Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Η αναγκαιότητα του Λαϊκού Εθνικισμού στην Ελληνική Κοινωνία

Η αριστερή διανόηση θεωρεί ότι πολιτισμός είναι η καταπίεση των ενστίκτων μας. Πράγματι ο διαχωρίζων παράγοντας τους ανθρώπους από τα ζώα είναι η ψυχική και διανοητική λειτουργία, η κρίση του ανθρώπου. Όμως και ο θάνατος είναι η καταπίεση των ενστίκτων μας και μάλιστα η οριστική. Που μπαίνει η λεγόμενη «κόκκινη γραμμή» ανάμεσα στην ζωώδη κατάσταση του ανθρώπου και τον αναπτυσσόμενο πολιτισμό; Η λεγόμενη «συντηρητική παράταξη», η εξίσου με την αριστερά εθνοπροδοτική δεξιά πρεσβεύει την διατήρηση του υφιστάμενου status quo με κάθε κόστος και ασχέτως των συνθηκών. Αντιθέτως η αριστερά πρεσβεύει, τουλάχιστον θεωρητικά γιατί στην πράξη είναι βαθέως καθεστωτική παράταξη, την άνευ κριτηρίων αποδόμηση του παρόντος καθεστώτος, ακόμα και στους τομείς που δεν είναι θεμιτή μια δομική αλλαγή, αλλά απλώς μία εξυγίανση των θεσμών.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Ναρκωτικά: Το αδύναμο σώμα δεν μάχεται, το αδύναμο μυαλό δεν σκέφτεται


Τα ναρκωτικά είναι ταυτοχρόνως μία από τις μεγαλύτερες πληγές που αντιμετωπίζει η Ελληνική Κοινωνία και μία από τις πιο κερδοφόρες βιομηχανίες παγκοσμίως. Τα συμπτώματα των ναρκωτικών και η εικόνα του ιστορικού κέντρου των Αθηνών, αλλά και των αδερφών μας, Ελλήνων, που έχουν καταλήξει τοξικομανείς, δεν μπορούν παρά να κάνουν προφανή την θέση για αμετάκλητο ΟΧΙ στα ναρκωτικά και να οδηγήσει κάποιον να ζητήσει την αυστηρότερη των ποινών για το κτήνος που εμπορεύεται τον θάνατο και καταστρέφει το υπόλοιπο της ζωής νέων ατόμων. Η εικόνα που θα αντικρίσει κανείς αν περιηγηθεί στα στενά πέριξ της πλατείας Ομονοίας είναι πραγματικά αποκαρδιωτική, αλλά ταυτοχρόνως ενδεικτική της καταστάσεως και δεικνύουσα τον τρόπο λύσης του προβλήματος. Εκεί θα δει κάποιος πολυάριθμους λαθρομετανάστες να πωλούν τα ναρκωτικά σε κάθε γωνία και πολυάριθμους τοξικομανείς είτε να εκπορνεύονται (οι γυναίκες), είτε να ζητιανεύουν (οι άντρες), είτε να ληστεύουν, είτε οτιδήποτε άλλο. Και όλα αυτά σε απόσταση αναπνοής από το Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας και το τμήμα του ΟΚΑΝΑ (Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών), γεγονός που δείχνει την πλήρη αποτυχία των όποιων νομοθετημάτων δοκίμασε έως τώρα το Ελληνικό κράτος για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

Το αδύναμο σώμα δεν πολεμά, το αδύναμο μυαλό δεν σκέφτεται λέει ένα παλιό, σχετικό, σύνθημα, το οποίο όσο περνά ο καιρός γίνεται όλο και πιο επίκαιρο. Κοιτώντας ιστορικά το ζήτημα θα δούμε ότι όπου πραγματοποιήθηκε η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και του ΔΝΤ άνθησαν οι παραγκούπολεις και τα καρτέλ των ναρκωτικών, γεγονός λογικό αφού με αυτό τον τρόπο οι πολίτες αναζητούν διέξοδο από την μιζέρια που τους «κερνά» το κράτος, στον θάνατο που τους «κερνά» ο ναρκέμπορος της γειτονιάς τους. Συμπτωματικό ή όχι, οι αντιστάσεις του Λαού πέφτουν από την διαχεόμενη δυστυχία που σπέρνουν τα ναρκωτικά και η όποια αντίδραση στην νεοφιλελεύθερη μάστιγα αμβλύνεται με τον καιρό. Είναι συνεπώς καθήκον του συνειδητού Αγωνιστή, του συνειδητού Εθνικιστή να αγωνιστεί με όλες του τις δυνάμεις ενάντια στο τέρας των ναρκωτικών που σκοτώνει το ίδιο του το Αίμα και λεπταίνει τις γραμμές αντίστασης του Έθνους ενάντια στον προελαύνοντα εχθρό. Οτιδήποτε αμβλύνει τις αντιστάσεις του Λαού απέναντι στην γάγγραινα που καταπιέζει τον ίδιο και το Έθνος θα πρέπει να βγει άμεσα από την μέση.

Κοινή συνισταμένη της χρήσης όλων των ναρκωτικών ουσιών είναι η εξάρτηση και το στερητικό σύνδρομο. Επίσης κοινό σημείο της χρήσης τους οι παρενέργειες και η επικινδυνότητα που ποικίλουν από ναρκωτικό σε ναρκωτικό. Πάγια θέση του Εθνικισμού μας είναι ότι οι πάσης φύσεως εξαρτήσεις δεν έχουν θέση στην Κοινωνία μας, ασχέτως αν αυτές οι εξαρτήσεις λέγονται ναρκωτικές ουσίες ή καταναλωτισμός. Πιστεύουμε βαθύτατα στο ότι ο Ανώτερος Άνθρωπος, ο κατά Νίτσε Ζαρατούστρα, δεν διαθέτει καμμία αλυσίδα για να τον κρατά δέσμιο στο έδαφος, δεν έχει τίποτα που να τον κρατά από το να φτάσει το ανώτατο όριο της ανθρώπινης ύπαρξης, για το καλό του Έθνους και της Φυλής. Όπως, πολύ ορθά, το θέτει ο Νίκος Καζαντζάκης είναι το χρέος μας απέναντι στην ράτσα να παραδώσουμε στον γόνο μας την εντολή να μας ξεπεράσει, αφότου φυσικά και εμείς οι ίδιοι καθημερινά δίνουμε την εντολή στον ίδιο μας τον εαυτό να αυτοξεπεραστεί. Είναι προφανές, συνεπώς, ότι στην Ιδανική Ελληνική Πολιτεία που οραματιζόμαστε τα ναρκωτικά δεν έχουν καμμία απολύτως θέση. Αυτό, φυσικά, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την σημερινή, κατ’ όνομα Ελληνική, Δημοκρατία στην οποία ζούμε, όπου νομιμοποιήθηκαν, εμμέσως προς το παρόν, αμέσως στο μέλλον, η εμπορία και η χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Το Κοινωνικό Κράτος της Αλληλεγγύης του οποίου την δημιουργία κάποιοι την βλέπουν ως απώτερο σκοπό της ιδεοληψίας τους, είναι για εμάς κάτι το αυτονόητο. Η Αλληλεγγύη μας είναι αδιαπραγμάτευτη απέναντι στους ίδιους μας τους αδερφούς, τους μετέχοντες το ίδιο με εμάς Αίμα. Προφανώς σε κάθε Έλληνα αρμόζει βοήθεια και αλληλεγγύη αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά η πατρίδα μας. Το Κοινωνικό Κράτος είναι η διανομή δυνάμεων του Έθνους προς το εσωτερικό του, προκειμένου να άρει τις όποιες κοινωνικές άδικες δημιουργούνται, είτε από την κακή του λειτουργία, είτε από τις συγκυρίες της ίδιας της Ζωής. Ως εκ τούτου το Κοινωνικό Κράτος απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που βρίσκονται σε μια δύσκολη θέση, αδιάφορο αν αυτό είναι από υπαιτιότητα τους ή όχι. Είναι άρα σαφές ότι το Κοινωνικό Κράτος είναι μια προσωρινή ενσάρκωση του Εθνικού Κράτους για έκτακτες καταστάσεις, που περιορίζονται στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, όσο το Εθνικό Κράτος οδεύει προς την Ιδανική του κατάσταση, αφού με την εφαρμογή των πατροπαράδοτων Ελληνικών Κοινωνιστικών πολιτικών οι κοινωνικές ανισότητες αίρονται δια παντός και η ανύψωση των πολιτών του σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης, το προφυλάσσει από την δαπάνη δυνάμεων για εσωτερικούς σκοπούς και του επιτρέπει να αφιερώνει τις δυνάμεις αυτού και όλων των πολιτών του για την εύρυθμη λειτουργία του και την ενδυνάμωση του Έθνους.

Ο Έλληνας τοξικομανής είναι για μας ένας Αδερφός που χρειάζεται την βοήθεια μας, κυρίως μέσω της δημιουργίας ενός Κοινωνικού Κράτους που θέλει πραγματικά να τον βοηθήσει. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μιας και δια παντός ότι ο τοξικομανής είναι άρρωστος και όπως προείπαμε η υπαιτιότητα του ή όχι μας είναι παντελώς αδιάφορη. Και επειδή είναι άρρωστος η υγεία του δεν θα πρέπει να γίνεται προϊόν προς αγοραπωλησία ή διαπραγμάτευση. Αυτό δυστυχώς στην καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε δεν είναι καθόλου προφανές, άμα κάποιος δει το αναίσχυντο εμπόριο που εκτυλίσσεται γύρω από τα φάρμακα που αφορούν τον καρκίνο ή σκεφτεί το γιατί κάποιος τοξικομανής πρέπει να περιμένει χρόνια στις λίστες αναμονής προκειμένου να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα μεθαδόνης. Το κράτος και οι ισχυροί αυτού του κόσμου θέτουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, σε ένα ιδιότυπο και άτυπο χρηματιστήριο την Υγεία των Λαών, κάνοντας την προϊόν. Αυτά για να μην ρωτήσουμε το πως εντός της φυλακής γίνεται εμπόριο ναρκωτικών, πως καταφέρνουν τα ναρκωτικά να εισέρχονται σε ένα χώρο που, θεωρητικά τουλάχιστον, ελέγχει πλήρως η ΕΛ.ΑΣ. Είναι οπότε πρωταρχικής σημασίας για εμάς η παροχή πραγματικής και ουσιαστικής βοήθειας στον τοξικομανή, όχι τόσο για τον ίδιο τον τοξικομανή, αλλά ως βήμα για να μπορέσουμε να επιτύχουν την ολοσχερή εξάλειψη του φαινομένου των ναρκωτικών.

Σίγουρα στον δρόμο για την εξάλειψη των ναρκωτικών το πρώτο που θα πρέπει να δούμε είναι τα αίτια της ύπαρξης και της έξαρσης του φαινομένου. Η αιτία ύπαρξης ενός προϊόντος στην καπιταλιστική κοινωνία που διαβιούμε είναι πάντοτε η ζήτηση που αυτό έχει. Ακόμα και αν ένα προϊόν αρχικά δεν υπάρχει, η ζήτηση θα το κάνει να υπάρξει. Είναι οπότε επιτακτική η ανάγκη να δούμε τι προκαλεί την ζήτηση των ναρκωτικών και εξαλείφοντας την τελικώς θα επιφέρουμε και την εξαφάνιση τους. Άρα βασικός παράγων για την αντιμετώπιση του φαινομένου είναι η ψηλάφηση του δρόμου που οδηγεί στα ναρκωτικά. Μια γρήγορα ματιά στα στατιστικά στοιχεία δείχνει ότι τα ναρκωτικά είναι μια μάστιγα που χτυπά κυρίως νέους ανθρώπους με την μέση ηλικίας έναρξης της χρήσης ναρκωτικών να πέφτει συνεχώς. Συγκεκριμένα, η μέση ηλικία έναρξης της χρήσης της κύριας ουσίας μειώνεται από 19,25 έτη που ήταν το 1995 σε 18,5 έτη το 2002 (ΚΕ.Θ.Ε.Α. 2002), ενώ γενικώς οι χρήστες είναι κατά 60,5% ηλικίας 19-29 ετών, σύμφωνα με στοιχεία του ΕΚΤΕΠΝ (Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά).

Η ψυχολογία του εφήβου και του νέου, είναι οπότε το κλειδί για την αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών, ώστε να μπορέσουμε να εξαλείψουμε την ζήτηση τους στην Κοινωνία. Εκεί θα δούμε τον έφηβο και τον νέο, ευάλωτους ακόμα και ασχημάτιστους, να ζητάνε την αποδοχή του κοινωνικού τους περίγυρου, ενός περίγυρου που συνεχώς αλλάζει, καθώς η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, κατ’ απαίτηση του διεθνούς σιωνισμού και των εγχώριων λακέδων του και σε πλήρη αντίθεση με την θέληση της Λαϊκής Κοινότητας των Ελλήνων πολιτών. Με την εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών ο περίγυρος στον οποίο διαβιεί και στον οποίο,συνεπώς, επιθυμεί να ενσωματωθεί ο νέος Έλληνας αλλάζει άρδην. Στο κέντρο των Αθηνών λαθρομετανάστες είναι η πλειοψηφία των ατόμων που διακινούν τον λευκό θάνατο και σύμφωνα με το αστυνομικό δελτίο η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων εισαγωγής ναρκωτικών στην χώρα μας απασχολεί και πάλι λαθρομετανάστες. Ταυτοχρόνως το σχολικό περιβάλλον των παιδιών μας επίσης κατακλύζεται από λαθρομετανάστες, αφού όσο πιο πολύ πλήττεται μια γειτονιά από την λαθρομετανάστευση και τις συνέπειες της, άλλο τόσο είναι και το ποσοστό των παιδιών λαθρομεταναστών που φοιτούν στα σχολεία της περιοχής. Όμως και ασχέτως των λαθρομεταναστών που είναι ένας σημαντικός παράγων στην εξάπλωση των ναρκωτικών, αφού λειτουργούν και ως εισαγωγείς και ως διακινητές, μπορούμε να καταλάβουμε πως η οποιαδήποτε αύξηση της χρήσεως των ναρκωτικών στις νεαρές ηλικίες δημιουργεί από μόνη της προδιάθεση για περαιτέρω αύξηση των στατιστικών, δίνοντας έτσι έναν χαρακτήρα γεωμετρικής προόδου στο ζήτημα της χρήσης των τοξικών και θανατηφόρων, αυτών, ουσιών.

Η απαξίωση των πατροπαράδοτων θεσμών της θρησκείας, της πατρίδας και της οικογένειας από τον αριστεροδεξιό νεοφιλελεύθερισμό και τις διάφορες παραφυάδες του έχουν προφανώς το μερίδιο της ευθύνης τους στην εξάπλωση του φαινομένου, χωρίς όμως η ευθύνη τους να είναι αποκλειστική. Η αγωγή των νέων που δεν βαπτίζεται στους συνεκτικούς δεσμούς της ίδιας μας της Κοινωνίας είναι μοιραίο να παράξουν νέους σε αναζήτηση για έννοιες και αντικείμενα που θα καλύψουν τις ελλείψεις αυτές. Στην αναζήτηση αυτή μοιραία ελλοχεύουν και παγίδες, όπως είναι τα ναρκωτικά, τα οποία προσφέρονται από τους ναρκέμπορους και την λοιπή σαπίλα, ως μία «διέξοδος» στα όποια προβλήματα αντιμετωπίζει ο νέος, είτε αυτά είναι πραγματικά, είτε ψευδεπίγραφα, όπως τα περισσότερα προβλήματα της εφηβείας. Το κενό αυτό που δημιουργείται στην εφηβική ψυχή από το απότομο ξερίζωμα των πατροπαράδοτων αξιών, καλούνται να καλύψουν οι σύγχρονες σειρήνες του δυτικού πολυπολιτισμού, μία εκ τω οποίων είναι και τα ναρκωτικά.

Η καταναλωτική κοινωνία, το χρήμα και ο γρήγορος ρυθμός ζωής του σύγχρονου μαζανθρώπου, αυτός ο καθαρά αντιφυσικός τρόπος ζωής, σε αυτό το επίσης αντιφυσικό περιβάλλον, έχουν σοβαρές επιπτώσεις επίσης στους νέους, οι οποίοι μην έχοντας απορροφηθεί στη χοάνη μαζοποίησης ακόμα, αναζητούν οποιαδήποτε διέξοδο τους προσφέρεται από τον ολετήρα του δυτικού πολιτισμού. Τα ναρκωτικά είναι μία από αυτές τις «διεξόδους» που δίδονται αφειδώς στον νέο, αφού ως γνωστόν τα σχολεία είναι χώρος διακίνησης τους, αλλά επίσης εμπεριέχονται και σε άλλες «διεξόδους», που προμοτάρονται από το σύστημα, όπως ο χουλιγκανισμός και ο αναρχισμός, χώροι που και στους δύο διακινούνται μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών, με την «αποδοχή στο κοινωνικό περιβάλλον» που περιγράψαμε νωρίτερα να ξαναμπαίνει στην συνάρτηση. Η γοητεία του επικίνδυνου στον έφηβο που θεωρεί τον εαυτό του άτρωτο, ο μιμητισμός, αλλά και μια άγνωστη σε αυτόν έννοια, το χρήμα, συντελούν στο να υπάρχει η μάστιγα των ναρκωτικών και να κατατρώγει την κοινωνία μας.

Το μεταπολιτευτικό έκτρωμα της νεοελληνικής δημοκρατίας έχει επιλέξει εδώ και πολύ καιρό τον δρόμο που θα ακολουθήσει στην πορεία του για «αντιμετώπιση» του φαινομένου των ναρκωτικών.Με ολοένα ελαστικότερες πολιτικές και διαχωρισμό των ναρκωτικών σε «σκληρά» και «μαλακά», θεωρούν οι πολιτικάντηδες μας ότι θα καταφέρουν να επιφέρουν πλήγμα στα ναρκοκαρτέλ που χρησιμοποιούν τους λαθρομετανάστες ως εισαγωγείς και διακινητές των ναρκωτικών εντός της Ελληνικής επικράτειας. Προσφάτως μάλιστα η προμήθεια και η κατοχή ναρκωτικών για προσωπική χρήση προτάθηκε να γίνει μη άδικη πράξη, με άμεσο συνεπαγόμενο την ουσιαστική νομιμοποίηση των ναρκωτικών, με μόνη προϋπόθεση τα βαποράκια να κουβαλάνε πάνω τους, ανά πάσα στιγμή, μόνο ποσότητες που μπορούν να θεωρούν ως «πρέπουσες» για προσωπική χρήση, δηλαδή η μόνη δυσκολία που θα τους επιφέρει το αντίστοιχο νομοσχέδιο είναι ότι θα πρέπει να κάνουν περισσότερες διαδρομές, με αντάλλαγμα την πλήρη νομιμότητα του «επαγγέλματος» τους. Συντόμως θα έχουν, άραγε, και δελτίο παροχής υπηρεσιών; Μια γρήγορα ματιά στις γειτονιές του πολύπαθου κέντρου των Αθηνών και συγκεκριμένα στους δρόμους του ναρκεμπορίου και τις πέριξ πλατείες αρκεί για να δείξει το προφανές. Ότι δηλαδή όσο ελαστικότεροι γίνονται οι νόμοι σχετικά με τα ναρκωτικά τόσο οι δρόμοι γεμίζουν με δυστυχία και θάνατο.

Οι δε στατιστικές σχετικά με το ζήτημα δείχνουν την ίδια ακριβώς εικόνα. Συγκεκριμένα η χρήση κάνναβης σε δείγμα 15χρονών μαθητών διπλασιάστηκε, σχεδόν, εντός τεσσάρων ετών, από το 2006 έως το 2010, ενώ και η χρήση άλλων ναρκωτικών αυξήθηκε, ως απάντηση σε αυτούς που νομίζουν ότι η νομιμοποίηση των «μαλακών» ναρκωτικών, θα φέρει πλήγμα στα «σκληρά» ναρκωτικά. Ενδεικτικό επίσης είναι ότι οι χώρες με ελαστικότερες, από εμάς, νομοθεσίες έχουν υψηλότερα στατιστικά χρήσης για όλα τα ναρκωτικά, γεγονός που δείχνει καθαρά ότι η νομιμοποίηση ΔΕΝ είναι η λύση, αλλά η πορεία προς τον όλεθρο. Αυτά όσον αφορά τους εφήβους 15 χρονών, γεγονός που καθιστά τις παρούσες στατιστικές έρευνες τουλάχιστον ανατριχιαστικές. Όσον αφορά χρήστες μεγαλύτερης ηλικίας, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο πόρισμα του ΕΚΤΕΠΝ για το 2011 δεν έχει διενεργηθεί καμμία στατιστική έρευνα από το 2002, χρονιά που μάλλον το ζήτημα ξέφυγε κάθε δυνατότητας ελέγχου, χάριν της ελαστικότητας και του φιλελευθερισμού.

Ένα από τα κύρια επιχειρήματα των «προοδευτικών» για τις θέσεις που λαμβάνουν το σύνολο των κομμάτων του κοινοβουλευτικού τόξου, δηλαδή άπαντες πλην της Χρυσής Αυγής, είναι ότι υπάρχουν «μαλακά» και «σκληρά» ναρκωτικά, και ότι νομιμοποιώντας τα πρώτα θα μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε τα δεύτερα. Στηριζόμενοι σε έρευνα μη κερδοσκοπικού οργανισμού, αποτελούμενου από πρώην χρήστες ναρκωτικών, βλέπουμε ότι από το σύνολο των χρηστών που είναι εθισμένοι στα λεγόμενα «σκληρά» ναρκωτικά, το 90-95% άρχισε την χρήση αυτών των ναρκωτικών ως επόμενο και φυσικό βήμα της χρήσης των λεγόμενων «ελαφριών» ναρκωτικών, δηλαδή κάνναβης ή μαριχουάνας. Χαρακτηριστικό δε είναι ότι βασική θέση του σχετικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού είναι ότι τα «μαλακά» είναι το μονοπάτι που οδηγεί στα σκληρά. Αυτό για εμάς είναι αναμφισβήτητο, ασχέτως αν υπάρχει ποσοστό χρηστών που δεν περνά ποτέ στα «σκληρά» ναρκωτικά. Οι εξαιρέσεις, άλλωστε, ενός κανόνα υπάρχουν για την επιβεβαίωση του.Γεγονός, όμως, είναι ότι σχεδόν κανείς χρήστης δεν πέρασε απευθείας στα λεγόμενα «σκληρά» ναρκωτικά, οπότε λογικό είναι η απουσία του πρώτου «σκαλιού», να θέτει σε αμφισβήτηση ολόκληρη την «σκάλα» του θανάτου.

Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν από μόνα τους τα «μαλακά» ναρκωτικά πιθανότητα να εθίσουν τον χρήστη; Υπάρχουν σε αυτά βλαπτικές συνέπειες για το μυαλό ή το σώμα του χρήστη; Οι γιατροί, όπως και το σύνολο της κοινωνίας, είναι κατηγορηματικοί πάνω σε αυτό λέγοντας και για τα δύο ναι, ενώ όπως παραδέχεται η «Ελευθεροτυπία» σε άρθρο της στις 06/01/2008 οι «προοδευτικοί» έχουν άλλη άποψη «μάλλον για λόγους ευθυγράμμισης με τον αριστερό φιλελευθερισμό», κοινώς έχουν άλλη άποψη γιατί τα κόμματα της αριστεράς τους λένε να έχουν άλλη άποψη. Από την άλλη οι ιατρικές μελέτες βεβαιώνουν ότι το χασίς και η μαριχουάνα προκαλούν εθισμό και επηρεάζουν βραχυπρόθεσμα το μυαλό και μακροπρόθεσμα και το σώμα. Συγκεκριμένα έχουν τις ίδιες σωματικές επιπτώσεις με το τσιγάρο, ενώ προκαλούν ταχυκαρδία, υπνηλία, διαφοροποιημένη αντίληψη χρόνου, άρση αναστολών, ψυχοκινητικά προβλήματα, ακόμα και σε μικρές δόσεις. Αυτό που βεβαίως έχουμε δει όλοι είναι αυτό που οι αριστεροί και οι φιλελεύθεροι αρνούνται να δουν, για λόγους «ευθυγράμμισης», δηλαδή έχουμε δει την μαστούρα και την κατάσταση στην οποία οδηγούν τον άνθρωπο το λεγόμενα «μαλακά» ναρκωτικά. Έτσι μπορούμε ανέτως να φτάσουμε στο ορθό συμπέρασμα, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα «μαλακά» και «σκληρά» ναρκωτικά, όπως στην Ιδανική Κοινωνία δεν υπάρχουν ναρκωτικά και εξαρτήσεις.

Τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας τοξικομανής, όταν και άμα θελήσει να απεξαρτηθεί, είναι πρώτον η γραφειοκρατία που καθιστά απαγορευτικά τα προγράμματα απεξάρτησης, δεύτερον η παρουσία των ναρκωκυκλωμάτων που δεν τον αφήνουν να απεξαρτηθεί και τρίτον το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της απεξάρτησης του, εξακολουθεί να είναι αποκλεισμένος από τον κοινωνικό ιστό. Η σημερινή φιλελεύθερη κοινωνία, σκανδαλωδώς και εγείροντας πλήθος ερωτημάτων, αφήνει το ερώτημα της απεξάρτησης του τοξικομανή στα ίδια του τα χέρια, ενώ είναι σαφές και προφανές ότι αυτός δεν έχει την δυνατότητα λήψεως αποφάσεων, δεν έχει σώας τας φρένας. Ακόμα και όταν αυτός αποφασίσει οικειοθελώς να απεμπλακεί από την παγίδα του θανάτου, έρχονται νέα πρωτόγνωρα προβλήματα προς αντιμετώπιση, αφού η λίστα αναμονής για ένταξη στα προγράμματα απεξάρτησης είναι εξαιρετικά μεγάλη, με αποτέλεσμα μεγάλο ποσοστό των τοξικομανών να καταλήγουν στο νεκροταφείο, πριν ενταχθούν στα προγράμματα μεθαδόνης. Ακόμα, όμως, και αν ενταχθούν, τα κυκλώματα των ναρκωτικών, με τους λαθρομετανάστες να πρωταγωνιστούν, περιτριγυρίζουν τα κέντρα απεξάρτησης ανενόχλητα, προσπαθώντας να πάρουν πίσω τους «πελάτες» τους με κάθε αθέμιτο τρόπο. Οι δε τοξικομανείς αφήνονται στην τύχη τους από την κοινωνία και την πολιτεία στερούμενοι το πιο ισχυρό εργαλείο στον αγώνα τους για απεξάρτηση, που είναι η απασχόληση, η εργασία με σκοπό μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Απαιτείται, συνεπώς, η σύσταση ενός οργανισμού, ο οποίος θα κληθεί να καταγράψει άμεσα, εντός ενός όσο το δυνατόν μικροτέρου χρονικού διαστήματος, τους τοξικομανείς, να τους κατηγοριοποιήσει ανάλογα με την τοξική ουσία εξαρτήσεως τους και να τους αποδώσει κάρτες τοξικομανών, οι οποίες δεν θα υπάρχει δυνατότητα να πλαστογραφηθούν. Η λειτουργία του παραπάνω οργανισμού θα απαιτήσει την βοήθεια της αστυνομίας, ώστε ακόμα και όσοι τοξικομανείς δεν έχουν επιλέξει τον δρόμο της απεξάρτησης να το πράξουν έστω και με το ζόρι. Δεν μπορεί να υπάρξει επιλογή και «δημοκρατική αυτοδιάθεση» σε θέματα που αφορούν την υγεία και την ευημερία του Έθνους. Η αστυνομία θα αναλάβει την εύρεση των τοξικομανών και την απόδοση τους στον συγκεκριμένο οργανισμό προς καταγραφή και άμεση προώθηση στα προγράμματα απεξάρτησης. Ο οργανισμός θα φροντίζει να γίνεται σαφές στον κάθε τοξικομανή ότι μπορεί να καταγραφεί μόνο μία φορά και να τον ενημερώνει για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει και ποιο είναι το βέβαιο μέλλον του αν παραμείνει εντός των ναρκωτικών, κάνοντας του σαφές ότι το Έθνος του δίνει την ευκαιρία να γλιτώσει τον βέβαιο θάνατο. Σε περίπτωση που ο, προς καταγραφή, τοξικομανής είναι υπόλογος για εγκλήματα δεν θα απαλλάσσεται, αλλά θα εκτίει την ποινή του σε κλινικές απεξαρτήσεως. Γίνεται σαφές, όμως, πως η αστυνομία θα διενεργεί ελέγχους και θα προωθεί άτομα στον εν λόγω οργανισμό όχι μόνο όταν ερευνάται έγκλημα, αλλά σε κάθε περίπτωση.

Η ιατρική την σήμερον ημέρα έχει παράξει υποκατάστατα των οπιοειδών, τα οποία μπορούν να έχουν πολύ μεγάλη επιτυχία στον αγώνα των τοξικομανών προς απεξάρτηση. Η χρήση υποκατάστατων απαλείφει σταδιακά την εξάρτηση στα ναρκωτικά και η χρήση τους δεν έχει τις θανατηφόρες παρενέργειες των ναρκωτικών. Δύο από αυτά είναι η μεθαδόνη και η βουπρενορφίνη, που βοηθούν στην απεξάρτηση από τα οπιοειδή και σωματικά και ψυχολογικά. Και τα δύο υποκατάστατα σβήνουν το στερητικό σύνδρομο των ναρκωτικών χωρίς να παράγουν την γνωστή «μαστούρα» και επαναφέρουν, σταδιακά, στο φυσιολογικό κάποιες από τις σωματικές λειτουργίες του τοξικομανούς.  Αμφότερα, βεβαίως, αποτελούν ισχυρά και επικίνδυνα φάρμακα των οποίων η χρήση απαιτεί την παρουσία και εντολή ιατρού. Σημειώνεται δε ότι η Ελλάδα έχει την δυνατότητα και τις υποδομές για την παραγωγή μεθαδόνης, με αποτέλεσμα το κόστος της να είναι σχετικώς χαμηλό. Από την άλλη η βουπρενορφίνη εμφανίζει συγκεκριμένα πλεονεκτήματα και περιορισμούς σε σχέση με την μεθαδόνη, γεγονός που κάνει την επιλογή του τι τελικά θα χρησιμοποιείται να είναι μια επιλογή που μπορεί να την κάνει ιατρός σε συνεργασία με οικονομολόγο, σε ένα εθνικό κράτος και πλαίσιο, φυσικά.

Οι κλινικές και τα νοσοκομεία θα αναλάβουν την αποκλειστική διάθεση της μεθαδόνης ή της βουπρενορφίνης, και η κατανάλωση τους θα γίνεται μόνο εντός του χώρου του νοσοκομείου, αποκλειστικά και μόνο από όσους έχουν καταγραφεί ως τοξικομανείς και διαθέτουν την ανάλογη κάρτα τοξικομανούς. Με αυτό τον τρόπο θα διασφαλιστεί το γεγονός ότι, σε θεωρητικό επίπεδο, δεν θα πρέπει να κυκλοφορούν εκτός του χώρου των νοσοκομείων κανενός είδους ναρκωτικά. Έτσι η αστυνομία θα μπορεί να θεωρεί ως παράνομη πράξη την οποιαδήποτε ποσότητα ναρκωτικών βρίσκει και να την αντιμετωπίζει ως εμπόριο ναρκωτικών. Αυτό φυσικά εξαιρεί τα ηρεμιστικά χάπια, τα οποία θα χορηγούνται υπό αυστηρό έλεγχο και εποπτεία του κράτους, μόνο από τα φαρμακεία και τα νοσοκομεία, μετά από συνταγή γιατρού. Η εκμηδένιση της πιθανότητας δημιουργίας κυκλωμάτων που θα εμπορεύονται αυτά τα χάπια και τις ουσίες για λόγους μη ιατρικούς θα εξασφαλίζεται από τις εξοντωτικές ποινές που θα επιβάλλονται στα μέλη αυτών των κυκλωμάτων, τα οποία θα αντιμετωπίζονται ως έμποροι ναρκωτικών, ενώ έως τώρα τα εγκλήματα τους λογίζονταν ως αυστηρώς οικονομικά εγκλήματα.

Παράλληλα, φυσικά, θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα για την απασχόληση των τοξικομανών, αφού όπως είναι προφανές η εργασία είναι πανάκεια για όλες τις εξαρτήσεις και τα ψυχολογικά προβλήματα. Άλλωστε ποια καλύτερη επιλογή για να «ξεχαστεί» κάποιος από το να εργαστεί; Με δεδομένο το γεγονός ότι η πλειονότητα των χρηστών είναι νέοι άνθρωποι ηλικίας 19-29 ετών, θα χρειαστεί ένα πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης, προγράμματα εκμάθησης τεχνών και κίνητρα στην κοινωνία προκειμένου να παράσχει εργασία και, συνεπώς, αξιοπρεπής διαβίωση σε τοξικομανείς που θα έχουν κριθεί ως άξιοι της εμπιστοσύνης για επανεισδοχή στην κοινωνία, από τους θεράποντες ιατρούς και λοιπούς ειδικούς. Λόγω του ότι οι τοξικομανείς έχουν συνήθως στον προηγούμενο κοινωνικό περίγυρο τους, είτε τους λόγους που τους οδήγησαν στην χρήση ουσιών, είτε και μέλη των εγκληματικών κυκλωμάτων εμπορίας ναρκωτικών που ανταγωνίζονται, όσο υπάρχουν, τα προγράμματα απεξάρτησης, προσπαθώντας να πάρουν τους τοξικομανείς υπό απεξάρτηση πίσω, θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα από τους θεσμούς στους οποίους στηρίζεται το πρόγραμμα απεξάρτησης, προκειμένου ο πρώην τοξικομανής να μπορεί να αλλάξει περιβάλλον.

Το απόστημα των ναρκωτικών εντοπίζεται και σε περιοχές που υπό τις παρούσες συνθήκες η αστυνομία δεν επεμβαίνει, είτε λόγω αδυναμίας της να ελέγξει την κατάσταση, είτε λόγω «άνωθεν» εντολών, είτε λόγω συμμετοχής στα κυκλώματα του νακρεμπορίου. Η κάθαρση της αστυνομίας, αλλά και των υπόλοιπων εφαπτόμενων στο ζήτημα θεσμών και επαγγελμάτων, είναι πρωταρχικής ανάγκης για την επιτυχία του εγχειρήματος. Μία κάθαρση που πραγματικά πρέπει να γίνει δια μέσω «φωτιάς και ατσαλιού», με κάθε κόστος, γιατί αλλιώς πολλούς από τους σκοπούς του Λαϊκού Εθνικού Κράτους, στο οποίο αποσκοπούμε, θα σαμποτάρονται εκ των έσω από τους παρίες της κοινωνίας που θα έχουν διεισδύσει στα ενδότερα του κράτους, πράττοντας το διαλυτικό τους έργο. Με αυτά πραγματοποιημένα τα κάστρα του ναρκεμπορίου θα πρέπει να σπάσουν, ακόμα και με την χρήση όπλων. Καταυλισμοί Ρομά, υποβαθμισμένες γειτονιές, γκέτο λαθρομεταναστών και άλλα θα πρέπει να γίνουν ζώνες ελεύθερες από ναρκωτικά, ακόμα και αν χρειαστεί η συνδρομή του στρατού για να επιτευχθεί αυτό.

Όσον αφορά τους εμπόρους ναρκωτικών η θέση μας είναι μία και αδιαπραγμάτευτη: Θάνατος στους εμπόρους ναρκωτικών! Η θέση αυτή μπορεί να φαντάζει «ακραία» στον μέσο αστό, όμως η αλήθεια είναι ότι η Κοινωνία δεν έχει να διαπραγματευτεί τίποτα με ανθρώπους που, ομολογουμένως, έχουν εκπέσει της ανθρώπινης φύσεως. Ένας τόσο στυγερός εγκληματίας δεν γίνεται να αναμορφωθεί. Έχει πάψει να είναι άνθρωπος την στιγμή που μπόρεσε να εμπορευθεί τον θάνατο. Από την στιγμή που είδε κέρδος μέσα από την δυστυχία της Ελληνικής Νεολαίας και συνεπώς ολόκληρου του Ελληνικού Έθνους. Ένας τέτοιος «άνθρωπος» δεν μπορεί να λογίζεται τίποτα άλλο παρά προδότης του Έθνους και του Λαού. Και στην δική μας Κοινωνία κανείς δεν πρόκειται να εξαναγκάσει τον Έλληνα πολίτη να θρέφει δια βίου ένα τέτοιο απόβρασμα, ούτε να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτός ο «άνθρωπος» να ξαναβρεθεί ελεύθερος, ώστε να ξαναεγκληματίσει. Ζήτω Η Νίκη!


πηγή: xagr.net

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Ο Λαϊκός Εθνικισμός ως Βιοθεωρία



Η Ιδεολογία μας αποτελείται από μερικά πολύ βασικά συστατικά, που όμως της επιτρέπουν να επεκταθεί σε όλους τους τομείς του ζειν και να επεκτείνει τον εαυτό της στο επίπεδο της Βιοθεωρίας, της Κοσμοθεάσεως. Μακριά από ρηχούς «πατριωτισμούς» και θολούς ορισμούς του Εθνικισμού, ορθώνεται ο δικός μας Λαϊκός Εθνικισμός, σαφής, καθαρός, φωτίζοντας τον ανηφορικό δρόμο που έχουμε να ανέβουμε με δύο μόνο λέξεις: Αίμα και Τιμή. Δύο φάροι φωτός, οι οποίοι επάγουν και συνεπάγουν, μια ολόκληρη Στάση Ζωής, τον Μοναδικό δρόμο Ανάστασης και Ανάτασης του Έθνους από τον διεθνιστικό φιλελευθερομαρξιστικό νεοκομμουνιστικό βούρκο που έχει βυθιστεί εδώ και χρόνια. Έναν βούρκο αδιαφορίας και ατομικισμού που είναι η πηγή όλων των δεινών μας, που είναι η δυστυχία μας.
Για χρόνια ο ουροβόρος όφις μας έθετε στον κλοιό αλλοτρίωσης του καταναλωτισμού, στην παγίδα – κέντρο του χιλιόχρονου σχεδίου, και τώρα ο κλοιός σφίγγει τόσο που ακόμα και ο πιο αδαής μπορεί να τον δει, ασχέτως αν δεν μπορεί να τον ονομάσει ορθά. Ο Ανατέλων Ήλιος της Ιδεολογίας και το Σπαθί που τον φέρει είναι η λύση του γόρδιου, αυτού, δεσμού που κρατά υποδουλωμένο το Έθνος. Ο Ήλιος αυτός θα πρέπει να σκορπίσει το Φως του σε ολόκληρη την Κοινωνία και να κατασκορπίσει το Σκότος της μετριολατρείας, της κακομοιριάς και της κουτοπονηριάς που έχει απλωθεί ως γάγγραινα πάνω στο Έθνος.
Αίμα, η πρώτη συνισταμένη της Ιδεολογίας μας και η Ηρωολατρεία πυρήνας του Θρησκευτικού τύπου, Ιδεαλισμού της Βιοθεωρίας μας. «Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.» . Το ανώτερο σημείο, το πραγματικά Θεϊκό σημείο της Φυλής μας είναι οι Ήρωες της και οι Σοφοί της. Οι Άνθρωποι που ζουν ενάντια στην φθορά του Χρόνου, οι πραγματικά Αιώνιοι Άνδρες και Γυναίκες, που μετέχουν στο Αίμα μας. Απόρροια αυτού η ανάγκη για διαρκή και ατέρμονη Αυτοβελτίωση με σκοπό το αδύνατο, την ίδια την Θέωση, γιατί δεν έχει τόση αξία το να είναι κάποιος Έλληνας, όσο το να φτάσει τον Έλληνα, το να προσπαθεί να φτάσει το Ιδανικό που πρεσβεύει ο Ελληνισμός. Ηρωολατρεία βιωμένη μέσα στην Ψυχή και όχι σαν ένα σάπιο προγονόπληκτο κουφάρι μικροαστικού και ψευδεπίγραφου «πατριωτισμού». Ήρωες και Σοφοί που λειτουργούν ως πρότυπα, ως φάροι που προσελκύουν την Νεολαία σε νέα ύψη και όχι ως κενοτάφια νεκρά και ανενεργά. Όχι ανενεργά, πόσο μάλλον ψευδεπίγραφα με προσκυνημένους να τιμούν Ήρωες και συνεργάτες των δυναστών μας να επικαλούνται «πατριωτισμούς» και «εθνικισμούς».
“Όλα έμεναν άκαρπα χωρίς τον Ήρωα. Χρειάσθηκε ο θάνατος ενός παλικαριού για να δώσει πνοή στις πρώτες εκείνες ενέργειες και σ’ όλα τα σχέδια. Τα λόγια των Ελλήνων έμεναν λόγια ώσπου να έλθει ο θάνατος να τα ζωντανέψει. Ο Θάνατος δεν είναι λόγια, είναι αλήθεια. Ο Θάνατος είναι ζωή.”
Ίων Δραγούμης – “Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα”
Δια μέσου του Αίματος και την Ηρωολατρείας διαφαίνεται ως μοναδική πολιτική επιλογή και η Λαϊκή έκφραση του Εθνικισμού μας, γιατί χωρίς αυτήν θα ήταν ψεύτικος και αυτός ο ίδιος. Γιατί δεν νοείται Εθνικιστής που δεν αγαπά πρωτίστως τον Λαό του και δεν νοείται αγάπη για αυτόν τον Λαό αν κάποιος δεν έχει κατά νου αυτό που πρώτος ο Λυκούργος μας έδειξε ώστε το Έθνος να ζήσει πραγματικά αδελφωμένο και αγαπημένο, ενωμένο σαν μία γροθιά ενάντια στον οποιονδήποτε το επιβουλεύεται, είτε εκ των έσω, είτε απ’ έξω. Η άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και η κατακρήμνιση της ιεραρχίας του χρήματος, με μια ταυτόχρονη εγκαθίδρυση της ιεραρχίας της αρετής, έχει από αρχαιοτάτων χρόνων δείξει την αξία της στην εγκαθίδρυση της Λακωνικής Κυριαρχίας που παρέμεινε επί 600 χρόνια αήττητη στα πεδία των μαχών και ατάραχη στο εσωτερικό της. Διαβάζουμε,σχετικά στον Πλούταρχο:
“Δεύτερο έργο του Λυκούργου, και το πιο τολμηρό απ’ όλα, είναι ο αναδασμός της γης. Υπήρχε τότε φοβερή ανισότητα και έρχονταν στην πόλη πολλοί ακτήμονες και άποροι επειδή τα πλούτη είχαν συσσωρευτή σε ελάχιστους. Γι’ αυτό, πολεμώντας την αναισχυντία και το φθόνο και το έγκλημα και την τρυφηλότητα και τα δύο άλλα νοσήματα της πολιτείας, που είναι παλαιότερα και σοβαρότερα, τον πλούτο και τη φτώχεια, έπεισε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες να τα βάλουν όλα στη μέση για να γίνη αναδασμός και να ζουν μεταξύ τους όλοι ίσοι και με ίση περιουσία, επιδιώκοντας να πρωτεύουν στην αρετή, σαν να μην υπήρχε καμιά άλλη ανάμεσά τους διαφορά και ανισότητα παρά αυτή που την ορίζει η καταδίκη του κακού και ο έπαινος του καλού πολίτη. Και κάνοντας πράξη το έργο του μοίρασε την άλλη λακωνική γη σε τριάντα χιλιάδες κλήρους για τους περιοίκους κι αυτήν που αποτελούσε την Σπάρτη σε εννιά χιλιάδες (γιατί τόσοι έγιναν οι κλήροι των Σπαρτιατών).»
«λένε πως όταν κάποτε αυτός, ύστερα από πολύ χρόνο, γύριζε από ένα ταξίδι και είδε να έχουν πριν λίγο θερίσει στους αγρούς, καμαρώνοντας τους σωρούς, ίσους τον ένα δίπλα στον άλλο, χαμογέλασε και είπε σ’ αυτούς που ήταν μαζί του, πως η Λακωνική ολόκληρη μοιάζει με χώρα που ανήκει σε αδέλφια, που μόλις έκαναν τη μοιρασιά».
Στο βιβλίο του καθηγητή Κ. Κολλιόπουλου, «Η υψηλή στρατηγική της Αρχαίας Σπάρτης» αναφέρεται το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνει η Ιδεολογία, χτίζοντας επί του έργου του Λυκούργου που οδήγησε σε μια Κοινωνία, όπως η Σπαρτιατική. Εκεί ο καθηγητής λέει για το πρόβλημα που δημιουργήθηκε καθώς ο κάθε Όμοιος έπρεπε να συνεισφέρει στο κοινό τραπέζι από το κτήμα του, γεγονός που μετά από πολλά χρόνια δημιούργησε πρόβλημα, αφού όταν ένας Όμοιος έκανε δύο παιδιά, το κτήμα γινόταν μισό με αποτέλεσμα ο χρόνος να αναγκάσει ολόκληρες οικογένειες να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν. Αυτό βέβαια το πρόβλημα που φάνηκε μετά από 500 χρόνια κοινού βίου δεν θα πρέπει να μας οδηγήσει στο να αναζητούμε λύση σε φιλελευθερομαρξιστικά ιδεολογήματα που χρειάστηκαν όση τρομοκρατία μπορούσαν να παράγουν προκειμένου να αντέξουν το πολύ 50 χρόνια. Η παρακαταθήκη του Λυκούργου και άλλων νομοθετών και ηγετών που γκρέμισαν την κυριαρχία του χρήματος και έθεσαν το πολίτευμα τους, όσο πιο κοντά στην αριστοκρατία του Πλάτωνα γινόταν, μας θέτει ως μονόδρομο τον ανηφορικό δρόμο του πραγματικού Σοσιαλισμού,αυτού που βρίσκεται μακριά από μαρξιστικές και λενινιστικές σοφιστίες και δίπλα στην Φυλή και το Έθνος. Εξού και ο δικός μας Αντικαπιταλισμός που δεν είναι μονεταριστικός και ωφελιμιστικός όπως ο μαρξιστικός, που εν τέλει καταλήγει να είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος με τον καπιταλισμό. Αυτά τα παραπάνω βεβαίως μας οδηγούν και μακριά από τα κακόμοιρα ψευδοδόγματα «της μικράς και έντιμου Ελλάδας» και μας δείχνουν καθαρά το πεπρωμένο της Ελλάδας που, είτε θα είναι Μεγάλη, είτε δεν θα είναι καθόλου.
Άμεσο και προφανές συνεπαγόμενο της Ηρωολατρείας και γενικότερα της Προγονολατρείας των Αρίστων (γιατί ακόμα και τους προγόνους μας του διαλέγουμε, αφού πρόγονος μας ο Λεωνίδας, αλλά πρόγονος μας δυστυχώς και ο Εφιάλτης), είναι ο δύσβατος δρόμος της Αυτοβελτίωσης, που προϋποθέτει το πιο δύσκολο πράγμα σε έναν άνθρωπο, δηλαδή την ειλικρινή παραδοχή και αντιμετώπιση των ανεπαρκειών του. Δεν χωρούν ανάμεσα μας, στο Έθνος που ονειρευόμαστε, τα συμπτώματα και οι αιτίες της σύγχρονης παρακμής, τα οποία πρέπει άμεσα να αντικατασταθούν με τις αντίστοιχες Αρετές του Ελληνισμού. Η σαπίλα και η παρακμή που επεκτάθηκε στην Ελληνική Κοινωνία επωάστηκε μέσα στον ίδιο τον Ελληνικό Λαό, αλλιώς δεν θα μπορούσε να ριζώσει, όπως ρίζωσε βαθιά αυτή που μας καταπιέζει. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι οι πολιτικοί και οι ανθελληνικές «λέσχες» είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, οφείλουμε να ομολογήσουμε, ότι αυτός ο Λαός έχει, έστω, την ελάχιστη ευθύνη ότι δεν μπόρεσε να αντισταθεί σε κανένα από τα σχέδια τους. Ακόμα, λοιπόν, και αν αποδώσουμε αυτή την ελάχιστη ευθύνη του αστισμού θα πρέπει να αναγνωρίσουμε μέσα σε αυτήν έναν Λαό που δέχτηκε τα κελεύσματα των σειρήνων με χαρά και αμετροέπεια, χαρακτηριστικά που θα πρέπει να ξεριζωθούν. Όμως επειδή, για να λέμε και την Αλήθεια, δεν είναι μόνο αυτή η ευθύνη του Ελληνικού Λαού, θα πρέπει να δούμε ότι το καταναλωτικό όργιο στο οποίο τον βούτηξε η μεταπολίτευση με την σωρεία δανείων που έπαιρνε από τους διεθνείς τοκογλύφους, είχε και άλλες συνέπειες όπως το γεγονός ότι όλες οι σχέσεις και οι θεσμοί αλλοιώθηκαν και διαστρεβλώθηκαν μέσα από αυτό, με την συνένοχη σιωπή του Λαού.

Η έννοια της Τιμής και συνεπαγωγικά της Αξιοπρέπειας μας δείχνει τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε προκειμένου να καταφέρουμε να πραγματώσουμε όλα τα παραπάνω. Είναι πρωτίστως ζήτημα Τιμής και Αξιοπρέπειας, θέμα Καθήκοντος, να ξεσηκωθούμε και να αντιδράσουμε, να επαναστατήσουμε, Ενεργά και όχι σπασμωδικά απέναντι σε ένα σύστημα που μας οδηγεί στην καταστροφή. Μια επανάσταση που θα πρέπει να συμπεριλάβει όλους τους τομείς της ζωής μας, ακόμα και της προσωπικής, αφού η γάγγραινα πρέπει να κοπεί ολόκληρη, ώστε να μην μπορέσει να εμφανιστεί και πάλι. Οποιαδήποτε προσπάθεια για επιδιόρθωση της είναι μάταιη, αφού πρόκειται ουσιαστικά για την επέκταση μιας νέκρωσης. Είναι Καθήκον μας και Ζήτημα Τιμής η Επανάσταση, όπως την οραματίστηκε ο Μεγάλος Έλληνας Περικλής Γιαννόπουλος:
“Και η διέξοδος αυτή η μία και μοναδική είναι: Βαθύτατη Πνευματική Επανάστασις Συνεπάγουσα και: Βαθύτατην Ηθικήν Επανάστασιν ήτοι: Επανάστασις Ατομική. Επανάστασις Κοινωνική. Επανάστασις Πολιτική. Επανάστασις Ιδεολογική. Επανάστασις Φιλολογική. Επανάστασις Καλλιτεχνική. Ναι. Βαθύτατη Πνευματική Επανάστασις, γεννώσα ΦΩΣ. Καταρρακνώσουσα με φώς τα Σκοτάδια και τα ψεύματα. Πνευματική Επανάστασις, εξεγείρουσα όλας τας Ηθικάς, Πνευματικάς και Υλικάς Δυνάμεις ολοκλήρου της Φυλής, ενούσα αυτάς και οδηγούσα αποφασιστικώς ίνα δημιουργηθή, διαπλασθή και υπάρξη τέλος: 1ον Νέον Εθνικόν Πνεύμα 2ον Νέον Εθνικόν Ιδανικόν 3ον Νέα Εθνική Πίστις,
Μια Επανάσταση Ελληνική που θα συνταράξει όλα τα επίπεδα του Ατομικού και Κοινωνικού μας Βίου. Μια Επανελληνοποίηση που θα αποτινάξει από πάνω μας όλα τα υπολείμματα του σιωνιστικού πέπλου που μας κράταγε τόσο καιρό κοιμισμένους και μας έπνιγε ως άτομα, ως γειτονιές, ως πόλεις, ως Έθνος. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή δύο διαφορετικά «έθνη» που το ένα περιέχεται στο άλλο. Το ένα, το μικρότερο, είναι αυτοί που έχουν κάνει τα βήματα αυτής της Επανάστασης, άλλοι πολλά, άλλοι λιγότερα, πάντως κινούνται στον ίδιο σκοπό, έχουν μεταλάβει την Κοσμοθέαση του Λαϊκού Εθνικισμού. Το άλλο, το μεγαλύτερο προς το παρόν, αυτοί που ακόμα δεν τα έχουν κάνει. Οι μεν είναι το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα και είναι το Μέλλον αυτού του τόπου. Οι δε είναι το παρόν που θα πρέπει να διαλέξει αν θα γίνει παρελθόν ή μέλλον. Καθήκον μας και ύψιστη Τιμή μας ο Αγώνας να μεγαλώσουμε την Κοινωνία μας, την Κοινωνία των Ομοίων, την Κοινωνία του Μέλλοντος, την Κοινωνία που θα δώσει την Ύψιστη Μάχη ενάντια στο αιώνιο έρεβος. Να την μεγαλώσουμε τόσο που να συμπεριλάβει όσο το δυνατόν περισσότερους. Γιατί σε αυτόν τον Αγώνα κανείς δεν περισσεύει και εν τέλει κανείς δεν θα μείνει αμέτοχος.
Στεκόμενοι μακριά από την επίπλαστη και επίκτητη ψευδοηθική της κακομοιριάς, μακριά από ενοχές, με μόνο σκοπό την σωτήρια και Ανάσταση του Έθνους μας και της Φυλής μας δίνουμε τον Αγώνα με όλες μας τις δυνάμεις, με Πίστη, Πυγμή και Αποφασιστηκότητα. Σαν ήδη νεκροί και ξοφλημένοι που δεν έχουν έχουν τίποτα να χάσουν, μαχόμαστε με Σιδερένια Θέληση και Πειθαρχία. Όχι για μας αλλά τα παιδιά αυτού του Έθνους και για τους Ήρωες του. Γιατί δεν χρωστάμε σε κανέναν παρα μόνο«χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα’ ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί».
πηγή: xagr.net

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Η παρερμηνεία και η διαστρέβλωση των ιδεών ως όπλο του συστήματος

Ένα από τα πιο σημαντικά όπλα του καθεστώτος, σημαντικότερο ίσως και από την συνωμοσία της σιωπής και από την λάσπη, είναι η χρήση της παραπληροφόρησης και της ελλιπούς παιδείας που παρέχει αφειδώς στον Λαό. Έτσι δύναται να διαστρεβλώσει σωστές και ισχυρές ιδέες και να τις μετατρέψει σε σειρήνες που θα οδηγούν τον οργισμένο Λαό στις αγκάλες του συστήματος, από την άλλη πλευρά. Αυτό, φυσικά, δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο ή το πρωτότυπο, στην πραγματικότητα από την απαρχή της πολιτικής είναι μία από τις πάγιες τακτικές της οποίες πρέπει να υπερβεί, ως ο μόνος γνήσιος εχθρός του καθεστώτος, ένα γνήσιο Λαϊκό και Εθνικιστικό Κίνημα πριν μπορέσει να ακουμπήσει το ίδιο το σύστημα. Είναι ο πρώτος εχθρός που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα Κίνημα, όταν θα καταφέρει να υπερβεί την λάσπη και την συνωμοσία της σιωπής. Στην σημερινή πολιτική κατάσταση, όπως αυτή σήμερα δείχνει ένα σύστημα σε πλήρη πανικό, περικυκλωμένο θα λέγαμε. Από την μία βλέπει την άνοδο των Εθνικιστικών Ιδεών ανά τον Λευκό Κόσμο και από την άλλη βλέπει την φυσική οργή που προκαλεί η φάση του σχεδίου παγκόσμιας κυριαρχίας στην οποία βρίσκεται. Επειδή κανείς στρατός δεν θέλει να πολεμάει σε δύο μέτωπα το σύστημα επιλέγει την τακτική των αναχωμάτων, προκειμένου να ανακόψει το ανερχόμενο Λαϊκό Εθνικιστικό Επαναστατικό Κίνημα που ορθώνεται για να το καταπνίξει, έτσι ώστε στο ένα μέτωπο να έχει στην πραγματικότητα φίλιες δυνάμεις, οι οποίες θα πρεσβεύουν ακίνδυνες παρερμηνείες των Ιδεών που το σύστημα φοβάται και θα εκπροσωπούνται από άτομα φαιδρά, ανάλογα των παρερμηνειών αυτών.

Δεν κακίζω φυσικά τους ανθρώπους αυτούς που, από αγνά αισθήματα ορμώμενοι, κατέληξαν να υποστηρίζουν κάποιο τέτοιο ανάχωμα, μια τέτοια ακίνδυνη παρερμηνεία των Ιδεών του Λαϊκού Εθνικισμού. Στην Ελλάδα, άλλωστε, έχουμε δει πολλά τέτοια αναχώματα στην διάρκεια της μεταπολίτευσης, με την κορύφωση του φαινομένου να είναι τώρα που το Γνήσιο Λαϊκό Εθνικιστικό Επαναστατικό Κίνημα είναι σε πραγματική και μεγάλη άνοδο. Το τελευταίο μεγάλο ανάχωμα που χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να πράξει αυτά που προείπαμε ήταν το τηλεκόμμα του ΛΑ.Ο.Σ και η ιστορία των αναχωμάτων συνεχίζεται με νέα αναχώματα να ξεπροβάλλουν συνεχώς διαφημιζόμενα από πηγές συνεργαζόμενες με το αρχικό ανάχωμα. Κάποιος ο οποίος έχει την στοιχειώδη κρίση για να ενώσει δύο τελείες με μία ευθεία θα μπορεί να δει ποιο μέσον ανήκει στο ανάχωμα και ποια είναι τα κόμματα – παρατάξεις που διαφημίζει. Δεν κακίζω, όπως προείπα, τους ανθρώπους που, από αγνά αισθήματα και άγνοια, υποστήριξαν αυτά τα αναχώματα, όμως τα στελέχη τους, που συνειδητά υπήρξαν άγρυπνοι φρουροί του αστικού κοινοβουλευτισμού και ότι πιο σάπιου αυτός εκφράζει τους θεωρώ προδότες, άνευ καμμίας δυνατότητας μεταστροφής αυτού. Θα συνεχίσουμε παραθέτοντας μερικά παραδείγματα εκούσιας παρερμηνείας συγκεκριμένων Ιδεών του Γνήσιου Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος και πως αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή αναχωμάτων και να εξυπηρετήσουν το σύστημα με αυτό τον τρόπο. 

Αντικομμουνισμός – Αντικαπιταλισμός 

Είμαστε, και ορθώς είμαστε, αντικομμουνιστές. Δεν θα μπορούσαμε, άλλωστε, να μην είμαστε από την στιγμή που ο κομμουνισμός είναι η μήτρα της προδοσίας. Είμαστε εθνικιστές, αντικαπιταλιστές, πραγματικά σοσιαλιστές και συνεπώς αντικομμουνιστές, αφού ο κομμουνισμός είναι η μία όψη του νομίσματος, με την άλλη να είναι ο άκρατος φιλελευθερισμός. Γεννήματα της ίδιας ιδεολογικής – θρησκευτικής μήτρας έχουν μηδαμινές διαφορές βιτρίνας, απαιτούν και τα δύο υλιστικές και αντιφυσικές θεωρίες που σκοπό τους έχουν την θέωση της μετριότητας, της παρακμής και του κεφαλαίου. Ο μεν κομμουνισμός απαιτεί την κατανομή της εξουσίας από κάτω και ο φιλελεύθερος καπιταλισμός από πάνω, βλέποντας τους «άξονες» με καθαρά οικονομικά κριτήρια. Στην πράξη ο καπιταλισμός όσο πιο μονοπωλιακός και ασύδοτος γίνεται πλησιάζει το μαρξιστικό μοντέλο διακυβέρνησης, όπως αυτό εφαρμόστηκε στην πρώην ΕΣΣΔ. Το σύστημα εκμεταλλεύεται την φυσική αποστροφή του Ελληνικού Λαού προς τον κομμουνισμό και αντιπαραβάλει τον κρατισμό του κομμουνισμού με τον κρατισμό από την ανάποδη του φιλελευθερισμού, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση πως είναι κάτι το διαφορετικό στην ουσία του, ενώ στην πραγματικότητα ο «κομισάριος» φοράει στολή στην μία περίπτωση και γραβάτα στην δεύτερη. Με αηδία μπορεί κάποιος να δει στο «forum» του Άδωνι Γεωργιάδη του λόγου το αληθές, αφού το μόνο επιχείρημα που έχει ο βουλευτής απέναντι σε αυτούς που τον κατακρίνουν για την συναίνεση του στο ξεπούλημα της Πατρίδος είναι το «μα καλά, όλοι κομμουνιστές γίνατε;».

Αντιστοίχως ισχύει και το ακριβώς αντίθετο στην σκέψη που είχαμε στην προηγούμενη παράγραφο. Το σύστημα επιθυμεί διακαώς ώστε να μπορέσει να εμφανίσει τον κομμουνισμό (ασχέτως ιδεολογικής φράξιας) ως αντικαπιταλιστική δύναμη, ενώ όπως είπαμε αυτά τα δύο είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Έχουμε όλοι δει πως η πορεία των Ιμίων με 10.000 κόσμο δεν προβλήθηκε από κανένα πορνοκάναλο, ενώ έχω συγκεκριμένο παράδειγμα, όπου συγκέντρωση τεσσάρων (4) μαρξιστοειδών έγινε θέμα στα δελτία ειδήσεων. Αυτό φυσικά και έχει τον σκοπό του, που έχουμε κάνει ήδη προφανή. Σίγουρα μάλιστα υπάρχει στην αριστερά ο αντίστοιχος «άδωνις» που στους κατακριτές της μαρξιστικής υποκρισίας ανταπαντά «μα καλά, όλοι δεξιοί γίνατε»; 

Εθνικισμός

Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε και πάλι, αν και το έχουμε κάνει, ότι ορίζουμε το Έθνος φυλετικά. Δεν θα πρέπει να κουραστούμε να το λέμε αυτό, γιατί ο κίνδυνος της παρερμηνείας βρίσκεται συνεχώς προ των πυλών και στην πραγματικότητα αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός του καθεστώτος. Η ιστορία των αναχωμάτων του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος στην Ελλάδα, όσο και παγκοσμίως έχει δείξει πως αυτό που πραγματικά πειράζει το σύστημα είναι ο ορθός ορισμός του Έθνους, αυτός που θέτει τον παράγων Αίμα σε πρώτη προτεραιότητα. Πως μπορεί, όμως, το σύστημα να στρέψει τον ίδιο τον Εθνικισμό εναντίον του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος άμα τον διαστρεβλώσει; Στον σκεπτόμενο άνθρωπο θα είναι ήδη προφανές ότι αυτό γίνεται μέσω του θρησκευτικού ορισμού του Έθνους. Στην λαθρομετανάστευση πλήθους μεγάλου αλλόφυλων και αλλόθρησκων ελοχεύει ο κίνδυνος των φιλοσιωνιστικών θέσεων, που με την ύπαρξη τους ακυρώνουν αυτόν τον ίδιο τον ψευδεπίγραφο διαστρεβλωμένο Εθνικισμό που τις γέννησε. Όχι γιατί μόνο καταλήγει να προσεταιρίζεται αλλόθρησκους, αλλά επειδή προσεταιρίζεται αυτούς που ουσιαστικά δημιουργούν το πρόβλημα. Όλοι έχουμε δει στις τηλεοράσεις μας ή και αλλού το γαϊτανάκι της λαθρομετανάστευσης, με τις φιλοσιωνιστικές δυνάμεις αυτού του κόσμου, την λεγόμενη «συμμαχία» να επιβάλλει τα σχέδια της για ελεύθερες αγορές και «δημοκρατία» διαμέσου των πολέμων είτε οικονομικών, είτε δολιοφθοράς, είτε στρατιωτικών, πολέμων που η αποτυχία τους ή η επιτυχία τους είναι κάθε φορά αιτίες δημιουργίας λαθρομεταναστευτικού ρεύματος. Στην περίπτωση αποτυχίας είναι οι πράκτορες τους μαζί με τυχοδιώκτες που φεύγουν από την χώρα για να γλιτώσουν την αντεκδίκηση του εκεί λαού. Στην περίπτωση επιτυχίας είναι οι πιο αδύναμοι που είτε φεύγουν για να σωθούν από την μανία των πρακτόρων και των καπιταλιστών αφεντικών τους, είτε πέφτουν θύματα κυκλωμάτων και προωθούνται στην Ευρώπη με σκοπό το κέρδος. Και εκεί είναι η μεγάλη παγίδα του διεθνούς σιωνισμού που βρίσκεται, ουσιαστικά, πίσω από αυτούς τους πολέμους. Τοποθετεί μίσθαρνα όργανα του και χρήσιμους ηλίθιους να τον προωθούν με τον μανδύα του αντι-μουσουλμανισμού. Έτσι το θύμα προσεταιρίζεται τον θύτη εναποθέτοντας σε αυτόν ελπίδες προκειμένου να το λυτρώσει από τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό δεν θα έπρεπε να μας φαίνεται παράδοξο εδώ στην Ελλάδα που το 80% του κόσμου έλπιζε στην ΝΔ για να μας σώσει από το ΠΑΣΟΚ και τούμπαλιν. Εμείς από την πλευρά μας πρέπει να δηλώσουμε σαφώς και να το κάνουμε κατανοητό στους πάντες ότι ναι είμαστε ενάντια στην λαθρομετανάστευση, όμως φροντίζουμε να βλέπουμε τον πραγματικό εχθρό που κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες, αυτόν που πάντα κρυβόταν. Τον αιώνιο εχθρό του Ελληνισμού. Δεν τον προσεταιριζόμαστε έχοντας ελπίδες ότι θα μας σώσει από τον εαυτό του. Τον πολεμάμε γνωρίζοντας πως μόνο έτσι μπορούμε να βρούμε λύση στο πρόβλημα. Δεν χωρίζουμε τους λαθρομετανάστες σε «ομόδοξους» και «ετερόδοξους», το ζήτημα μας αφήνει παγερά αδιάφορους.

Επαναστατικότητα

Η πιο παλιά από τις παρερμηνείες των γνήσιων Λαϊκών Εθνικιστικών Ιδεών είναι η προβολή τους στον κόσμο των αστών. Μιλάω, φυσικά, για την «εκ των έσω άλωση» του αμαρτωλού, κατάπτυστου συστήματος που διαφεντεύει και καταπιέζει την ζωή μας. Εχθρός και όργανο του συστήματος όποιος μπροστά σε ένα τέτοιο οικοδόμημα, όπως η σημερινή κοινωνία, έρχεται με μυστρί και πηλοφόρι, αντί για βαριοπούλα. Εχθρός ο επίδοξος μεταρρυθμιστής, αυτός που θέλει να αναστυλώσει αυτό που πρέπει να πεθάνει άμεσα, προκειμένου να αναγεννηθεί. Αυτόν τον τοίχο δεν προσπαθούσε να τον στηρίξουμε για να μην πέσει. Σπρώχνουμε με όλη μας την δύναμη! Ιστορικό παράδειγμα που καταδεικνύει ακριβώς την διαφορά μεταξύ των «ακροδεξιών» αστικών κομμάτων και ενός γνήσιου Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος είναι η διαφορά μεταξύ του Κολοκοτρώνη και των Φαναριωτών που έληξε με το γνωστό «Τσεκούρι και Φωτιά στους προσκυνημένους». Οι δεύτεροι υπόσχονταν «άλωση του συστήματος εκ των έσω», μια «άλωση» που όλοι ανέμεναν επί 400 σχεδόν χρόνια και την οποία έφερε με την ευθεία οδό σε πολύ λίγο χρόνο ο Ήρωας του Ελληνικού Έθνους, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μαζί με άλλους Αθάνατους Ήρωες. Όχι, το σύστημα δεν πρόκειται ποτέ να αλωθεί εκ των έσω! Δεν υπάρχει αυτή η επιλογή. Όποιος το συνεταιριστεί είναι μοιραίο να μολυνθεί από αυτό, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι ήταν πριν αμόλυντος, που φυσικά δεν ήταν.

«Τότε γιατί μέσω εκλογών;» θα πει κάποιος αφελής νεανίας. Γιατί μεγάλο ρόλο στην διεξαγωγή ενός πολέμου έχει η στρατηγική. Αυτή τη δεδομένη στιγμή ο μοναδικός δρόμος που πραγματικά προσφέρεται για πόλεμο εναντίον του συστήματος είναι ο πολιτικός. Για ποιο λόγο; Μα, φυσικά, για να καταφέρουμε την αφύπνιση ενός κοιμώμενου Λαού, του Ελληνικού. Για να του δώσουμε να καταλάβει ότι «όποιος θέλει να ζήσει, ας πολεμήσει», για να του κάνουμε σαφές ότι δεν γίνεται να προσεταιρίζεται και ταυτοχρόνως να διαμαρτύρεται για την σαπίλα και την διαφθορά. Δεν ερχόμαστε για να προσεταιριστούμε τον κοινοβουλευτισμό και τις συνήθειες του. Ερχόμαστε για να δυναμώσουμε την φωνή μας, για να την διαδώσουμε σε όλους τους συμπατριώτες μας, για να τους δείξουμε ότι η δική μας φωνή είναι η φωνή της Αλήθειας. Ερχόμαστε για να τους κάνουμε να νιώσουν άβολα μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, την βουλή. Ερχόμαστε για να καταργήσουμε την σαπίλα και την διαφθορά, μια για πάντα!

Το σύστημα μας πολεμά με κάθε μέσον, ακόμα και με το να προσπαθεί να μιμηθεί διαστρεβλωμένους αντικατοπτρισμούς των Ιδεών μας. Καλά κάνει το σύστημα, για την επιβίωση του μάχεται άλλωστε. Το θέμα και το τονίζω αυτό είναι το ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ! Δύο οι επιλογές φυσικά. Είτε αφήνουμε αυτή την διαστρέβλωση στην τύχη της και αφήνουμε το ζήτημα να κυλίσει φυσικά, είτε διατρανώνουμε την διαφορά μας με τα κάτοπτρα και μάλιστα τα καταγγέλλουμε ως κάτοπτρα και απάτες. Επίσης φυσικά μία από τις δύο μόνο είναι η σωστή επιλογή! Διατρανώνουμε τις Ιδέες μας ευθαρσώς και καταγγέλλουμε τους πολιτικούς απατεώνες για αυτό που ακριβώς είναι. Ετοιμαζόμαστε για την Μάχη που θα οδηγήσει στην Νίκη! Ζήτω Η Νίκη!

πηγή: xagr.net

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Κοιτάζοντας την Ιστορία κατάματα

Η Ιστορική Μνήμη και συναίσθηση ενός Έθνους μπορεί να αποτελεί, κατά περίπτωση, είτε το εχέγγυο για το μεγαλείο αυτού του Λαού, είτε την τροχοπέδη που τον οδηγεί στο βάθος ενός βούρκου. Αυτό δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από αυτή την ίδια την Ιστορική Μνήμη, αλλά και την οπτική γωνία με την οποία την αντικρίζει αυτός ο Λαός. Θα έλεγα μάλιστα πως είναι εξίσου σημαντική, για την πορεία του Λαού, η οπτική γωνία αυτή κάθ’ εαυτή, όσο και το ύφος αυτής της Ιστορικής Μνήμης. Στην σύγχρονη Ιστορία μπορούμε να δούμε Λαούς με πλαστή εθνική ταυτότητα να την χρησιμοποιούν για να αναρριχηθούν στον ζωντανό κορμό της Ιστορίας και Λαούς με αληθινή Ιστορία να την αρνούνται και να προσαρτώνται σε αδιέξοδα διεθνιστικά δόγματα, κατασκευασμένα από Εβραίους και εφαρμοσμένα από πράκτορες, με αποτέλεσμα να βυθίζονται στον βούρκο της ανυπαρξίας ολοένα και περισσότερο. Ο λόγος φυσικά για χώρες, όπως η Τουρκία από την μία, που έχει αρνηθεί πλήρως την πραγματική της, προερχόμενη από τους Μογγόλους του Τζένγκις Χαν, Ιστορία και τις προσπάθειες της να υιοθετήσει κομμάτια της Ελληνικής Ιστορίας ανακατεμένα με κομμάτια Παντουρανισμού και ισλαμισμού. Από την άλλη έχουμε την Ελλάδα με τις οπτικές γωνίες ανάγνωσης να ποικίλουν από τις “δεξιές” αγιογραφίες που προάγουν την “συμφιλίωση των Λαών” και τον πασιφισμό, μέχρι αριστερές διαστρεβλώσεις και ρηχούς εξυπνακισμούς, που προάγουν ακριβώς τα ίδια με τους “δεξιούς”.

Τι εννοώ, όμως, όταν μιλάω για “δεξιές” αγιογραφίες; Συγκλονίζεται και διαρρηγνύει τα ιμάτια του ο “πατριωτικός χώρος”, όταν κάποιος τολμήσει να μιλήσει για την τύχη των Εβραίων, των Τούρκων και των Αλβανών στις ιστορίες απελευθερώσεως των Ελληνικών πόλεων κατά την διάρκεια του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα του 1821. Πόσο δε μάλλον άμα ακούσουν για το πως γινόταν στην πραγματικότητα η Κρυπτεία των Σπαρτιατών ή αν τους θυμίσει κανείς την αιτία ονοματοδότησης του Βασιλείου Β’ ως Βουλγαροκτόνου. Πολύ θα ήθελαν να μπορέσουν, όπως οι φίλτατοι τους Εβραίοι, να γράψουν χωρίς έλεγχο την Ελληνική Ιστορία και να παρουσιάσουν τις μάχες ως “κατακεραύνωση των εχθρών από τον Θεό” και τους Ήρωες του Έθνους άψυχους μοιρολάτρες σαν και τους ίδιους. Η Αλήθεια προφανώς δεν είναι αυτή, όσο και αν προσπαθούν. Οι δε αριστεροί προσπαθούν να απαξιώσουν όλα τα σημεία της Ελληνικής Ιστορίας, προσπαθώντας να παρουσιάσουν μια Ιστορία στην οποία τα πάντα δικαιολογούνται με βάση το “κέρδος”, τις “πλουτοπαραγωγικές πηγές” και τον “ταξικό πόλεμο”, φροντίζοντας βέβαια σε κάθε τους βήμα να προσπαθούν να δουν τα άψυχα, υλιστικά “Εγώ” τους στα μάτια των Ηρώων, όσο αστείο και αδύνατον και αν αυτό φαίνεται.

Ο “δεξιός” φιλελευθερισμός και ο αριστερίστικος μετακομμουνισμός του ανθρωπισμού, της αριστεράς και της “προόδου” έχουν κοινές καταβολές σε όλα, ουσιαστικά είναι η μετενσάρκωση του ίδιου μεσανατολίτικου ιδεολογήματος. Αμφότερες οι ιδεοληψίες είναι υλιστικές και ως υλιστικές τρέμουν μπροστά σε μια Ιστορία γραμμένη με Αίμα και με Ήρωες, αφού αυτή αποδεικνύει το λάθος της σκέψεως τους. Δεν χωρά στον ψευδεπίγραφο ανθρωπισμό αμφοτέρων μια Ιστορία η οποία παράγει πρότυπα Ανθρώπων και όχι μονάδων παραγωγής και κατανάλωσης. Δεν έχει καμμία διαφορά, επί της ουσίας, ο τρόπος που οι δύο “πόλοι” της πολιτικής μας σκηνής βλέπουν την Ιστορία και συνεπώς το μέλλον που θέλουν για την Πατρίδα και τον Λαό μας. Δεν είναι άλλωστε μυστικό, ούτε δύσκολο να το καταλάβει κανείς ότι αμφότεροι οι δύο πόλοι είναι υπέρ της παγκοσμιοποίησης και των επιταγών της. Γι’ αυτό και ο μεν ένας αποκρύπτει την Ελληνική Ιστορία και ο άλλος προσπαθεί να την απαξιώσει. Εν τέλει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, αφού στην μεν πρώτη περίπτωση δεν παράγονται πρότυπα, ενώ στην δεύτερη εμφανίζονται διαστρεβλωμένα και άψυχα.

Ανάμεσα στις δύο, εξίσου εθνομηδενιστικές, θεωρήσεις περί της Ιστορίας μας στέκεται το ορθόν της ανάγνωσης της Ιστορίας ως έχει. «Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθές», γράφει ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός και φυσικά ο μεγάλος, αυτός, ποιητής δεν εξαίρεσε τον εαυτό του σε αυτό, όπως θα πούμε και στην συνέχεια. Στο περισπούδαστο έργο του, “Η παρακμή της Δύσεως”, ο Γερμανός φιλόσοφος Oswald Spengler κατακεραυνώνει αυτή ακριβώς την παραφροσύνη των ανθρώπων, που από ότι φαίνεται είναι διαχρονική, να θωρούν την ιστορία μέσα από πρίσματα ιδεοληπτικά προκειμένου να βγάλουν τα πορίσματα που τους αρέσουν. Είναι αληθές πως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κατά την είσοδο του στην Τριπολιτσά δεν είχε παντελώς καμμία έγνοια για τα “ανθρωπιστικά” ιδεολογήματα του φιλελευθερισμού και του “ροζ” μαρξισμού. Σημειώνει μάλιστα στο ημερολόγιο του: «Το ασκέρι όπου ήτον μέσα, το ελληνικό, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άντρες, τριάνταδύο χιλιάδες. Το άλογό μου από τα τείχη έως τα σαράγια δεν επάτησε γη. Ελληνες εσκοτώθηκαν εκατό.». Ο δε Σολωμός γράφει για το ίδιο σημείο της Ιστορίας στον “Ύμνο προς την Ελευθερία” στους στίχους 68 και 69: ”Ὀλιγόστευαν οἱ σκύλοι, καὶ «Ἀλλά», ἐφώναζαν, «Ἀλλά», καὶ τῶν Χριστιανῶν τὰ χείλη «φωτιά», ἐφώναζαν, «φωτιά». Λιονταρόψυχα, ἐκτυπιοῦντο, πάντα ἐφώναζαν «φωτιά», καὶ οἱ μιαροὶ κατασκορπιοῦντο, πάντα σκούζοντας «Ἀλλά».” Η αντιμετώπιση που θα έχει το παραπάνω απόσπασμα από τους δύο “πόλους” είναι η εξής: Η μεν “δεξιά” φροντίζει να αποκρύπτει τα γεγονότα κάτω από ένα πλέγμα “εθνικοφρονισμού”, ενώ η αριστερά κατακεραυνώνει τα ίδια γεγονότα. Και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, ενώ σαφώς η ορθή οπτική της Ιστορίας είναι η ανάγνωση όλης της Ιστορίας και η εξαγωγή από το Όλον της των όποιων συμπερασμάτων. Παραθέτουμε και εκτενέστερο απόσπασμα για την Τριπολιτσά από τον “Ύμνος προς την Ελευθερία”, εδώ

Διαβάζοντας το περισπούδαστο έργο του Spengler, που προαναφέραμε, κάποιος καταλαβαίνει πως εμείς, σήμερα, δεν μπορούμε σε καμμία περίπτωση να καταλάβουμε την Ιστορία στο Όλον της με το γεγονός αυτό να χειροτερεύει όσο αυτή απομακρύνεται από εμάς χρονικά και γεωγραφικά. Οπότε ένας Λαός για να μην βρεθεί άνευ Ιστορίας και συνεπώς άνευ οράματος και πυξίδας για το Μέλλον θα πρέπει να βρει τρόπο να προσεγγίσει αυτή την Ιστορία. Έχω πολλάκις, προσωπικά και αρθρογραφικά, ταχθεί στο πλευρό της Ηρωολατρείας ως αληθινής Πίστεως στα Ιδανικά της Φυλής και της Αρετής. Είναι αληθινή Πίστη γιατί η αυτοθυσία του Ήρωα, του συνεχιστή του Λεωνίδα είναι, στην ουσία, θέωση. Τι είναι όμως ο Ήρωας πέρα από το μήνυμα που εξακοντίζει διαμέσω των αιώνων; Δουλειά των νέων γενιών να αποκρυπτογραφήσουν αυτό το μήνυμα, να “ακούσουν μέσα τους τη βουή των προγόνων”, να τους ξεδιαλέξει και να συνεχίσει το έργο τους, όπως λέει ο Νίκος Καζαντζάκης στην “Ασκητική”. Μονόδρομος, για να μπορέσει αυτή η δουλειά να γίνει πραγματικά σωστά, είναι η θεώρηση της Ιστορίας χωρίς διαστρεβλώσεις, “αγιογραφικές” ή απαξιωτικές.

Συστηματικά οι αριστεροδεξιοί της ελληνικής πολιτικής σκηνής καλλιέργησαν τις πληγές που κατατρώγουν αυτή τη στιγμή τις σάρκες της Ελληνικής Κοινωνίας. Η συστηματική διαστρέβλωση της Ελληνικής Ιστορίας και από τις δύο πλευρές της πολιτικής μας ζωής έχει οδηγήσει στην δημιουργία του προβλήματος που ζούμε αυτή τη στιγμή, του οποίου η κορυφή του παγόβουνου είναι η οικονομική κρίση και η λαθροεγκληματικότητα. Δημιούργησαν έναν λαό απαθή και εγωπαθή, ο οποίος όχι μόνο ψήφισε τους δυνάστες του, αλλά σε σημεία χάρηκε και την κυριαρχία τους. Μέσα από την διαστρέβλωση της Ιστορίας παραχαρακτήκαν και τα μηνύματα της, επιτρέποντας έτσι την ονοματοδοσία του καταναλωτικού εγωκεντρισμού ως αρετής και της αρετής ως βαρβαρότητας. Κάπως έτσι ο Έλληνας προκειμένου να συνεχίσει να καταναλώνει αγνόησε τα ίδια του τα αδέρφια και μετετράπη σε έναν “παρτάκια”, “ωχαδερφιστή”, ο οποίος τείνει να βλέπει αδιέξοδα εκεί που δεν υπάρχουν. Ένα πλήρως έρμαιο των ταγών του καθεστώτος.

Σε όλη αυτή την διαστρέβλωση της Ιστορίας δεν υπάρχει βέβαια μόνο η “απόκρυψη” και η “καταγγελία”, αλλά σε μεγάλο βαθμό υπάρχει και η ψευδολογία με τα Ιστορικά γεγονότα όχι μόνο να παραχαράσσονται, αλλά και να δημιουργούνται από το μηδέν, όπως για παράδειγμα η ιστορία του Γλέζου και του “κατεβάσματος της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη” και της απόκρυψης της γραμμής του ΚΚΕ σχετικά με αποχή των κομμουνιστών από τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Η συγκεκριμένη ψευδολογία, και ας μην γελιούνται οι δεξιοί, έχει γίνει και από τις δύο πλευρές με σύστημα και έχει εισαχθεί μάλιστα και στα σχολεία της χώρας. Ας ρωτήσουν οι δεξιοί του πολιτικούς – πρώην και νυν – της ΝΔ για τον λόγο που έγινε αυτό.

Οφείλουμε να δούμε την Ιστορία κατάματα. Χωρίς πρίσματα, φίλτρα και “διορθώσεις”. Οφείλουμε να νιώσουμε όλους τους προγόνους μας, να τους ξεδιαλέξουμε, να τους κρίνουμε και να προχωρήσουμε με βάση τα διδάγματα της Ιστορίας. Τα διδάγματα οφείλουν να μείνουν αυτούσια και βάσει αυτών να διαλέξουμε την μελλοντική μας πορεία. Σίγουρα κανείς δεν θα κρατούσε τα πάντα, ήδη έδωσα ένα παράδειγμα και θα δώσω και άλλο: Πρόγονος μας ο Λεωνίδας, πρόγονος μας και ο Εφιάλτης. Γίνεται σαφές, βέβαια, ότι δεν γίνεται να κρατηθούν τα πάντα και να γίνουν διδάγματα και πρότυπα. Όμως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χαλκεύει την Ελληνική Ιστορία προς χάριν των δικών του ιδεολογικών στρεβλώσεων. Γιατί η Ελληνική Ιστορία στην καθαρή της μορφή θα οδηγήσει σε μια Ελληνική Ηρωολατρεία γνήσια και αληθινή, η οποία με την σειρά της θα οδηγήσει σε καλύτερες βάσεις για την αναγέννηση ενός Έθνους που βρίσκεται σε δεινή θέση, και δεν εννοώ οικονομικά. Αυτό όπως προείπαμε είναι η κορυφή του παγόβουνου, το αποτέλεσμα και όχι το αίτιο. Χώρες που δεν έχουν λαμπρή Ιστορία ίσως χρειάζεται, για το καλό τους να την πλάθουν, όμως η Ελλάδα, το λίκνο του Πολιτισμού, οφείλει να κοιτάει την Ιστορία κατάματα και περήφανα και να την υπερασπίζεται απέναντι σε κάθε έναν που την επιβουλεύεται ή την λοιδορεί, γιατί αυτός προσπαθεί να της κλέψει το ίδιο το Μέλλον!

πηγή: xagr.net
K.A.