. Οι Λεβί και οι συναγωγές τους ποτέ δεν γνωρίζαν τον "κόκκινο τρόμο" του Λένιν και αργότερα τα γκούλαγκ του Στάλιν. Στον φιλελευθερισμό θρησκεία είναι το χρήμα, οικογένεια η εταιρία και η πατρίδες προϊόν των ελεύθερων αγορών και συνόρων. Η κατάρρευση του Κομμουνισμού ήταν παντελώς αναμενόμενη καθώς δεν κατάφερε να έχει την διαλυτική απόδοση του καπιταλισμού, αφού η μέθοδος επιβολής του απαγόρευε το ισχυρότερο όπλο του υλισμού, τον ηδονισμό. Στον κόσμο τους λοιπόν οι οικογένειες είναι ανίκανες να μεταλαμπαδεύσουν οτιδήποτε επιζήμιο για το καθεστώς μέχρι να αναλάβουν το παιδί οι ινστρούχτορες του. Η αναγκαστική, λόγω επιβίωσης, εργασία και των δύο γονέων, όπως και η παντελής έλλειψη αξιών διαλύουν ή αδρανοποιούν τις οικογένειες. Αυξάνονται ολοένα τα ποσοστά διαλυμένων οικογενειών, παιδιών εκτός γάμου και οικογενειών που απλά δεν έχουν χρόνο να δώσουν στα παιδιά τους. Τα φαινόμενα αυτά προφανώς και γίνονται προϊόν εκμετάλλευσης από πολλούς φορείς, αφου μεν το Ελληνικό κράτος εισάγει "νύφες" προς την διάλυση της φυλετικής οντότητας της οικογένειας, αλλά και γενικότερα, ενω αντιθέτως η Αλβανία εξάγει "νύφες" προς διάλυση των Ελληνικών οικογενειών και την εξαγορά ελληνικής γης μέσω κληρονομιάς που θα πάρει η αλβανίδα νεαρή από τον Έλληνα γεροξεκούτη. Στον κόσμο τους το δημογραφικό πρόβλημα που μαστίζει την Ελλάδα θα λυθεί με την εισβολή των λαθρομεταναστών. Οι λόγοι για τους οποίους τα κάνουν αυτά είναι καθαρά υπολογιστικοί. Άνθρωποι χωρίς δεσμούς μεταξύ τους δεν πρόκειται να αντιδράσουν ποτέ στην εξαθλίωση τους που πλησιάζει με γοργά βήματα. Και τι δεσμούς μπορούν να έχουν Έλληνες χωρίς αξίες με αλλόφυλους χωρίς αξίες; Στον κόσμο τους το μόνο δίκαιο είναι το δίκαιο του μεγαλοτραπεζίτη και ας λένε διαφορετικά τα μαρξιστικά κατάλοιπα. Άλλωστε και ο ίδιος ο Λένιν το είχε πει ότι οι μειονότητες καταλαβαίνουν μόνο τον εαυτό τους, οπότε τι καλύτερο για τους εξουσιαστές τραπεζίτες από την δημιουργία μειονοτήτων και την ταυτόχρονη διάλυση των πλειονοτήτων;

Ο κόσμος μας

Στον δικό μας κόσμο οι άνθρωποι δένονται μεταξύ τους με δεσμούς Αίματος και Τιμής. Η Οικογένεια ως πρώτος δάσκαλος της Φυλής δεν μπορεί παρά να έχει πρωταρχικό και αδιαπραγμάτευτο ρόλο. Οι Αξίες και τα Ιδανικά της Οικογένειας άρρηκτα συνιφασμένα με την Παράδοση και το Έθνος όχι μόνο συντηρούνται αλλά και υποστηρίζονται με θέρμη. Στην φυλετική μας κοινωνία οι άνθρωποι είναι αληθινά αλληλέγγυοι μέσα από δεσμούς Αίματος και όχι χρήματος, όπως οι έμμισθοι αντιρατσιστές. Στον δικό μας κόσμο την δουλειά της Οικογένειας δεν την αντικαθιστά, αλλά την συνεχίζει το Κράτος, αφού οι αξίες της Οικογένειας όχι μόνο δεν είναι εχθρικές για τους σκοπούς μας, αλλά αντιθέτως άκρως επιθυμητές. Σκοπός μας δεν είναι η διάλυση και η εκμετάλλευση του Λαού προς χάριν λίγων εκλεκτών αλλοφύλων, αλλά αντιθέτως η συσπείρωση του Λαού προς χάριν του ίδιου του του εαυτού και φυσικά προς λύπην αυτών των ίδιων λίγων "εκλεκτών" αλλοφύλων. Στον κόσμο μας λένε ότι αναστέλλονται οι ελευθερίες και η δημοκρατία. Πράγματι, δεν θα είναι κανείς ελεύθερος να πουλά ναρκωτικά στα παιδιά μας, ούτεη πολιτική γραμμή θα τραβιέται από τα λόμπυ των τραπεζών. Υπό αυτή την έννοια ναι, θα αναστείλουμε κάθε τέτοια ελευθερία και θα πατάξουμε κάθε τέτοια δημοκρατία. Τίποτα δεν πρόκειται, στο όραμα μας, να διαλύσει την Ελληνική Οικογένεια και αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει ο γεροξεκούτης να καταπνίξει τις όποιες σεξουαλικές του ορμές για νεαρές τότε και πάλι θα δηλώσουμε αμετανόητοι καταπατητές αυτής του της "ελευθερίας". Άλλωστε σωστά ο Πλάτων έβαζε τους γέρους με τους γέρους και τους νέους με τους νέους στην ιδανική του Πολιτεία. Θα πνίξουμε κάθε παρά φύση τάση που διαλύει την Ελληνική Οικογένεια, τον κοινωνικό ιστό και το Κράτος δικαίου. Ναι, είναι μέσα στα πλάνα μας η καταστρατήγηση αυτών των "ελευθεριών" και δηλώνουμε ευθαρσώς ένοχοι.


Προσθέτω στο κείμενο ένα συναφές άρθρο που έπεσε στην αντίληψη μου αργότερα:
Η "ΑΓΙΑ" ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ